Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Film was afgelopen en ik zei tegen mijn medekijker: "Wat een raaaaaare film was dit".
Ik kwam maar niet in de verhaallijn(en), kon de puzzelstukjes ook niet aan elkaar leggen en ik had het gevoel dat de film te veel steunde op de personages van DiCaprio en Pitt.

Naderhand ben ik me een beetje gaan verdiepen in de Manson Family en de Tate-LaBianca murders en pas dan valt alles een beetje op z'n plaats. Tarantino is weer creatief omgegaan met de historie te verbuigen en in zijn eigen verhaal te laten passen. Ik denk dus dat het handig is als je wat kennis van de geschiedenis hebt, want anders zijn het 'maar' een stel rare hippies, zijn de personages Booth en Dalton gebaseerd op lucht en ("Dalton's relationship with Cliff Booth is based on Burt Reynolds' and his longtime stunt double Hal Needham. Dalton was inspired by actors whose careers began in Classical Hollywood, but faltered in the 1960s, like Ty Hardin who went from starring in a successful TV Western to making Spaghetti Westerns") en eindigt de film met bloedige moordpartijen en dat was het dan.

3 sterren, omdat het misschien wel knap in elkaar bedacht is, maar hij ging me te traag en te vaag.

10 nominaties, 4 prijzen

Film (hoop ik)

Bijrol

Art direction

Script

Bijrol moet sowieso gepakt worden. Alleen al voor dat hilarische stuk met Bruce Lee.

Tja, ik gun het Pitt wel, maar ik vond Pesci net even wat imponerender.

Geen editing, dan zal beste film lastig worden. Anderzijds, behalve dat stukje Bruce Lee waar die familie zeurde heb ik het idee dat de film wel goed in de smaak valt en breed wordt gedragen en maar zo eens bij veel mensen hoog in de lijst zal komen. En misschien gunt men Tarantino anders weleens deze prijs. Of anders de regieprijs.

Ja het is een Tarantino film maar ik had er meer van verwacht ..Ik denk dat de meeste vlot met scores zijn omdat ze Tarantino fan zijn,joker is veeel beter en scoort terecht beter.

Het lult maar en het lult maar

Dat ik het voorspel, wil natuurlijk niet zeggen dat ik het er mee eens ben.

Vind DiCaprio beter, maar kennelijk is Pitt als bijrol aangemerkt en heeft bij andere prijzen ‘m gewonnen. Dus ja, denk dat die wel gaat winnen. Maar vind het nog steeds geen uitzonderlijke rol. Gun de film overigens wel de meeste beeldjes.

Langdradig voor Tarantino begrippen. Goed acteerwerk van Pitt die ik anders zo vreselijk irritant vind. Het omgooien van een waargebeurd verhaal is niet mijn ding (vind inglorious bastards een gedrocht). Pulp Fiction en Reservoir Dogs zijn geslaagd maar ben verder geen liefhebber van Tarantino’s over-acting en tamelijk kinderachtige actiescènes. Deze film was qua sfeer en inhoud één van de betere. Hij wordt misschien wijzer.

Wat een pretentie

Leuke scènes? CHECK
Goed tot zeer goed geacteerd ? CHECK
Goed camerawerk? CHECK

Maar hier alleen mee maak je nog goede film, laat staan dit een pakkend, samenhangend verhaal is.

De enige reden dat ik deze kon uitkijken was door DiCaprio en Pitt.

Weer maar eens een film die hoog scoort op de GG (en waarschijnlijk ook zal doen op de Oscars ) die ik alweer niet kan smaken, het zal wel aan mij liggen zeker....

Edit: Juist eens wat meer ingelezen over The Manson Family (& Tate Murders), door mijn gebrek aan kennis over deze gebeurtenissen is de film dus niet overgekomen zoals hij bedoeld is. Dit had een half à één punt verschil kunnen geven... Jammer.


2,5*

Quentin Tarantino gaat een serie maken! - SerieTotaal

Supergaaf zeg. Ik droom even dat Tarantino, DiCaprio en Pitt dit op gaan pakken. Dat zou smullen zijn.

Vind het geen zo'n geweldige Tarantino. Er zijn natuurlijk wel weer momenten die in mijn geheugen gegrift zullen staan. Het tot leven komen van de sixties periode in Hollywood, en de kruisbestuiving tussen revisionisme en filmreferenties zijn gewoonweg leuk. Maar er zaten ook onleuke momenten in en die hadden bijna allen te maken met Rick Dalton op zijn filmsets. Pitt vond ik ditmaal de leukere rol hebben, met zijn uitstapje naar de Manson Ranch o.a. Helaas bleven zowel Dalton als Booth zwak uitgewerkte personages, die enkel dienen voor Tarantino om op het einde het konijn uit de hoed te halen. Ontgoochelend. Zo weinig chemie ook tussen beiden, en dat voor twee vetbetaalde acteurs. Ditmaal verdient Tarantino eigenlijk niet zoveel lof met deze film.

