Mid90s (2018)

Kleine tegenvaller.

Misschien had ik hier iets teveel zin in. Het is en blijft een debuut.

Hill kiest weereens voor de 4:3 look. Dat was voor mij al gelijk niet echt nodig. Maar de sfeer van een groepje skaters sloeg dan weer wel aan. Zo is het vooral 1 ding dat deze film red en dat is dat het een sympathieke film is. Veel first time actors. Geen belachelijk hoog budget, het voelt ondanks Hill in de filmwereld geen beginner meer is wel aan als een low budget eerste film. Beetje in de lijn van Clerks en PI. Maar anderzijds had ik voor de film uitkwamen gelezen dat Hill 8 jaar over het script had gedaan, tips had gekregen van de Coens en andere big names. Het budget is ook veel hoger dan Clerks of Pi. Ik ben toch bang dat Hill geen regisseur is. Qua flow heeft de film de nodige haken en ogen. Het jochie komt nogal lame in een neerwaartse spiraal. Uiteindelijk volgen de gebeurtenissen zonder echt duidelijk motief elkaar op om te eindigen met een skate filmpje.

Audiovisueel had er veel meer uit de scène en het tijdsbeeld gehaald kunnen worden. Wat rest is een film die opvallend snel is afgelopen en die als je in de 90s bent opgegroeid wel wat nostalgie heeft. Maar het is niet genoeg om de film zo goed te vinden als ik had gewild.

3 sterren

Mijn 2000ste MovieMeter-stem gaat naar Mid90s, wel zo toepasselijk.

Mid90s weet de 90's-periode overtuigend neer te zetten. In het begin veel verwijzingen (SNES/Street Fighter, muziek, cassettes, discman) later vallen de kleding- en haarstijlen en natuurlijk skateboards op.

Het verhaal miste een beetje impact. Het draait allemaal rond de hoofdpersoon Stevie, maar weet nergens echt te raken. Het is een beetje onaf. Bovendien is het einde abrupt.

Films waarin (straat)jongeren centraal staan weten vaak maar zelden echt realistisch over te komen. Jonah Hill heeft een aardig script geschreven, maar soms zijn de dialogen toch wat stroef en onnatuurlijk, of de acteurs te onervaren. De hoofdpersoon Stevie en zijn vriend Ray doen het prima, de rest van de (jonge) cast is middelmatig.

Maaaaaaaan I loved the '90s! Heerlijk filmpje waarin het sfeertje uitstekend wordt neergezet. De jonge cast speelt prima, het verhaal is heel herkenbaar en de lekkere muziek brengt veel herinneringen naar boven. Ik vind' m geslaagd! Zeker als regiedebuut.

Het regiedebuut van Jonah Hill, die ook het scenario schreef, doet zeker in de eerste helft erg veel denken aan het werk van Kids en Ken Park van Larry Clark. Aanvankelijk lijkt nihilisme de orde van de dag in een groepje skaters waarbij tiener Stevie [Sunny Suljic] zich aansluit in de hoop zo te ontsnappen aan zijn broer Ian [Lucas Hedges] die hem regelmatig afranselt. De jongens brengen de dag door op hun skateboard en langzaam maar zeker weet Stevie respect af te dwingen van zijn oudere en veel meer talentvolle skaters maten. Dankzij hun gaat er voor Stevie een nieuwe wereld open waarin hij langzaam ontdekt dat die wereld ook zijn schaduwkanten heeft.

Wat deze film doet uitstijgen boven het werk van Clark is de scherpe karakteriseringen van alle belangrijke karakters en het feit dat hij perfect de balans weet te houden tussen nostalgie - getuige de overigens sublieme 90s soundtrack - en karakterstudie. Hoewel het lijkt of deze jongeren op een dwaalspoor zitten, vervalt Hill nooit in nihilisme en behandelt hij het onderwerp met een inzicht en respect dat getuigt van diepe inzicht in de cultuur. En het slot is geniaal. Jonah Hill zet zich hiermee meteen op de kaart als één van de meest creatieve filmmakers van zijn generatie.

