BlacKkKlansman (2018)

Ehhhhh???

Zoals Steve Bannon, de voormalige adviseur van Trump, zei: hoe meer de Democraten praten over racisme en identiteitspolitiek, hoe makkelijker wij de verkiezingen winnen. Zelfs linkse kranten zijn bang dat Bannon wel eens gelijk zou kunnen hebben, zie bv. Why identity politics benefits the right more than the left | Sheri Berman | Opinion | The Guardian - theguardian.com en https://www.nytimes.com/2017/08/25/opinion/bannon-trump-polls-republican.html.

En ik denk dat je zou kunnen zeggen dat deze 'linkse' identiteitspolitiek is uitgevonden door The Black Panthers. Dus uiteindelijk heeft die beweging Trump in het Witte Huis opgeleverd.

Waarom is het marxistische idee v/d klassenstrijd geen identiteitspolitiek? Denk dat de wortels eerder daar gezocht moeten worden...

Ja, is ook zo. Maar in de recentere geschiedenis met betrekking tot de nu actuele identiteitspolitiek, van 'Black Lives Matter' tot Trump, waar ook de film van Spike Lee direct over gaat, denk ik dat The Black Panthers min of meer het sleutelmoment vormden, precies ook omdat daarmee een radicale koerswijziging werd ingezet ten opzichte van die van (de verbroederende) Martin Luther King. King was nog een kind van de Verlichting c.q. het christendom die de mensheid als één geheel opvatte. M.n. 1968, 'the summer of love', vormt een romantische of 'postmoderne' breuk met die Verlichting of moderniteit en z'n universele waarden. Identiteit neemt de plaats in van universele rede en geweld neemt de plaats in van dialoog. Multiculturalisme neemt de plaats in van nationalisme en het christendom komt tegenover de islam te staan: veel zwarten bekeren zich tot de islam (zoals de bokser Muhammad Ali) om zich zo af te zetten tegen het christendom als religie van de blanken welke religie de zwarten als slaven was opgelegd. Ook in het Midden-Oosten komt dat weer samen met het marxisme (zoals ook in het Westen): de islam wordt de religie van de onderdrukten, resulterend in de islamitische revolutie van Iran, etc.

Oke, ik dacht dat je bedoelde dat het ongeveer gelijkmatig was qua kritiek. Meerdere keren lees ik hier dat Spike Lee ook kritiek had op de Black Power beweging waarbij ik uiteindelijk zoiets had van heb ik nu een hele andere film gezien?? De Black Power beweging wordt behoorlijk serieus uitgebeeld t.o.v. de KKK. Niet dat ik het op wil nemen voor de KKK (lijkt me heel moeilijk ook) maar volle zaaltjes waarin een leider black power of white power roept en de zaal hierin meegaat vind ik behoorlijk eng. Mensen vind ik eng die ergens achteraan lopen. Dat leek mij een betere boodschap van de film maar dat is niet de boodschap van de film. Ik weet de boodschap niet zo heel goed want narratief gezien is deze film behoorlijk warrig. Do the right thing (1989) vind ik een veel betere en duidelijke film die eigenlijk hetzelfde vertelt.

Tarantino is wel een veel bekendere regisseur natuurlijk en maakt meer impact op de cultuur dan Lee. Ik kom voor de escapisme en niet de boodschap

Mijn historisch besef is wat matig. Dus toch een aantal zaken waarbij vraagtekens:

Ik dacht altijd dat het een pre-modern idee was. Terug naar de natuur. Terug naar de gemeenschapsgevoel, in je commune, boven bijvoorbeeld kapitalistisch materialisme en oorlog. Het tegenovergestelde idee van postmodernisme een begrip dat toen niet bestond (in de context zoals we die nu kennen).

Is dit niet een tendens dat je in nl ziet na WO2? Bijvoorbeeld ontzuiling en ontkerkelijking? Of de opkomst van het internet waarin iedereen zijn eigen visie op de geschiedenis kan opschrijven? Shoppen naar de 'feiten' die bij je past?

Dat zag je altijd al in dat cowboy-land: Vietnam, de brute onthoofding van de black panter movement. Moord op Kennedy. Ook allemaal voor de summer of love.

Nou dat verklaar niet het permanent vertoon van amerikaanse vlaggen op de huizen. Tot de dag van vandaag.

Dat was in 1964. Die zich verzette zich tegen het blank militarisme.

