A Private War (2018)

Allemaal waarheden die bij weinigen bekend zijn of niet worden meegenomen in de dagelijkse gedachten.

"Hebben we het zonder dit al druk genoeg mee".

De film zelf: Persoonlijk heb ik de film beoordeeld naar het verhaal, het acteren en het decor.

En ikzelf vond hoe langer de film duurde, hoe beter dat het geheel werd. Vooral de totale indruk die de film mij maakte was groot. Het gedeelte in Holms (Syrië) maakt veel indruk, het gewelddadige om de mensen heen, die geen kant op kunnen, vrijwel geen medische hulp krijgen en weinig tot geen voedsel hebben. (Een baby die moet overleven op water en suiker omdat de moeder van de stress geen melk loslaat!)

Onze leiders zouden hun oorlogen in de ring op moeten lossen, net als Reagan en Gorbatsjov in de volgende clip:

Frankie Goes To Hollywood - Two Tribes (Video Destructo Mix) - YouTube

Voor het geheel een 7,5.

Film die levert wat je er vooraf van verwacht. Intens drama, komt allemaal zeer waarheidsgetrouw over. Prima rol van Pike die hier in Gone Girl vorm lijkt, en zich revancheert voor een minder optreden in Entebbe.

Niet bepaald de eerste keer dat we een film zien over heldhaftige oorlogsverslaggevers(wat dat betreft vroeg ik me tijdens het kijken af of er bij die lui ook bij zijn die tijdens de gevechten niet liever een keer op hun hotelkamer blijven), maar ondanks dat je dus niet echt word getriggerd, toch wel meeslepend en integer. A Private war had hier en daar best wat meer schwung en bravoure mogen krijgen(Salvador blijft dan ook mijn favoriet in dit genre), maar Heineman levert een respectvol portret over de activiteiten van deze vrouw welk nergens saai word, en een bioscoopbezoek voor de wat meer naar volwassen cinema hopende kijker zeker rechtvaardigt.

Boeiende biografie over een bevlogen oorlogscorrespondente, die uiteindelijk de hoogste prijs moest betalen voor haar gedrevenheid. Vooral de opening in Sri Lanka en het einde in Syrië zijn zeer heftig.
Rosamund Pike geeft op overtuigende wijze invulling aan een rol, die enigszins doet denken aan die van Juliette Binoche in Tusen Ganger God Natt (2013). Mooie themasong van Annie Lennox.

“Why is it important, do you think, to see this images? Why is it important for you to be there? Right now you may be one of the only Western journalists in Homs. Our team has just left.”

Gemengde gevoelens. A Private War heeft een aantal sterke e indrukwekkende scenes, en Rosamund Pike is weergaloos als de onsympathieke maar intrigerende Marie Colvin. Het probleem van de film is het matige script, en de film mist spanning en wil maar niet interessant worden. Of de film wel een heel eenzijdig beeld geeft van de oorlog in Syrië stoorde me niet echt, want A Private War laat duidelijk weten dat dit het verhaal van Colvin is. Het is zonde dat haar interessante leven zo'n saaie film oplevert.

Meer een karakterstudie dan een biografie, aangezien deze film, gebaseerd op een Vanity Fair-artikel dat kort na Marie Colvins dood werd gepubliceerd, zich beperkt tot de periode van 2001 tot 2012. Marie Colvin [Rosamunde Pike] is een doorgewinterde oorlogscorrespondent die tijdens haar verblijf bij de Tamil Tijgers op Sri Lanka gewond raakt tijdens een vuurgevecht en daarbij haar linkeroog verliest. Desondanks behoudt ze haar drive om oorlogshaarden te betreden en zet ze gedurende verschillende conflicten haar leven (opnieuw) op het spel om de waarheid naar boven te krijgen. Daarbij doet ze haar best om de psychologische trauma's die ze in de loop der jaren heeft opgelopen te verbergen, maar dat gaat haar steeds moeilijker af.

