Suspiria (2018)

Toen de remake van Suspiria werd aangekondigd geloofde niemand bij It’s Only a Movie dat het een positieve toevoeging aan de lange lijst van remakes zou worden. Toen de naam van Guadagnino viel raakten we niet meteen enthousiaster. De trailer die een paar maanden terug verscheen maakte echter veel goed. Weg waren de kleurrijke decors, maar die hebben plaats gemaakt voor een zeer grauwe look en een gevoel van angst. Het leek bijna te mooi om waar te zijn. Zouden we dan toch een remake krijgen die zowel vernieuwend is als eervol naar het origineel? Lees verder!

Suspiria van Dario Argento is zo’n bijzondere titel dat een remake een praktisch onmogelijke missie lijkt. Aan de andere kant biedt het ook mogelijkheden om het totaal anders aan te pakken. Het gegeven biedt namelijk veel perspectief en bovendien doen occulte films het de laatste jaren erg goed, zowel op kleine (The Witch) als grote schaal (The Conjuring Universe). Guadagnino pakt het duidelijk klein aan, maar wat creëert hij toch een machtig universum. Om meteen met een groot verschil met de film van Argento te komen: ook hier bevinden wij ons in Duitsland, maar waar de setting in de originele film duidelijke fantasy is biedt Guadagnino ons een realistische setting, namelijk die van jaren 70 Berlijn, met de RAF en Baader Meinhof groep actief op de achtergrond. Een grauw tijdperk, wat een positieve invloed heeft op de sfeer van de film.

Dakota Johnson doet Jessica Harper haast vergeten als Suzy Banyon. Zij is werkelijk perfect gecast en doet haar dubieuze rollen in de Fifty Shades films compleet vergeten. Opvallendste rol is echter weggelegd voor Tilda Swinton. Als Madame Blanc heeft zij een angstaanjagende rol, maar ze zal het meeste herinnerd worden aan haar dubbelrol als de mannelijke (!) Dr. Josef Klemperer. Het is meteen duidelijk dat zij onder de dikke laag make-up zit en echt geloofwaardig is het vaak niet, maar opvallend is het zeker en gelukkig niet echt storend. Jessica Harper heeft verder nog een leuke cameo.

De kleuren mogen dan volledig verdwenen zijn, ze worden eigenlijk geen moment gemist. Suspiria is een van die remakes die ons een extra dimensie geeft op het originele concept, precies iets wat de kracht van een remake kan zijn en waar velen totaal niet in slagen. Het verhaal is in grote lijnen identiek aan die van de film uit 1977. De opbouw is traag, maar dankzij een solide script en angstaanjagende muziek van Thom ‘Radiohead’ Yorke wordt er een fantastische sfeer gecreëerd. Gore wordt ook niet geschuwd en we krijgen een paar scènes waar veel mensen bij zullen wegkijken.

Dat de opbouw sterk is wordt bewezen met een finale die de boeken in mag als een van de meest verontrustende van de afgelopen jaren. Zelfs met een misplaatste song van Yorke behoudt de scène haar kracht dankzij een zeer brute aanpak en occulte aspecten die absoluut op hetzelfde niveau zijn als het betere occulte werk van de afgelopen jaren, denk aan The Witch en Hereditary. Suspiria is gewoon een ijzersterke film geworden en een die op eigen benen kan staan en het origineel tevens respecteert. Er zijn maar weinig remakes die hetzelfde kunnen zeggen.

Recensie: Suspiria (Luca Guadagnino) - It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

[...]Terugkijkend is het dan ook volstrekt onduidelijk waarom Guadagnino initieel zo veel tijd besteedt aan zijn introductie van tijd en plaats. De hysterische climax doet de langgerekte eerste akte niet alleen vergeten, ze maakt haar ook volstrekt irrelevant. Waarom biedt de film ons daar zo veel rechtlijnige dialogen, zo veel ruimte voor oriëntatie? Scenarist David Kajganich (A Bigger Splash) geeft de macabere plannen van Swinton en consorten gratis weg, waarbij Johnsons rol in het geheel wordt gereduceerd tot een eenvoudige invuloefening. Het enige vuurwerk komt in deze fase van de dynamische cameravoering en de karakteristieke parallelle montage, die dient om de suggestie van bovennatuurlijke interventie tastbaar te maken. De opzichtige inzet van de techniek doet sterk denken aan de occult geladen films van Nicolas Roeg (Don’t Look Now) en Roman Polanski (The Tenant).

