Mid90s (2018)

Regiedebuut van Jonah Hill, naar een scenario dat hij ook schreef!

Trailer ziet er goed uit, goede sfeer. Ik ben benieuwd.

Heerlijk jaren 90 sfeertje. De gebruikte muziek in de trailer riep ook meteen nostalgie op.

Dat Hill inspiratie haalde uit kids is ook wel duidelijk te merken.

Deze ga ik zeker checken als ie in de bios draait

Jonah Hill’s filmdebuut ziet er enorm veelbelovend uit.

Mid90s Trailer #1 (2018) | Movieclips Trailers - YouTube

Larry Clark-achtig met vleugjes Dazed and Confused en Home. Can’t wait!

Zin in!

Uitgebracht door A24, die hebben wel een neusje voor toffe films .

Ben benieuwd.

Jonah Hill's dream of the MID90s is alive | TIFF 2018 - YouTube

Je moet vooral veel aan andere dingen denken bij dat trailertje. Kids, Gus Van Sant, skateboardvideo's, zelfs een Belgische film als Violet (2014). Geen fan van dat 4:3 beeldformaat. Ziet er vermoeiend uit.

Jonah Hill Discusses The Influences Behind Mid90s | TIFF 2018 - YouTube

Ik ben benieuwd, ziet er goed uit. Vooral die muziek!

Wanneer draait die officieel in Nederland?

Vanaf 21 februari 2019 in de bioscoop (Splendid Film)

Wie alvast in de stemming wil komen in de maanden voor deze uitkomt, bizar genoeg zijn er dit jaar twee erg indrukwekkende skate films uitgekomen:

- Minding the Gap (2018)

- Skate Kitchen (2018)

De een is een aangrijpende, ingevoelde docu die over veel meer gaat dan skaten. De ander een dromerig coming of age drama met een zweempje Andrea Arnold tussen de andere kwaliteiten door.

Disclaimer: John Milton kan totaal niet skaten, in tegenstelling tot zijn broer. Maar skills op dat vlak of affiniteit hebben met die subcultuur, is absoluut geen voorwaarde om van deze films te kunnen genieten!

Kleine tegenvaller.

Misschien had ik hier iets teveel zin in. Het is en blijft een debuut.

Hill kiest weereens voor de 4:3 look. Dat was voor mij al gelijk niet echt nodig. Maar de sfeer van een groepje skaters sloeg dan weer wel aan. Zo is het vooral 1 ding dat deze film red en dat is dat het een sympathieke film is. Veel first time actors. Geen belachelijk hoog budget, het voelt ondanks Hill in de filmwereld geen beginner meer is wel aan als een low budget eerste film. Beetje in de lijn van Clerks en PI. Maar anderzijds had ik voor de film uitkwamen gelezen dat Hill 8 jaar over het script had gedaan, tips had gekregen van de Coens en andere big names. Het budget is ook veel hoger dan Clerks of Pi. Ik ben toch bang dat Hill geen regisseur is. Qua flow heeft de film de nodige haken en ogen. Het jochie komt nogal lame in een neerwaartse spiraal. Uiteindelijk volgen de gebeurtenissen zonder echt duidelijk motief elkaar op om te eindigen met een skate filmpje.

Audiovisueel had er veel meer uit de scène en het tijdsbeeld gehaald kunnen worden. Wat rest is een film die opvallend snel is afgelopen en die als je in de 90s bent opgegroeid wel wat nostalgie heeft. Maar het is niet genoeg om de film zo goed te vinden als ik had gewild.

3 sterren

Mijn 2000ste MovieMeter-stem gaat naar Mid90s, wel zo toepasselijk.

Mid90s weet de 90's-periode overtuigend neer te zetten. In het begin veel verwijzingen (SNES/Street Fighter, muziek, cassettes, discman) later vallen de kleding- en haarstijlen en natuurlijk skateboards op.

Het verhaal miste een beetje impact. Het draait allemaal rond de hoofdpersoon Stevie, maar weet nergens echt te raken. Het is een beetje onaf. Bovendien is het einde abrupt.

Films waarin (straat)jongeren centraal staan weten vaak maar zelden echt realistisch over te komen. Jonah Hill heeft een aardig script geschreven, maar soms zijn de dialogen toch wat stroef en onnatuurlijk, of de acteurs te onervaren. De hoofdpersoon Stevie en zijn vriend Ray doen het prima, de rest van de (jonge) cast is middelmatig.

Niet verkeerd om met een film als deze je debuut te maken als regisseur/schrijver. Dit is een nostalgiefilm natuurlijk, en een geloofwaardigere dan veel andere van dat soort films zijn, mede door door het beeldformaat en de details, maar ook gewoon een goede gemaakte film die drama en luchtige scènes goed samen laat gaan. Die dialogen en het onderlinge gekloot binnen die vriendengroep zijn gewoon leuk, en het drama is serieus, maar wordt niet echt melodramatisch, omdat het meer wordt gebruikt om terloops kort te schetsen hoe al die personages zijn dan om oplossingen aan te dragen.