Ja, echt waar? Zo leer je nog eens wat

Net nog even deze film in de Kriterion meegepakt. Vermakelijk is het wel, en dan voornamelijk als nostalgische trip - de jaren '90 referenties vliegen voorbij, en de muziek is behoorlijk vet. Zelfs de Bad Brains kwamen voorbij, wat een bazen waren dat. Al geloof ik niet dat de skaters toen ik opgroeide naar bands als Pixies of Bad Brains luisterden, en ook niet echt naar de hiphop die later wel voorbij kwam, bij ons was het toch een stuk meer een punk/rock-scene (NOFX, Pennywise, Lagwagon, Offspring, Bad Religion, ook wel dingen als Metallica en Korn, dat soort werk). Maar ik dwaal af.

Als coming-of-age film slaagt het wat minder, vond ik. Het kijkt wel lekker weg, daar niet van, maar echt geëngageerd werd ik niet door Stevie en z'n vriendjes. Het blijft allemaal wat oppervlakkig en het drama is wat makkelijk, zoals de wat flauwe ontsporing van Stevie, z'n famlieproblemen en de abrupte acceptatie van z'n vrienden door z'n moeder, en überhaupt het hele einde. Het blijft natuurlijk ook een groepje pubers, dus strontvervelend zijn ze af en toe ook, en dat geldt zeker voor Stevie die een beetje z'n grenzen opzoekt en gewoon nog een irritant kind is, hoe hard ie dat ook niet wil zijn. Ach, heel pakkend of scherp geschetst was het niet, maar voor een wat rechttoe rechtaan anderhalf uur nostalgie en makkelijke coming-of-age is dit best wel vermakelijk.

Deze film viel me vies tegen. Ik heb namelijk wel iets met de jaren ’90 en haar skatecultuur: ik was puber in de jaren ’80 maar ik verafschuwde de zielloze synthesizerpop van die tijd en luisterde veel liever naar de gitaarrock van de jaren ’60 en ’70. De jaren ’90 gaf me de mogelijkheid om weer even aansluiting te vinden met mijn eigen generatie omdat dat decennium een soort retro-rock-tijdperk was (bv. Lenny Kravitz, Nirvana). In de VS kwamen punk en metal samen in veel leuke bandjes die soms iets met de skatecultuur te maken hadden zoals Suicidal Tendencies.

Deze film zou aldus een beetje over mijn tweede jeugd in de jaren ’90 moeten gaan, maar ik herkende me er niet in. Iedereen in de film lijkt wel een hersenbeschadiging te hebben want zegt en doet alleen maar debiele en bovenal oninteressante dingen. Iets zinnigs of inhoudelijks is niet te bespeuren, noch in de film noch in de skatecultuur van de jaren ’90 zoals door de film geportretteerd. De film deed me een beetje denken aan American Honey die ik ook een leeg portret vond van een als leeg geportretteerde generatie van nu, welke generatie niets beters kan verzinnen dan een beetje gek doen uit een soort verveling. Als de jeugd in de jaren ’90 inderdaad al net zo leeghoofdig was en net zo genant puberaal gedrag vertoonde als die van nu dan is dat niet best. De muziek van de jaren ’90 blijft gelukkig wel leuk (maar helaas gaat de film niet over die muziek).

De film suggereert ook dat het een film is van één van de skaters die ook in de film iedereen al filmde. De film lijkt inderdaad ook op al die youtube-filmpjes van kinderen die over hun leven vertellen – een soort video-selfie – die ik nooit interessant vind maar die wel populair zijn onder de kids zelf. Ook deze film heeft mij niets interessants te vertellen: hij gaat over een 13-jarige jongen die dolgraag bij de skaters c.q. oudere jongens wil horen en daar slaagt hij eigenlijk direct heel goed in. Veel meer heb ik er niet in kunnen ontdekken.

Heerlijke coming of age film, waarin de jonge Stevie (Sunny Suljic) aansluiting zoekt bij een groep skaters. Goed geacteerd en fijne jaren '90 sfeer. De stijl van debuterend regisseur Jonah Hill sprak me erg aan, met mooie shots en de typische jaren '90 hiphop sound. Inhoudelijk valt er zeker een en ander aan te merken op de film, maar ik heb de film meer ervaren als een korte periode in het leven waarin Stevie zijn heil buitenshuis zoekt en lessen over het leven leert van vrienden en zich daarin ook wat losmaakt van zijn moeder en broer. Een afgebakend thema, misschien wat cliché in de uitvoering, terwijl je misschien wel veel meer zou willen weten. Maar toch is het prima zo en raakte het me wel.

