Apollo 11 (2019)

Ik ben nog niet zo oud dat ik de historische gebeurtenis van de Maanlanding live heb mee beleefd in 1969 en al ben ik altijd bijzonder geïnteresseerd geweest in sterrenkunde heeft ruimtevaart – de technologie van een raket de ruimte in krijgen – me ook nooit kunnen boeien. De gedramatiseerde Maanreis vanuit Armstrongs perspectief in First Man (2018) - MovieMeter.nl heb ik dan ook maar twee sterren kunnen geven. Maar deze documentaire is heel andere koek: hij toont ons ‘the real thing’ en ik geloof dat ik bij het zien van de beelden van deze historische reis in deze documentaire iets van de opwinding van 1969 zelf heb ervaren. Het is weliswaar opwinding met terugwerkende kracht waarbij je de uitkomst al weet maar daar staat tegenover dat deze documentaire je op de eerste rij plaatst en de kwaliteit van de beelden veel beter is dan ze in 1969 zullen zijn geweest. Deze documentaire maakt de Maanreis - nu precies 50 jaar geleden - weer een adembenemend avontuur.

De documentaire hield me vanaf het begin gekluisterd aan het doek en door de focus op de technische details krijg je ook het idee dat je begrijpt waar de technische uitdagingen lagen en hoe die zijn opgelost. Wel is het jammer dat het – zoals te verwachten – sterkt focust op de heenreis (een mens op de Maan krijgen!) en de terugreis wat afraffelt terwijl juist die terugreis bij mij wat vragen oproept hoe die technisch mogelijk is. Zo was er een geweldig gevaarte van 110 meter en 3 miljoen kilo nodig om genoeg stuwkracht te genereren om aan de Aarde te ontsnappen en weliswaar is de ontsnappingssnelheid op de Maan vijf keer kleiner maar hoe deed de Eagle dat die nauwelijks groter was dan een autootje? En hoe gevaarlijk is het koppelen aan Columbia als ze in een snelheid van zo’n 150 m/s om de Maan vlogen en Columbia moest bijsturen? Vervolgens leren we dat de Apollo de Aarde naderde met een snelheid van zo’n 11.000 m/s en ook in de dampkring nog een flinke snelheid had en de wrijving een enorme hitte genereerde (zodat zo'n meteoriet van gisteren bij Zwolle een vuurbal was): hoe kunnen de astronauten met zo’n snelheid en hitte heelhuids het vaartuig verlaten door middel van parachutes? En hoe ging men überhaupt om met de extreme temperaturen en G-krachten? Als men meer aandacht had besteed aan de terugreis en z’n technische uitdagingen dan was ook die reis spannend geweest om te volgen hetgeen nu niet zo het geval was.

De documentaire laat natuurlijk ook een andere historische tijd zien: de competitie tussen VS en Sovjet-Unie maar bovenal het geloof in vooruitgang en technologie die de mensheid juist ook kan verenigen. In onze tijd krijgt dat geloof veel weerstand en zijn bemande ruimtereizen iets voor de superrijken (ruimtetoerisme) – een product van het kapitalisme – en is het ondenkbaar geworden dat de overheid zo veel geld uitgeeft aan ruimtevaart dat wil zeggen aan nieuwsgierigheid. ‘Laten we eerst de armoede en andere problemen op Aarde oplossen’ is dan het democratische argument tegen uit belastinggeld betaalde ruimtevaart. Maar deze documentaire laat impliciet zien dat het echter heel verfrissend en wijs kan zijn om nu eens – letterlijk – afstand te nemen van onze Aardse bekommernissen en om de Aarde en onze leventjes erop letterlijk even in een groter perspectief te kunnen bezien. Ruimtevaart maakt zo beschouwd de filosofische God’s eye voor iedereen beschikbaar.

Allereerst: de thread bij "First Man" werd gehijacked door een conspiracy gekkie die de echtheid van alles rondom de maanlanding in twijfel trekt. Blij dat dat nare mannetje deze film/docu nog niet heeft ontdenkt.

Ontopic: geweldige film dit, de beeldkwaliteit is subliem, de emoties op gezichten, het is historisch, briljant gefilmd en een prachtig document over één van de coolste - zo niet HET coolste - ding wat de mensheid ooit heeft gedaan.

5 sterren.