De koningin en de onderkoning

Even lijkt Guadagnino met zijn ontsporende toegift veel goed te maken. De choreografie van de belangrijkste dansscène is angstaanjagend strak, de muziek van Radiohead-frontman Thom Yorke neemt een steeds centralere plaats. Vervolgens blijkt echter hoe sterk deze Suspiria gegrond is in zijn aanval op patriarchale religie en zijn subversieve feministische ondertoon. De kritiek is daarbij niet dat die elementen bouwstenen zijn van de film, maar dat de personages hierdoor hardhandig ingeruild worden voor emblematische ideeën, die vervolgens een heel stuk oppervlakkiger blijven dan in de allegorische gekte van Aronofsky’s mother! (2017).

volledige recensie

Voor mij geldt dat ik het origineel niet heb gezien en daardoor zonder vergelijkingsmateriaal naar deze remake heb kunnen kijken. En daar heb ik gemengde gevoelens bij. Grootste bezwaar geldt de al door Basto genoemde 'hutspot' van zijpaden, waarvan het mij niet helemaal duidelijk is geworden welk doel die dienden en die soms ook afleidden van het occulte horrorverhaal. Daarbij komt dat ik de finale (vóór de epiloog) ook buitensporig vond en eigenlijk zelfs ronduit lelijk (en dan niet door de muziek van Thom Yorke voor de verandering). Daarmee zijn voor mij de belangrijkste minpunten genoemd.

Positief is zonder twijfel de geweldige drievoudige rol van Tilda Swinton, met name die van de kille Madam Blanc. Maar ook Dakota Johnson schittert in Suspiria als de ballerina Susie Bannion. De veelvuldige dansscenes zijn daarbij een lust voor het oog en de score van Thom Yorke is ronduit prachtig (zijn stem is een instrument op zich, maar ik ben me er van bewust dat de smaken hierover sterk verschillen). Tot de genoemde finale wordt de spanning, ondanks de naar mijn smaak overbodige zijpaden, subtiel opgebouwd. Al met al net aan een voldoende.

Geweldige remake van Argento's Suspiria die op de setting na weinig overeenkomsten toont met het origineel uit 1977. Waar de versie van Argento bekend staat als een gestileerde slasher met felle kleuren en opzwepende soundtrack is deze versie juist een bijzonder grauwe aangelegenheid die voornamelijk leunt op body horror en bovennatuurlijke elementen. De grauwheid en het opmerkelijke camerawerk zijn kenmerkend voor eind jaren 60, begin jaren 70 horrorfilms. Zo deed deze remake me meerdere malen denken aan Rosemary's Baby. Beide versies van Suspiria zijn artistiek op hun eigen manier. Het origineel kent weinig pretenties en is duidelijk met veel plezier gemaakt, terwijl de film die Guadagnino ons voorschotelt veel meer poogt te zijn. Zo is deze versie maar liefst een uur langer dan het origineel en het plot gaat lang niet meer alleen over de duistere taferelen die zich afspelen op de prestigieuze Duitse dansacademie. De tweedeling van Berlijn, de Bader-Meinhoff groep, de rol van vrouwen in de tweede wereldoorlog, Jung's psychoanalyse en tal van andere achtergrondzaken treden hier op de voorgrond. Aan de ene kant pakt dat positief uit, aangezien de film je ontzettend veel materiaal aanreikt om over na te denken en omdat de context de sombere sfeer enkel versterkt. Aan de andere kant verliest de film hierdoor zijn focus. Van bijzaak en achtergrondinformatie wordt hoofdzaak gemaakt. De hekserij op de dansacademie was voor mij het meest intrigerende aspect van de film en ik had het liefst gezien dat hier alle aandacht naar uit zou zijn gegaan. Vooral het hele gedoe rondom de psychiater had wat mij betreft geschrapt mogen worden. Dat wil echter niet zeggen dat ik me heb verveeld. In tegendeel, ik heb de volle 2,5 uur gefascineerd zitten kijken.

Alles rondom de dansschool vond ik geweldig. Wat mij betreft zouden ze 10 remakes kunnen maken over een geheim genootschap van heksen dat zich schuilhoudt in een dansacademie, zo gaaf vind ik het concept. De dansuitvoeringen waren geweldig en op briljante wijze gecombineerd met de horror. Dakota Johnson deed het geweldig en ook Tilda Swinton was op dreef in maar liefst drie verschillende rollen. Als ik dat niet van tevoren had geweten had ik het waarschijnlijk niet eens doorgehad. Wel bleef ik met de vraag zitten waarom ze niet gewoon een oude man voor de rol van de psycholoog hadden kunnen casten? Het is ook weer niet zo dat haar dubbelrol echt iets toevoegt en als je het eenmaal weet leidt het ook alleen maar af. De soundtrack van Radiohead's Thom Yorke is ook erg mooi en past uitstekend op de zang na. Ontzettend jammer dat hij zo nodig door de groteske finale heen moest zingen, want op zichzelf was dat een uitzinnig stukje cinema.

Deze versie is in ieder geval veel meer mijn ding dan het origineel van Argento. Het is prima mogelijk dat mijn score na het lezen van wat analyses en een herziening nog wat hoger zal uitvallen, maar voor nu geef ik vier dikke sterren. Wat is 2018 toch een heerlijk jaar voor horrorfilms gebleken!

