Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Matige Tarantino, maar wel anders.

Waar Tarantino normaal vertelt en vertelt en vertelt, zijn de eerste twee uur hier bijna uitsluitend introductie. Er is amper een verhaal te bekennen, ook voor de finale is het eigenlijk allemaal niet zo belangrijk wat er voorheen gebeurt. Het is meer het scheppen van een sfeertje en een tijdsbeeld. Twee hele uren lang.

Ondanks dat ik niet bepaald fan ben van de 60s zijn de eerste 30 minuten best aardig. Dat Tarantino bekwaam is in het laten herrijzen van het verleden is niet bepaald nieuws, met wat hitjes kom je natuurlijk ook wel al een heel eind, maar verder is wel duidelijk dat er veel detail in is gekropen. Twee uur is echter vier keer van het goede teveel, na een tijdje had ik het wel gezien en dan begint het enorm te slepen.

Het helpt ook niet mee dat ik laatst al een film over de ranch van Manson gezien heb, zo is het gehele segment van Pitt op de ranch een beetje nutteloos. Verder dwaalt de film maar een beetje rond, zo erg zelfs dat ik bij de vliegtuigscene reeds dacht dat de film afgelopen was. Denk dat er daarna nog zo'n 45 minuten volgen, het echte einde moet dan zelfs nog maar beginnen.

Ook dat stuk is véél te lang gerekt, met een redelijk matige pay-off. Maar soit, er gebeurt dan eindelijk wat, hier en daar kon er zelfs een kleine glimlach af, al blijft Tarantino wat mij betreft veel te braaf voor dat soort werk. De actie oogt matig en het eindigt met de extremiteiten waar je hoopt dat het eigenlijk pas zou beginnen.

Had de film half zo lang gemaakt en er had wel een nipte voldoende afgekund denk ik, maar uiteindelijk is het weer een film geworden van iemand die zichzelf zo leuk vindt dat hij de schaar niet in z'n films krijgt. Er zitten wat aardige scenes in, maar die verdrinken in het langgerekte niets.

1.5*

Edit: oh, en wie graag oude koeien uit de sloot haalt: de scene waar Pitt die hillbilly in elkaar mept op de ranch lijkt zo uit Snatch. te komen ... maar dan net wat minder allemaal.

?

Miljaar, thanks for the heads up. Had het niet gezien.

ik begrijp dat je hem niet top vind enzo. Maar aan je tekst te lezen vind ik 1,5 sterren wel weinig. Dat is uiteindelijk 3/10 ..

Tarantino blijft zwalpen. Een aantal goede scènes, leuke sfeer en acteerprestaties, maar de film sleept enorm. De finale is wel oké, maar 'too little too late', en ondertussen kennen we dat truukje ook al wel. Ik bleef op mijn honger zitten. Een strengere monteur had veel kunnen doen, QT moet zich dringend omringen met minder jaknikkers.

Bij Tarantino heb ik altijd het gevoel ""Schrijf een boek"...En wat zei hij jaren geleden in een interview""Ik wil zeker 7 romans schrijven.""

Is deze film ook overgoten met veel (lege) dialogen, monologen??Zo ja, dan sla ik hem over.

De man praat veel,maar zegt weinig.

Je hoeft m.i. niet altijd wat te zeggen wanneer je praat, zeker niet bij kunstuitingen zoals films, boeken, toneel, etc. Taal kan dan ook een doel op zich zijn.

Dat zou toch in jouw straatje moeten passen.

Vijf ballen van de VK.

Je moet er van houden. Nu vond ik de dialogen hier wel tegenvallen tov eerder werk. Redelijk veel namedropping wel

De sfeer was te gek en ook heb ik genoten van de muziek. Alleen man man...wat een langdradige verhaalloze film zeg. Ik kan de Tarantino stijl zeker wel waarderen alleen er miste lekkere vage gebeurtenissen en een soort van rode draad of lijn waar het naartoe gaat...

2 uur lang alleen maar sfeer neerzetten is echt te lang en zelfs dan gebeurt er in het laatste uur nog niet eens echt iets bijzonders behalve helemaal op het einde toen ging het even lekker los zoals hij dat kan! Dat was te gek maar van dat moois had er echt veel in mogen zitten voor een film van 3 uur!