Het is jammer dat het scenario van Arash Amel geen aandacht besteedt aan de periode van 1986 tot 2001, aangezien die wat meer inzicht hadden kunnen geven in haar drijfveren en de manier waarop haar werk Colvins privéleven en haar persoonlijkheid heeft beïnvloed. Ondanks prima ondersteunend werk van Tom Hollander als Sean Ryan, de hoofdredacteur van The Sunday Times, zijn de scènes in Engeland weinig interessant. Daar staat tegenover dat de scènes in de oorlogshaarden zeer overtuigend zijn gefilmd en geregisseerd, zodat je als kijker een (voor zover dat mogelijk is) realistisch, indringend beeld krijgt van de wanhoop en de angst die heerst onder de burgers die het grootste slachtoffer van de conflicten zijn. En de titelsong, geschreven en gezongen door Annie Lennox, is een juweeltje.

Uitstekende film over een oorlogsjournaliste die al decennia lang verslag doet van meerdere oorlogen met gevaar voor eigen leven. Gebaseerd op het professionele en persoonlijke leven van Marie Colvin. Een boeiend hoofdpersonage dat hier sterk neergezet wordt door Rosamund Pike. De film toont goed wat voor werk ze doet en wat het werk met haar doet. De vele oorlogsgebieden die ze bezoekt ogen realistisch. Een kleine 4.0 sterren.

De oorlogsellende, voornamelijk in het Midden-Oosten op een rij, aan de hand van het verhaal van een gedreven, risiconemende verslageefster.

Ondanks dat je bij het zien van al de verwoestingen en het menselijk leed je weer ineenkrimpt van medelijden en schaamte om wat de mensheid van de samenleving bakt en ondanks dat Rosamund Pike een behoorlijk doorleefde vertolking neerzet, is dit toch geen film die boven ander soortgelijke uitsteekt. Een beter script in zijn totaliteit gaat mogelijks naar een beter resultaat geleid.

Niettemin aanbevolen, al was het maar om nog eens op de drama's die zich "ver van ons bed" afspelen te worden gewezen en uit respect voor de dame die dit laatste gezegde niet wou aanvaarden.

Brak.

Ik vind het toch wel complimenten waard dat een regisseur die schijnbaar meerdere beruchte docu-titels op zijn naam heeft totaal geen idee leek te hebben hoe je een echt meeslepende film over een pijnlijk onderwerp in de maatschappij kan neerzetten.

Deze film kent zo veel scenes die beter hadden kunnen zijn maar dit niet zijn, dat het gewoon irritaties begint op te wekken. Die eerste shot bijvoorbeeld was van best hoge klasse en schept degelijke verwachtingen, maar wat we daarna krijgen is geen doorkomen aan.

Alle respect voor het beroep wat Colvin deed en ernstig dat het ook haar leven heeft gekost, maar zo'n film als deze is gewoon een mislukte poging. Het voornaamste, en irritantste wat de film elke keer doet, is een interessante scene onderbreken met een saaie en rustige scene. Zo kan je nooit helemaal lekker in het verhaal getrokken worden, terwijl de film echt wel aardige momenten kent.

Pike zelf is dan ook erg vervelend. Soms praat ze als een soort halvegare, en ik vermoed dat ze vooral deze rol aannam voor de prijzen en niet voor het respect voor Colvin. Dat gevoel bleef namelijk maar doorbreken. Bovendien speelt ze maar saai en ik kan totaal geen medeleven tonen voor haar.

De rauwe oorlogsscenes zijn ook wat aan de makke kant van regie. De sets zijn erg indrukwekkend en de omgeving rauw, maar het camerawerk is super klassiek en tam. Daardoor zijn de scenes beslist niet spannend en hebben ook geen rauw gevoel. Het ziet er mooi uit, dat zeker. Maar een Children of Men manier van in beeld brengen had zo veel beter kunnen werken. In elk opzicht.

