Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Een teleurstelling. Aan het acteerwerk en de ensemble cast lag het niet; DiCaprio's rol als acteur (met zijn stuntman buddy Brad Pitt) die op hun retour zijn en de hele Hollywood-setting waren uitstekend, maar ik hoopte dat het geheel aan plotlijnen tot een ontknoping zou leiden die alles bij elkaar zou brengen. Dat bleek niet het geval.
Ik had niet verwacht dat Tarantino de geschiedenis zou herschrijven door de Manson-hippies bij Rick Dalton ipv Sharon Tate te laten inbreken, want als die moorden al niet eens plaatsvinden in de film, wat is dan het nut geweest van de toevoeging van Sharon Tate/Roman Polanski en de Manson familie? Het gaf de film naar het einde toe een zekere spanning (want we weten allemaal wat er écht is gebeurd), maar dit alternatieve einde was gewoon underwhelming.

Voor mijn gevoel had Tarantino ook veel scènes kunnen schrappen of inkorten, want ze droegen weinig bij aan de film. We zien wat scènes met Margot Robbie (wiens rol als Sharon Tate nietszeggend is), we zien wat Hollywood-filmshoots die te lang worden uitgesponnen, een paar humoristische dialogen maar qua schrijfwerk wordt nergens het niveau gehaald van Reservoir Dogs / Pulp Fiction of zelfs Inglourious Basterds.

Vandaar dat Once Upon A Time van mij het laagste cijfer krijgt van alle films die Tarantino geregisseerd heeft. Alleen Four Rooms (1995) heeft een lager cijfer (2,5*), maar dat was een vierluik in samenwerking met drie andere regisseurs en tel ik daarom niet mee.
Dus kunnen we, ondanks de hoge production value en prima cast wel stellen dat dit Tarantino's slechtste film ooit is. Dat klinkt misschien wat negatief, want het is nog geen onvoldoende, maar voor een productie van dit formaat, met zo'n cast en zoveel potentieel had ik er veel meer van verwacht.

Misschien draai ik ooit nog bij en heb ik iets over het hoofd gezien, maar ik kan er nu niet meer van maken dan een schamele 3*.

Dat was helaas een behoorlijke teleurstelling.

Ik heb over het algemeen helemaal geen moeite met films waarin niet echt een plot zit maar waar vooral de setting voor zich spreekt. En een aantal van Tarantino's eerdere films, waaronder Pulp Fiction en Reservoir Dogs, bewees al dat alleen wat geouwehoer en dialogen al leuk genoeg op zich kunnen zijn. Helaas ontbrak dat in deze film ook nogal, en dan hou je in dit geval niet meer zoveel over. Tuurlijk ja, de 60's setting is best leuk, maar laten we dat element verder ook niet overdrijven. Echt groots of heel cool wordt het nergens, maar Tarantino had blijkbaar wél zin om mensen minutenlang in hun auto te laten rijden.

De personages zijn op zich oké, hoewel ik heel weinig met Brad Pitt heb. De man heeft weinig range en doet toch altijd min of meer hetzelfde. Leonardo DiCaprio zet op zich een prima rol neer, alleen jammer dat zijn ding, de stukjes van series die je ziet, al vrij snel echt niet leuk meer is. In het begin is het nog wel een grappige gimmick, maar als je op een gegeven moment minutenlang naar een random saloon-scène zit te kijken begin je (ik dan toch) wat ongemakkelijk heen en weer te schuiven, gaat dit nog ergens heen? Dat een film een uur (wat al lang is) opbouwt, geen probleem, maar dit? Dieptepunt was voor mij eigenlijk wel de scène bij de vieze hippies die, toegegeven, een suspensevolle opbouw krijgt, maar wat uiteindelijk echt heel erg nergens heengaat. Ja vooruit, er wordt weer eens iemand enorm in elkaar geslagen, maar moeten we daar dan blij mee zijn? Het zijn wat kruimels die je toegeworpen krijgt, terwijl Tarantino ons vroeger gewoon een dampend brood voor zette.

Eigenlijk pas het laatste half uur, als dé dag is aangebroken, krijgt de film wat spanningsboog, hoewel ik zelfs dat uiteindelijk maar heel flauwtjes vond. Er zit weer wat over de top-geweld in, maar om nou te zeggen dat ik het vond culmineren in een geweldige climax, nou nee. Misschien een grappig idee om op deze manier een alternatieve geschiedenis te schrijven over deze gebeurtenis, maar de rol van Margot Robbie als Sharon Tate was op deze manier ook bijna niets meer dan eyecandy (en weer eens een gelegenheid voor Tarantino om voeten te showen, zucht).

Blijft over de eigenzinnige Tarantino-schwung die af en toe nog wel voor een glimlach weet te zorgen (random tekst in beeld en dat soort dingen), maar ik moet zeggen dat die 'ik doe lekker mijn eigen ding'-houding in deze film nogal vervelend werd. Voelt echt alsof hij een beetje schijt had aan het publiek en of het eindproduct leuk en onderhoudend genoeg werd voor mensen die niet zoals hij geobsedeerd zijn door de tv- en filmwereld uit die tijd.
Volgende keer graag weer een plot en/of wat tof schrijfwerk.

2,5*

OSCARS INCOMING! Ik ga hem denk nog een keer kijken, het was puur genieten, en ja de film begon wat traag voor sommige, maar dat kon ik wel hebben. Het stukje met Bruce Lee en Pitt was zo grappig.

Deze Tarantino is een ode aan de filmwereld tijdens de jaren waar Manson Hollywood teisterde. Wie mij het meest opviel was Brad Pitt , normaal gesproken ben ik niet echt fan van hem. Derest was ook fantastisch (Dicaprio, Robbie, Russel etc.), en ookal was de rol van Pacino minimaal, hij kan het nogsteeds! Deze film kijken we over 20 jaar nog, puik werk van Tarantino! (al mocht hij die voeten fetisj van hem wel achterwege houden, maar that's al).