Iran heeft toch de sjah afgezet? Was dat niet een door amerika geïnstalleerde dictator??

Het is geen Black Panther zaak: het is de globale Amerikaanse agressie die je ziet. In binnen en buitenland.

Ik beperk me even tot deze eerste kwestie, al is het een lastige. De 'summer of love' en de hippiebeweging was aanvankelijk een stadse aangelegenheid, gericht op revolutie (die ook makkelijk ontaardde in geweld en terreur hetgeen de romantiek ervan blootlegt: geen rede of redelijkheid maar louter emoties en extremen). Toen die revolutie mislukte trokken de hippies zich terug in communes en naar de natuur hetgeen opnieuw romantisch is: dat is m.i. niet pre-modern maar modern-romantisch omdat het een typisch moderne nostalgie is naar een verloren paradijs. De bron ervan is m.i. uiteindelijk de Bijbel: men probeert het verloren gegane paradijs - verloren als gevolg van onze hebzucht en egoïsme dus het kapitalisme - te herwinnen. Dat zit ook achter het communisme/marxisme.

Het postmodernisme wordt allerlei aanvangen toegedicht maar ik zie het begin daarvan (in de kunst) ook met name rond 1968 met bv. Andy Warhol en Berio. Ik zie de moderniteit een beetje als dominant Verlichting en recessief Romantisch; in de postmoderniteit is de romantiek dominant geworden en de Verlichting recessief. Het communisme is uiteindelijk een Verlichtingsideologie doordat het één waarheid stelt voor alle mensen; het postmodernisme is in die zin de overwinning van het kapitalisme op het communisme nu het geloof in eenheid en paradijs is verdwenen ten gunste van louter consumentisme, fragmentarisme (identiteitspolitiek) en 'voor ieder wat wils' (waar ook het multiculturalisme uit voortkomt). Rechtse mensen spreken niet geheel ten onrechte graag over cultuur-marxisme als de dominante linkse stroming van heden, maar er is ook een soort cultuur-kapitalisme in de vorm van het postmodernisme dat het hedendaagse doen en denken domineert.

“For you it's a crusade. For me it's a job.”

Fantastische film van Spike Lee. Dit is weer echt de politiek geëngageerde en boze Lee, en dat heeft een paar van zijn beste films opgeleverd. Sommigen zullen het prekerig vinden, en zullen het laatste gedeelte te ver vinden gaan. Maar ik heb genoten van BlacKkKlansman, en het is knap dat Lee zo veel genres, personages, verhaallijnen, stijlen en vreemde plotontwikkelingen bijna moeiteloos weet te combineren.

Het samenspel tussen Washington (die net zo klinkt als zijn vader) en Adam Driver is fantastisch, en ook de andere acteurs zijn allemaal ijzersterk op dreef. Er is humor, maar dan wel het soort humor met een zeer donkere ondertoon. De Ku Klux Klan wordt soms geridiculiseerd, maar Lee laat wel zien hoe gevaarlijk en destructief de organisatie is. Ook de Black Panther organisatie wordt niet gespaard, maar zeker een bepaalde scene tegen het einde van de film maakt ontzettend veel indruk. En je snapt gelijk waar de woede en de frustratie vandaan komt. Het zorgt voor één van Spike Lee's beste films in jaren.

Was een aardig filmpje tot het einde helaas. Trump in de racistische hoek drijven en de mega-geweldadige antifa-beweging verheerlijken. Film bevat overigens ook nog tal van plotholes en doet alsof de kijker dom is. Grappig is de film al helemaal niet.

Leuk uitgangspunt, bizar genoeg gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Dat de film toch wat tegenvalt ligt vooral aan de onevenwichtige toon. Die zwalkt heen en weer tussen komedie, drama en misdaadfilm, waardoor de impact minder is dan je zou verwachten van een regisseur als Spike Lee. En vooral naar het einde toe is het script echt veel te ons-kent-ons, met een reeks bijzonder flauwe scenes. Jammer, want het akteerwerk is prima en er zijn zeker een aantal geslaagde momenten.

Redelijk leuke film van Spike Lee, wat ook wel eens mocht na de matige prullen die hij de laatste jaren wist af te leveren. Verhaal waarop het gebaseerd is, is ook wel interessant genoeg om te verfilmen en zoals gebruikelijk wordt er hier en daar wat verbloemd en erbij verzonnen, zoals bij elke film die gebaseerd is op "real events".