"A lot of the time we feel like our lives are the worst. But I think if you looked in anybody else's closet, you wouldn't trade your shit for their shit."

Naar het regiedebuut van Jonah Hill keek ik al langer uit. Dus ik liet de kans niet aan mij voorbij gaan toen deze titel geprogrammeerd werd in de grote zaal, zelfs als ik daarvoor de grote Marvel release van deze week moet missen.

'Mid90s' is een intrigerende coming-of-age geworden over een enigszins naïeve tiener die gebukt gaat onder een agressieve broer en een afwezige alleenstaande moeder. Om hieraan te ontsnappen maakt hij vrienden met wat skaters. Naarmate hij hun respect wint, des te meer hij een opmerkelijke transformatie doormaakt.

De film ademt één al authenticiteit; van de skaters die zo van de straat geplukt lijken te zijn tot aan de gehanteerde filmstijl afgetopt met een heerlijke soundtrack. Sommige referenties liggen er wel dik bovenop, maar dat is ook weer de charme van deze film. Dit is namelijk een geweldige trip door de jaren '90, vooral als je zelf in die tijd bent opgegroeid.

Hill gaat nergens echt de diepte in, maar over het geheel weet hij zeker een aantal interessante thema's aan te kaarten. Met de geloofwaardigheid wordt hier en daar wel een loopje genomen, toch mag het de pret niet drukken. De chille vibe is daarvoor te sterk aanwezig en het aandoenlijke spel van Sunny Suljic maakt veel goed. Op deze wijze kabbelt de film prima voort.

Al met al een gedegen debuut van Hill, hoewel het misschien iets rauwer mocht zijn. Desondanks zie ik een toekomstig project van hem graag tegemoet.

Dikke 3,5 sterren.

Na eerder al Eighth Grade in de bios te hebben gezien werd het nu tijd voor Mid90s, heerlijk die coming of age films in de bioscoop en ook nog eens 2 sterke achter elkaar!

Mid90s voelt zo echt en neemt je zonder enige moeite mee in die tijd, personages voelen levensecht en het acteren is zeer naturel. De film duurt minder dan anderhalf uur maar toch gebeurd er in deze vrij korte tijd erg veel en leren we al snel geven om het personage Stevie die trouwens ook echt indrukwekkend is neergezet door de jonge maar zonder twijfel talentvolle Sunny Suljic.

Lucas Hedges zag ik eerder in Ben is Back van het zelfde jaar, de rol die hij in deze film neerzet heeft daar ook wel wat raakvlakken mee, maar hij is kennelijk erg overtuigend en goed in dit soort rollen.

Ik had erg te doen met Stevie, die druk bezig is naar zijn eigen identiteit te zoeken, iets waar we in de pubertijd allemaal doorheen zijn gegaan en ook veel herkenbare situaties opleverde. Waar Eighth Grade nog een klein beetje viel te voorspellen(wat trouwens helemaal niet erg is) gaat het verhaal van Stevie alle kanten op en moest ik bij de aftiteling ook echt even bijkomen. Zware film die zonder twijfel meer dan de moeite waard is en de tot nu toe beste bioscoop film die ik dit jaar heb gezien.

4,5*

Uitstekende film waarin een jongen die graag bij de coole kids wil horen een skateboard aanschaft. Zoals de titel al doet vermoeden speelt deze film zich af midden jaren '90. Vooral de groepsdynamiek en de vriendschap is sterk uitgewerkt hier en dat de personages oprecht overkomen helpt daar ook bij. De jeugdige cast doet het prima en vooral Jonah Hill toont hier zijn talent als debuterend regisseur.

“A lot of the time we feel that our lives the worst, but I think that if you looked in anybody else's closet, you wouldn't trade your shit for their shit. So let's go.”

Fijne film van Jonah Hill. Mid90s is duidelijk een nostalgische trip en een zeer persoonlijke film voor Hill, en dat straalt de film ook aan alle kanten uit. Het oog voor detail, hoe de familie van Stevie wordt neergezet, de band tussen beide broers, de vrienden van Stevie, sommige realistische en oprechte momenten etc. Voor iedereen die de jaren 90 heeft meegemaakt is dit soms een feest om naar te kijken. Hill schuwt het familiedrama niet, en Mid90s is ook een serieuze en volwassen coming of age film.