Documentaire over de 1e maanlanding zonder een voice over die mij vertelt wat ik behoor te zien, louter bestaande uit footage beeld- en geluidsmateriaal, op een paar animaties na (vermoed ik), maar helaas wel weer met die manipulerende muziek die mij vertelt dat de spanning nu stijgt.

Vijftig jaar na dato en met Trump als president kunnen de USA wel weer een propagandafilm gebruiken en welk onderwerp leent zich hier meer voor dan die 1e maanlanding? Het resultaat mag er zijn en is imponerend, als we de beelden van al die gekke Amerikanen met hun rare zonnebrillen en petten wachtend om de lancering op kilometers afstand te kunnen waarnemen even wegdenken als ook de trotse borstklopperijbeelden van hoe groots Amerika is (wat in technologische zin zeker klopte), hoe vreedzaam (Vietnam was toch echt aan de gang) en hoe verbroederd (terwijl racisme welig tierde). Sorry, ik ben werkelijk allergisch geworden voor de slagroomsaus die onwelriekend Amerikaanse fictiefilms, docu's en series is binnengedrongen.

Alsof je op de eerste rij zit, zozeer sleept de docu je mee naar het moment van lanceren en naar het verblijf op de maan, dat je bijna vermoedt dat er vorig jaar materiaal is bijgeschoten in de Sierra Nevada, ook al omdat de kwaliteit van de maanbeelden wel erg van elkaar verschilt. De reis naar de maan en de terugkeer naar Moeder Aarde vallen er wat bij in het niet, wat wel jammer is, want met name de terugkeer in de dampkring heeft een zeer hoge risicofactor, herinner ik mij van toen.

Op een lek na vlak voor de lancering is alles vlekkeloos verlopen, wil de docu ons wijsmaken. Andere Amerikaanse bronnen buiten deze docu melden evenwel dat naast technologische expertise nogal wat stuurmanskunde en mazzel deze ruimtereis hebben begeleid. Maar die zijn hier weggepoetst. Immers, ... God blesses America.

Vijftig jaar na dato geeft deze onberispelijk geconstrueerde documentaire de mogelijkheid om iets van de spanning rondom de eerste maanlanding opnieuw te beleven. Uiteraard komen alle bekende momenten aan bod, maar het is de aandacht voor procedure die deze film zo fascinerend maakt. Vanaf het moment dat Neil Armstrong, Edwin Aldrin en Michael Collins hun ruimtepak aantrekken is elk moment tot in de puntjes geregisseerd. We zien hoe monteurs op het allerlaatste moment nog een reparatie uitvoeren, horen hoe de crew tijdens de reis communiceren met de honderden technici die hen vanaf aarde ondersteunen. Bovendien doet deze film recht aan Michael Collins, het enige nog levende bemanningslid van Apollo XI. Een terugblik op deze expeditie kan natuurlijk niet zonder het planten van de Amerikaanse vlag op de maan, het telefoongesprek met president Nixon en Kennedy's profetische speech, maar regisseur Todd Douglas Miller legt de nadruk op het feit dat deze maanlanding een overwinning was voor de hele mensheid en niet zozeer voor de VS. Hoewel de ruimtemissies wel degelijk onderdeel uitmaakten van een propagandaoorlog, sluit deze monumentale onderneming daar niet op aan en daarmee is dit een universele herinnering aan het feit dat de mens tot wonderen in staat is.

Moon Unit Alpha and Moon Unit Zappa

O nee, dat is weer een andere film. Ik haal ze door elkaar.

Ook al weet je hoe het afloopt het blijft indrukwekkend en enorm spannend om naar te kijken. Enkele opvallend mooie heldere beelden, vooral van Mission Control Center, die op het grote scherm extra goed uitkomen. Muziekje eronder en het is net of je naar een nieuwe film kijkt in plaats van een docu. Zoals in de rij achter mij een moeder tegen haar 10-jarig kind zei "nee Mees, het is geen film het is een documentaire en het is écht gebeurd". Haha.

Het is gewoon onvoorstelbaar knap al die techniek die er achter schuilt. Dat is nog eens rocket science!

Fragmenten van 8 dagen ruimtespektakel in 1,5 uur gepropt. Natuurlijk geeft het geen compleet beeld maar dat wordt aardig gecompenseerd door de beelden van de Amerikanen die er een uitje van maken om de lancering mee te maken, geeft een leuk tijdsbeeld, en beelden van het schip wat de module weer moet oppikken van zee, de Airstream quarantaine en ga zo maar door. Afijn, het was een erg fijne docu.