Lee heeft uiteraard zijn eigen mening nogal weinig subtiel verwerkt in de film en is overduidelijk zachter voor de ene kant van het spectrum dan voor de andere kant, maar er zijn talloze films waarin meningen verwerkt zijn, hier is 't dan toevallig politiek getint en dan is 't voor sommigen plots een minpunt, want om één of andere stupide reden moet dan alles extreem genuanceerd worden of zoiets. Het zal me allemaal worst wezen.

Vond het een hele sterke film! Wou hem al een tijdje zien en vandaag eindeijk gekeken.

Echt een aanrader als je het onderwerp interessant vind!

Waardeloze film. Een slap verhaal waarin werkelijk alle blanken slecht of dom zijn. Het is vooral een politieke film, een aanklacht tegen Trump. Deze film moet het niet hebben van de inhoud.

Materiaal om eindelijk weer eens een goede Spike Lee joint mee af te leveren, en dat is dan ook gelukt. Anderzijds is Lee nog steeds duidelijk zijn vroegere venijn bij zijn laatste vertellingen kwijtgeraakt, en blijft BlacKkKlansman behoorlijk braaf tussen de lijntjes, waardoor het ook niet de absolute top film wordt waar je op had gehoopt. Simplistisch ogend, maar waarschijnlijk wel waarheidsgetrouw, dat bijna alle blanken in deze film foute of niet al te snuggere gasten zijn. We worden dan ook geacht veel meer sympathie te koesteren voor enkele kleurlingen die er eigenlijk ook twijfelachtige denkbeelden op na blijken houden....erg naïef, maar echt storen doet het niet. Lee heeft het wat dat betreft in het verleden wel eens bonter gemaakt, en levert nu een vrij evenwichtige film af . Een lekker verteltempo, en er wordt zo nu en dan wat geslaagde humor en spanning toegevoegd waardoor het besef dat we dit allemaal niet zo serieus moeten nemen bij vlagen prettig werkt. En enkele kwinkslagen zijn toch wel behoorlijk spitsvondig(America first!), konden wel eens een klassieke status krijgen. Ja zoiets triviaals tussendoor maakt het dure bioscoopkaartje toch weer de moeite waard. Denzels zoon doet het heel redelijk, heeft de oogopslag en het stemgeluid van Pa gekregen, maar ik wacht nog even om te oordelen of hij een grote carrière gaat maken. Wat dat betreft is het speelse gemak waarmee Driver de bijna enige sympathieke blanke in de film neerzet, een voorzichtige indicatie dat deze laatste in de toekomst mooiere dingen krijgt aangeboden dan zijn tegenspeler. Conclusie: Lee is niet helemaal back maar wel weer on track.

Goed maar zonder meer. De nieuwste Spike Lee joint verwerkt gekende thema's die de man blijven bezighouden. En daar gaan we dan weer voor een rondje rassenhaat, ku klux klan en blanke slechterikken. De boodschap is totaal niet vernieuwend en zelfs een beetje zeurderig. Spike Lee komt altijd hard op voor de rechten van de zwarten, maar helaas altijd te beschuldigend en te weinig verzoenend.... De schokkende footage op het einde toont dat in het USA van Trump, geweld en racisme terug heropflakkeren maar ook dat wisten we eigenlijk al. Allemaal niks nieuws onder de zon, tenzij je op de maan hebt geleefd. Rest nog een best boeiend verhaal over een riskante infiltratieopdracht in de middens van de KKK die eindelijk nog het best zou werken zonder al die racistische propaganda ("Birth of a Nation") en polarisatie. Ik kan negatief klinken maar heb me wel vermaakt met deze film, al schonk ik niet teveel aandacht aan de boodschap.Kleine 3,5*

Ik vind ook dat Lee een duidelijkere keuze had moeten maken. Met de scene van Charlottesville wordt het aan het einde van de film ineens heel heftig en serieus terwijl het daarvoor vooral luchtig is. Ik voelde heel lang niet de urgentie omdat het als een komedie werd neergezet. Dat was niet zo geslaagd, maar ik hou meestal ook niet zo van die komedies over onderwerpen die zich beter lenen voor drama. Wolf of Wall Street vind ik ook zo'n film.