506 f*cks haalde The wolf of Wall Street (2013). Geen idee hoeveel Mid90s er haalt, maar het waren er ook veel. Niet onlogisch ook als één van je personages Fuckshit heet. Geen idee of deze film het niet benijdenswaardige record zou hebben gebroken mocht hij niet maar de helft van de speelduur van die andere film gehaald hebben.
Mid90s doet me ook wat denken aan American Honey (2016) behoudens dan het roadtrip gedeelte. Wel zien we ook hier een subcultuur binnen een jongerengemeenschap waarbij vriendschap, respect en dromen centraal staan. Zelfde insteek ook waarbij één jongere rondzeult met een handcamera om enkele sfeerbeelden te vereeuwigen.

Mid90s is een onderhouden film waarbij de jonge "Sunburn" Stevie optrekt met oudere skaters. Er is veel aandacht voor authenticiteit en sfeer binnen de subgroep. Fijn ook om zich te focussen op de vriendschap en buiten wat (verbaal) kattenkwaad en een jointje geen gewelddadige of criminele activiteiten. De muziek is een uitstekende toevoeging op een aantal fantastische sfeerbeelden zoals het skaten op het midden van de weg of het one to one moment met de "leider" Ray. Sterke cast ook met leuke personages dito nick names. Veel gevloek en weinig hoogstaande "sh*t wat uit hun monden komt, maar het maakt wel deel uit van de subcultuur.

Het einde sluit mooi af met een hommage via de handcamera, maar ik verwachtte een climax. Geen idee of die er nu was of niet. Voor mij althans was het een open einde, maar kreeg ik het gevoel dat er wel iets onherstelbaar is gebeurd met Stevie waardoor hij niet langer zou kunnen skaten.

Wat teleurstellend.

Clark maakte ooit Kids, Van Sant kwam met Paranoid Park. Geen idee eigenlijk wat Hill nu nog met deze film daaraan probeerde toe te voegen. Of het moest zijn dat de 90s gewoon weer in zijn en daarom een filmpjes als deze wel weer een keer mocht.

Een feest van herkenning was het in ieder geval niet, daarvoor is deze setting veel te niche. Mijn scene was het in ieder geval niet, het voelt ook allemaal véél te Amerikaans aan en tegenwoordig speelt men nog steeds games als Street Fighter, dus dat soort knipoogjes vind ik ook niet echt indrukwekkend.

Maar uiteindelijk is het toch vooral het drama dat tekort schiet. De neerwaardse spiraal voelt gewoon niet geloofwaardig genoeg aan, mede omdat Suljic's personage niet geloofwaardig overkomt. Beetje jammer want het jongetje doet het best aardig.

Uiteindelijk wist het gewoon te weinig te boeien. Heb dit al veel beter gezien, in films die uitkwamen toen dit soort zaken ook echt gewoon actueel waren. Dat gedweep met nostalgie wordt er echter niet beter op.

2.0*

Aardig regiedebuut van Jonah Hill, die de laatste jaren flink zijn best aan het doen is om los te komen van zijn lolbroek-imago. En dat lukt hem goed. Mid90s is een low budget-film, geschoten in groezelig 4:3, met onbekende akteurs en veel grof taalgebruik. De plot heeft niet veel om het lijf maar de personages worden goed neergezet en er is veel sfeer. Niets dat we niet eerder hebben gezien in vele eerdere coming of age-films, maar binnen het genre een degelijke middenmoter.

Ik heb geen nostalgische gevoelens naar de jaren 90 en wanneer ik een coming of age in dit tijdperk zie, dan krijg ik ook altijd zo'n deprimerend gevoel. Jonah Hill weet dit gevoel ook exact bloot te leggen in Mid90s.

Het voelt gewoon naar en uitzichtsloos... Er zit een beetje zo'n grijze toon over de film die dit gevoel benadrukt.

Verder is de film gewoon hard en compromisloos. Het is niet bedoelt om a la Stand by Me te zwijmelen naar vroeger, maar puur om een beeld te geven zoals die mensen daadwerkelijk zijn opgegroeid in de jaren 90. Het is verder erg traag en soms denk je ook echt, waar zit ik nou naar te kijken. Aan de andere kant benadrukt dit het bovenstaande ook weer.