Alleen jammer dat ik even wegdutte in de comfortabele bioscoopstoel bij de maanlanding zelf , niet omdat het saai was maar omdat ik moe was na een vermoeiende dag op het werk.

Uitstekende documentaire over de eerste ruimtereis naar de maan waarbij de eerste stap werd gezet op de maan. Indrukwekkende beelden van een nog meer indrukwekkende onderneming (zeker als je bedenkt dat het alweer 50 jaar geleden is). Geen talking heads, maar de beelden spreken voor zich en zien er over het algemeen scherp uit (niet als oude tv-beelden uit die tijd). Een kleine 4.0 sterren.

Mooie docu.

Kon de droge aanpak wel waarderen. Geen voice over, geen talking heads. Puur oude beelden mooie beelden + een subtiele sterke soundtrack. Ik ben te jong om hier ook nog een nostalgisch gevoel bij te hebben. Desalniettemin boeiend en mooi om het nu even in zulke mooie kwaliteit te zien.

3.5 sterren.

“One small step for man... one giant leap for mankind.”

Degelijke documentaire over de Apollo 11 missie. Zeker het begin is sterk, en in het gedeelte tot aan de lancering voel je de spanning en opwinding. Veel ´talking heads´ en de dialogen zijn soms zeer droog en gedetailleerd, maar dat is hier nog geen probleem.

De reis naar de maan en de maanlanding is teleurstellend, en vooral de warrige en wazige manier waarop het allemaal in beeld wordt gebracht is een groot minpunt. We horen veel gepraat over cijfertjes en getallen, en uiteraard de bekende woorden van Armstrong, maar dat hebben we al ontelbare keren gehoord en maakt hier een stuk minder indruk. Vooral omdat je soms geen idee hebt waar je naar zit te kijken.

Toen ik ontdekte dat het in Amerika al op blu ray was verschenen, meteen besteld en vannacht bekeken (met alle lichten uit).

Op zich mooie beelden, maar had er toch meer van verwacht. Zo had ik het in het begin op een gegeven moment wel gehad met de beelden van die belangstellenden, die -als waren ze een dagje Disneyland aan het doen- stonden te wachten op de lancering. Dat nam te veel tijd in beslag en was vooral irritant toen ze ook nog tijdens de daadwerkelijke lancering er tussen waren gemonteerd.

Eigenlijk had ik van te voren de hoop dat je vooral veel beelden -ononderbroken alsof je er zelf bij bent- van de astronauten zou te zien krijgen in de raket er naar toe en vooral op de maan zelf. In mijn herinnering bestaan er ook beelden van dat je ze wat ziet zweven en op en neer ziet springen op het maanoppervlak, maar misschien vergis ik mij.

De beelden op de maan zelf vond ik naar verhouding eigenlijk veel te kort. Ze hebben een paar uur op de maan rond gelopen en daar krijg je dan hooguit tien minuten van te zien, zelfde geldt voor de terugreis, dat kwam nauwelijks goed uit de verf.

Je zou verwachten, wanneer ze voor uren en uren aan materiaal hebben gevonden, dat daar toch wel iets meer beelden van zijn, dan maar wat slechtere kwaliteit er tussen stoppen, da's altijd beter dan niks.

Het gebruik van die schematische animaties tussendoor vond ik ook te veel afleiden en je telkens uit de beelden halen, had ik liever niet gehad, zeker niet zo vaak. Dat waren waarschijnlijk ook geen animaties uit die tijd, neem ik aan?

Ook de muziek stoorde nogal. Die hoort uiteraard oorspronkelijk niet bij de beelden en door die er aan toe te voegen, vind ik het toch minder authentiek overkomen.

Verder vond ik het jammer dat na de landing terug op aarde het vrij abrupt werd afgebroken en je alleen nog fragmenten van bv. de ticker-tape parade tijdens de aftiteling zag.

Alles bij elkaar mooie, unieke beelden, maar als docu eigenlijk te kort en toch minder indrukwekkend dan waar ik van te voren op had gehoopt.

Voor nu een zeven, ofwel 3,5 ster.

