Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Er was eens… Een sprookje, vermomd als een realistische blik achter de schermen van het instituut van de verbeelding, daar waar alle sprookjes waarheid kunnen worden: Hollywood. Een inkijk in de filmindustrie, zeg maar een ontmaskering van dat leugenpaleis – waar eenzaamheid, onzekerheid, verslaving weg gemaquilleerd worden voor de goede zaak? Echter, voor die inkijk gebruikt Tarantino alle middelen van diezelfde industrie, of nog: de ontmaskering is in feite een grote maskerade, een film die door een ongrijpbare suspense voort wordt gedreven. Twee en een half uur cinema met tergend weinig handeling, een beetje psychologische ontwikkeling, maar bovenal sfeer – passages die een onheilspellende toekomst in zich dragen, zonder deze al prijs te geven. Dàt is het kijken zelf, dàt is cinema in zijn meest voldragen vorm: geheimzinnig verleden, mysterieus heden, unheimliche toekomst, gevangen in ocharme een paar onnozele dialogen.

Er was eens… Een moderne western, met paarden en namaakdorpen (verdorie toch, die hippies!) en alles er op en er aan. En hoe kan zo’n “neowestern” anders eindigen dan met een shoot-out op z’n Tarantino’s: te bloederig om voor iets anders te kunnen doorgaan dan lachwekkend? Juist, de blauwdruk van de regisseur is er, en toch is ‘Once Upon a Time… in Hollywood’ heel anders dan zijn andere films: meer meditatief, meta-reflectief zelfs, zich bewust van de suggestieve kracht van wat de beelden dicteren, meer dan de gesproken tekst of de plot.

Is dit daarom een meesterwerk, een grand cru binnen Tarantino’s filmografie? Daarover valt een aardig woordje te redetwisten. Want neemt de regisseur niet erg veel tijd voor wat hij uiteindelijk verwezenlijkt? Twee buren die elkaar leren kennen bij de gratie van een (on)menselijk drama, of de verbindende kracht van de tragedie, zoals de Grieken haar al kenden? Aardig, hoor. Of, het allerlaatste shot: de discrepantie tussen de ster als ster en de man achter al die valse opsmuk: een prikkelbaar mannetje die zijn vak en zichzelf haat, maar zich optrekt aan enkele schrale momenten van groots dramatisch vertoon: kunst is een kwestie van seconden, al de rest is te verwaarlozen – entertainment, reclame, schone schijn. Ah, wie anders dan Tarantino kan dat begrepen hebben?

3,25*

waar heb ik naar gekeken?

De beste film van 2019 ?

Tarantino's slechtste tot nu toe.

Tuurlijk de film tovert wel een glimlach op je gezicht en hij kijkt lekker weg maar daar is alles wel mee gezegd.

Acteerwerk is geweldig en de aankleding van de film subliem alleen met een script van lik me ....kom ik niet hoger dan 3 sterren.

Dit is de versie die Tarantino voor em had toen hij dit schreef.
Een verschrikkelijke moord(en), van die hippies op de mooie en zwangere onschuldige Sharon tate, en dan een ander verhaal er van maken dat de hippies een verschrikkelijk einde meemaken ging er bij mij wel in als koek.
Ook de eindscene dat Sharon nog even vraagt (Door de intercom) dat alles goed met Rick gaat en em ook nog eventjes uitnodigt om te komen voor een drankje....Ze had ook nog datzelfde T-shirt met nr 17 erop aan toen ze zo was verminkt in `t echt. Sharon Tate had dan nog geleeft, en die gruwelijke moorden waren niet gebeurd.
Vond em langzaamaan zeer goed vinden, zoals gewoonlijk bij Tarantio....zo vind ik dat in ieder geval.
Goeie rol van Pitt...DiCaprio was ook geweldig, vooral de scene dat ie uitbarst in zijn trailer, dat ie van de drank zijn teksten vergeten was.
Voor een 2de keer gezien en ik blijf em goed vinden. De jaren 70 word heel mooi weergeven, zoals al die classic cars die daar rondreden......bijna perfectie.

En zo zag ik de film dus ook.....: The movie does not portray Sharon Tate's murder, and in fact depicts the Tate Massacre in an alternate history entirely different from what happened in real life. With Tate surviving and the Manson gang getting killed by Dalton and Booth.
Ja, een goeie film weer van Quentin...4.5.

Heerlijke film, persoonlijk vind ik dit een van zijn beste.