Het laatste halfuur is het gewoon hilarisch en bruut tegelijk met die hippies, echt een dikke middelvinger naar Charles Manson haha . Het einde is nogal wat onverwacht als Rick Dalto bij Sharon Tate op bezoek gaat, net op het punt dat je nog wel een uur door wil kijken is het ineens poef, afgelopen...


(Ps: blijf tijdens de aftiteling nog even zitten!!!!!)

Weer Quentin Tarantino als ik hem ken. Leuke opbouw, die nogal moeizaam ging in het begin. Sommige dingen hadden wel ingekort gemogen. Verder een prima film, misschien wel een van de leukste van het jaar. Een grandioos einde, waardoor ik nog nieuwschieriger ben naar wat Tarantino met de content in zijn tiende en laatste film gaat doen.

Once Upon a Time in... Hollywood...

De titel suggereert een fictief verhaal dat in feite ook Pulp Fiction genoemd had kunnen worden, ware het niet dat Tarantino deze titel al vergeven heeft. Hollywood is immers het Mekka van fictie en pulp - met hier en daar een aangename uitzondering op de regel.

Once Upon a Time in Hollywood valt niet in bovengenoemde categorie, ondanks en juist door de Tarantinoïaanse aanpak die een hoger niveau ambieert, maar slechts leegheid verheerlijkt. Enerzijds is het briljant om zo veel details te tonen en eigenlijk niets te laten zien. Als nihilistische satire op het 'glorieuze' Hollywood met een mix van nonexistentiële en actuele elementen is de film dan ook zeer geslaagd.

Het has-been/wannabe thema markeert de bodem van deze lege verpakking. Werkelijk niemand kijkt verder dan zijn ambities. Zo woont Dalton naast Polanski en Tate. Uitgenodigd worden in hun huis vindt hij belangrijker dan het drama dat zich heeft afgespeeld - connecties betekenen inmiddels alles. Ook het leven van stuntman Booth laat zich kenmerken door leegheid: zonder eigen carrière is hij niet meer dan het manusje van alles voor Dalton. En Tate draagt weliswaar onschuld uit, maar gaat tegelijkertijd naar de bios om haar eigen film te bekijken en de reacties van het publiek te meten.

Leegheid symboliseren is een ding; diezelfde leegheid op een interessante wijze naar het witte doek vertalen een ander. DiCaprio is briljant als de aan lager wal geraakte acteur Dalton en Pitt kleurt zijn rol zo goed mogelijk in, maar krijgt - tot op het laatst - weinig om mee te werken. Het genietbare acteergeweld wordt bewust naar de achtergrond verdrongen door ellenlange autoritten en slepende stapels aan anticlimax scènes met een gebrek aan scherpe dialogen, die sfeer boven inhoud karakteriseren. Dit wordt in zo'n grote mate gedoseerd dat er weinig anders overblijft, waardoor het op den duur enorm gaat vervelen.

De aanwezigheid van Tate en haar welbekende tragische lot is niet meer dan een poging om suspense te creëren waarmee de kijker op het verkeerde been wordt gezet. Het einde toont wederom de Hollywoodiaanse leegheid. Ergens is het triest en zelfs misplaatst dat Tate daarvoor gebruikt wordt - haar personage had met gemak een fictief persoon kunnen zijn met dezelfde achtergrond.

Tarantino verheerlijkt leegheid, maar schiet hierin zo ver door dat hij ten onder gaat aan zelfverheerlijking. Een lange, doelloze en jammer genoeg teleurstellende zit die ik gauw wil vergeten.

Slechte film!

Er wordt vanuit gegaan dat iedereen het verhaal van Sharon Tate en Charles Manson kent. Dus op basis daarvan zit je te wachten op een plot en draagt dit als het ware de spanning door de hele film. Ben je niet bekend met dat verhaal zit je naar een boel willekeurige scenes te kijken die zelfs tot na het einde van de film, willekeurig blijven.

Hierdoor is deze film, in tegenstelling tot alle andere Tarantino film's niet de moeite waard om het voor een tweede keer te zien. Ik verwacht dat deze film veel lager gaat scoren, naarmate meer mensen deze film hebben gezien. De eerste die zo'n film beoordelen zijn toch vaak fans of filmliefhebbers die een film op een andere manier beoordelen. Een nuchter persoon zou dit niet meer dan 3 sterren geven. Het laatste kwartier die zeer vermakelijk is, maakt het niet op voor de andere 2,5 uur waar je echt naar niets zat te kijken.

Al met al beter dan de gemiddelde Fast and Avengers troep dat uitkomt met commerciële doeleinden. Je verwacht alleen meer van film met oprechte artistieke doeleinde.

Everybody loves Pussy.

Eén van de betere van Tarantino. Vooral die eerste 2 uur zijn helemaal gemaakt voor mij. Weinig plot maar vooral veel sfeer en meer een slice of life. Dit is gewoon een verzameling van losse scènes die wisselen in kwaliteit, maar genoeg leuke momenten opleveren en ondertussen de vriendschap tussen twee mannen weet te tonen, al wordt het vrijwel nergens echt grappig of bijzonder - dit is zeker geen tweede Pulp Fiction. Alleen het eind is oprecht grappig met die enorm overdreven en bloederige overval.

Dit is ook een veel serieuzere film met weinig hip taalgebruik maar juist opvallend sereen en volwassen. Dan helpt ook mee dat de film er heerlijk uitziet qua production design, het zonnige L.A. voelbaar is door het scherm en waarin behoorlijk wordt geacteerd.

Hoewel sec gezien die hele Tate in deze film niets toevoegt - even ervan uitgaande dat je haar verhaal niet kent en de verrassing op het eind geen verrassing is, maar eerder zorgt voor de vraag wat de rol van Tate nu was- vond ik die scènes met haar er zelfs nog bovenuit steken. Heerlijk kijken hoe zij naar zichzelf in een bios kijkt, een boek koopt, op een feestje rondloopt. Volledig plotloos maar oneindig boeiend. 4,0*

Ja, als er dan eens in de zoveel tijd een nieuwe Tarantino uit komt moet je die wel op het witte doek zien.