Op geen enkele manier is de speelduur te vergoelijken. Dit was een tergend trage, ellenlange rit. Net zoals bij Django Unchained en The Hateful Eight kan ik iedereen aanraden gewoon door te spoelen naar de laatste 20 minuten. Je mist helemaal niets. Eigenlijk zou ik liever iedereen aanraden om deze drie films gewoon in hun geheel over te slaan. Tarantino is een has been, zijn laatste goede werk was Inglourious Basterds (2009) 11 jaar geleden. Sindsdien teert hij nog op zijn tanende ster, maar zijn films lijken thans meer op bezigheidstherapie van een gepensioneerd filmmaker dan op een degelijk cinematografisch spektakel. Dit was in elk geval mijn laatste Tarantino.

Ik wil jou aanraden geen advies meer te geven over hoe men een film moet kijken.

Once Upon a time is juist een magistrale comeback van Tarantino na twee wat gemiddelde films. Tarantino en westerns vind ik niet echt een geweldige combi.

Je ''advies'' is er ook eentje die hopelijk niemand volgt. Neem de tijd. Trek een avondje uit en geniet van deze rustige, maar bijzonder grappige, goed geschreven en bij momenten harde film waarbij twee van de beste acteurs van hun generatie uitblinken.

Wat ook steeds weer opvalt: Tarantino heeft fanatiekere aanhangers dan Charles Manson.

''It's official, Old buddy. I'm a has-been''

Bovenstaande quote gelukkig helemaal niet toepasbaar op Tarantino. Naar eigen zeggen wordt dit zijn voorlaatste film, laten we vooral hopen dat hij dat niet meent.
Once Upon a time in Hollywood is een heel bijzondere film. In feite gebeurt er doorheen de film zeer weinig vanuit traditioneel 'plot' oogpunt. We volgen twee mannen, Rick Dalton en Cliff Booth, doorheen hun dagdagelijkse escapades in '60s Hollywood. Het rode draadje is de hippie bende van Manson, maar verder is dit gewoon een karakterstudie in al zijn geromantiseerde glorie. Ik denk wel dat de film beter werkt als je een beetje achtergrondinfo hebt over de historische gebeurtenis die aan de grondslag hiervan ligt; anders kan de rol van Robbie wel erg nutteloos en random overkomen. En ook het einde bereikt dan niet de volledige impact wellicht. De laatste tien minuten zijn zowel hilarisch door Cliff Booth, als een flinke excessieve uitbarsting van geweld in volle Tarantino stijl, maar zonder de voorkennis mis je wel het soort alt-history gevoel van gerechtigheid voor Sharon Tate . Maar bon, mensen die er niet veel over wisten op voorhand kunnen me misschien tegenspreken.

De film is vooral een enorme tour de force voor DiCaprio en Pitt. De leukste rol is voorbehouden voor Pitt, maar vooral in z'n western filmscènes mag Leonardo toch ook even lekker door het lint gaan. De Golden Globe en waarschijnlijk binnenkort ook Oscar voor Pitt zijn meer dan verdiend, maar DiCaprio is in feite toch minstens even sterk. Beide zijn voor het grootste deel van de film gescheiden, maar de scènes die ze delen worden gekenmerkt door een sterke chemie. Beste scènes waren die op de ranch met Cliff Booth. Zware horror vibes hier, en dat deed me beseffen dat Tarantino echt geschikt zou zijn om eens een full-on horrorfilm te maken. Beklijvend en ik denk dat ik niet de enige ben die dacht dat Pitt's personage hier het loodje ging leggen.

Begrijpelijk dat deze film niet voor iedereen is, ook niet eens voor elke Tarantino fan wellicht. Het is specialer, opbouwender, rustiger en meer ingetogen dan zijn andere films; het tempo is rustig en heeft z'n eigen specifieke flow, maar man ik heb er toch maar weer van genoten, waarschijnlijk juist door en niet ondanks al deze zaken. Ik sluit niet uit dat ik de film een hogere score geef bij herziening, maar voor nu vind ik 4* wel mooi.

Oscar nominee Quentin Tarantino on the making of 'Once Upon a Time in Hollywood' - YouTube

Het is maar een dun verhaaltje dat bijna niet kan boeien. Ik kende op voorhand de geschiedenis van manson en de hippies. Het einde vond ik dan ook verrassend en dat heeft nog een half punt gered. Hilarische momenten.

Eergister weer van genoten, en niet alleen om de perfecte lach en benen van Robbie. Mooi acteerwerk (die kaaprio vooral), geweldige stijl en details, stuk voor stuk sterke scènes, een persoonlijke boodschap/inhoud van Tarantino over en naar de filmwereld, en een ontdekking in Mikey Madison als de psycho "pale Sadie" die mooi wordt afgeslacht maar ondertussen stiekem een Gogo Yubari achtige verschijning is. Zij mag vaker aldus ingezet worden. Wat mij betreft behalve art direction niet heel Oscarwaardig (Phoenix over DiCaprio, Pitt lollig maar stijf) maar een slechte film is het allerminst.

ONCE UPON A TIME IN HOLLYWOOD - A Love Letter To Making Movies - YouTube

Fijn sfeertje maar het ging alle kanten op. Waar heb ik naar gekeken? Is de vraag die me aan het einde het meeste beklijft.