Iedereen is echt goed gecast. Ik las dat het allemaal of bijna allemaal skaters zijn, niet acteurs. Dat maakt het des te knapper hoezeer ze allemaal overtuigen. Na-kel Smith steekt er het meest bovenuit. Wat een ongelofelijk sympathiek personage ook. Volwassen voor zijn leeftijd waar verder eigenlijk iedereen alleen maar bezig is om zich anders voor te doen en zijn onzekerheden te verbergen. En Hedges blijft een klasse-acteur. Die scène als Stevie dronken thuiskomt en ruzie maakt met zijn oudere broer is best heftig. De film heeft duidelijk wel een wat rauw randje. 3.5*.

Maaaaaaaan I loved the '90s! Heerlijk filmpje waarin het sfeertje uitstekend wordt neergezet. De jonge cast speelt prima, het verhaal is heel herkenbaar en de lekkere muziek brengt veel herinneringen naar boven. Ik vind' m geslaagd! Zeker als regiedebuut.

De soundtrack is wel heel erg alle muziek uit mn jeugd.

En ik maar denken dat die skaters alleen maar punk en zo draaiden.

Was zeker alleen in NL.

Hmm het is misschien een andere generatie, maar de skaters waarmee ik in mijn middelbare schooltijd weleens omging luisterden toch voornamelijk naar hip-hop.

Trent Reznor en Atticus Ross die zorgen voor de achtergrondmuziek sowieso al een garantie voor de nodige sfeer.

Prima nostalgisch jaren 90 sfeertje. Herkenbaar voor de 50 er. Skateboard drama met een blik op het milieu waar de hoofdpersonage vandaan komt. Jonge cast acteert overtuigend. Het eenvoudige verhaal pakkend met een lekkere jaren 90 sound 3.5*/4*

Het regiedebuut van Jonah Hill, die ook het scenario schreef, doet zeker in de eerste helft erg veel denken aan het werk van Kids en Ken Park van Larry Clark. Aanvankelijk lijkt nihilisme de orde van de dag in een groepje skaters waarbij tiener Stevie [Sunny Suljic] zich aansluit in de hoop zo te ontsnappen aan zijn broer Ian [Lucas Hedges] die hem regelmatig afranselt. De jongens brengen de dag door op hun skateboard en langzaam maar zeker weet Stevie respect af te dwingen van zijn oudere en veel meer talentvolle skaters maten. Dankzij hun gaat er voor Stevie een nieuwe wereld open waarin hij langzaam ontdekt dat die wereld ook zijn schaduwkanten heeft.

Wat deze film doet uitstijgen boven het werk van Clark is de scherpe karakteriseringen van alle belangrijke karakters en het feit dat hij perfect de balans weet te houden tussen nostalgie - getuige de overigens sublieme 90s soundtrack - en karakterstudie. Hoewel het lijkt of deze jongeren op een dwaalspoor zitten, vervalt Hill nooit in nihilisme en behandelt hij het onderwerp met een inzicht en respect dat getuigt van diepe inzicht in de cultuur. En het slot is geniaal. Jonah Hill zet zich hiermee meteen op de kaart als één van de meest creatieve filmmakers van zijn generatie.

Ja, echt waar? Zo leer je nog eens wat

Net nog even deze film in de Kriterion meegepakt. Vermakelijk is het wel, en dan voornamelijk als nostalgische trip - de jaren '90 referenties vliegen voorbij, en de muziek is behoorlijk vet. Zelfs de Bad Brains kwamen voorbij, wat een bazen waren dat. Al geloof ik niet dat de skaters toen ik opgroeide naar bands als Pixies of Bad Brains luisterden, en ook niet echt naar de hiphop die later wel voorbij kwam, bij ons was het toch een stuk meer een punk/rock-scene (NOFX, Pennywise, Lagwagon, Offspring, Bad Religion, ook wel dingen als Metallica en Korn, dat soort werk). Maar ik dwaal af.

Als coming-of-age film slaagt het wat minder, vond ik. Het kijkt wel lekker weg, daar niet van, maar echt geëngageerd werd ik niet door Stevie en z'n vriendjes. Het blijft allemaal wat oppervlakkig en het drama is wat makkelijk, zoals de wat flauwe ontsporing van Stevie, z'n famlieproblemen en de abrupte acceptatie van z'n vrienden door z'n moeder, en überhaupt het hele einde. Het blijft natuurlijk ook een groepje pubers, dus strontvervelend zijn ze af en toe ook, en dat geldt zeker voor Stevie die een beetje z'n grenzen opzoekt en gewoon nog een irritant kind is, hoe hard ie dat ook niet wil zijn. Ach, heel pakkend of scherp geschetst was het niet, maar voor een wat rechttoe rechtaan anderhalf uur nostalgie en makkelijke coming-of-age is dit best wel vermakelijk.

