Suspiria (2018)

Toen de remake van Suspiria werd aangekondigd geloofde niemand bij It’s Only a Movie dat het een positieve toevoeging aan de lange lijst van remakes zou worden. Toen de naam van Guadagnino viel raakten we niet meteen enthousiaster. De trailer die een paar maanden terug verscheen maakte echter veel goed. Weg waren de kleurrijke decors, maar die hebben plaats gemaakt voor een zeer grauwe look en een gevoel van angst. Het leek bijna te mooi om waar te zijn. Zouden we dan toch een remake krijgen die zowel vernieuwend is als eervol naar het origineel? Lees verder!

Suspiria van Dario Argento is zo’n bijzondere titel dat een remake een praktisch onmogelijke missie lijkt. Aan de andere kant biedt het ook mogelijkheden om het totaal anders aan te pakken. Het gegeven biedt namelijk veel perspectief en bovendien doen occulte films het de laatste jaren erg goed, zowel op kleine (The Witch) als grote schaal (The Conjuring Universe). Guadagnino pakt het duidelijk klein aan, maar wat creëert hij toch een machtig universum. Om meteen met een groot verschil met de film van Argento te komen: ook hier bevinden wij ons in Duitsland, maar waar de setting in de originele film duidelijke fantasy is biedt Guadagnino ons een realistische setting, namelijk die van jaren 70 Berlijn, met de RAF en Baader Meinhof groep actief op de achtergrond. Een grauw tijdperk, wat een positieve invloed heeft op de sfeer van de film.

Dakota Johnson doet Jessica Harper haast vergeten als Suzy Banyon. Zij is werkelijk perfect gecast en doet haar dubieuze rollen in de Fifty Shades films compleet vergeten. Opvallendste rol is echter weggelegd voor Tilda Swinton. Als Madame Blanc heeft zij een angstaanjagende rol, maar ze zal het meeste herinnerd worden aan haar dubbelrol als de mannelijke (!) Dr. Josef Klemperer. Het is meteen duidelijk dat zij onder de dikke laag make-up zit en echt geloofwaardig is het vaak niet, maar opvallend is het zeker en gelukkig niet echt storend. Jessica Harper heeft verder nog een leuke cameo.

De kleuren mogen dan volledig verdwenen zijn, ze worden eigenlijk geen moment gemist. Suspiria is een van die remakes die ons een extra dimensie geeft op het originele concept, precies iets wat de kracht van een remake kan zijn en waar velen totaal niet in slagen. Het verhaal is in grote lijnen identiek aan die van de film uit 1977. De opbouw is traag, maar dankzij een solide script en angstaanjagende muziek van Thom ‘Radiohead’ Yorke wordt er een fantastische sfeer gecreëerd. Gore wordt ook niet geschuwd en we krijgen een paar scènes waar veel mensen bij zullen wegkijken.

Dat de opbouw sterk is wordt bewezen met een finale die de boeken in mag als een van de meest verontrustende van de afgelopen jaren. Zelfs met een misplaatste song van Yorke behoudt de scène haar kracht dankzij een zeer brute aanpak en occulte aspecten die absoluut op hetzelfde niveau zijn als het betere occulte werk van de afgelopen jaren, denk aan The Witch en Hereditary. Suspiria is gewoon een ijzersterke film geworden en een die op eigen benen kan staan en het origineel tevens respecteert. Er zijn maar weinig remakes die hetzelfde kunnen zeggen.

Recensie: Suspiria (Luca Guadagnino) - It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

[...]Terugkijkend is het dan ook volstrekt onduidelijk waarom Guadagnino initieel zo veel tijd besteedt aan zijn introductie van tijd en plaats. De hysterische climax doet de langgerekte eerste akte niet alleen vergeten, ze maakt haar ook volstrekt irrelevant. Waarom biedt de film ons daar zo veel rechtlijnige dialogen, zo veel ruimte voor oriëntatie? Scenarist David Kajganich (A Bigger Splash) geeft de macabere plannen van Swinton en consorten gratis weg, waarbij Johnsons rol in het geheel wordt gereduceerd tot een eenvoudige invuloefening. Het enige vuurwerk komt in deze fase van de dynamische cameravoering en de karakteristieke parallelle montage, die dient om de suggestie van bovennatuurlijke interventie tastbaar te maken. De opzichtige inzet van de techniek doet sterk denken aan de occult geladen films van Nicolas Roeg (Don’t Look Now) en Roman Polanski (The Tenant).