De ruimtevaart in zijn algemeenheid en zeker deze eerste maanreis blijk ik uitermate interessant vinden, maar deze docu voelt wel een beetje als overbodig. Ja, de beelden zijn heel fraai en de materie blijft natuurlijk legendarisch, maar dit is nu al zo vaak verteld dat je weinig nieuws hoort. En, vorig jaar was er ook al de meer dan uitstekende film First Man (2018), waar je op visueel fantastische wijze diezelfde reis ziet. Wel vanuit het perspectief van Neil Armstrong, waar deze Apollo 11 docu het algemeen (en droogjes) houdt, maar het blijft wel hetzelfde. Overigens vond ik het jammer dat de beelden vanaf de maan zelf vrij kort waren. Buiten dat was wel wel weer een aangename anderhalf uur waar ik een ruime voldoende voor over heb.

3,5*

Heb For all mankind ook nog bekeken, en moet zeggen ik dat Apollo 11 toch wel de minste van de drie vind. FAM en In the Shadow of the Moon vertellen hetzelfde verhaal, bieden echter veel meer en interessanter beeldmateriaal, met name van het oponthoud op de maan.

Ook miste ik een beetje aandacht voor de filosofische bespiegelingen, die m.i. onvermijdelijk opkomen als je je eigen planeet vanaf de maan bekijkt.

Achteraf zie ik de toegevoegde waarde van deze toch wat afstandelijke en beperkte documentaire dan ook steeds minder. Ik weet het: mooie beelden enz., maar die waren er eerder al, met nog iets extra's dus.

Wauw, prachtige beelden zeg. Knap hoe ze dit toch allemaal boven water toveren zoveel jaar later. Voeg daar een mysterieuze soundtrack aan toe en je hebt een boeiende documentaire over de eerste personen op de maan. Het onderwerp moet je natuurlijk ook wel aanstaan om anderhalfuur naar deze docu te kijken, maar dat geldt voor alle films, series en docu's. Ik heb ademloos zitten kijken.

Deze gezien via netflix. Het is eigenlijk een gewone recht toe recht aan documentaire. Een reconstructie uit 1969 van de lancering, de landing op de maan en de terugkeer van de apollo 11. Ik was nog maar 6 jaar oud toen deze op tv verscheen. Dat was toen sensationeel. De eerste mens op de maan. Nu denk ik vooral. Wat een waanzin toch eigenlijk en wat een geldverspilling. Heel de ruimtevaart is sowieso een enorme geldverspilling. Alleen maar omdat de mens zich superieur voelt en het daarmee heel belangrijk vindt om de vraag te kunnen beantwoorden of er ergens anders in het heelal mogelijk leven zou kunnen zijn of een plek waar de mens ook kan leven. Alsof één aarde verzieken nog niet genoeg is. Maar goed, dit terzijde. Ik heb uiteraard later wel vaker die beroemde beelden gezien. Maar die waren allemaal in onscherp en korrelig zwart/wit zoals het ook hoort bij die tijd natuurlijk. Maar hier waren de beelden wel heel erg mooi opgepoetst en ik neem aan ook ingekleurd. En dat zag er wel heel indrukwekkend uit, dat mag ik niet ontkennen. En daarnaast was het allemaal natuurlijk sowieso een indrukwekkende en gigantische operatie om dit voor elkaar te krijgen. Dat wordt in deze documentaire ook wel duidelijk. En dat maakt de documentaire ook wel boeiend.

Supermooie documentaire met alleen maar origineel beeld en geluid, en dat is ofwel knap gerestaureerd of er wordt listig gebruik van gemaakt waardoor de gebreken niet opvallen. Erg mooi gedaan, en het volstrekte gebrek aan een hedendaagse uitleggerige voiceover - of nog erger, een talking head - is een perfecte keuze. Daardoor misschien wel iets minder toegankelijk voor de oningewijden, maar een genot voor de apollonerds. En ja, daar ben ik er geloof ik wel een van. Het blijft toch een absurd mooi project, een monument van een tijdperk waarin er geen grenzen leken te zijn aan wat er kon. Mijlenver verwijderd van de onberaden en onzinnige plannen van nu.

Indrukwekkende documentaire over de eerste bemande raketmissie naar de maan, in juli 1969. Het archiefmateriaal is op verbluffende wijze gerestaureerd; vooral in het begin van de documentaire, tot en met de lancering, zat ik met open mond te kijken naar historische opnamen die ogen alsof ze gisteren zijn gemaakt. Na de lancering is één en ander wat conventioneler vormgegeven, hoewel bijzonder knap gemonteerd. Muziek en audio zijn ook eersteklas.