Deze film viel me vies tegen. Ik heb namelijk wel iets met de jaren ’90 en haar skatecultuur: ik was puber in de jaren ’80 maar ik verafschuwde de zielloze synthesizerpop van die tijd en luisterde veel liever naar de gitaarrock van de jaren ’60 en ’70. De jaren ’90 gaf me de mogelijkheid om weer even aansluiting te vinden met mijn eigen generatie omdat dat decennium een soort retro-rock-tijdperk was (bv. Lenny Kravitz, Nirvana). In de VS kwamen punk en metal samen in veel leuke bandjes die soms iets met de skatecultuur te maken hadden zoals Suicidal Tendencies.

Deze film zou aldus een beetje over mijn tweede jeugd in de jaren ’90 moeten gaan, maar ik herkende me er niet in. Iedereen in de film lijkt wel een hersenbeschadiging te hebben want zegt en doet alleen maar debiele en bovenal oninteressante dingen. Iets zinnigs of inhoudelijks is niet te bespeuren, noch in de film noch in de skatecultuur van de jaren ’90 zoals door de film geportretteerd. De film deed me een beetje denken aan American Honey die ik ook een leeg portret vond van een als leeg geportretteerde generatie van nu, welke generatie niets beters kan verzinnen dan een beetje gek doen uit een soort verveling. Als de jeugd in de jaren ’90 inderdaad al net zo leeghoofdig was en net zo genant puberaal gedrag vertoonde als die van nu dan is dat niet best. De muziek van de jaren ’90 blijft gelukkig wel leuk (maar helaas gaat de film niet over die muziek).

De film suggereert ook dat het een film is van één van de skaters die ook in de film iedereen al filmde. De film lijkt inderdaad ook op al die youtube-filmpjes van kinderen die over hun leven vertellen – een soort video-selfie – die ik nooit interessant vind maar die wel populair zijn onder de kids zelf. Ook deze film heeft mij niets interessants te vertellen: hij gaat over een 13-jarige jongen die dolgraag bij de skaters c.q. oudere jongens wil horen en daar slaagt hij eigenlijk direct heel goed in. Veel meer heb ik er niet in kunnen ontdekken.

WAt een droom regie debuut .

Het spel is uitmuntend , zeker voor zo’n jonge onbekende cast .

Erg Goed .

Probeert keihard vet cool te zijn maar is krampachtig, vlak en ongeinspireerd.

Heerlijke coming of age film, waarin de jonge Stevie (Sunny Suljic) aansluiting zoekt bij een groep skaters. Goed geacteerd en fijne jaren '90 sfeer. De stijl van debuterend regisseur Jonah Hill sprak me erg aan, met mooie shots en de typische jaren '90 hiphop sound. Inhoudelijk valt er zeker een en ander aan te merken op de film, maar ik heb de film meer ervaren als een korte periode in het leven waarin Stevie zijn heil buitenshuis zoekt en lessen over het leven leert van vrienden en zich daarin ook wat losmaakt van zijn moeder en broer. Een afgebakend thema, misschien wat cliché in de uitvoering, terwijl je misschien wel veel meer zou willen weten. Maar toch is het prima zo en raakte het me wel.

In vergelijking met Eighth Grade zou ik het zelfs een mislukt debuut willen noemen. Dit keer een coming-of-age gedraaid op 16mm en een 4:3 aspect ratio maar nergens had ik het gevoel dat Hill er iets mee doet. Iets creëert. Iets persoonlijks maakt. Al is het maar een sfeertekening. Vond het maar een zielloos dramaatje.

Zojuist het regie debuut van Hill gezien, die ik als acteur niet zo heel leuk vond overigens. Het gaat over een jonge knul die nieuwe vrienden maakt en dan andere ideeën krijgt over zijn leven. Hill zet het sfeertje wel lekker neer, maar meer dan 4:3 en muziek brengt hij niet in. Acteurs spelen wel goed, verhaal is prima. Ben er niet heel enthousiast over want heb het idee dat er al meer van dergelijke films bestaan, brengt niets nieuws.

Iets te hard oordeel vind ik, maar kan er wel gedeeltelijk in mee gaan. Op alle gebieden had er wel een tandje bij gemogen. Hill kan nog wel het een en ander leren.

Opvallend dat de Beastie Boys niet op de soundtrack voorkomen trouwens. Misschien weer iets té obvious wellicht.