De koningin en de onderkoning

Even lijkt Guadagnino met zijn ontsporende toegift veel goed te maken. De choreografie van de belangrijkste dansscène is angstaanjagend strak, de muziek van Radiohead-frontman Thom Yorke neemt een steeds centralere plaats. Vervolgens blijkt echter hoe sterk deze Suspiria gegrond is in zijn aanval op patriarchale religie en zijn subversieve feministische ondertoon. De kritiek is daarbij niet dat die elementen bouwstenen zijn van de film, maar dat de personages hierdoor hardhandig ingeruild worden voor emblematische ideeën, die vervolgens een heel stuk oppervlakkiger blijven dan in de allegorische gekte van Aronofsky’s mother! (2017).

volledige recensie

Heh, hoe kom je hier nou weer bij?

Die volg ik ook niet helemaal dit zijn juist ook zangers die zich maar spaarzaam aan projecten verbinden. Bij Yorke denk ik aan von Trier en bij Vedder aan Lynch - en daarvoor heb je dan ook alleen Into the Wild.

Ik las het pas een dag na het zien van de film, had tijdens de film zelf niets vermoed.

Ligt het aan mij of draait deze film bijna nergens?

Ik kan me op zich voorstellen dat bioscopen niet echt staan te springen om arthouse horror van 155 minuten die ernstig verdeelde reacties oproept in te plannen. Ook al zou deze eigenlijk in de grootste zaal van iedere zelfrespecterende bios moeten draaien natuurlijk.

Nee kwam hier vandaag ook achter. Draait zelfs niet in mijn favoriete arthouse zaal. Deze film verdiend beter. Ik vermoed juist dat deze heel vernieuwend is tussen alle meuk wat wordt uitgebracht. Wordt waarschijnlijk een day one buy voor mij.

Verdiend zeker beter. Beetje triest dat hij bijna nergens draait en een hoop meuk wel.

Ik denk dat ik hem in Kinepolis Antwerpen maar meepak binnenkort. Ik woon vlakbij de grens met België.

Daar draait de film wel gewoon in de reguliere bioscopen en 4x per dag.

Carpenter en Cronenberg lieten toen ze een remake maakte van The Thing en The Fly het origineel helemaal los en gingen enkel op basis van het uitgangspunt aan de slag. Dat leverde twee meesterwerken op, waar de meeste remakes die het origineel op de voet volgen, vaak oersaai zijn.

Zo ook Guidagnino. Vanaf de opening duidelijk dat hij ver weg blijft van de kleurrijke vormgeving van het origineel en dito lyrische muziek. Bij hem is bruin de felste kleur en op de muziek kom ik later terug (gelukkig was die vooral afwezig)

Zijn Suspiria is verplaats naar Berlijn. De dansschool blijft hetzelfde, maar waar Argento zijn verhaal tot die ene locatie beperkte, krijgen we hier te maken met: een psychiater, de Baader Meinhoff groep, kapingen in Mogadishu, een foute SS-er, Der Alte en wat al niet meer.

Enfin, je voelt 'm al aankomen. Het werd best een lange zit met tal van zijpaden die enkel afleidde van het krachtige horrorverhaal. En toen ze, na dik twee uur, eindelijk aan de grande finale toekwamen dacht ik nog even dat dat de boel zou redden, maar daar had ik even buiten meneer Yorke om gerekend, die sinds de openingcredits braaf zijn mond had gehouden. Hij dacht dat dit het moment was om weer een liedje te gaan zingen. Dat dit totaal niet paste bij het gorefest had de regisseur 'm toch wel kunnen laten weten.... Kortom het viel mij niet mee, zeker toen er daarop nog een overbodige epiloog volgde. (Dit is geen spoiler, want het wordt vooraf netjes aangekondigd)

En dat is jammer, want met een goede schaar en een andere componist zit er een prima horrorwerkje van rond de 90 minuten in verscholen...

3*

Amen, Basto. (Al vond ik Thom Yorke en z’n gekweel verrassend genoeg nog wel een van de pluspunten. Zegt ook wel veel over de film.)