Zo gezegd zo gedaan. Wat een ervaring was het weer. Uiteraard zijn al Tarantino zijn bekende concepten weer aanwezig: een heerlijke soundtrack, blote voetjes, shots vanuit rijdende auto’s en een climax waar je ‘u’ tegen zegt. Echter moet het gezegd dat het tempo lager ligt in deze film dan in Tarantino zijn meeste films. De sfeer, mede gevormd door de mooie plaatjes en muziek maken een hoop goed. Wat een plaatje.

Tijdens de film kwam het bizarre idee in me op dat dit weleens de eerste film van Tarantino kon zijn zonder keihard geweld. Hoe erg kon ik er dankzij de net benoemde uiteindelijke climax naast zitten.

Het acteerwerk kan ik niet onbespreekbaar laten. Brad Pitt deed me denken aan zijn rol in Inglorious Bastards en speelde goed. Het was naar mijn idee Dicaprio die de show stal. Wat een knotsgekke en heerlijke over de top rol zet hij neer. Lekker ook dat hij een vette kop kreeg na de 6 maanden sprong die de film maakte. Ik herkende hem haast niet terug. Met die vette kop gaat zijn verval als acteur nog meer samen, wat ook tot uiting komt in zijn alcoholisme en uitspattingen. Fantastisch, dit moet een van de betere acteurs van dit decennium zijn.

Margot ‘blij ei’ Robbie deed me niet al teveel in de film. Haar rol is wel onmisbaar en zorgt voor een rode draad binnen het typische Tarantino-verhaal.

Langzamere films maken kan Tarantino wel. Daar hij dit al liet zien in Pulp Fiction en The Hafefull Eight. Wel steekt deze er naar mijn idee met kop en schouders bovenuit en een nieuw bezoekje aan de bios ligt dan ook in het verschiet.

Misschien wel op naar de 5* voor dit plaatje.

Dat er serieus mensen zijn die deze film goed vinden verbaast mij nog het meest. Op de laatste scène na is het een onsamenhangend hoopje ellende met langdradige en nutteloze scènes zonder enige toegevoegde waarde.

Het enige gevoel wat bij mij achterlijft is dat ik mijn verloren tijd terug wil.

Als dit Quentin Tarantino nu is mag de man heel snel met pensioen.

Deze negende Tarantino is niets meer dan een ode aan het bruisende en gezegende jaar 1969. Er hangt een geweldige sfeer rond de film over het sprankelende LA en Hollywood. Prachtige auto’s, vintage meubilair, een geweldige soundtrack. Alles doet je gewoon hunkeren naar dat magische jaar 1969, behalve de hippies dan misschien, want die kwamen er toch maar berooid vanaf.

Daarnaast een topcast met DiCaprio en Pitt die elkaar uitstekend aanvoelen. Beiden leiden ze wat een leeg bestaan nadat hun tot elkaar gedoemde carrière in het slop zit. Niet eenvoudig overigens om als acteur een acteur te spelen in een film. Bij momenten grappige sketches, ook na de eindgeneriek. Ook leuk waren de verwijzingen naar echte films zoals The great escape. DiCaprio laat zien dat hij van alle markten thuis is. Ook Pitt bevestigt toch weer dat hij heus wat in zijn mars heeft.

Deze twee elementen, sfeer en acteerprestaties, zijn uiterst belangrijk om dit een geslaagde film te noemen. Het entertainment gehalte zit hem namelijk niet in het verhaal, want dat is vrij plotloos. Desalniettemin vlogen de ruim 160 minuten voorbij. Robbie is een knappe verschijning en liep, huppelde en danste vrij nutteloos door het scherm, maar het boeide me ... mede door een goed doordachte montage van telkens zinloos lijkende aan elkaar gebreide scènes.

Het einde dreef de spanning op en leidde tot een miniclimax. De afloop is een eigen invulling van Tarantino waarbij aan Sharon Tate niet geraakt wordt. Het geweld is kenmerkend voor een Tarantino, grappig ook op zijn manier, maar vond het in de overdreven stijl te grotesk. Een beetje less was more geweest. Dat gillend kalf bvb kon ook letterlijk een minuut eerder het zwijgen opgelegd worden, net als het feit dat het “headbangen” een keer of 5 minder kon. Maar het bedierf de pret allerminst. Uitermate geslaagd!

Zoals al meerdere malen beschreven is dit Tarantino op zijn zelfgenoegzaamst, met zó veel ruimte voor echte en denkbeeldige films, posters en bioscopen dat het zelfs voor liefhebbers iets teveel dreigt te worden. Het hele 'what if' plot over Manson en Tate, voor zover al echt goed uitgedacht, wordt bijna teniet gedaan door de nadruk op alle geinige bijzaken. Ook doet hij wat weinig met zijn sterrencast: de dialogen tussen DiCaprio en Pitt hadden best wat meer vuurwerk mogen opleveren, de rol van Pacino had wat groter gemogen en die van Robbie is nietszeggend.

Natuurlijk kennen de meeste films van deze regisseur wel dergelijke aanmerkingen, en ook deze keer compenseert hij weer met geweldige sfeer - het jaar 1969 ziet er superecht uit, terwijl de feiten zijn verknipt - en prachtige losse scènes. Die met Bruce Lee is toch ook wel mijn favoriet.

Zo dik ligt het er niet bovenop, maar dat Tarantino deze discussie op zijn manier aandacht wilde geven leek mij ook evident. Schuine grapjes als 'we all love pussy' en de lange billenshots lijken de tijdsgeest te willen uitdagen. Opvallend, ook vanwege zijn historie met Weinstein.

Zoals verwacht geen seconde verveeld met deze volwassen, door en door kenmerkende Tarantino. Geen aaneenschakeling van (geniale) (legendarische) fragmenten zoals in Pulp Fiction, maar een dynamisch doorlopend geheel dat werkt op vele niveaus.