Gewoon een lekker tijdsbeeld en een masterclass in hoe Hollywood eind jaren 60 in elkaar stak.

Een film waar ik naar uitkeek, over een periode in een stad die tot de verbeelding spreekt. Ik kan me de moord op Sharon Tate nog goed herinneren. Sommigen noemden dat het einde van het hippietijdperk. Maar dat werd ook gezegd van het Stonesconcert in Altamont. Feitelijk moest dat tijdperk toen in Nederland nog beginnen.
Met de sfeertekening zit het wel goed in deze film. De kleuren, de muziek, de hippies en de nouveau riche die duidelijk in twee strak gescheiden werelden leefden.

Met de acteer prestaties zit het niet goed. Tarantino maakt er lopende etalagepoppen van. Alsof ze zo uit een van die tenenkrommend slecht geacteerd tv series zijn gestapt. Nu weet ik dat dat juist de bedoeling was, maar dat maakt het er niet beter op. Het deed me bij vlagen denken aan de Barend Servet show, bewust amateuristisch. Margot Robbie spant de kroon, Pitt doet het net iets beter en Di Caprio is van de sterren nog het best op dreef. Hoewel hij eigenlijk, in geen enkele film, echt weet te overtuigen.

De film neemt een interessante draait wanneer Pitt Pussycat oppikt. Nadat we haar al een paar keer voorbij zagen komen lijkt de film eindelijk een verhaal te gaan vertellen. Margaret Qualley speelt de rol zoals ze hem hoort te spelen, speels, licht gestoord en natuurlijk op blote voeten.

Het einde is weer typisch Tarantino. Compleet over de top. En de plottwist is verrassend. Leuk bedacht, want waarom zou je iets dat al zo vaak is verfilmd nog eens over willen doen.
Toch zie ik de film als een gemiste kans, als een te makkelijk sfeerbeeld dat veel meer diepte zou hebben gehad als de cultureclash tussen de min of meer gesettelde nouveau riche van Polanski en Heffner, de tussenwereld van Pitt en Da Caprio en de dropouts van Manson en consorten wat meer was uitgelicht.

De oscar voor Brad Pitt is ook de enige dat deze film verdiende.

Mee eens, maar het is wel een dik verdiende Oscar voor Brad Pitt.

Verder heeft deze film ook nog Oscars gewonnen voor "Beste productieontwerp" en "Beste vlammenwerper scène"

Editing, Art Direction (won die ook) origineel script had die ook zeker verdiend. Cinematografie was natuurlijk niet te winnen met1917 als concurrent.

Persoonlijk had ik m ook graag regie en film zien winnen. Maar het was een sterk jaar.

Basto Voor origineel script was het sowieso kansloos, want hij had al eens een award in die categorie gewonnen voor Inglorious Basterds, die ook met revisionisme speelde en daarin ook een stuk sterker was vond ik

Bij de golden globes heeft hij anders wel voor (origineel) script (en film) gewonnen. Was ook

Mijn absolute favoriet. Het steekt fantastisch in elkaar. Vooral hoe hij speelt met de wetmatigheden van Hollywood, was sterk.

Golden Globes

Hoewel ik verre van een Tarantino fan ben wist hij me met deze film wel te strikken.

Zeer van deze "trip down memory lane" genoten.

Ik vraag me wel af hoeveel een jeugdiger publiek meekrijgt van al hetgeen Tarantino in de film gestopt heeft, overduidelijk of subtiel ?

Wie kent tegenwoordig al die TV series en films nog die er langs komen ?

Voor mijzelf was het in ieder geval een feest van herkenning.

Hopalong Cassidy (William Boyd)moet wel een van de favorieten van de regisseur geweest zijn, gezien het meermaals nadrukkelijk in beeld brengen van memorabilia.

Is stuntman Cliff Booth een beetje geïnspireerd op de befaamde stuntman-acteur Jock Mahoney?

Het vaker opvallend tonen van Cliff's mocassin-schoeisel duidt daar m.i. wel op.

Mahoney droeg die ook vrijwel altijd.

Steve McQueen is natuurlijk wel de grootste inspiratiebron geweest voor het verhaal.

Rick Dalton (DiCaprio) in zijn western serie "Bounty Law" is niemand anders dan Josh Randall (Steve McQueen) in de serie "Dead or Alive".

Daarnaast komt McQueen nog vaker ter sprake in de film.

De scène waarin Bruce Lee het met stuntman Cliff Booth aan de stok krijgt is zo hilarisch dat ik er bijna bij stikte van het lachen, letterlijk!

(Tip: niet bekijken met griep onder je leden)

Pitt is echt continue geweldig op dreef.

DiCaprio doet ook niets verkeerd, en heeft een aantal sterke scènes.

Met Margot Robbie heb ik niet zoveel.

Ze acteert natuurlijk wel goed, maar ik zie haar niet graag in close up.

Haar brede mannelijke kaaklijn stoot me af.

De jonge actrice Julia Butters (Trudi Fraser in de western scènes) vond ik erg leuk spelen.

Een film om vaker te bekijken en nog meer te ontdekken dat Tarantino erin gestouwd heeft.