Na het afgelopen vrijdag zien van de fraaie documentaire "For All Mankind (1989)", waarin beelden te zien zijn van verschillende Apollo-missies, wilde ik ook deze documentaire zien (die 13 minuten langer duurt en regelmatig dezelfde beelden bevat), die draait om de eerste Apollo-missie naar de maan in juli 1969 en de reis duurde in totaal negen dagen (van 16 juli t/m 24 juli). En nadat ik hem gezien heb, had ik eigenlijk spijt ik hem destijds in 2019 (toen was het ook 50 jaar geleden dat Neil Armstrong als eerste mens voet op de maan zette) niet in de bioscoop heb gezien, want daar komt hij natuurlijk het beste tot zijn recht met de vele fraaie beelden (grotendeels 70 mm).

Deze documentaire volgt de astronauten Neil Armstrong, Edwin "Buzz" Aldrin en Michael Collins tijdens de eerste maanmissie in juli 1969. We aanschouwen hun lancering vanaf het Kennedy Space Center, hun succesvolle landing op de maan en hun veilige terugkeer naar de aarde.

Wie er destijds geen getuige van was, of het historische mediaspektakel nog eens wil herbeleven, is aan het juiste adres bij deze spannende en historische documentaire van de negendaagse missie in reportagestijl. De beelden waarmee de documentaire opent zijn direct indrukwekkend. Op grote rupsbanden wordt de "Saturnus-V" draagraket naar zijn plaats gerold. Wat volgt zijn vele fraaie overzichtsshots. Het zijn beelden die niet alleen een indruk geven van de omvang van de maanmissie, maar aan de zijlijn ook het mediacircus en de massa's nieuwsgierige Amerikanen die samenkwamen op parkeerplaatsen of stranden om de lancering van de "Apollo 11" te aanschouwen via verrekijkers. Dit zorgt voor een mooi tijdsbeeld (let bijvoorbeeld op de zonnebrillen en hoofddeksels bij de mannen en vrouwen) van de jaren zestig van de twintigste eeuw.

Verder wordt er in deze documentaire amper nog achterom gekeken, alleen als er even wordt stilgestaan waarom deze drie astronauten zijn gekozen, zien we flitsen van hun verleden / ervaringen die hebben geleid tot deze verantwoordelijke taak. Mooi is dat ook hun vrouwen en kinderen hier kort belicht worden, iets dat zorgt voor een zekere menselijkheid. Dat niet alles vanzelfsprekend is blijkt wel als er drie uur voor de lancering een lekkende waterstofklep wordt ontdekt. Terwijl de bemanning op bijna 100 meter hoogte arriveert bij de raket en alle voorbereidingen doorgaan, vindt pakweg 30 meter lager nog de reparatie van de waterstofklep plaats (de bouten worden daarbij vastgedraaid).

Je gaat er als kijker helemaal in mee en er wordt ook geen voice-over gebruikt. Er wordt enkel gebruik gemaakt van de communicatie tussen de "Columbia" en het Kennedy Space Center. Daarna zien we ook de lancering na circa 23 minuten in beeld, waarbij we de laatste minuut voor de lancering helemaal te zien krijgen t/m de aftelling van de laatste circa 12 seconden. Als het moment van de lancering daar is, wordt je als kijker nog maar eens geconfronteerd met het geweld van de raketten (moet geweldig zijn geweest om dat te horen in de bioscoop) dat daarbij komt kijken. Het is, wederom, indrukwekkend. Circa 12 minuten na de lancering begeven de mannen zich in een baan om de aarde (vliegen o.a. over de Canarische Eilanden en Afrika), waarna de afstand tot de maan in drie dagen en bijna vier uren wordt overbrugt.

Ondertussen wordt je als kijker aan de hand van simpele, maar doeltreffende, zwart / wit animaties op de hoogte gehouden van alle te doorlopen stadia qua aftrappen en wentelingen. Wat opvalt bij dit alles is dat de stress vooral afkomstig is van de bewoonde wereld. De astronauten en het grondpersoneel houden het tussendoor zo luchtig mogelijk. Als Neil Armstrong hun informeert over het prachtige uitzicht dat hij heeft op aarde, reageert men vanaf aarde dat er bij hen maar weinig te zien valt. Vervolgens zien we hoe de "Eagle" (oftewel de maanlander) en de "Columbia" (de commando- en servicemodule) van elkaar gescheiden worden en Buzz Aldrin en Neil Amstrong zich opmaken voor de landing op de maan (in de maanlander schalt er dan ook een alarm, te weten "foutmelding 1202", die op advies van de vluchtleiding wordt genegeerd door beide mannen) en Michael Collins eenzaam en alleen achterblijft en op 100 kilometer hoogte rondjes draaide om de maan.