Voor mij geldt dat ik het origineel niet heb gezien en daardoor zonder vergelijkingsmateriaal naar deze remake heb kunnen kijken. En daar heb ik gemengde gevoelens bij. Grootste bezwaar geldt de al door Basto genoemde 'hutspot' van zijpaden, waarvan het mij niet helemaal duidelijk is geworden welk doel die dienden en die soms ook afleidden van het occulte horrorverhaal. Daarbij komt dat ik de finale (vóór de epiloog) ook buitensporig vond en eigenlijk zelfs ronduit lelijk (en dan niet door de muziek van Thom Yorke voor de verandering). Daarmee zijn voor mij de belangrijkste minpunten genoemd.

Positief is zonder twijfel de geweldige drievoudige rol van Tilda Swinton, met name die van de kille Madam Blanc. Maar ook Dakota Johnson schittert in Suspiria als de ballerina Susie Bannion. De veelvuldige dansscenes zijn daarbij een lust voor het oog en de score van Thom Yorke is ronduit prachtig (zijn stem is een instrument op zich, maar ik ben me er van bewust dat de smaken hierover sterk verschillen). Tot de genoemde finale wordt de spanning, ondanks de naar mijn smaak overbodige zijpaden, subtiel opgebouwd. Al met al net aan een voldoende.

Nou ja, en nog 88 andere soundtracks volgens IMDB... Ik ken er niet veel van hoor en hij zal er zelf weinig mee te maken hebben gehad, maar zijn muziek wordt wel in veel films en series gebruikt.

Niet dat de rest van Tornado's uitspraak wel hout snijdt hoor.

Yorke en piano = perfectie.

Dat is nog de kloof tussen 'muziek is gebruikt' en 'muziek is ook echt door de artiest voor de film/serie gemaakt' inderdaad. Maar ik heb lang niet alles van Vedder direct paraat, dus mijn voorbeelden waren vast ook niet toereikend.

Back on topic maar;)

Jup, het wegkijken heeft mij echter niet geholpen want de door merg en been gaande geluiden van krakende, gebroken botten duwde mij over het randje om alsnog flauw te vallen. En dat al bij de eerste heftige scene. Is mij nog niet eerder overkomen bij een film, maar de sfeer was zo intens dat de beelden en het geluid mij te machtig werden. Voor mensen die 'm nog gaan bekijken een waarschuwing dus, mocht u ook moeite hebben met het aanzien van een verdraaid, verbogen, gepijnigd lichaam en gekraakte botten, om 't zo maar te zeggen. 't Zal voor velen vast meevallen, sommige zullen er wellicht niet eens iets van vinden, maar om de een of andere reden trok ik 't bij deze film niet. De creepy muziek van Thom Yorke (mijn favoriete muzikant nog wel..) maakte al gauw duidelijk dat er narigheid aan zat te komen, en narigheid kwam er en narigheid voerde mij na m'n tijdelijke onbewustzijn naar de uitgang van het filmhuis. Eigenlijk zeer jammer, want ik keek erg uit naar de film maar verder dan de eerste 'synchroondans' ben ik niet gekomen. Misschien dat ik 'm ooit ga proberen her te bekijken, gewoon thuis, waar 'ie ongetwijfeld een stuk minder hard binnenkomt.

Hahaha, werk je voor de marketingafdeling van deze film? Grapjas.

Nee, ik maak geen grap. Lijkt me trouwens ook geen goede marketing, mensen die de film vroegtijdig verlaten. Sommige mensen kunnen nou eenmaal niet tegen bepaalde dingen, voor die mensen is de film dan ook een afrader.