Tarantino’s verworven reputatie en grootsheid zorgt ervoor dat hij dit sprookje, wat in essentie een hevig geromantiseerde terugblik op zijn eigen jeugd is, kon maken. Gelukkig. Zijn liefde voor films, het schrijven ervan en de filmmakerij spat van het doek. Hij neemt de kijker meer dan ooit mee in zijn (guilty) pleasures, zijn fantasieën maar geeft wie deze geneugten niet ten volle deelt genoeg om van te genieten.

Had voor mij zelfs nog een paar graden trager gemogen, aangezien ik direct in het verhaal (lees: sfeer) zat. Verschillende technische aspecten zijn van erg hoog niveau, de periode en aankleding fascineren mateloos. Ik hield van de vele referenties naar bestaande personen, films en TV-shows. Steve McQueen en Polanski lijken levensecht. Duizend keer jammer dat Burt Reynolds de film niet heeft gehaald. De soundtrack ligt me volledig, Cliff Booth kon niet lang genoeg rondrijden in zijn bak.

De sociale strata in het Hollywood van de late jaren 60 worden levendig voorgesteld met goed uitgewerkte personages. Heel mooi hoe Tarantino tijd neemt het gewone leven van Cliff Booth, Sharon Tate en Rick Dalton te tonen. Deze hadden wat mij betreft elkaar nog veel meer mogen doorkruisen, naast vooral een individuele tour in hun levens te geven. Momenten tussen bv. Booth en Dalton & Booth en zijn hippiemeisje zorgen nl. voor vuurwerk maar zijn net te beperkt.

Tarantino neemt, naast het scheppen van de periode die hem zo nauw aan het hart ligt, op zijn manier wraak op de Manson Family. Deels door hen bloederig te laten afslachten, maar ook door hen karikaturaal/realistisch af te beelden als hersendode nietsnutten. Het gesprek dat vier leden hebben voor hun aanslag loopt parellel met kritiek die Tarantino wel eens krijgt. Geweld in film resulteert in geweld in real life. Enkel bij deze niet-relativerende misbaksels. Dat het geweld vanwege de twee helden (incl. eerder gebruikte vlammenwerper) hier niet toe gerekend wordt is paradoxaal maar mooi en zet aan tot nadenken.

Het laatste moment uit de film grijpt naar de keel en komt hard aan. Na een bevredigende, gewelddadige finale waarin de leden op heroïsche wijze hun verdiende loon krijgen, zet de tune uit The Life and Times of Judge Roy Bean de kijker opnieuw met beide voeten op de grond. Wat had kunnen zijn, is niet gebeurd. De hoogzwangere, beeldschone Tate is weldegelijk samen met haar vrienden bruut vermoord. Wegdromen in een sprookje is tijdelijk en weegt bijlange niet op tegen de messteken die Tate en haar ongeborene te verduren kregen.

Fenomenaal in elkaar gezet. Leonardo die me echt verbaasd heeft. Wat speelt die geweldig zeg. Brad Pitt ook zeer zeker. Maar die Leo echt ijzersterk. Heb me niet verveeld. Voldoende spanning, mysterie en uiteindelijk duidelijkheid. Geweldig!

Al jaren heb ik een zwak voor de films voor Quentin Tarantino. Hoewel zijn producties niet altijd even sterk zijn, hebben ze altijd scherpe dialogen, verrassende wendingen en bovenal een geweldige soundtrack. The Hateful Eight viel mij enigszins tegen, maar dat zou ditmaal weer goed komen toch?

Nee dus. Once Upon a Time in Hollywood is een opeenschakeling van langdradige scènes, oninteressante dialogen en er is feitelijk geen plot. Hoewel de film er fantastisch uitziet, is het vooral een lege huls. Wat dat betreft is de rol van Margot Robbie tekenend: ze ziet er geweldig uit (heel overtuigend '60s ook met minirok en bijpassende make-up) maar haar personage stelt werkelijk geen fluit voor.

Ik zal het gemist hebben in recente interviews, maar wat is precies de reden dat Bruce Lee belachelijk wordt gemaakt? Tarantino heeft een zwak voor B-acteurs/B-films maar een écht icoon wordt te kakken gezet. Is het een soort superioriteitsgevoel van Hollywood jegens Aziatische cinema? Pitt doet het verder leuk als macho stuntman maar kan bij lange na niet tippen aan DiCaprio. Het blijft indrukwekkend hoe gelaagd hij een karakter kan neerzetten. Wat mij betreft één van de beste acteurs van zijn generatie en dé reden dat de film nog enigszins wordt gered.

Met Once Upon a Time in Hollywood begint Tarantino een karikatuur van zichzelf te worden. In het verleden hadden zijn films een duidelijke kop en staart; in zijn laatste 'kunstje' zet hij vooral in op herhaling, lange stiltes en word je als kijker getrakteerd op een anti-climax. Eén van de dieptepunten vond ik de interessantdoenerij op de Manson-ranch. Er wordt een spanning opgebouwd terwijl de schurk een totaal ongevaarlijke, slapende oude gek is. Wat is de bedoeling van deze onzin?

In het eerste uur werd ik nog geboeid door de prachtige beelden; na de pauze leek de koek op en werd de film genekt door een gebrek aan spanning. Fraai om de oude auto's en levensmiddelen etiketten te zien, maar zonder een sterke clue levert dit geen goede film op. Overigens apart dat The Beatles ontbreken in de soundtrack. Het is namelijk bekend dat Manson geobsedeerd was door The Fab Four en als er toch íets is wat de jaren '60 met vlag een wimpel hebben overleefd...

Tarantino moet zichzelf duidelijk opnieuw uitvinden. Als dit werkelijk zijn afscheidsfilm wordt, is het een roemloos einde van een schitterende carrière.

2*

Eigenlijk een geniale Tarantino film. Als ik zelfs na jaren de moeite neem om een zegje te doen.

Zoals hier boven ook werd gezegd is het eigenlijk wel van belang dat je vooraf kennis hebt van het hele gebeuren rondom Charles Manson in de jaren 60. Juist doordat ik hier goed van op de hoogte was vond ik het laatste half uur een geniale twist. Want je verwacht het één maar het andere gebeurd. En dat uiteraard geheel op zn tarantino’s.