Zijn eenzaamheid is totaal anders dan de eenzaamheid die Buzz Aldrin en Neil Armstrong gaan ervaren. Nadat ze 20 juli 1969 veilig geland zijn op de maan (op de Mare Tranquillitatis) en de druk het toestond, openden ze het luik en klom Neil Armstrong uit de maanlander via een ladder. Het is op dat moment (in de nacht van 21 juli 1969) dat Neil Armstrong de legendarische woorden spreekt:

“That's one small step for a man, one giant leap for mankind.”

Circa 20 minuten later krijgt hij gezelschap van Buzz Aldrin. Hun beeld was ongewoon helder vanwege het ontbreken van atmosferische troebelingen. Op de maan doen beiden wat experimenten en ook worden er bodemmonsters genomen in zakjes, welke mee naar de aarde worden genomen (in totaal nam men circa 22 kg aan maanmateriaal mee) voor onderzoek.

Na een verblijf van ruim 21 uur (wat in deze documentaire in circa 17 minuten te zien is, namelijk van de 52e t/m de 69e minuut) op de maan stegen zij weer op om zich weer te verenigen met Michael Collins. Vanuit de "Columbia" krijgen we zicht op de "Eagle" en dat levert opnieuw prachtige beelden op en dat is zelfs wat spannend en dan m.b.t. het koppelen van de "Eagle" en het ruimtevaartuig "Columbia". Na een succesvolle koppeling konden ze weer terugkeren naar de aarde en daarbij wordt de "Eagle" weer afgestoten (dat laat men ook weer zien via een zwart / wit animatie). Dus die draait misschien nu nog rondjes om de maan, of is inmiddels neergestort op de maan. Daarna is er ook wat ruimte voor ontspanning (zo zien we de mannen zich scheren) en horen we o.a. "Mother Country" van singer-songwriter John Stewart. Ook volgt er nog een moment van spanning, namelijk als bij terugkeer in de dampkring het contact eventjes uitblijft met het Kennedy Space Center. Maar na een poosje is er weer verbinding en wordt er geklapt en gejuicht.

Uiteindelijk landt de "Apollo 11" op 24 juli 1969 veilig via drie parachutes in de Grote Oceaan en worden de mannen (of beter gezegd helden) door een helikopter opgepikt en gebracht naar het Amerikaans vliegdekschip USS Hornet (nam tijdens de Tweede Wereldoorlog o.a. deel aan de "Slag bij Midway"), waar ze met fanfaregeschal en onder het toeziend oog van president Richard Nixon aan boord worden gehaald. Daarbij is er geen tijd om handjes te schudden, want de mannen gaan meteen in quarantaine (omdat er angst was voor schadelijke maanbacteriën) in een soort glimmende caravan. Daarna horen we ook nog eventjes de voormalige Amerikaanse president John F. Kennedy met een boodschap aan het Congres uit 1961, waarin hij o.a. zei:

"Dit land moet zich verplichten om de mens nog voor het einde van dit decennium op de maan te laten landen en hem weer veilig naar aarde te brengen."

Dit mede omdat de Amerikanen in de jaren 50 en 60 keer op keer werden verslagen door de Sovjet-Unie in de ruimte. Zo was de Rus Joeri Gagarin in 1961 de eerste mens die in de ruimte kwam en een rondje om de aarde maakte en 1965 was de Rus Aleksej Leonov de eerste die een wandeling in de ruimte maakte (aan een kabel buiten zijn ruimteschip).

John F. Kennedy heeft het helaas niet meer meegemaakt en ten tijde van de maanlanding was dus Richard Nixon de president (hem krijgen we ook eventjes te horen als ze op de maan geland zijn). Nadat we John F. Kennedy horen, is deze geweldige documentaire afgelopen na 90 minuten. Maar tijdens de aftiteling zijn er nog wat beelden te zien van o.a. het onthaal van de drie helden (die ook iedereen bedanken) in Chicago en ook krijgen we te horen dat ze 18 dagen in quarantaine zijn geweest. De documentaire is ook opgedragen aan de duizenden NASA-medewerkers, aannemers en vrijwilligers van project Apollo.