Een standaard Hollywoodverhaal dat mooi is gemaakt. Geen pittige dialogen of grootse acteerprestaties, maar de sfeer van de 70's zit wel goed en de humor werkt nog wel. Spike Lee zweeft tussen het maken van een toegankelijke blockbuster en het aankaarten van een maatschappelijk onderwerp als de onderdrukking van racisme in Amerika. Het blijft daar ook tussen zweven en dat zorgt voor een soms iets te luchtige, maar weliswaar goed gemaakte film die absoluut de moeite is om te zien. John David Washington is niet slecht, maar moet nog veel leren om op het niveau van zijn vader te staan.

Vermakelijk en onderhoudend. Komedie is het zeker niet, maar de passende humor af en toe houdt het luchtig waardoor het geen zware film is om te kijken. Soms had het wel stukken subtieler gemogen, alles wordt erg dik aangezet. Het is wel duidelijk dat de film in de eerste plaats probeert te vermaken. 3,5*

Een film als The Hate U Give (2018) maakt op mij veel meer indruk.

Uitstekende film over een zwarte agent die samen met een blanke agent undercover gaat bij de ku klux klan. Gebaseerd op een raar maar waargebeurd verhaal dat zich afspeelt in de jaren '70. De personages zijn dik aangezet, maar daardoor wellicht niet minder reëel. Filmisch dik in orde, zoals gewend van Spike Lee. Een spannende finale en vooral een indringend einde die het verhaal direct naar het nu verplaatst.

Ik vond dit toch wel tegenvallen. Alles heel stereotype neergezet. Ik vond het verhaal ook totaal niet sterk. Een tegenvaller.

Redelijke film, blanke mensen zijn we ze zijn, namelijk mensen. Donkere mensen zijn wie ze zijn, namelijk mensen... Zwart tegen wit, Moslims tegen Joden, Hutu's tegen Tutsi's en ga zo maar door... of het nou om geloof gaat, huidskleur, cultuur, nationaliteit... het komt allemaal neer op hetzelfde indoctrinatie, onwetendheid, blinde haat...

Denk niet wit, denk niet zwart, maar in de kleur van je hart! Het thema is helaas nog steeds erg actueel. Als film overtuigde BlacKkKlansman me nauwelijks. Die KKK mannen worden wel erg simpel en dom neergezet. De humor daarvan redde de boel nog een beetje, maar of dat de bedoeling van de film was betwijfel ik sterk.

Alle films van Lee zijn toch komisch van toon?

Ik heb echt geen idee. Ik rekende in ieder geval niet op humor bij een waargebeurd verhaal over een infiltratie bij de Ku Klux Klan.

Deze op waarheid geïnspireerde film gaf met de benodigde spanning en de met humor gevulde patronen een mooie mix. Deze tegenhangers(indien goed uitgevoerd) geven een film voor mij altijd extra kleur. Het einde van deze perfect uitgevoerde comedic-dialoog naar volkomen stilte door beelden die je jezelf haast niet kunt voorstellen, drukt je wel even met de neus op de feiten. Ik vond het ondanks de mix met enige humor toch een aangrijpende film.

De tijd dat Spike Lee regelmatig kleine meesterwerkjes op ons afspuwde ligt inmiddels ver achter ons. De man moet het hebben van een stuiptrekking op zijn tijd en dat lijkt er met BlacKkKlansman weer een keer in te zitten. De film is over het algemeen goed tot zeer goed ontvangen en is zelfs genomineerd voor Oscars in verschillende categorieën, waaronder Beste Film. Nu is dat tegenwoordig met films met gevoelige sociale kwesties al snel gebeurd, maar Spike Lee heeft genoeg krediet opgebouwd om het niet enkel op dat onderwerp te hoeven gooien.

BlacKkKlansman maakt meteen duidelijk dat Lee boos is. Het aantreden van Donald Trump als president van de VS schemert de hele film door en dat wordt bevestigd in de allerlaatste scène die na deze film gezien te hebben een andere lading heeft gekregen. Of je het er nou eens bent met de kritiek op Trump of niet, Spike Lee weet wel weer een zeer kenmerkende film te maken. Hij lijkt vaak toch op zijn best als hij boos is en dat is ook hier weer het geval. Of er nou links zijn tussen Trump en de KKK laten wij in het midden, feit is wel dat Lee dat duidelijk suggereert en dat mag. Het maakt van BlacKkKlansman in ieder geval een interessante en eigenzinnige film en dat zien we ook niet vaak genoeg.

