Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Volgens mij is dit een film die geen grijs gebied kent. Dus lovers en haters krijg je dan, daar tussen bijna geen stemmers. Volgens mij hebben we dit wel vaker gezien bij films/regisseurs dus geen uitzondering. Gelukkig dat dit kan in een vrije samenleving.

Iets met pindakaas...

Denk even aan onze discussie in het videotheek topic. Illegale downloads Gebeurt nog steeds massaal he.

Edit: de pindakaas reactie hierboven heeft het ook al aan.

Had gedacht dat die al veel langer beschikbaar zou zijn.

Maar dit zijn ook niet de liefhebbers van ‘de betere film’, waar zo’n winkel het van moet hebben.

Ja dat zei ik al er is een WEB-DL versie uit, ongeveer bluray kwaliteit. Dus nu komt de massa

Maar ik denk dat deze film meer geschikt is om thuis te kijken dan in de bios zonder pauze.

Film moet het juist sterk van de sfeer hebben, vrees eerder dat er op tv weinig van overblijft. De scores die nu binnenrollen, tonen dat ook wel aan.

Zie ook het probleem van een pauze niet zo. Hij zit ruim onder de drie uur.

Skyscraper een op en top Amerikaanse K*tfilm geef je anders wel 5 sterren.

Wel consequent blijven he

Dito. Pauzes in de bios. Grootste flater die er bestaat. Gelukkig heeft Pathé nooit pauzes. Alsof je thuis wel elke 45 minuten naar de wc gaat. Heb bij de film totaal geen moeite gehad om het uit te zitten. Zo lang is het nou ook weer niet.

Bier wordt niet in 40 minuutjes pislauw lijkt me. Ervan uitgaande dat je hem niet continu in je handen vasthoudt). Bij Pathé heb je met Grolsch sowieso altijd al dat zo'n duopack goedkoper is in verhouding

Nou, eerlijk is eerlijk. Als je tijdens een film van 160 minuten alleen bij aanvang je bier kan halen is het halverwege niet meer te zuipen natuurlijk.

Ondanks dat ik de film meerdere keren in de bios heb gezien, had ik nog niet de moeite genomen om een mening te schrijven. Ik had het gevoel dat de film moest groeien, moest landen en als groot Tarantino fan wilde ik mezelf behoeden voor een mening enkel gestoeld op blinde adoratie. Nu ik hier de discussies lees merk ik dat ik toch mijn stem wil laten horen.

Ik snap dat mensen deze film niets vinden. Wie van een helder verhaal, herkenbare karakters, en een vlotte vertelling houden komen hier bedrogen uit. Zelfs het geweld, toch prominent aanwezig in Tarantino films, wordt hier bewaard voor slechts het laatste deel. Voor sommigen kan dat een afknapper zijn, ik vind het juist een verademing.

Het loom vertelde verhaal past goed in jaren 60 sfeer, waarin ambitie zeker aanwezig is, maar er tegelijkertijd een bepaalde relaxte vibe heerst die de film bijzonder ontspannen maakt om naar te kijken. We leven mee met Rick en Cliff, die duidelijk restanten zijn uit een ‘ouder’ Hollywood, terwijl langzaam maar zeker een nieuw Hollywood begint te ontstaan. De strijd die vooral Rick hier moet leveren tegen de gevestigde orde en tegen zichzelf, is treffend verbeeld door Dicaprio, en geeft de film een hart.
Cliff symboliseert de meer masculiene kant van Hollywood: bepaald geen lieverdje (heeft hij nu wel of niet zijn vrouw vermoord?), maar wel iemand met heldere principes en die uiteindelijk de problemen op zijn pad op weet te lossen. Of dat nu een kapotte antenne is, een vandalistische hippie of een bende moordlustige gekken.
Margot Robbie speelt een bloedmooie Tate, die wellicht weinig tekst heeft, maar desalniettemin een verpletterende indruk maakt, waarmee ze schoonheid en onschuld verbeeldt van een tijdperk dat destijds min of meer teniet ging met de Manson moorden.
De decors en de muziek ademen non stop nostalgie uit naar een andere tijd. Het oude Hollywood staat hier op het punt om te veranderen, en Tarantino dweept met de romantiek van het verleden. Het levert een bijzonder prettige sfeer op, waar je helemaal in op kunt gaan als je er gevoelig voor bent.

Een minpuntje vind ik persoonlijk het eindgevecht. Hoewel ik in de bios heb zitten lachen bij dit idiote over de top geweld, vind ik het niet bij de film passen. Tarantino heeft sinds Kill Bill keer op keer het geweld in zijn films karikaturaal overdreven, wat soms werkt, maar soms ook niet.
Persoonlijk geef ik de voorkeur aan het meer realistische geweld uit Reservoir Dogs, Pulp Fiction en Jackie Brown. Qua sfeer ligt Once upon a time in Hollywood het dichtst tegen deze films aan, en dus had het van mij wat realistischer gemogen. Of misschien zelfs helemaal geen geweld. Het zou bijzonder gedurfd zijn van Tarantino om geweld eens volledig weg te laten uit zijn film en in deze film had dit goed gepast.