Mooi gefilmd, jaren 70 heel cool gedaan en goed tot leven gebracht. De heren zaten goed in hun rol, even als de dames.Toch heb ik een beetje mijn twijfels over deze film. Ik vind deze niet Tarantino op zijn best.
Ik vond hem af en toe te langdradig en de verhaal lijnen af en toe te gedetailleerd ( het bezoekje van Taft aan de bioscoop) Een van de fims van Tarantino toch bij zullen blijven zijn resevoir dogs en Kill Bill Het einde van de film vond ik wel weer helemaal Tarantino en deed mij aan Inglorious Bastards denken ,waar de bad guys er van langs kregen. En de humor vond ik dat de buren die naast elkaar woonden op het einde van de film met elkaar kennis maakten. Geen 0. 5 of 1 want dat is kul. Waarschijnlijk had het publiek( Die Tarantino niet kennen) hele andere verwachtingen van Once upon a Time (gezien de poster ) Je snapt de film of niet. Dat is Tarantino. Een ding is zeker: het is geen 13 in een dozijn Blaas me op Fast and furious lekker snelle chickies film
En verder kan ik ook van een John Wick genieten of the pianist. Maar ook van een good old Rambo. Maw, je begrijpt de film of niet

Best een atypische Tarantino dit. Ik denk niet dat ik hem ooit zo'n melancholische maar ook warme en sentimentele film heb zien maken, in de goede zin van het woord. De extreem lange opbouw naar de uitbarsting van geweld is er nog steeds, net als de leuke personages, de acteurs en dialogen en de soundtrack, maar de manier waarop er naar het einde wordt toegewerkt is geduldig, ontspannen zelfs. Mede daardoor missen de dialogen wel wat spanning en venijn vond ik. Ze leveren meer korte hoogtepunten dan dat je minutenlang lang kan opgaan in een fantastische lange dialoog.

Intense scènes als die op de Spahn Ranch deden me toch vooral naar meer verlangen. Wel kan je helemaal opgaan in de geweldig tot in detail opgeroepen sfeer van Los Angeles in 1969. Je kan ook zien dat Tarantino er erg veel plezier in had om al die niet bestaande oude films te maken. DiCaprio en Pitt schitteren in lekker subtiele rollen. De subtiliteit laat Tarantino overigens wel helemaal varen in het erg amusante slotstuk, vertrouwd absurd Tarantino-geweld. Verder ook hulde voor de vele sterke cameo's, vooral die van Pacino, Butters en Fanning. Een royale 3.0*.

Enorm goede film. Heel erg van genoten!

Het eerste uur is totaal oninteressant en volledig overbodig. Eigenlijk ben ik voor de eerste keer recht gaan zitten in m'n zetel op het moment dat Cliff Booth de Spaanse ranch binnen wandelt.
Daarna gaat het hele 'Ricky Dalton gaat acteren' gedeelte op de achtergrond en wordt de film echt spannend. Hoe gaan ze de dood van Sharon Tate in beeld brengen?
De ontknoping is typisch Tarantino. Maar ik moet toegeven dat het me weinig doet. Een vlammenwerper, serieus? Van mij mocht hij gerust de waarheid volgen, die is gewelddadig genoeg

Als geheel krijgt de film wel een voldoende. De sixtiessfeer en de spanning naar de ontknoping van de film toe doen me wel iets. Maar je moet toch toegeven dat er veel meer in deze film zat als het verhaal goed in mekaar zat?

Ik had er toch iets meer van verwacht. Laatste uur was mooi maar voor de rest toch wat aan de saaie kant.

Wat een film zeg. Een return to form van de maestro, voor mij zijn beste sinds Pulp Fiction.

Bij voorbaat alleen of met anderen die wèl hun bek kunnen houden kijken met een paar pauzes in overleg.

Een jointje is een pré, en af en toe ffkes 30 sec terug spoelen met de chromecast om vakwerktechnisch acteerwerk her te beleven maakt deze film. Sowieso nog een keer kijken maar voor nu een 4

Inmiddels de film nog 2 keer gekeken, hij is heerlijk!

Erg jammer dat er na 2 1/2 uur een einde aan komt...

Stijlvol sprookje.

De 9e film van de immer interessante regisseur Quentin Tarantino is zeer sterk. Gelukkig maar, want hier lijkt hij qua niveau zelfs weer richting zijn magnum opus Pulp Fiction te gaan. Dat meesterwerk blijft op eenzame hoogte staan, maar binnen het oeuvre van de filmende filmfreak behoort deze laatste tot de top 5. Zonder enige twijfel. En de rest was ook al niet gek. Geen slechte score dus.