Al met al is "Apollo 11" een onberispelijk en visueel aantrekkelijk tijdsdocument dat diverse facetten van de Amerikaanse maanlanding fraai belicht. Alle stadia van de legendarische ruimtereis worden op een simpele doch heldere wijze uitgelegd en verder spreken de beelden voor zich en vooral het 70 mm materiaal is indrukwekkend van kwaliteit. "Apollo 11" kijk je omdat je de reis in 1969 (nog) een keer wilt meemaken.

Ik vond dit echt ongelooflijk.

Het begint er al mee dat de beeldkwaliteit en het beeldformaat zodanig zijn dat het lijkt alsof het gisteren is opgenomen. Ik heb nog nooit beelden gezien uit die tijd die er zo scherp en modern uitzien, wat vooral in het begin voor een nogal aparte kijkervaring zorgt. Alsof het een reconstructie is, of een fictionele remake.

En daarna begon ik me vooral af te vragen waarom dit nooit eerder vertoond is (of wel?) en waarom ik deze beelden nu pas voor het eerst zag. Ligt dit aan mij? Is dit altijd aan me voorbij gegaan? Waarom wordt dit nu pas in deze vorm vertoond?

Hoe dan ook, de manier waarop je meegenomen wordt op de reis, zonder (gelukkig) enige talking heads of duiding (slechts wat basic animaties die een beetje moeten aangeven wat er te gebeuren staat) zorgt ervoor dat het lijkt alsof je er zelf bij bent, of alsof je zelf een soort livestream zit te kijken in juli 1969. Natuurlijk kent iedereen wel in grote lijnen het ‘eerste man op de maan’ verhaal met Neil Armstrong en zijn beroemde woorden, maar heel veel verder reikt je kennis niet. Dat je dan ineens van minuut tot minuut het hele gebeuren ziet afspelen voor je ogen vond ik persoonlijk heel erg bijzonder. Zelfs als je grotendeels niet eens snapt wat ze allemaal zeggen voel je elke seconde dat hier geschiedenis wordt geschreven en dat alles wat er gebeurt nieuw en baanbrekend is.

Om die reden (maar ook door hoe het puur technisch in elkaar is gezet) een van de beste documentaires die ik ooit heb gezien.

4,5*. Eigenlijk geen reden om geen 5* te geven, behalve dan dat het misschien wat aan de compacte en korte kant is, zeker het stukje na terugkeer. Ook is er wat veel 'geknipt' in de dingen die bijna mis gingen of spannend werden. Er had heel wat speelduur bij gekund wat mij betreft, hoewel het dan, met alle technische praat, misschien net wat te taai was geworden.

Geweldig. Ik heb een half jaar geleden For All Mankind gezien, wat al indrukwekkend was, maar Apollo 11 is dan weer net een andere insteek.

Wat deze documentaire op zijn beurt zo bijzonder maakt zijn de in hoge kwaliteit geschoten filmbeelden van zowel de lancering als de control centers, waarbij de missie van begin tot eind wordt gevolgd. Door de missie op deze manier mee te maken als kijker, wordt heel die maandlanding veel tastbaarder dan alleen maar het zien van die welbekende zwart-wit beelden van Neil die op de maan stapt.

Je kreeg soms wel het gevoel dat het behoorlijk is ingekort, terwijl er wel wat problemen zijn geweest en het niet helemaal smooth liep. In deze docu leek het een vrijwel vlekkeloze missie. Ik had daar wel meer van willen zien; als de docu 2 of 3 uur had geduurd had ik dat niet erg gevonden. Maar goed, het was voor Apollo-begrippen unaniem een belachelijk groot succes natuurlijk, en ook al zijn we het inmiddels wel gewend dat dit gebeurd is, blijft het natuurlijk onwerkelijk als je er over nadenkt. Hoe dit bedacht en gebouwd is en ook perfect is uitgevoerd door al die mensen. Ik kreeg bij vlagen een trots, Amerikaans-patriottisch gevoel van binnen.

Van de indrukwekkende beelden op het eind (tijdens de credits) van de opbouw van de raket had ik ook wel meer willen zien.