Geweldige remake van Argento's Suspiria die op de setting na weinig overeenkomsten toont met het origineel uit 1977. Waar de versie van Argento bekend staat als een gestileerde slasher met felle kleuren en opzwepende soundtrack is deze versie juist een bijzonder grauwe aangelegenheid die voornamelijk leunt op body horror en bovennatuurlijke elementen. De grauwheid en het opmerkelijke camerawerk zijn kenmerkend voor eind jaren 60, begin jaren 70 horrorfilms. Zo deed deze remake me meerdere malen denken aan Rosemary's Baby. Beide versies van Suspiria zijn artistiek op hun eigen manier. Het origineel kent weinig pretenties en is duidelijk met veel plezier gemaakt, terwijl de film die Guadagnino ons voorschotelt veel meer poogt te zijn. Zo is deze versie maar liefst een uur langer dan het origineel en het plot gaat lang niet meer alleen over de duistere taferelen die zich afspelen op de prestigieuze Duitse dansacademie. De tweedeling van Berlijn, de Bader-Meinhoff groep, de rol van vrouwen in de tweede wereldoorlog, Jung's psychoanalyse en tal van andere achtergrondzaken treden hier op de voorgrond. Aan de ene kant pakt dat positief uit, aangezien de film je ontzettend veel materiaal aanreikt om over na te denken en omdat de context de sombere sfeer enkel versterkt. Aan de andere kant verliest de film hierdoor zijn focus. Van bijzaak en achtergrondinformatie wordt hoofdzaak gemaakt. De hekserij op de dansacademie was voor mij het meest intrigerende aspect van de film en ik had het liefst gezien dat hier alle aandacht naar uit zou zijn gegaan. Vooral het hele gedoe rondom de psychiater had wat mij betreft geschrapt mogen worden. Dat wil echter niet zeggen dat ik me heb verveeld. In tegendeel, ik heb de volle 2,5 uur gefascineerd zitten kijken.

Alles rondom de dansschool vond ik geweldig. Wat mij betreft zouden ze 10 remakes kunnen maken over een geheim genootschap van heksen dat zich schuilhoudt in een dansacademie, zo gaaf vind ik het concept. De dansuitvoeringen waren geweldig en op briljante wijze gecombineerd met de horror. Dakota Johnson deed het geweldig en ook Tilda Swinton was op dreef in maar liefst drie verschillende rollen. Als ik dat niet van tevoren had geweten had ik het waarschijnlijk niet eens doorgehad. Wel bleef ik met de vraag zitten waarom ze niet gewoon een oude man voor de rol van de psycholoog hadden kunnen casten? Het is ook weer niet zo dat haar dubbelrol echt iets toevoegt en als je het eenmaal weet leidt het ook alleen maar af. De soundtrack van Radiohead's Thom Yorke is ook erg mooi en past uitstekend op de zang na. Ontzettend jammer dat hij zo nodig door de groteske finale heen moest zingen, want op zichzelf was dat een uitzinnig stukje cinema.

Deze versie is in ieder geval veel meer mijn ding dan het origineel van Argento. Het is prima mogelijk dat mijn score na het lezen van wat analyses en een herziening nog wat hoger zal uitvallen, maar voor nu geef ik vier dikke sterren. Wat is 2018 toch een heerlijk jaar voor horrorfilms gebleken!

Het is anders een uitgekauwde truc binnen het horrorgenre. Zeggen dat het zo eng is dat mensen flauwvielen of weglopen. En je fanboynaam en het aantal berichtjes op jouw account pleit niet in je voordeel....

Maar goed, als ik er naast zit even goede vrienden en sterkte gewenst! Het was wel een goede scene.

Killing the Mother: Luca Guadagnino Discusses "Suspiria" on Notebook | MUBI

M'n bericht mag gerust verwijdert worden als ze denken dat ik van de marketingafdeling ben, het ging mij om de waarschuwing, en hoe ik ertoe kwam om deze te plaatsen. Het verbaasde mij achteraf best dat het op internet (niet per se op moviemeter maar internationaal) vooral ging over of de film een goede of slechte remake is en eigenlijk niet over zieke scenes waar je naar van kan worden. Niet dat ik alles heb gelezen maar ik kan mij bijvoorbeeld bij de release van The Passion of the Christ (waar ik dan weer geen 'last' van kreeg) herinneren dat er behoorlijk over gesproken werd hoe ranzig en heftig 't allemaal wel niet is, en dat mensen kotsend de bioscopen verlieten. Misschien (deels) een marketingtruc zoals je zegt maar bij Suspiria kwam ik hierover niks tegen.

Ben eigenlijk wel benieuwd of de dansscene gelijk ook de heftigste is.

Sayombhu Mukdeeprom

Amen

Vond de cinematografie just erg underwelming. Statisch en grauw.