Tarantino levert met zijn 9e film weer een klein meesterwerk af, met goed acteerwerk, prachtige decors, een gedurfd verhaal en een bijzonder fijne soundtrack. Once upon a time in Hollywood is een prachtig sfeervol sprookje, een fijne alternatieve versie van de echte geschiedenis.

4*

Brad Pitt heeft wel 5 deugpunten verdiend door een superlekker wijf die hem een blowjob wil geven om haar paspoort te vragen.

Een prachtige film met "alles erop en eraan" wat een komedie en het drama ineen brengt.

Nu en dan is het schateren van de lach en dan kijken sommigen weer weg vanwege het grove gedrag van een van de rollenspelers.

Vooral Brad Pitt en Leonardo DiCaprio vond ik persoonlijk erg goed hun werk doen in deze film.

Het verhaal is mogelijk ietsje aan de lange kant maar dat doet de film absoluut géén kwaad! Nu maar hopen dat Tarantino niet stopt na deze film zoals ik nu en dan om mij heen hoor!

Deze bijna 3 uur durende film is één van de films die een verrijking zijn in de lijst films die de laatste maanden in de filmhuizen draaien en krijgt van ons (unaniem) een 8!

Vanaf het midden van de film begon het wel aardig te worden, maar voor de rest gewoon een baggerfilm.

Een wat atypische Tarantino dit, juist het einde doet misschien wat meer aan zijn stijl denken. Once Upon a Time in... Hollywood is een kabbelende ode aan de tijd in Hollywood in de jaren '60 van de vorige eeuw.
Het is waarschijnlijk zijn traagste film ondanks dat The Hateful Eight ook niet bepaald een snel tempo heeft. Twee uur lang lijkt het bijna nergens naartoe te gaan deze film en dan komt de niet erg vreedzame ontknoping. Het is echter niet Sharon Tate die vermoord wordt zoals echt is gebeurd maar het de hippies nemen het verkeerde huis en krijgen te maken met een trippende Brad Pitt en diens geweldige hond.

Brad Pitt is ongetwijfeld mijn favoriet in deze film. Hij heeft ook gewoon het leukste personage en de beste scènes. Leonardo acteert prima maar zijn rol heeft in feite nogal weinig om het lijf vond ik. Een wat slap rise en vooral fall verhaal. De derde hoofdrolspeelster is zogenaamd Margot Robbie, maar als zijn 1/10 van de speeltijd krijgt is het vooral om haar benen te filmen. Met deze film wilt Tarantino niet alleen maar nostalgisch zijn naar die tijd, hij geeft een definitie aan wat nostalgie precies is. Ik vond dit wel een film waar ik bij kon wegdromen naar die tijd.

Vol verwachting klopte mijn hart. Maar wat viel dat tegen! Na een uur, op het puntje van mijn stoel te hebben gezeten, om in het verhaal te komen, heb ik hem toch maar afgezet. Waarom kom ik er toch maar niet inkomen? De muziek! Ik heb helemaal niks met die grafmuziek uit de sixties. Net als de muziek, is het verhaal rommelig en kon ik geen connectie met de personages krijgen. Mijn brein kon dat niet aan, wat resulteerde in complete chaos in mijn hoofd.

Natuurlijk geef ik niet zomaar op, en besloot een dag later verder te kijken. Resultaat, hetzelfde. Dus na 3 kwartier maar weer uitgezet. Maar we zetten door, weer een dag later de rest van de film gekeken, en zowaar, het laatste kwartier kwam ik er een beetje in. En toen was hij opeens afgelopen. Wat een klote einde zeg.

Het is natuurlijk persoonlijk, maar voor mij heeft de muziek de film voor het grootste gedeelte verziekt. O ja, en dat nutteloze rondrijden deed voor mij ook afbreuk aan de film. Deze film, samen met Jacky Brown, ga ik zeker nooit meer kijken.

Toch nog 2,5 ster, omdat Brad en Leonardo natuurlijk wel gewoon goed acteren.

Heerlijke film van Tarantino, ik hou van dit genre. Lekker traag waar het kan, en sneller waar het moet.