Ik kan iedereen die er niet héél veel haast mee heeft om hem te gaan zien (of goed is in podcasts bingen) aanraden om de Charles Manson afleveringen van You Must Remember This te luisteren, heel in-depth en interessante reeks die veel context geeft die Tarantino links laat liggen.

Wat een feest was dit weer! Ik raad iedereen aan zo snel mogelijk te gaan, voordat de spoilers op straat komen te liggen.

Enige dat ik wel kwijt wil, is dat het voor een Tarantino film behoorlijk Altmanesque is.

5*

Paar minpuntjes. Eerste 80 minuten hadden best 20 korter gekund. Daarnaast is het ontzettend jammer dat (onder druk van de feministische media) Sharon Tate meer tekst heeft gehad. Ik weet ook niet hoe QT het bedacht had, maar hoe mooi was het geweest als ze de hele film niks gezegd had en pas op het eind via de intercom voor het eerst gesproken had. Dan was dat moment nog veel magischer geweest.

Maar de scenes oo de Spanch Ranch en op het eind maken de 5 sterren meer dan verdiend. Ook het hele beeld dat van Hollywood geschetst wordt en de acteerprestaties zijn fenomenaal!

"I love that stuff, you know with the killing."

Een nieuwe titel van Quentin Tarantino is altijd iets om naar uit te kijken en het scheelt ook dat dit een flinke verbetering is ten opzichte van 'The Hateful Eight'.

In deze opzet word je geïntroduceerd met de ooit succesvolle tv-acteur Rick Dalton en diens vaste stuntman. Zijn beste jaren heeft hij eigenlijk al achter de rug, waardoor hij nu gedoemd is om rolletjes als de bad guy aan te nemen. Naast Dalton wonen Roman Polanski en zijn vrouw Sharon Tate, terwijl hippies onder leiding van ene Charlie bezig zijn met hun opmars.

Het is te merken dat 'Once upon a Time in Hollywood' een ode van Tarantino is aan het Hollywood van de jaren '60. Als kijker is het simpelweg genieten hoe het tijdsbeeld gevormd wordt en omgeven is met veel sfeer. Aan de hand van twee steracteurs als Leonardo DiCaprio en Brad Pitt word je meegenomen in dit wereldje, met elk personage dat zo zijn eigen eigenaardigheden heeft. Hoewel ik het wel jammer vind dat Margot Robbie zo weinig te doen krijgt, maar ze blijft immer een aangename verschijning.

Voor geruime tijd lijkt de film in de introductiefase te zitten, omdat er niet veel schot in de zaak zit; de vermakelijke taferelen en heerlijke dialogen tot daaraan toe. Afgezien van een misleidende situatie blijft de echte dreiging namelijk vrij lang uit. De kenmerkende - bloederige - geweldsexplosie is het wachten dan wel weer ruimschoots waard.

Al met al een prima Tarantino flick, maar met een kortere speelduur en meer scherpte had hier duidelijk meer uitgehaald kunnen worden.

3,5 Sterren.

De film doet veel meer dan enkel
sfeer scheppen in het begin. Het verteld het verhaal van Rick en zijn stuntman. Maar omdat de kijker de eerste kijkbeurt in de veronderstelling verkeerd dat de film uiteindelijk over de Tate moorden zal gaan, lijkt dit slechts inleiding en sfeerschepping. Maar wie de film tot het eind gezien heeft beseft zich dat de film uiteindelijk niet over de Tate moorden ging, maar over het leven van Rick en zijn stuntman. Dat IS het verhaal.

Tarantino heeft de kijker zo razend knap op het verkeerde been gezet. Ook blijkt de film uiteindelijk een soort van Droste effect, waarbij het verhaal van Hollywood en de films die daar gemaakt worden zich in een film afspeelt. En uiteindelijk is het (helaas) toch een illusie.

Nee, dit steekt veel slimmer in elkaar dan je op het eerste gezicht door hebt. Kijk alweer uit naar herziening.

Taal blijft hoe dan ook "'middel".