Ja uiteraard is de eerste 1.5 uur een lange zit waarin je afvraagt of er nog wat gaat gebeuren, maar nu zo nabeschouwend vind ik het allemaal wel perfect opgebouwd.

De heerlijke 60’s vibe met daarin centraal de afglijdende carriere van een Western acteur met daarnaast als sideshow de aanwezigheid van de craziness van de Manson Family.

Ik liep iig met een verraste big smile de bios uit! Maar zag wel bij mijn maat dat hij het laatste half uur wel vet vond maar niet helemaal kon plaatsen.

“Is everyone okay?”
“Well... the fuckin' hippies aren't. That's for goddamn sure.”

Tarantino word milder. Once Upon a Time… in Hollywood is een liefdesbrief aan het oude Hollywood, en zoals we van Tarantino gewend zijn barst de film weer van de meest obscure details over oude films. De relaxte sfeer, de sets, de kostuums, de muziek, de auto’s, de acteurs, drugs, sigaretten etc. Alles straalt de ‘Swinging Sixties’ uit. Tarantino maakt ook weer gebruik van zijn kenmerkende stijloefeningen zoals de korte intermezzo’s van het hoofdverhaal. De korte films om te laten zien wat voor carrière Rick Dalton tot nu toe heeft gehad is hier een voorbeeld van (net zoals de Bruce Lee scene). De film straalt rust uit met een fijn soort traagheid, en het is heerlijk toeven in de wereld die Tarantino heeft gecreëerd.

In het eerste gedeelte moest ik er nog even inkomen, maar zodra je jezelf laat meevoeren in het rustige tempo en de relaxte sfeer staat je een heerlijke filmbeleving te wachten. DiCaprio, Pitt en Robbie zijn geweldig, maar ook acteurs zoals Qualley, Olyphant, Pacino, Fanning en de jonge Julia Butters zijn erg goed op dreef. Rick Dalton en Cliff Booth zijn ook interessante personages en je wilt ze het liefst blijven volgen, en het acteerwerk van Pitt en DiCaprio heeft hier een groot aandeel in. Het middengedeelte is het sterkst, met DiCaprio, Olyphant en Butters die de sterren van de hemel acteren in een Western tv-serie, Robbie die als Sharon Tate naar zichzelf gaat kijken in een bioscoop, en Pitt die terecht komt op de ranch waar Manson en zijn sekte verblijven. In deze scenes is de magie en het vakmanschap van Tarantino voelbaar en zichtbaar, en in het laatste gewelddadige maar ook hilarische gedeelte gaan alle remmen los. Vooral de nu al iconische scene met een vlammenwerper zorgde voor veel gelach in de bioscoopzaal. Tarantino neemt op glorieuze wijze een loopje met de realiteit en de geschiedenis. Once Upon a Time… in Hollywood explodeert in een gewelddadige climax, maar voor de rest is dit een relaxte, grappige, swingende en melancholische film van een duidelijk door voeten geobsedeerde Tarantino. Deze milde versie van QT bevalt me wel.

De hele film zat ik me al af te vragen hoe Tarantino de gruwelijke Manson murders in vredesnaam in beeld ging brengen- en achteraf is het het natuurlijk makkelijk duiden. Want net als in wraakfilms als Inglorious Basterds en Django Unchained speelt Tarantino ook hier met de werkelijkheid. Tarantino is een beetje het zwakke jongetje die droomt van fysiek overwicht en al zijn bullies neerhoekt in lang uitgesponnen fantasieën. En passant moet Bruce Lee het trouwens ook nog even ontgelden in een leuke maar ook wel een beetje aparte scène .

Di Caprio is erg goed- hij trekt vrijwel elke film waar hij in zit naar een hoger niveau en toont weer aan dé acteur van zijn generatie te zijn. Pitt doet het ook naar behoren maar blijft ook als vijftiger nog te veel afhankelijk van zijn looks. Robbie als Tate voegt misschien op het eerste oog niet zo heel veel toe maar ze sprankelde als de tragische Sharon Tate: charmant, lief, belezen, een beetje ijdel- maar ja welke acteur is dat niet. Een onmisbaar personage uiteindelijk. Verder veel bekende Tarantino acteurs waarvan sommigen verder maar weinig aan de bak lijken te komen zoals Zoe Bell en de onvermijdelijke Michael Madsen.

Once upon a Time...in Hollywood ziet er verder fantastisch uit, de zorg voor details met drukke verkeersscènes en straatbeelden is verbluffend. En het kijkt gewoon ontzettend lekker weg. Ik blijf moeite houden met de steeds grotere lengte van films, maar ik heb me tijdens het kijken (zonder pauze gelukkig) geen seconde verveeld. De scene op de Spahn ranch was beklemmend en grappig en de scenes omtrent Rick Dalton die een gastrol speelt in Lancer vond ik ook erg goed. Het laatste half uur gaat het natuurlijk helemaal los in een nu al legendarische finale. Beste van Tarantino sinds Kill Bill 1 wat mij betreft.

Een mooi verhaal over een acteur op zn retour die zichzelf opnieuw moet zien uit te vinden en zijn stunt-double/buddy. Niet geheel wat we van Tarentino gewend zijn maar wat mij betreft prima passend in de Tarentino Gallery. Vooral de gedetailleerde weergave van de sfeer van de late '60 deed mij glimmen van plezier. Het is zo jammer dat dit zijn laatste echte film is.

1/3 van de film was onderhoudend mooi. Mooie shots, actie en sfeer.

Daarna zwakte het zienderogen af tot het fluteinde.

Omdat een film van QT is wil dat niet zeggen dat je moet gaan zoeken naar goede stukken in de film.

Of hem nog een keer kijken om iets geniaals te ontdekken.

Sfeervolle film.