Once upon a Time in Hollywood is een prima niet alledaags werkje van Tarantino. Ik kan er kort over zijn(in tegenstelling tot de speelduur). De sfeer en het acteerwerk maken de lange speelduur enigszins acceptabel. Je moet er van houden, dan zit je hier goed. Als je niet zo houdt van films waarin op een laag tempo alles voorbij kabbelt dan moet je zeker niet kijken. Als je houdt van levensaspecten vertaald in een luchtig geheel met zwarte humor dan is dit zeker een film voor jou.

niet de mooiste van Tarantino ! 2*

Sterke Tarantino. Het verhaal is niet heel complex of verrassend, maar Tarantino weet het weer fraai te brengen. In een rustig tempo wordt het verhaal weergegeven. Daarbij zorgen de acteurs, de mooi gedetailleerde settings en de prima soundtrack voor het meeste vermaak. Richting het einde gooit men het gas erop en gaat het tempo in de hoogste versnelling. Feitelijk wordt het verhaal, begeleid door een voice over, even in korte tijd afgeraffeld met een flinke dosis geweld. Heerlijk, gewoon omdat het kan. Toppertje 4.0

Goed geacteerd door Pitt en Leo, maar erg veel scènes zijn erg traag en leiden tot niets bijzonders. De sixties zijn erg sfeerrijk in beeld gebracht, maar het verhaal vond ik weinig boeiend. Een tegenvaller.

Misschien omdat het Tarantino is had ik meer verwacht. Misschien is het smaak en ligt dit verhaal mij gewoon niet zo. Maar ik zat eigenlijk pas het laatste half uur goed op mijn stoel en zulk soort momenten had ik graag vaker in deze film gezien. Helemaal omdat het een vrij lange film is. Qua acteren, aankleding en sfeer zit het allemaal wel goed en dat is ook wel logisch want Tarantino is niet een eersteklas koekenbakker.

En nee van mij hoeft er niet in een film alleen maar actie te zitten. Maar het kabbelde allemaal een beetje voort en als het verhaal je dan niet ligt dan is het moeilijk om erbij te blijven. 2*

Ik zat eigenlijk te wachten dat Leonardo een duidelijke Tarantino-rol zou gaan spelen. Het werd de eerste film waarin ik met plezier naar Brad Pitt heb zitten kijken. Leuke, ongemakkelijke setting met de hippies. Qua films zit Tarantino wat mij betreft een beetje in een glijdende schaal naar beneden maar ik vond deze Once upon a time desondanks nog een dikke voldoende.

Ondanks de speelduur van dikke 2,5u heb ik me geen seconde verveelt, integendeel, top vermaak van begin tot eind met een fantastische Brad Pitt. Tweede deel vd film vond ik wel vetter.

weer een topper van Tarantino, niet zo super als Pulp Fiction, Django Unchained en Inglorious Basterds maar zeker weer een goeie. Mooie rol van Pitt en Di Caprio. Heerlijke muziek er bij zoals altijd.

Toch wel een typische Tarantino film. Alles tot in de details verzorgd, een jaren 70 sfeertje en fantastisch acteerwerk. Iedereen kent het verhaal wel neem ik aan van Sharon Tate. Dat zorgt voor een bepaald gevoel hoe de film zal aflopen. De invulling die Tarantino eraan geeft zorgt voor een originele film.

Tja... geslaagde film maar niet super én zeker geen meesterwerk als je de Quentin Tarantino standaarden in rekening neemt, had ik er eerlijk gezegd wel wat meer verwacht.

Wat in deze film vooral aantrekkelijk is en mij bezig hield is hoe de jaren 60 in Hollywood neergezet is. Echter, ik vond de acteerpresetaties minder sterk dan wat je van Quentin Tarantino kunt verwachten. Ook vond ik de dialogen niet zo verrassend en boeiend zoals ik gewoonlijk gewend ben. De scenes met Brad Pitt (Cliff Booth) vond ik het meest spraakmakend. Maar Leonardo DiCaprio (Rick Dalton) kende geen sterke rol, hetzelfde geldt voor Margot Robbie (Sharon Tate), ik vind dat de film hierin echt tekort komt.

Tot slot had de film gewelddadiger gekund en ontbrak het regelmatig aan actie. Vreemd genoeg zag ik het einde aankomen... (en ja ik kende de achtergrond van The Manson Family). Dit grapje heeft Question Tarantino eerder geflikt bij Inglourious Basterds.

Desalniettemin een 3.5*. Ik ben gewoonweg kritischer omdat het een Tarantino film is.

Ik hou Tarantino films maar deze viel me toch wat tegen. Jammer. Had er gewoon wat meer van verwacht. Zeker niet slecht maar in het geheel toch de minste van Tarantino.

Traag en veel te lang, maar uiteindelijk toch wel weer erg sterk. Leonardo Di Caprio en Brad Pitt zijn beiden heerlijk op dreef en de film bouwt kunstig toe naar een memorabele finale. Her en der had zeker wat gesnoeid kunnen worden en er is alarmerend weinig plot voor een film met een dergelijke monsterlijke lengte, maar het is dermate fijn vertoeven bij deze personages dat je dergelijke tekortkomingen graag door de vingers ziet.