Ach je schiet met een waterpistool....Probeer het nog een keer maar dan met een .44.

Daarover zijn poëten het oneens met je.

ik ben daar ook errug subjectief in...

Eh nee, ik denk dat het net iets meer is dan 3/10, in de zin dat het om sterren op 5 sterren gaat.

3 sterren op 5 lijkt me meer waard dan 6/10.

Er was eens ... een actrice genaamd Sharon Tate. Hoe het met haar is afgelopen weten we eigenlijk allemaal wel. Voor degenen die het niet weten, Quentin Tarantino herschrijft in deze film opnieuw een stukje geschiedenis. Aan dit stukje geschiedenis is het verhaal van de film opgehangen. Alhoewel, verhaal, een verhaal heb ik er niet echt in kunnen ontdekken. De fotografie en aankleding is prachtig, de acteurs en de muziek zijn goed en toch weet de film mij niet te beklijven. Een film als een soort trip door 1969 maar dan net iets minder heftig dan een lsd trip.

Pure kunst.

Anders zet je je bericht ff onder spoiler tags. Je spoilt het hele einde Vd film zo

Beetje een non-verhaal dan. Had me verder niet bepaald ingelezen over de film, dus zonder te weten waar het uiteindelijk naartoe zou gaan vond ik het eerste deel alsnog pure sfeerschepping.

Ben echt een Tarantino-fan. Snap al die 5 sterren heisa niet. Alsof die man niks meer fout kan doen. Ook zal hij 2 uren lang een hakenkruis van stront kleien, dan zijn er nog lui zonder eigen mening die roepen dat ‘t een meesterwerk is. Dit was langdradig en ging nergens heen. Vooruit, laatste 5 minuten was gaaf. 1,5 ster. Mijn Tarantino-hart huilt.

Een nieuwe Tarantino is iets om naar uit te kijken. Zijn unieke stijl, zijn gevoel voor sfeer en dialogen, de soms snoeiharde actie, de creativiteit. Eens in de paar jaar mag je je erop verheugen. Ik vond alleen zijn twee recente westerns best aardig, maar zeker niet zijn beste werk. Toch heeft Tarantino hét nog.

En zo zat ik vanmiddag al in de bioscoop, was toevallig een middagje vrij en had tijd over. Eigenlijk ging ik er wel redelijk gedachteloos in, want de trailers gaven nog steeds maar weinig weg. Waar ik in mijn hoofd had dat alles zou leiden naar de moord op Sharon Tate, daar blijkt zij maar een minimale bijzaak te zijn. Sterker, die moord zie je niet eens. Het gaat vooral over de loopbaan van Rick Dalton en zijn trouwe beste vriend en tevens zijn stuntman Cliff Booth. Het zorgde er wel voor dat ik een vrij lange tijd nodig had om lekker in de film te komen. De start is retetraag en echt niet boeiend op zijn Tarantino's. Ik kan genieten van zijn lange dialogen die in tig van zijn films zaten, maar hier kwam het niet zo lekker los. Pas bij de scène met het kleine meisje die zat te lezen nam het tempo toe en werd het een stuk vermakelijker.

Daarna kabbelt de film nog steeds een beetje door, maar komen er genoeg toffe momenten. Dalton zijn boosheid op zichzelf dat hij teveel drinkt, het gevecht met Bruce Lee (echt heel hard om gelachen) het bezoek aan de ranch (heerlijke opbouw waar je verwacht dat de hel los breekt als Booth naar George zijn slaapkamer loopt), de lekke band die geplakt moet worden, de hippie's in de auto die afgeblaft worden door Booth en uiteraard de snoeiharde, briljante moordpartij op diezelfde lui in de woning. Dat waren vijf minuten die me nog heel lang bij blijven, puur genot met die hond en de vlammenwerper. Tarantino zoals we hem kennen.