Mid90s weet wat dat betreft precies het gevoel weer te geven zoals ik zelf ook over de jaren 90 denk.

3,0*

Leuke film. De jaren negentig sfeer komt goed over, en aangezien ik in die tijd ben opgegroeid, vond ik de herkenning leuk. Het acteerwerk vind ik goed en het verhaal heeft mij erg vermaakt, maar ik vind het niet een heel bijzonder of uniek verhaal. Wel fijn om deze gezien te hebben! 4*

De jonge Stevie voelt zich aangetrokken door het stoer gedoe en sterke taal van enkele oudere tieners. Het gebrek aan begrip en liefde in zijn familiaal leven is daar niet vreemd aan.

Van dan af gaat zijn leven in versneld tempo een andere richting uit, niet bepaald de beste, maar hij ervaart respect en vriendschap en dat is voor hem voldoende om te volharden, te meer daar hij ook ervaart dat zijn vrienden ook niet altijd een goed beschermde jeugd achter zich hebben.

"Mid90s" is een verrassende, onderhoudende coming-of-age film die dit klassieke thema behoorlijk levendig en gevarieerd aanpakt, met een zekere natuurlijke eerlijkheid. Enkele rare snuiters op het voorplan, maar ze totaal ongeloofwaardig noemen is er niet bij en enkel op sensatiebeluste momenten hoeft deze film ook niet. En eigenlijk kunnen die jonge, onbekende acteurs wel bekoren in hun rol.

Film duurt niet lang, maar inhoudelijk brengt hij voldoende bij en niet te vergeten een knappe soundtrack.

Mid90s kent niet bepaald een memorabel verhaal en dat is verder prima. De coming-of-age slaagt er namelijk bijzonder goed in de gierende hormonen, die onlosmakelijk aan de pubertijd verbonden zijn, tot de verbeelding te laten spreken. Al met al een geslaagd regiedebuut van Jonah Hill, die duidelijk meer in zijn mars heeft dan 'de grappige dikzak' acteren.

This is how we chill from '93 till

Ja, dat ene nummer die vaak langs me heen is gegaan, terwijl ik wel aardig wat hiphop-cd's in huis heb. Ik schaam me er wel voor. Mid90 heeft niet alleen een geheugenopfrisser gegeven, nee... het heeft me meegevoerd naar de tijd dat ik nog een ukkie was. Deze productie van Jonah Hill; die we nog kennen uit flauwe Amerikaanse komedies en zijn A24 bijdrage heeft ervoor gezorgd dat je er letterlijk bij bent.

We volgen beginnende tiener Stevie met een dito gezinssituatie. Zijn moeder is altijd met zichzelf bezig en zijn broer is een agressieve loser met een laag eigenwaarde. Toch lijkt zijn broer hem op een een of andere dag toch te inspireren als Stevie bij zijn afwezigheid stiekem in zijn slaapkamer rondhangt en al die posters en die cd's onder ogen ziet. Maar de thuissituatie benauwd hem en zijn broer lijkt niet te veranderen. Daarom zoekt hij het buiten maar op en komt hij al snel terecht bij een groepje oudere skaters. Er is echter een probleem; hij is klein en hij kan totaal niet skaten... Nog niet tenminste.

Hij leert al snel de trucjes en trekt met deze tieners op. De dagen bestaan voornamelijk uit rondhangen, schunnige grappen, het nuttigen van alcohol en drugs, hangen in de skatewinkel van een van de vrienden en het gezag ondermijnen. En een personage als FuckShit... Thuis weet hij zijn leven buiten goed verborgen te houden, voor zolang het duurt.

Uiteindelijk wordt het gedrag stiekemer, doet Stevie blijvend zijn best om groot te doen in een klein lichaam, woont huisfeesten na, heeft hij zijn eerste seks, gebruikt hij drugs en lijkt de boel langzamerhand te escaleren.

Echter veranderd dit als zijn moeder zijn eerst nog zulke foute vrienden uitnodigt voor ziekenbezoek, waardoor deze film toch een wel hele sympathieke en frisse einde heeft. De opnames van de digitale camera doen het hem helemaal.