Leuk voor ons genrefanaten is het feit dat de film zich afspeelt in de tijd dat Blaxploitation hoogtij vierde en dat zien we regelmatig terugkomen middels titels als Shaft en Coffy. Overigens ook in de muziek die op momenten werkelijk ijzersterk is. Het gaf mij meermaals het gevoel naar een jaren 70 film te kijken en ik ben het dan ook helemaal eens met de Oscarnominatie voor Terence Blanchard. De soundtrack bestaat verder uit een heerlijke verzameling soul en r&b uit die tijd, met nummers van o.a. Sam Cooke en Otis Redding en alleen daarom het aanschaffen al waard.

BlacKkKlansman is weer een lekkere film geworden van Spike Lee die ook zijn weg naar het grote publiek heeft gevonden. Hij heeft zich vaak gemengd met onduidelijke projecten die aan menigeen voorbij is gegaan, dat is van deze film absoluut niet te zeggen. BlacKkKlansman is eigenzinnig, boos, en of je het eens bent met zijn standpunten of niet, de film is in ieder geval een product van een echte filmmaker.

Spike Lee is hier wat genuanceerder dan ik hem ken. Weliswaar brengt hij zijn nuance vooral door karikaturen van Black en White Power tegenover elkaar te plaatsen, maar in elk geval kijkt hij wel naar het grotere plaatje, in het bijzonder wat betreft culturele representatie. Vond de film overigens wel erg raar opgebouwd. Alles gaat vaak wat snel en simpel allemaal, en die scène waarin de superracistische agent wordt opgepakt met behulp van de verborgen microfoon komt echt totaal uit het niets, net als die scène daarna met Ron die ineens erg populair is onder zijn collega's. Wellicht bedoeld om te contrasteren met wat (een tikkeltje overbodig) hierna nog komt.

Lee kan het ook niet laten om makkelijk te lachen om klansmen, of meerdere keren grapjes te maken over het feit dat ze bij de KKK niet doorhebben wat de werkelijke afkomst van de twee Stallworths is. Het laatste deel van de film is nog wel echt spannend. Gedurende David Duke zijn bezoek aan Colorado Springs bevat de film denk ik nog wel het meeste focus. Washington, Driver en Grace spelen hun rollen uitstekend. Ook een erg lekkere soundtrack en een overtuigend tijdsbeeld. 3.0*.

Mooie beschrijving, helemaal mee eens.

Enkele berichten verwijderd. Houdt de discussie inhoudelijk en speel niet op de man.

Weet niet helemaal wat ik ermee moet. De film begint best vermakelijk maar wordt tegen het einde wat rommelig. En hoewel je van Spike Lee uiteraard geen subtiliteit hoeft te verwachten vond ik het, ondanks de luchtige sfeer, toch wat drammerig aanvoelen, zeker door die laatste beelden van Virginia er achteraan. Heel onnodig en haalt je op het einde nog even helemaal uit de flow van de film.

Waar ik hem bij Do the Right Thing laatst nog prees omdat het niet eenzijdig gebracht was lijkt hij nu in zijn latere jaren wel fanatieker en minder genuanceerd dan vroeger.

Niet zozeer door het thema zelf, maar door hoe de film op een soort Jip en Janneke-manier doordrenkt is van zijn boodschap. Zo'n scene waarin we zowel de KKK-bijeenkomst als de Black Power bijeenkomst zien werkt alleen maar als ze beiden geweld en haat zouden prediken, maar de Black Power personages zijn eigenlijk allemaal redelijk tot op het bot, waardoor er geen enkele interessante spanning zit op dat vlak.

Dit waargebeurde verhaal is prima stof voor een vermakelijke film in een soort Tarantino-eske stijl (wat het ook regelmatig is) waarin de personages en het thema heel goed op zichzelf kunnen staan zonder dat hij met limelights nog eens extra moet belichten wie er goed en slecht zijn en waarom en wat de parallellen zijn met nu. Dat snappen wij ook allemaal wel Spike, het is de KKK, ga gewoon een coole film maken.

Maar goed, aardige personages, vermakelijke gebeurtenissen en een algeheel sfeertje dat wel oke is, maar het gaat toch, zeker vanaf de tweede helft een klein beetje vermoeien en irriteren.

3,25*