Once upon a Time in Hollywood is een feest voor elke rechtgeaarde cinefiel en met een scherp oog voor detail gemaakt. Het jaar 1969 wordt getrouw weergegeven en de mise-en-scène is mooi. Hoe dan ook weet de regisseur een en ander stijlvol te filmen en wordt er uitstekend geacteerd. Zo goed zelfs dat je regelmatig vergeet dat je naar 'film-in-film' zit te kijken. Iets wat een grote verdienste is.

Het verhaal is onvoorspelbaar doch wellicht wat rustig qua tempo. Bijna elke scène is een feestje om te aanschouwen, een enkele misser daargelaten. De filmtitel wordt bewust aan het einde vertoond, wanneer je pas echt beseft dat het hier inderdaad een sprookje betreft. De waarheid bleek helaas nogal anders. Gek genoeg verwacht je tegen het einde dan ook eerder het echte verhaal, hoe waanzinnig ook.

Pitt en DiCaprio stelen de show, maar ook de beeldschone Robbie houdt de aandacht goed vast en Pacino is zowaar weer eens op zijn plek. Voor de rest is het vooral genieten geblazen van de vele herkenbare en onherkenbare bijrollen en halve cameo's. De vaste thema's van de cineast zijn aanwezig en er wordt natuurlijk weer geknipoogd naar Nederland. We hadden er stiekem op gehoopt.

Uiteraard staan de acteurs voor hem in de rij en heeft de regisseur meer budget dan menigeen van zijn vakbroeders. Mede daarom ziet alles er zo piekfijn uit (CGI is überhaupt niet zijn ding). Toch blijft het bovenal bijzonder knap hoe je zo een film kunt maken, met de juiste balans tussen komedie, drama en zelfs gruwelijke actie. En dan ook nog de nodige suspense toevoegen. Daarin zit hem de hand van een meester.

****

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Mis alleen dat wat er altijd eruit sprong bij Tarantino.

Het verrassende.

Het einde was toch verrassend.

Ik ben al een tijdje niet meer zo onder de indruk van wat Tarantino aflevert. Er zit toch nogal een neergaande lijn in, de man lijkt echt een karikatuur van zichzelf geworden. Dat gaat de laatste jaren al zover dat ik er wat tegenop zie om een film van hem te gaan zien - zelfs al zijn de verwachtingen niet meer zo hoog, je weet dat het toch tegen gaat vallen, zoiets is het.

Toch deze maar eens aangezet. En jawel, weer een overdreven pompeus gedoe, weer een veel te lange speelduur, en weer veel te veel ruimte voor weer zo'n tenenkrommende soundtrack. En weer probeert Tarantino iets met historie, maar redt het net niet om er iets meer van te maken dan een losse sfeertekening. Ik had m'n review al zo'n beetje klaar. Maar dan komt dus de ontknoping.

En daarmee is het allemaal wel weer zo'n beetje ok eigenlijk. Toch ook maar weer eens voor het eerst dat ik vrede heb met een film die zich niet netjes houdt aan wat er gebeurd is. Wellicht vooral omdat dat ook niet gepretendeerd wordt, en het ook wel een leuk spel oplevert met de willekeur van Manson - of, zo je wilt, wat er gebeurd is verwisseld met hoe het af had kunnen lopen, op z'n Hollywoods.

Verder geen reden tot paniek nog, van de cinematografie was ik niet heel erg onder de indruk, de jaren-60 setting lag er wel erg larger than life bovenop, en de kleuren zijn lelijk met een overdreven geelzweem. In die tijd was kleur nog een serieus ding wat je goed probeerde te doen, en dat lukte dan meestal niet door de toch wat matige materialen - maar daar kreeg je toch niet dit effect van, en orange-and-teal is pas van veel later.

De hoofdrollen vond ik ook wel wat erg overdreven, en de uitleg dat het voor DiCaprio heel moeilijk was om een slechte acteur te spelen, pfff. Ik heb wel betere smoesjes verzonnen, denk ik dan. Net zo min heeft Pitt bij mij het stempel van karakteracteur, Robbie heeft nou ook weer niet zo'n grote rol, en veel van de andere namen - Pacino als mooiste voorbeeld, maar ook Damian Lewis, Emile Hirsch - irriteren gewoon. Het lijkt wel alsof je naar een Nederlandse serie zit te kijken - allemaal bekende koppen die vooral zichzelf spelen, zo komt het op me over.