Mid90 was bijna geen film. Het was een belevenis nadat je in een tijdmachine bent gestapt. Ik bewonder hoe A24 een productie zodanig voor elkaar krijgt door er geen Hollywood-budget in te steken. De filmtechnieken zijn gewoon slim gedaan en waarschijnlijk is de abstracte locatiekeuze hierbij ook de beste alternatieve manier. Ook de zomerse sfeer is weer helemaal zoals het van deze productiemaatschappij mag zijn. De rollen zijn goed verdeelt en bestaat voornamelijk uit improviseren. De elementen van de jaren 90, de hiphop-muziek, de games, afwisselend met de losse soundtrack van Trent Reznor, het taalgebruik, de sfeer... Wat mij betreft is het allemaal gewoon weer dik in orde. Het ademt zelfs de sfeer van Clark en Van Sant

Het lijkt er ook verdacht op dat de millennial-generatie maar al te graag terug naar de tijd wil gaan en deze koude oppervlakkige en creatieloze 21ste eeuw willen verlaten. Mid90 is wel meer dan slechts een simpele nostalgie.

5,0*

Het begon goed, maar al snel krijg je flink wat hopeloos domme dialogen te verwerken - ze horen erbij op die leeftijd en in zo'n groepje, maar toch. Dan komt het terecht in een vrij standaard drama vaarwater met soms aardige, soms sterke resultaten. Het einde deed de spreekwoordelijke nachtkaars na. Mooie soundtrack, wel iets te aanwezig, mooi gefilmd, en prima geacteerd.

Een zes, al bij al.

P.s.: "op school..."? Ik heb geen school, leraar of ook maar 1 klasgenoot gezien... maar dat was misschien een punt dat Hill ook wilde maken(?).

Fijne 'coming of age' film die zich afspeelt in het skate milieu ergens in de nineties. Dus geen I-phones en ander ongeries. De erg jonge Stevie vindt aansluiting bij een groep hangjongeren en gaat een zomer vol eerste keren tegemoet. Fraai vormgegeven drama waarin ook nog eens een boel muziekstijlen uit de nineties samen komen. Deed mij ook aan 'Kids' denken, maar mid90's pakt al met al wel wat luchtiger uit. En dat is ook meteen de terechte kritiek die ik bij de bovenburen vaak terug lees. Maar die beelden van de ondergaande zon en die gasten die dan op de middenbaan van de snelweg komen aangezwierd met de mama's and the papa's in de discman.... prachtig!

Deze was op tv en eens meegepikt. Goh vond het geen slechte film en wel eens het bekijken waard, maar qua verhaal heb je het na één kijkbeurt wel gezien. De cast kwam naturel over, zeker die jongen deed het prima.

Hill achter de camera.

Mid90s is absoluut niet de film die ik daarmee had verwacht van iemand als Jonah Hill. Ik weet niet wat dit project voor hem betekent heeft, maar ik denk wel dat hij erg goed gekeken heeft naar wat andere regisseurs binnen dit soort films doen. Het kan namelijk bijna niet dat zo'n bekend acteur met een film aan komt draven die voelt als beginproject.

Daarmee zijn de stijlkeuzes uiteraard intentioneel maar niet echt geweldig. Vooral omdat ik het persoonlijk niet zo boeiend vind, maar gelukkig weten de personages binnen die stilering uitermate goed te boeien. Toen ik de naam 'Fuckshit' voorbij hoorde komen wist ik me weer even te herinneren dat dit van Jonah Hill afkomstig is, verder voelt de film toch redelijk uniek aan gelukkig. Is hier ook absoluut nodig.

Wat de film vooral wat in de weg zit is de zweverigheid. De film gaat nergens echt heen en pas helemaal richting de finale komt het ergens terecht. Dan is het echter al wat te laat, want verder stuitert de film wat rond tussen personages die allemaal op hun eigen manier een loser zijn. Losers waarvan sommige succes willen bereiken en anderen juist hebben opgegeven. Vernieuwend is het niet, gelukkig nog wel boeiend.

Ik vind het wat lastig om uit te drukken wat ik van de film vind. Het is redelijk allemaal en kwalitatief best onderhoudend, maar het is geen film die echt over iets beschikt dat je bij zal blijven. Het boeit wanneer je het kijkt, maar komt vooral wazig over eenmaal de film wordt afgesloten. Ik kan er uiteindelijk na inzinking weinig mee, waardoor ik het niet veel hoger ga geven dan dit cijfer.