Maar de film moet het vooral hebben van de jaren 60 Hollywood sfeer. Je waant je gewoon écht in die tijd. De hele aankleding, muziek (de trage versie van California Dreaming!) en namen zijn geweldig. Maar ook de fake trailers, posters, bioscooptitels. DiCaprio en Pitt zijn fenomenaal, vooral die laatste is echt een genot om naar te kijken. Zijn houding is zo cool. En Margot Robbie, wow. Just wow. Wat is zij toch een ongelofelijke schoonheid. Dat korte rokje en die benen. Er zat sowieso genoeg vrouwelijk schoon in de film, precies zo gefilmd dat je niks ziet, maar wel mag genieten. Net als het gehele camerawerk weer uniek en intrigerend is. Van die heerlijke shots met koplampen van de auto of met de mooie landschappen op de achtergrond.

Wat ik van de week hier al postte; ik had niet verwacht dat dit in de buurt zou komen van de allerbeste titels van Tarantino, maar dat hoeft ook niet. Ik heb me er erg goed mee vermaakt. De film had best een half uur korter gemogen, maar als je dat begin door bent dan heb je nog bijna twee uur erg leuk vermaak. Het is alleen geen film die ik nog snel eens een tweede keer ga bekijken denk ik.

Vooruit, ik ben gul: 4*

Grote tegenvaller voor mij. Ik vind Tarantino’s latere films al niet zo geweldig maar vaak toch nog wel vermakelijk; deze film was echter zelfs weinig vermakelijk. Ik heb begrepen dat de film een ode is aan Hollywood en dat het Tarantino’s meest persoonlijke film is: zo komt de film ook inderdaad over waardoor hij de film wat mij betreft niet aan het grote publiek had hoeven tonen. De film laat ons eindeloos lang een paar personages volgen – de B-acteur Rick, z’n stuntman Cliff, z’n buurvrouw Sharon Tate en hippies van de sekteleider Charles Manson – zonder dat er iets interessants gebeurt in hun levens en zonder veel geestige dialogen die Tarantino’s films anders zo kenmerken; de enige spanning van de film wordt geleverd door de confrontatie met de sekte (op twee momenten in de film) maar Tarantino brengt dat telkens tot een anticlimax. Ik lees critici vol lof spreken over hoe Tarantino met de verwachtingen van de kijker speelt en die kijker op het verkeerde been zet, maar de wijze waarop hij dat doet is erg goedkoop en werkte voor mij ook niet. Zo wordt de opgewekte spanning aan het slot bewust om zeep geholpen door er een ongrappige slapstick-klucht van te maken en een loopje met de historische feiten te nemen.

Het idee van de film is ongetwijfeld dat precies omdat het een film is Tarantino het (bekende) verhaal kan en mag verdraaien – waarmee de film een ode aan de film of zelfs de verbeeldingskracht is en waardoor de film ook een ‘sprookje’ is – maar die verdraaiing leverde in mijn beleving geen belevenis van ‘wauw, wat gebeurt hier allemaal?’. Het idee is misschien goed maar zeker van een Tarantino verwacht je een creatievere en spannendere uitwerking. In het slot komen wel allerlei elementen terug uit het begin waarmee het verhaal ‘rond’ is gemaakt: wat dat betreft verstaat Tarantino zijn vak wel maar lijkt hij daarbij te zijn vergeten dat een film mij als kijker op het puntje op zijn stoel moet laten zitten want daarin is hij op geen enkel moment geslaagd. Het leukste aan de film is eigenlijk de sfeer en het decor waardoor wel heel goed het jaar 1969 tot leven is gewekt.

De film is voor mij meer een nieuwe Inherent Vice (2014) - MovieMeter.nl, die ik ook saai vond, dan een nieuwe Mandy (2018) - MovieMeter.nl, waar ik erg van heb genoten. Zoals gezegd komt de film over als een ode aan de oude Hollywoodfilm, meer in het bijzonder de western, en als zodanig deed de film me zelfs denken aan The Green Fog (2017) - MovieMeter.nl en dat bedoel ik niet als compliment.

PS. Afgaande op de poster staan de puntjes in de titel verkeerd (overigens ook op IMDb).

Is dit de beste Tarantino sinds Jackie Brown?

Bold statement!

De vergelijking Tarantino - Ritchie is altijd vergezocht geweest uiteraard.

Beste Tarantino sinds lange tijd, wellicht wel zijn beste film tot nu toe.