De nieuwe Tarantino. Het is geen regisseur meer waarvoor ik echt wakker lig. Maar wel geinig dat hij nog steeds hele stammen naar de bios weet te krijgen. In dat opzicht is het wel aardig dat hij weinig concessies doet aan de speelduur. Deze is uiteraard veel te lang. Het is niet eens dat de film saai is. Maar sommige scenes zijn gewoon niet leuk genoeg om zo lang te rekken. Dat had ik bij Pitt op de ranch en bij Tate naar de bioscoop.

Toch blijft door de verhaaltjes het allemaal wel lekker wegkijken. Ook ik voelde die LA vibe weer. Vorig jaar voor de tweede keer geweest. Veel mensen vinden San Fran leuker ik heb altijd een zwak voor LA.

Ook Leonardo speelt weer geweldig. Elke keer vind ik hem weer zo lekker spelen. Pitt is weer erg Pitt maar hier werkt het wel. De scenes samen zijn leuk.

Ook het einde is welkom. Ook door de heren werkt het allemaal wel.

Het is zoals ik bij recente Tarantino meestal heb niet meer erg speciaal. Ondanks ik hier wel wat andere beats voelde blijft het in alles een typische Tarantino.

3,5 sterren.

Ps: Die scene van Dicaprio dat hij die rol van Steve Mcqueen in de great escape bijna had. Ik begreep het niet helemaal. Was hij ontslagen van die film of droomde hij dat hij die rol had gespeeld in dat stukje? Niet heel belangrijk maar vind het beetje vreemd gesneden.

Ja hoor, leuk leuk.

Zo lekker ongedwongen met een goed sneetje LA-sunshine. Tarantino heeft voor zijn nieuwste film eindelijk eens een setting gekozen die hem op een natuurlijke manier als gegoten zit.

Hij kan zijn cinematografische verwijzingsdrift ongegeneerd kwijt in alle billboards, bios-aankondigingen, posters en filmsets die op natuurlijke manier aanwezig zijn en op de achtergrond staat altijd wel een tv’tje of radio aan. Bovendien: zijn ode aan de over-the-hill B-acteur voelt eens oprecht gepassioneerd vormgegeven in de soort-van-hoofdrol van DiCaprio. Die overigens zijn beste rol ooit speelt.

Doorgaans toch het schreeuwerige, zelfverzekerde of vastberaden type; hier mag DiCaprio zich eens onderdompelen in een rol vól verbeten zelftwijfel en onzekerheid, terwijl de opzet van (oude) filmopnames genoeg deurtjes openzet om zijn kameleontische kunsten (veelal cartoonesk, dat wel) te kunnen vertonen.

Hij wordt bijgestaan door trouwe hond Pitt, die Cliff speelt: Daltons buddy, chauffeur en klusjesman, die hem belangeloos bijstaat en hem af en toe rechtstaande houdt met een klopje op de schouder. Zijn stuntmanschap maakt hem tevens not-to-be-fucked-with. Het levert een wat lukrake en ietwat bedachte scene met Bruce Lee op, maar illustreert prima wat we aan hem (gaan) hebben. Cliff zou zomaar een voortzetting kunnen zijn van True Romance’s Floyd, 25 jaar later: Pitt speelt hem charmant calm-as-a-hindu-cow, met een constant sluimerende bon vivants glimlach. Hawaii-shirt is wat dat betreft een perfecte touch.

Heerlijk duo samen; het is jammer dat Tarantino het plot opzijschuift en verweeft met een verhaallijn die hij enerzijds nodig heeft als aanloop naar een verrassende finale, maar anderzijds ook niet genoeg inhoud durft te geven. Op zich wel leuk hoe hij - opnieuw - de geschiedenis herschrijft, zonder wezenlijke bijdrage van Polanski, Tate en de Manson-familie in het eerste driekwart, wordt de speelduur onnodig opgerekt en raakt de focus vaak verwaterd.

Ook de inmiddels voorspelbare snedigheid in dialogen lijkt opzettelijk aangelengd te zijn, wat ik wel een hele fijne keus vind. De humor is wat subtieler, de dwangmatige grofheid wat teruggeschroefd en er komt wat meer menselijkheid voor terug, al is dat een groot woord voor de geverniste, retro-nostalgische versie waarin Tarantino zijn wereldjes en personages steevast presenteert.

Tarantino trekt de verwaterde focus in zijn plot trouwens wel leuk recht aan het eind, met een charmante dialoog tussen DiCaprio en Hirsch, waarna hij zijn ode aan de uitgerangeerde acteur volbrengt met een kersje op de taart; de uitnodiging bij de Polanski’s vormt onmiskenbaar het opstapje voor een gegunde comeback voor Dalton. Je gunt het hem, omdat Dalton in al zijn menselijkheid, vervlogen dromen en onafgebroken gekoesterde ambities incluis, eindelijk een personage met een kloppend hart geworden is. Alleen daarom al is deze film anders dan veel wat we van Tarantino gezien hebben in lange tijd.

Verhaal is meer dan ooit een lappendeken met obligate cameo’s, verwijzingen en zijstapjes, de spaarzame actie is niet zo heel mooi in beeld gebracht en hoewel Tarantino zijn machismo nooit helemaal kwijt zal raken, maakt hij hier, relatief ongeforceerd, toch indruk met zijn zelf-plezierende manier van filmmaken. 3,5*

Een lesje in zelfgenoegzaamheid. Oh oh oh, wat begrijpt Tarantino Hollywoodfilms en series toch weer goed. Een echt lopend script met sterk plot levert het echter niet op, een hoop vermaak en knap geschoten scenes wel. Leonardo DiCaprio geeft weer alles en het zou me verbazen als hij niet minstens een Oscar-nominatie voor zijn rol zou krijgen. Pitt is verder vrij duf en Robbie heeft echt helemaal niets te doen. Ik herinner me nog voordat de film uitkwam, dat bepaalde kringen van het internet niet blij waren dat zij zo weinig tijd in de trailer kreeg. Achteraf gezien blijkt ook dat haar 'belangrijke' scenes daar ook allemaal al geweest waren.