Een film met The Pharcyde, Souls of Mischief en Gravediggaz maar ook Nirvana en Morrissey kan sowieso op mijn welwillendheid rekenen. Dat heeft de film overigens niet nodig, want ook zonder de fijne soundtrack heeft de film een hoop te bieden. De grootste troef is Stevie/Sunburn zelf; wat een fantastisch mannetje. De film kent een hoop sterke scènes, zonder enige overacting (behoudens dan misschien de overacting die hoort bij onzekere tieners die stoer willen zijn). Het is een grijze film, in de zin dat alle personages hun mooie en lelijke kanten hebben. Dat geeft de film geloofwaardigheid en maakt hem ook ontroerend. Aanrader.

Jonah Hil heeft mij als acteur eigenlijk nooit kunnen bekoren. Mijn oordeel over zijn regiedebuut is niet veel beter. Het is een coming-of-age film over een jonge tiener (een prima rol van Sunny Suljic trouwens), die bij gebrek aan begrip thuis zijn heil zoekt bij een groep hangjongeren. De film probeert een inkijkje te geven in de tienercultuur in de jaren 90, maar veel dieper dan de kleurrijke bijnamen van de jongelui en het haast oeverloos gebruik van het woord “fuck” gaat de film niet. De film riep bij mij herinneringen op aan Skate Kitchen (2018), die mij toch iets beter bevallen is.

De problematische thuissituatie komt mijn inziens niet goed tot uiting maar het "leven" in de vriendengroep wordt goed weergegeven.

Ach, weer zo’n acteur die zonodig achter de camera moet plaatsnemen, dacht ik toen ik de naam Jonah Hill als regisseur zag staan. En nogmaals ach, als blijkt dat hij ook nog eens het script voor zijn rekening heeft genomen. Veel vertrouwen heb ik er op voorhand niet in. De producties waarin hij als acteur verschijnt zijn van een wisselvallig niveau. Evenals zijn optreden als acteur trouwens. Enigszins bevooroordeeld stapte ik derhalve de film in en ik zal eerlijk zeggen dat mijn vooroordeel niet werd bevestigd. Mid90s is gewoon een goede film.

Hill maakt een bescheiden film, die niet mikt op een groot publiek. Mid90s is een film zonder publiekstrekkers. De bekendste acteur is waarschijnlijk Lucas Hedges die hier een bijrol heeft. De rest van de cast is onbekend. De film draait om de 13-jarige Stevie die een buitenbeentje is en zich aansluit bij een groep skaters bestaande uit kansloze individuen die zich bepaald niet als modeljeugdigen gedragen. In tegenstelling tot de portrettering van jeugdigen in het meer gepolijste Hollywoodse werk, mogen de skaters zich in deze film heerlijk authenthiek gedragen. Ze schelden passanten uit, bezigen vrouwonvriendelijke- en homofobe taal, schijten op het gezag en gebruiken op tomeloze wijze alcohol en drugs. De weergave van de doelloze dagelijkse bezigheden van de groep levert rauwe en realistische cinema op.

Het zijn geen hoogstaande dialogen en hoogstaande personages waarmee de film zich onderscheidt. De film is echter fris, en ongepolijst en toont natuurgetrouw gedrag. Verrekte sfeervol is het. De personages zijn niet erg sympathiek maar wel interessant. De groepsdynamiek is eveneens interessant. De hiërarchische structuur, de vriendschappen, de conflictsituaties. Interessant is ook de plaats die Stevie in de groep inneemt en de ontwikkleing die hij doormaakt gedurende de periode dat de film hem volgt. De film is even richtingloos als zijn protagonist. De film signaleert en observeert een groep skaters. Doet dat op een documentaireachtige manier en is een verzameling van onsamenhangende belevenissen en gebeurtenissen gedurende een bepaalde periode. De film is meer een situatieschets dan een film die een doelgericht verhaal vertelt.

De titel geeft al aan dat de fkilm in de jaren 90 is gesitueerd. Enige nostalgie is Hill niet vreemd. Het tijdsbeeld en de soundtrack zijn bekende elementen voor de kijker die zich in die jaren van zichzelf bewust was. Ook de kleding en de videogames roepen herinneringen op. De herkenbaarheid is een aangename bijkomstigheid. Mid 90s is een prima regiedebuut van Hill.