Grauw wel maar statisch vond ik het zeker niet. Veel sfeervolle shots en de typisch fetisjistische giallostijl met veel ongemakkelijke zooms en close-ups zorgt voor het perfecte onbehaaglijke sfeertje. De nachtmerriescenes waarin er à la Cattet & Forzani lustig op los geëdit wordt zijn genieten, maar ook de dansscenes zijn ware kunstwerkjes die qua cameravoering toch allesbehalve statisch overkomen.

Qua stijl wel radicaal anders dan de originele Suspiria. Het fabelachtige, kleurrijke stijltje uit het origineel maakt plaats voor een duistere, vervreemdende sfeer. En waarin Argento de moordscenes bijna tot een soort sprookjesachtige kunststukjes wist te verheffen, gaat Guadagnino een stuk ruwer te werk. Zeker de moord op Olga is naast visueel prachtig ook tamelijk gruwelijk en hoeft qua horror niet onder te doen voor het betere genrewerk. Het beste wordt echter voor het laatst bewaard...

De veelbesproken finale is de scene waarin alle kwaliteiten van de film op hun sterkst samenkomen en voor een geweldig hysterisch stukje cinema zorgen. Een heerlijk gortige climax die nog even nazindert, al komt er dan wel nog een wat zoutloze epiloog achteraan. Sowieso vond ik, net zoals Cikx, het plotje rondom de psychiater vrij overbodig. Het leidt vaak nogal af van de bizarre sfeer die wordt opgebouwd en voegt naar mijn idee weinig substantieels toe. Ook het sentiment rondom zijn overleden vrouw voelt nogal goedkoop en misplaatst aan. En aangezien er toch redelijk wat tijd aan werd besteed laat dat toch een klein nasmaakje achter op een verder geweldige film. Misschien dat het ooit nog oploopt, maar voor nu een ruime 4*.

Guadagnino wilde zo ver mogelijk van het origineel wegblijven en dat grauwe herinnert aan de Duitse (film)periode van die tijd (en de schilderijen van Balthus volgens het hiervoor gelinkte Notebook interview). De stijl van Argento in Suspiria is toch niet te overtreffen en zou minder passen bij de hele inhoud en sfeer die Guadagnino wil oproepen. Dan zou de film een slap aftreksel zijn geworden, nu staat deze Suspiria op eigen benen. Gelukkig heeft niet iedere film een expressief kleurenpalet. Statisch is de film misschien ook enigszins, maar net als grauw is dat voor mij geen waardeoordeel. Mukdeeprom is ook geen zwierige cinematograaf, maar beheerst in zijn camerabewegingen die effectief worden ingezet. De editing maakt het helemaal af en heeft wellicht extra impact door de zorgvuldige stijl. En er zijn verder genoeg cinematografische blikvangers aanwezig, zelfs een shot met een gouwe ouwe split-focus diopter.

Vanmiddag gezien in een bioscoop in Gent. Wist niet echt wat mij te wachten stond maar ik hou van het occulte en was eigenlijk wel benieuwd hoe dat zou uitpakken in een dikke twee uur durende Arthouse film. Er waren nog zo’n 8 andere mensen in de zaal waarvan ik vermoed dat de 6 popcorn etende personen daarvan een iets andere film hadden verwacht. Soms stopte het malen van de kaken bij de ietwat bijzondere scenes.

Maar goed. Ik vond het eigenlijk wel een verfrissende film in deze tijd. De actrices hebben duidelijk een periode intensief met elkaar opgetrokken (in een interview met Johnson vertelde zij dat op een gegeven moment bij alle dames zelfs hun maandstondes - zo stond het er echt - gelijk liepen) en er samen echt iets van hebben willen maken. Dat straalde de hele film ook uit. Even was ik bang dat het een politiek correcte ‘MeToo’ act zou worden maar van een echte aanval op de patriarchie was geen sprake. De enige vrouw die op een man wilde lijken was natuurlijk Swinton (lukte - op haar stem na - verdomd goed trouwens). Nee, ik vond het juist een prachtige,eerlijke weergave van de schoonheid, lelijkheid en wreedheid zelfs van zowel het innerlijk als het uiterlijk van de vrouw. Dan ben ik blij dat ik een man ben en van nature de vrouw bewonder in haar mysterieuze mens zijn.