Als enige uitzondering daarop schiet me dan Margaret Qualley te binnen - daar duurde het toch eventjes voordat me te binnenschoot waar ik die ook alweer eerder gezien had. Het millenial meiske in IO (2019). Die speelt tenminste nog een andere rol.

Waar Tarantino eerst nog leende tijdens zijn gehele oeuvre , is zijn oeuvre nu zo groot dat hij bij

Zich zelf kan lenen !

Once Upon a Time... in Hollywood | Tarantino at his Most Meta - YouTube

Niet de beste van Tarantino, en zo zal hij ook de geschiedenis ingaan.

Klopt, maar wellicht wel z’n beste na Pulp Fiction.

Inglourious Basterds

Wat anders dan we van Tarantino gewend zijn, al zijn veel kenmerkende ingredienten ook in deze

film aanwezig, en weet de regisseur met filmische speelsheid er toch weer wat bizonders van te

maken, en is hij er in ieder geval in geslaagd om het tijdsbeeld van het Hollywood van toen

treffend neer te zetten. Er viel ook meer dan genoeg te beleven dankzij toch weer typische

idioot-hilarische Tarantino scenes (Die met Bruce Lee bv., misschien 'not done' maar wel erg

vermakelijk), en ook het goede acteerwerk weer van DiCaprio en vooral Pitt. En met een

voortreffelijke, gewelddadig explosieve finale, helemaal a la Tarantino.

Na tweede kijkbeurt besloop mij zelfs even het vermoeden dat dit misschien toch weer een

'klein' meesterwerk is van Tarantino. Ik vond deze film dan ook nogal lastig om te beoordelen,

maar kom toch net niet tot een 4.0 waardering. Er ontbreekt voor mij toch iets aan, Tarantino

nam met deze film misschien wat te veel hooi op de vork, ten koste van een focus. Er zitten

nogal wat verslappende scenes tussen die wat mij betreft achterwege konden worden gelaten,

of anders wel ingekort.

Lekker filmpje weer van Tarantino. Je zit op sommige momenten naar een film in een film te kijken en dat loopt zo gesmeerd over dat je dat niet eens doorhebt soms. Sfeervolle western beelden worden afgewisseld met jaren 70 plaatjes. Herkenbare film titels komen voorbij net als een sublieme soundtrack. Soms op de achtergrond aanwezig maar stiekem toch behorend bij de scene waar je naar kijkt. De laatste 15 minuten zijn plotseling lekker bruut. Zo kennen we Quentin Tarantino weer. Bijrollen van Kurt Russell, Al Pacino en een laatste rol van wijlen Luke Perry. 4*

Echt boeiend vind ik deze film niet. Het ziet er allemaal prima uit en het acteerwerk is in orde maar ik mis de typische dialogen die in het eerdere werk van Tarantino nog zo indrukwekkend en vaak hilarisch waren.

Yep, Pitt is weer outstanding ...

Yep, Cabrio kan er ook mee door ...

Yep, Kwentin is een fenomeen ...

Yep, Pulp Fiction is de beste film aller tijden ...

Yep, dit is een afgrijselijk gedrocht van een "film" ...

0,4*

X-Q-ze me ...

De voolgende middelmaatige Taaraantino (de 6e op rij ofzoo?) is natuuurlijk weeer veeel te langdraadig. Na 2 volle uren is het nog nodig om middels een voice-over wat subplots on onderlinge verhoudingen uit te leggen want 'de meester' is er simpelweg nog niet aan toegekomen. Inparkerende auto's, galopperende paarden en wandelende mevrouwen zorgen gelukkig voor heel wat bloedstollende momenten! Zelfs het achtjarige meiske praat ondertussen zoals elk personage in het Tarantino-universum. Jawel: het is bij tijden weer oh zo saai, oh zo dom en oh zo lomp.

Is het daarmee een erg slechte film? Net niet helemaal. Daarvoor zijn er nog wel genoeg lollige momenten, ziet de film er overall erg goed uit, speelt met name Pitt uitstekend (de scene in het kampement is sowieso verreweg de beste) en is de grand finale even onverwacht als hilarisch.

Maar jongens, jongens... gebruik toch eens een schaar om al die hopeloze onzin eruit te knippen.

Off topic bericht verwijderd.

Sinds vandaag te zien op de bekende VOD-diensten!