Verder weer een beetje bekende gezichten spotten. Hey, daar heeft Clifton Collins Jr een zwijgende rol, daar loopt Timothy Olyphant weer eens een cowboy te zijn, daar is Kurt fucking Russell, Al Pacino heeft ook een leuke bijrol en zo kunnen we nog even doorgaan. Het zorgt voor een leuk scala aan bekenden en dankzij DiCaprio is het gros van de scenes ook echt wel leuk, maar... het voelt niet aan als een consistente film. Ja, ik snap de worstelingen van een has been en vanzelfsprekend wilde ik als kijker ook wel dat Rick Dalton het zou halen, maar de scenes die hier geschoten zijn maken samen net geen samenhangend verhaal. De afsluiting waar Tarantino de geschiedenis herschrijft en de hippies bruut af laat maken voelde ineens ook vrij goedkoop aan, hoe hard ik ook gelachen heb.

In dat opzicht zeker wel de moeite waard, want de beste man weet heus wel hoe hij een film moet schieten, maar alsnog veel teveel zelfgenoegzaamheid waardoor de film gewoon aanvoelt als Tarantino-masturbeermateriaal voor Tarantino. En fans.

Leuke film, zeer de moeite waard om te zien, met name als Tarantino-fan. Ik moet wel zeggen in vind dit de minst speciale uit zijn repertoire. De film is nogal traag in verhouding tot de rest van zijn films, en waar in andere films diverse verhalen stevige raakvlakken met elkaar hebben en het geheel goed in elkaar zit, zijn het bij deze film redelijk wat losse flodders. Dat laatste maakt wel dat deze film voorbij vliegt en makkelijk kijkt. Ook alle referenties naar bekende acteurs, en de Charles Manson sekte in de vorm van het hippiedorpje etc. kon ik erg waarderen. Dit is een film die vooral naar mijn mening gaat om acteerwerk en dat is gewoon bijzonder goed en leuk. Leonardo Dicaprio zet weer een top prestatie neer. Ook Brad Pitt speelt een hilarische rol.

Ik weet niet wat het is, maar op de een of andere manier vind ik het geweld ook hilarisch. De meeste mensen in de bioscoop overigens... Ik denk dat als wij ooit ontdekt worden door buitenaards leven, en we zijn op dat moment schaterend naar een Tarantino film aan het kijken, dat we als ras een nogal legubere indruk achterlaten .

Voor de liefhebber een must see!

Vermakelijke prent van Tarantino met veel van zijn typische kenmerken: bizarre situaties, veel geklets en bruut geweld. De rol van Margot Robbie voelde helaas wel behoorlijk overbodig. Je snapt deze enkel beter als je je van te voren verdiept in de dood van Sharon Tate, wat ik niet gedaan had. Verder had er gemakkelijk een half uur of zelfs wel een uur van afgekund. Toch zitten er genoeg mooie scenes in. Qua plot heeft het amper iets om het lijf maar het is allemaal duidelijk met plezier gemaakt en vol humor. Mijn favoriete scene bevat een geweldige imitatie van Bruce Lee. Dat gedoe met die hippies was ook lekker onvoorspelbaar en levert uiteindelijk een even bevredigende als bloederige finale op.

Ok.

Uiteindelijk toch niet de beste Tarantino voor mij. Het is wel weer een herkenbaar stijltje, maar ik kan niet zeggen dat ik in de bioscoop zat en nu heel erg zat te genieten. Het is ook wel een andere film dan Tarantino doorgaand maakt moet ik zeggen.

Waar je normaal zou denken dat er meer geweld in zou zitten, is het hier vooral de sfeer. Die is ook nagenoeg perfect, voelde me echt in 1969. Maar ook het sterke acteerwerk mag er wezen. Een hoop bekende koppen, maar DiCaprio is toch wel weer erg goed op dreef.

Robbie had weinig te doen, maar uiteindelijk ziet ze er wel knap uit. Ze moest er wel zijn vanwege het waargebeurde aspect, maar veel voegt ze uiteindelijk niet toe inderdaad. Het verhaal moet het ook uiteindelijk niet bepaald van de Manson-moorden hebben, maar van het duo Pitt en DiCaprio.

De film duurt zeker te lang. Op een gegeven moment had ik het wel een klein beetje gezien. Het tempo leek nooit echt te gaan stijgen, maar er gebeurde net genoeg om het allemaal nog vermakelijk te houden. Humor bijvoorbeeld.

Film kent enkele memorabele momenten, Bruce Lee, western-opname met schurk DiCaprio, Booth op de Ranch en de finale met de Manson-leden die inbreken. Maar in het algemeen kwam ik er niet al te makkelijk doorheen. Het duurt allemaal veel te lang.

Ook visueel hadden er iets meer trucjes mogen zijn. Een paar aardige tracking-shots, maar er is zoveel gedaan aan de sfeer dat er wel af en toe nog een soort "vonkje" had mogen zijn. Ook van die sterke Tarantino-dialogen zag ik niet meer terug hier.

Desondanks aardig, maar van Tarantino ben ik iets meer gewend. Dit is een beetje een andere film dan hij normaal maakt, maar daardoor niet veel minder leuk. Een voldoende geef ik hem sowieso, maar geen hoge.

Wou deze film absoluut in de bioscoop gezien en vandaag kon ik er tijd voor maken. Een film die echt ten volle tot zijn recht komt in de bioscoop. Het is een soort ode aan de cinema, je kunt genieten van de flair, de muziek en de vele visuele details die naar één of andere films, regisseurs, filmgenres, acteurs, locaties ...verwijzen. Er is heel wat te beleven en de lange speelduur was hier zeker geen negatief punt. Bij andere films van Quentin Tarantino heb je dan soms wel door heel lange opbouwende dialogen, maar hier was dat niet aan de orde. De 161 minuten vlogen voorbij. Het is ook een andere soort film die we normaal van Tarantino gewoon zijn. De stijl blijft wel herkenbaar, maar hier is minder oog voor zijn typische actiescènes of brutale vormgeving. De sfeer van de eind jaren 60 wordt grandioos weergegeven en de luchtige muziek maakt het plaatje compleet. Het acteerwerk van DiCaprio en Pitt is echt goed, vooral die laatste is uitstekend op dreef. Margot Robbie als Sharon Tate spat van het scherm af, al heeft ze hier niet zo belangrijke rol, maar voor het concept van de film zeker wel. Tarantino zorgt voor een heerlijke verrassende wending die een draai geeft naar de beruchte moorden van de Manson-leden op Tate waarbij de regisseur het woord toeval een heel belangrijk understatement geeft in deze film. Een soort ironische kijk op het hele gebeuren. 8/10

Langdradig en zelfgenoegzaam, maar goed, dat is Tarantino. Ik vrees dat het nooit meer helemaal goed gaat komen tussen mij en deze regisseur, maar het is in ieder geval een hele verbetering op de aanfluiting die zijn laatste film was.