De film is door de irritante manier van sceneovergangen tijdens interessante stukken beslist niet intrigerend en de aandacht verslapt vervolgens na enige tijd. Dat er zo'n saai karakter die Pike speelt in de lead staat helpt ook niet echt. Ik wil best geloven hoe dapper ze was en hoe interessant zo'n baan was, maar laat het dan ook zien. Niet dit.

Ik heb alle respect voor wat ze deed en wat voor persoon ze was, maar ik beoordeel in dit geval op wat ik zie en dat zijn voornamelijk irritaties. In het laatste half uur gaat het tempo wat naar boven en kent de film indrukwekkende stukken, maar nog steeds met pitloze en te klassieke regie.

Niet het genre film dat ik vaak kijk, maar om een of andere reden sprak het beeld van Rosamund Pike met een ooglapje mij aan. In die opwelling daarom de dvd meegenomen bij de bibliotheek. A Private War bleek vervolgens veel indrukwekkender dan ik had verwacht. Daarom ben ik ook lichtelijk verbaasd over de negatieve recensies hierboven.

Allereerst vind ik dat Rosamund Pike voor deze rol alle lof verdient. Het kan niet gemakkelijk zijn om niet alleen een echt bestaand persoon met een iconisch imago te spelen, maar ook nog iemand die helemaal niet erg sympathiek is, en dan haar dan toch zo neer te zetten dat ze bewondering afdwingt. Marie Colvin in deze film blijft raadselachtig en altijd een beetje op afstand. Af en toe wordt er een tipje van de sluier opgelicht wat betreft haar afkomst en beweegredenen, maar het meeste indruk maakt het om Colvin aan het werk te zien. Ze is ambitieus en koppig in het veld, lijkt nergens bang voor te zijn maar blijft toch niet onbewogen.

Niemand met een hart kan ook onbewogen blijven na te hebben gezien wat Marie Colvin gezien moet hebben. Ik vind het persoonlijk goed dat hieraan aandacht werd besteed. De PTSS die Colvin zelf probeert te bagatelliseren neemt de film heel serieus. Ik denk wel dat het de film goed had gedaan als er iets meer evenwicht was geweest tussen de scènes met een goed functionerende Colvin aan het werk en de scènes waarin ze thuis alles behalve stabiel zichzelf probeert te handhaven. Soms richt de film zich kort op de vraag waarom Colvin toch elke keer weer teruggaat naar oorlogsgebied, maar de makers hadden óf dat meer aandacht moeten geven, óf er helemaal niet aan moeten beginnen. Nu zijn er soms wat onbevredigende scènes die de overgang tussen thuis en oorlogsgebied markeren. In hoeverre werd ze bijvoorbeeld, terwijl ze nog opgenomen was in de inrichting, gedwongen door haar redacteur om weer aan het werk te gaan? Werk die scène beter uit of laat hem weg.

De balans is dus niet perfect, maar ik vind het wel bewonderenswaardig dat de film niet vervalt in melodrama. Colvin wordt niet neergezet als een tragische heldin en ook niet als een cynische reporter die al het contact met haar gevoel kwijt is. Ook de band die ze opbouwt met fotograaf Paul Conroy voelt heel natuurlijk en ongeforceerd, en de chemie tussen de acteurs klopt precies.

Verder vind ik het jammer dat films als deze zo snel als politiek worden gezien, zoals in de discussie bovenaan deze pagina. Natuurlijk spelen politieke motieven een rol, maar waar het in de film en in het werk van Marie Colvin om draait, is om de gevolgen van die motieven voor de mensen die er het lijdend voorwerp van zijn. In de film zegt Marie tegen een collega: 'It doesn't matter what type of plane just bombed a village. What is important, is the human cost of the act.' Volgens mij is dat waar de film om gaat. En het is bijna onverdraaglijk om die gevolgen met eigen ogen te moeten aanschouwen, maar iemand moet het doen. Om nogmaals Marie te citeren: 'I see it, so you don't have to.'