Het occulte was ook verfrissend. Geen domme jumpscares maar hekserij in het kwadraat. Gore momenten die mij, vooral in de finale, soms deed denken aan Paolo Passolini’s Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975). Ook de nachtmerrie scenes zijn indrukwekkend weergegeven. Ik hou wel van dat soort momenten in films. Pure poëzie op het filmdoek. Maar de finale zal mij nog lang bijblijven. Niet eens vanwege de Gore maar meer vanwege het ‘zwarte sabbat’ achtige intro zoals een heksenkring hem zou kunnen houden. Klinkt ws vreemd maar ik zou zoiets wel eens in het echt willen zien. Vrouwen kunnen zo intrigerend zijn in hun beleving dat de erotiek er van afspat, voor mij dan.

De derde ‘dubbelrol’ van Swinton (het jonge verdrietige meisje wat er een beetje bijhangt) was mij niet duidelijk en vond ik geen functie hebben (vertel mij gerust hier wat deze was). Ook de politieke momenten vond ik overbodig/afleidend. Erg grappig waren natuurlijk wel de Duitse Krimi Agenten die letterlijk en figuurlijk voor lul werden gezet. Horst Tappert und Harry zouden geschokt zijn geweest !

De sneeuwscenes waren zeer mooi ! Yorke mag in deze film best een deuntje zingen en spelen van mij. Het titelnummer Suspiria is een echte parel in zijn solo oeuvre en had zelfs ook niet misstaan op het laatste album van Radiohead zelf. Zijn stem is voor mij een instrument.

Maar hoogtepunt van de film is Dakota Johnson. Zowel fysiek dansend als acterend zet ze een wereldprestatie neer. Van Amish debutante naar soliste van het ballet tot één van de drie Duivels Moeders in een werkelijk zeer aantrekkelijk personage geeft zij zich volledig bloot en dat is, naar mijn vermoeden, iets wat je alleen kan als je in deze film, en de waanzin ervan, gelooft.

Best een gave film. Wie hoopt op iets wat lijkt op het origineel heeft pech. Zowel stijl als plot wijken af. Ergens is het daarom wat misleidend. Want wie suspiria denkt, denkt aan de kleur of de soundtrack, en beide zijn echt heel anders. Wat de film ook niet ten goede komt is de drang om een stuk politiek en zeitgeist erin te verweven. Het maakt de film alleen maar langer, maar niet boeiender. Zo had de hele epiloog beter geschrapt kunnen, net als alle hints naar de muur en de aanslagen. Het is gewoon allemaal niet nodig en het leidt af van de geisoleerde wereld in de dansschool. Dat gezegd hebbende is de rest allemaal erg gaaf. Het camerawerk vond ik prachtig en de soundtrack is (totaal anders dan het origineel en) erg goed ingezet. Mijn recensie klinkt wat negatief, maar ik vond het zeker een mooie film. De finale is echt te gek ook.

Het origineel heb ik niet gezien en horror is niet mijn favoriete genre, maar ik was wel benieuwd naar deze film. Thom Yorke/Radiohead vind ik al jaren goed, dus de muziek hield mij niet tegen om te gaan. Qua beeld vind ik het er goed uit zien. Er zitten erg mooie beelden in, indrukwekkende dans en goed acteerwerk. Ik vind Tilda Swinton een heel bijzondere verschijning. Het verhaal vond ik wel wat hebben, de grote dansschool en de mysterieuze gebeurtenissen, maar ik kon het lastig volgen. Eigenlijk snapte ik er zo goed als niets van en dat zat mij dwars. Ik wil het (enigszins) begrijpen. Op het eind vond ik het er minder mooi uitzien met al het rood en de special effects, en het werd mij veel te vaag en chaotisch. Kortom, ik vind 'm niet slecht, maar ook niet top. Ik vind 'm best spannend, de sfeer zit er goed in, maar ik vind 'm niet erg eng. Dat vind ik een film sowieso niet gauw. Ondanks de lange speelduur, ging de tijd voor mij vrij vlot voorbij. Ik ben benieuwd naar het origineel. Ik heb de trailer daarvan bekeken en die heeft wel wat, vind ik. Deze remake geef ik 3,5*.