Het cliché dat ik over deze film voorbij zie komen is 'een liefdesverklaring aan het klassieke Hollywood', en dat voel je ook echt: het tijdsbeeld is erg verzorgd in beeld gebracht, mooie muziek, goede stijlkeuzes, enz., weinig van de hysterische bokkensprongen die zijn vorige films nog wel eens ontsierden.

Zonder een echt plot of thematiek (er zullen vast weer allerhande theorieën zijn van de Tarantino-apologeten, maar het ging natuurlijk helemaal nergens over, dit) blijft het toch helaas weinig meer dan een soort reclamespot voor zichzelf. De film moet het vooral hebben van een fijne sfeer, een paar hilarische momenten, en van Brad Pitt, die hier echt de show steelt.

Niet zo goed als zijn laatste paar films, vooral omdat het qua verhaal wat magertjes is terwijl dat meestal juist heel goed is bij Quentin. Maar alsnog heel erg genoten. Di Caprio die weer eens geweldig speelt, maar vooral natuurlijk Brad Pitt. Blij dat hij dit jaar weer wat meer acteert. Geweldige en veelzijdige acteur. Echt genoten van zijn scenes. Rest van de cast ook uitstekend, paar leuke cameos ook.

Verder is het natuurlijk vooral de sfeer, de knipogen hier en daar en het heerlijke camerawerk wat het hem doet. Jammer om te denken dat Tarantino nog maar één film zou gaan maken (helemaal als dat dan Kill Bill 3 zal worden).

4*

Laat ik beginnen met een dwingende tip: zorg ervoor dat je weet wat er allemaal gebeurd is op de avond van de vijfvoudige moord in en rond het huis van Sharon Tate. Anders snap je echt geen zak van de film. Hier te lezen op Wikipedia.

Goed, dan de film. Ik vond het nogal een lange zit. Bijna twee uur lang van dat typische Tarantino-gezever, een film als die vervelende klasgenoot die er voortdurend om smeekt cool gevonden te worden. Ik heb meermaals overwogen weg te lopen. Maar wat een geluk dat ik bleef zitten. Het einde is echt formidabel.

Er had makkelijk een uur af gekund, misschien wel anderhalf uur, maar neem gerust een goed boek mee en blijf tot het einde zitten, de beloning is het wachten waard.

Heel blij dat ik dit meesterwerkje een 2de keer heb gezien, er gaat misschien zelfs een derde keer volgen. Wat een aangename verrassing tussen al dat standaard Hollywood gebeuren en blockbusters die je om de oren vliegen.
Dit keer vielen mij ook ineens een hoop kleine details op.

De film is perfect geschoten, heeft schitterende sets, een zeer hoog acteerniveau en natuurlijk een heerlijke 60s soundtrack. Tarantino maakt een ode aan de jaren 60 en aan de acteurs van die tijd. Zijn liefde voor deze tijd voel je door de gehele film heen en het tempo is op een positieve manier laag, tegelijkertijd waarschijnlijk ook 1 van de redenen dat niet iedereen dit kan waarderen en er verdeeldheid onder het publiek ontstaat.

De humor en woordspelingen zitten soms goed verborgen en daarom doet een herziening zeker goed, bijvoorbeeld dat net voor de hippies arriveren er een scène op tv is waarin wordt gezegd: i love you Charles.. Of dat het detail dat Cliff zijn vrouw vermoord heeft een rechtstreekse referentie is naar de dood van Nathalie Wood, en mocht je daar als kijker nog aan twijfelen weet Tarantino dit nog even heel subtiel in de dialogen over te brengen.

Of natuurlijk de scène op de ranch, dat Cliff Booth zijn oude makker gaat opzoeken en er een spanning wordt gecreëerd doorniddel van een oude film die opstaat op de televisie, briljant gevonden! En zo zijn er nog tal van andere voorbeelden te noemen.

En natuurlijk de payback op het einde, waar ik eerst aan moest wennen maar waar ik nu echt van heb genoten en met een big smile op mijn gezicht naar heb gekeken. Burn hippies burn!! Geweldig eerbetoon aan Sharon Tate en helaas is dit in het echt heel anders gelopen.

Ik hoor meermaals terugkomen in de reviews op MovieMeter dat mensen de rol van Margot Robbie een beetje onnodig vonden, maar wat mij betreft verdiende haar rol al deze screentijd. Tarantino kiest er duidelijk voor een lange aanloop te nemen en zelfs 6 maanden te skippen, maar met een goede reden wat mij betreft. Sharon die naar haar eigen film toe gaat maar niet herkend wordt, zelfs voor alle zekerheid naast de filmposter moet gaan staan.. ze was een actrice die nog aan het opkomen was en het is hartverscheurend als je je bedenkt hoeveel ze nog had kunnen bereiken. Petje af voor Tarantino en zijn ode aan haar.

Kortom, zeker niet een film voor iedereen maar daarom ook een favorietje voor mij.
Misschien binnenkort dus nog een derde keer zien, op dit moment voel ik mij gelukkig met mijn bioscoop abonnement!
Achter mij zaten 2 gasten die er duidelijk geen fan van waren. ?

4,5 wel verdiende sterren meneer Tarantino!! ?