Goede, waargebeurde oorlogsfilm. Ik las hier ergens, wat een vervelende stem heeft ze, Rosamund Pike... Ik had het laatste echte interview van Marie Colvin opgezocht en geluisterd, en ze had gewoon bijna dezelfde stem. Tsja... Toch wel goed gecast dus. Niet alleen hierdoor vond ik haar goed spelen. Het totale acteerwerk is goed. Ook het camerawerk is goed gedaan; ik werd de film iig ingezogen. Veel spanning en drama. Film had wel wat langer gemogen. Veel dingen zijn niet, of te beknopt verteld.

4*

Ik zag onlangs het gelijkaardige Whiskey Tango Foxtrot (Film, 2016) waarbij ook de oorlogsjournalistiek centraal stond in het Midden-Oosten. Interessant om de gedrevenheid end en de risico's die ermee gepaard gaan eens te kunnen aanschouwen, maar om nu te zeggen dat deze film uitzonderlijk is, dat nu ook weer niet.

Rosamund Pike doet het overigens wel prima al harde onverschrokken oorlogsjournaliste. Niet eenvoudig om een biografie onder handen te nemen, want de fictie kan nimmer/zelden de realiteit nabootsen, noch als personage, noch als gebeurtenis.

Toch ogen de plekken van het oorlogsleed dat aan bod komt reëel, ook de chaos, angst en onzekerheid komen sterk naar voren, net als de ambitie en doortastendheid van Marie Colvin zelf. Interessante film met ook gebeurtenissen die wel kunnen plaatsen in de geschiedenis (zoals de dood van Khadaffi).

Deze biografie eens bekeken en het was niet echt een film waar je blij van wordt. Ik kende de vrouw niet, maar het was een goeie introductie.

De cast deed het goed en kwam overtuigd over. Verder zag de film er prima uit.

Het kwam wel wat afstandelijk over, maar desondanks was het wel eens het bekijken waard.

Boeiend onderwerp en geen slechte film. Alleen valt het wel op dat het bewogen leven van Colvin toch niet helemaal goed overkomt. Ben ook niet echt een fan van Rosamund Pike.

Deze biografie over Marie Colvin ging in september 2018 op het TIFF (Toronto International Film Festival) in première. Oorlogscorrespondente Janine di Giovanni was een bekende van Marie Colvin. In een artikel voor "Harper's Bazaar" van 4 december 2018, gaf ze een kritische mening over deze film. Zo liet ze weten dat er geen goede personen bij de Sunday Times werkten. Het waren met name redacteuren, die ten koste van de veiligheid van hun verslaggevers de primeur in handen wilden hebben. Haar tweede echtgenoot Juan Carlos Gumucio werd helemaal niet in het script verwerkt. Dit terwijl hij een belangrijke rol in haar leven speelde. Haar laatste vriend Tony Shaw was geen zorgzame en liefhebbende man, maar juist iemand die haar veel verdriet bezorgde. Ondanks het feit dat ze positief was ingesteld over actrice Rosamund Pike, gaf ze haar lezers het advies om de documentaire "Bearing Witness" uit 2005 te bekijken. Taron Egerton werd oorspronkelijk gecast voor de rol van Paul Conroy, maar werd later vervangen door Jamie Dornan. Rosamund Pike en Tom Hollander waren eerder samen te zien in Pride & Prejudice.

Een discutabele film waarbij je jezelf de vraag stelt waarom correspondenten in conflictgebieden de grenzen opzoeken. Met name Marie Colvin vond het belangrijk om een realistisch beeld te schetsen van de oorlog, en de slachtoffers die het treft. Persoonlijk was ik niet bekend met het verhaal achter Colvin, en moest ik mij wat meer verdiepen in de geschiedenis. Helaas bevat deze biografie niet alle feiten, maar word je als kijker toch meegesleept in een wereld vol haat en ellende. Rosamund Pike weet te overtuigen, en ook de rest van de cast is goed samengesteld. De actiescènes worden realistisch in beeld gebracht. Politiek gezien zorgt deze biografie echter voor behoorlijk wat onenigheid. Dit aangaande de geloofwaardigheid van het verhaal. Ongeacht welke mening je ook hebt...we kunnen niet om haar tragische dood heen, en heb ik bewondering voor haar moed en doorzettingsvermogen. Rust in vrede.

3,0 *

Een persoonlijke oorlog.

Ik had deze film indertijd al gezien, maar het lukte me gewoon niet om er iets over op te schrijven. Te persoonlijk, te emotioneel, te dichtbij. Want ondanks dat ik zelf te laf ben om een conflictgebied in te gaan, mensen in mijn circle of friends doen dat wel. En ze komen niet altijd terug, en als ze wel terugkomen zijn ze niet meer hetzelfde.

Hoe iemand het in zijn hoofd haalt om deze film te verpolitiseren, er op een of andere manier een onderbouwing van de juistheid van zijn of haar keuze voor een kant in een conflict aan op te hangen - dan heb je er toch echt daadwerkelijk helemaal niets van begrepen. Terwijl elk conflict meer en meer via de publieke opinie uitgevochten wordt is het belangrijker dan ooit dat er neutrale, betrouwbare verslaglegging is - verslaglegging die zich aan regels houdt, die integer is, en die zich niet laat leiden door wie de ergste wapens of de dikste portemonnaie heeft. De verslaglegging die naar de mensen op de grond omkijkt, verder kijkt dan alleen wat de propaganda van beide kanten roept.

Het soort verslaggever dat dit soort bericht doet: "Every civilian house on this street has been hit. We're talking about a very poor popular neighborhood. The top floor of the building I'm in has been hit, in fact, totally destroyed. There are no military targets here... There are rockets, shells, tank shells, anti-aircraft being fired in parallel lines into the city. The Syrian Army is simply shelling a city of cold, starving civilians."

Leg dat nog even naast alle simpel te verifieren omstandigheden, en er is daadwerkelijk geen enkele mogelijkheid meer om nog te argumenteren dat er iets anders aan de hand zou zijn geweest op dat moment. En evenmin is het mogelijk om nog te argumenteren dat de omstandigheden omtrent de dood van Colvin iets anders dan een gerichte actie geweest zijn - of in iets minder vriendelijke bewoordingen: een geplande moord. Moord op iemand die te direct en te letterlijk verslag deed op een manier die niet welgevallig was.

Dan maar even over de film zelf. Evident dat Pike een bijzonder sterke rol neerzet, met overduidelijk ook veel zelfopoffering gespeeld, en het komt ook buitengewoon sterk over - zowel in de PTSS-achtige stoornis die ze zo sterk neerzet dat ik dat duidelijk herken aan wat ik daar zelf van meegemaakt heb, maar ook de gedrevenheid die bij dit soort personen past, de dissociatie en dwang die ze laat teruggaan naar waar een gewoon mens niet durft. In het begin zit een scene die daar een heel duidelijk beeld op geeft, maar niet letterlijk uitspreekt wat de echte Colvin misschien wel gezegd zou hebben - waarom ze elke keer terug gaat, dat is omdat dat haar leven een doel geeft.

Triest is het wel dat ondertussen de verschrikkingen van de oorlog in Syrie alweer vergeten zijn. Nog triester is het dat terwijl ik dit type er een luttele paar honderd kilometer verderop het volgende conflict opbouwt naar dezelfde kennelijk onvermijdelijke tragedie. En waarom? voor de macht, voor het geld, voor de winst van de rijksten op de aarde. Met geloof heeft het al heel lang niets meer te maken.

De enige troost die ik vinden kan is dat ik dan in ieder geval één Syrisch gezin heb leren kennen dat hier bij ons toevlucht heeft mogen zoeken. Ondanks alle tegenwerking, ondanks alle vreemdelingenhaat die we hier hebben. Ondanks alle hindernissen onderweg, alle politieke onwil, alle grenzen, alle achterdocht, en al helemaal voorbijgaand aan de tallozen die hun stad niet eens uitgekomen zijn, hun straat niet eens hebben kunnen ontvluchten.