Grauw wel maar statisch vond ik het zeker niet. Veel sfeervolle shots en de typisch fetisjistische giallostijl met veel ongemakkelijke zooms en close-ups zorgt voor het perfecte onbehaaglijke sfeertje. De nachtmerriescenes waarin er à la Cattet & Forzani lustig op los geëdit wordt zijn genieten, maar ook de dansscenes zijn ware kunstwerkjes die qua cameravoering toch allesbehalve statisch overkomen.

Qua stijl wel radicaal anders dan de originele Suspiria. Het fabelachtige, kleurrijke stijltje uit het origineel maakt plaats voor een duistere, vervreemdende sfeer. En waarin Argento de moordscenes bijna tot een soort sprookjesachtige kunststukjes wist te verheffen, gaat Guadagnino een stuk ruwer te werk. Zeker de moord op Olga is naast visueel prachtig ook tamelijk gruwelijk en hoeft qua horror niet onder te doen voor het betere genrewerk. Het beste wordt echter voor het laatst bewaard...

De veelbesproken finale is de scene waarin alle kwaliteiten van de film op hun sterkst samenkomen en voor een geweldig hysterisch stukje cinema zorgen. Een heerlijk gortige climax die nog even nazindert, al komt er dan wel nog een wat zoutloze epiloog achteraan. Sowieso vond ik, net zoals Cikx, het plotje rondom de psychiater vrij overbodig. Het leidt vaak nogal af van de bizarre sfeer die wordt opgebouwd en voegt naar mijn idee weinig substantieels toe. Ook het sentiment rondom zijn overleden vrouw voelt nogal goedkoop en misplaatst aan. En aangezien er toch redelijk wat tijd aan werd besteed laat dat toch een klein nasmaakje achter op een verder geweldige film. Misschien dat het ooit nog oploopt, maar voor nu een ruime 4*.

Best een gave film. Wie hoopt op iets wat lijkt op het origineel heeft pech. Zowel stijl als plot wijken af. Ergens is het daarom wat misleidend. Want wie suspiria denkt, denkt aan de kleur of de soundtrack, en beide zijn echt heel anders. Wat de film ook niet ten goede komt is de drang om een stuk politiek en zeitgeist erin te verweven. Het maakt de film alleen maar langer, maar niet boeiender. Zo had de hele epiloog beter geschrapt kunnen, net als alle hints naar de muur en de aanslagen. Het is gewoon allemaal niet nodig en het leidt af van de geisoleerde wereld in de dansschool. Dat gezegd hebbende is de rest allemaal erg gaaf. Het camerawerk vond ik prachtig en de soundtrack is (totaal anders dan het origineel en) erg goed ingezet. Mijn recensie klinkt wat negatief, maar ik vond het zeker een mooie film. De finale is echt te gek ook.

Het origineel heb ik niet gezien en horror is niet mijn favoriete genre, maar ik was wel benieuwd naar deze film. Thom Yorke/Radiohead vind ik al jaren goed, dus de muziek hield mij niet tegen om te gaan. Qua beeld vind ik het er goed uit zien. Er zitten erg mooie beelden in, indrukwekkende dans en goed acteerwerk. Ik vind Tilda Swinton een heel bijzondere verschijning. Het verhaal vond ik wel wat hebben, de grote dansschool en de mysterieuze gebeurtenissen, maar ik kon het lastig volgen. Eigenlijk snapte ik er zo goed als niets van en dat zat mij dwars. Ik wil het (enigszins) begrijpen. Op het eind vond ik het er minder mooi uitzien met al het rood en de special effects, en het werd mij veel te vaag en chaotisch. Kortom, ik vind 'm niet slecht, maar ook niet top. Ik vind 'm best spannend, de sfeer zit er goed in, maar ik vind 'm niet erg eng. Dat vind ik een film sowieso niet gauw. Ondanks de lange speelduur, ging de tijd voor mij vrij vlot voorbij. Ik ben benieuwd naar het origineel. Ik heb de trailer daarvan bekeken en die heeft wel wat, vind ik. Deze remake geef ik 3,5*.

Om deze film juist te kunnen waarderen dient men elke vergelijking met het origineel van Dario Argento achterwege te laten. Beide films lijken totaal niet op elkaar. Het enige wat ze gemeen hebben is de titel. Dat neemt niet weg dat deze remake mij enigszins met teleurstelling achterliet. Het was niet allemaal even boeiend en het duurde allemaal erg lang. De zijwegen naar dat gedoe van de RAF en de Baader Meinhof Gruppe leidde mij behoorlijk af. Soms dacht ik; zit ik nu naar een horror film te kijken of naar een politieke film die ging over een vliegtuigkaping eindigend in Modagiscio. Ik kan mij die gebeurtenis in ieder geval nog goed herinneren.
Maar genoeg hierover. Laat ik het verder over het horrorgedeelte hebben.
Dakota Johnson in de rol van Susie Bannion met haar prachtige danspasje en haar sprongetjes vond ik een lust voor het oog. Zij stal voor mij de show. Het orgiefestijn was ook het bekijken meer dan waard, met uitzondering dan van die lelijke naakte heks die we te zien kregen. Maar ja, het was dan ook een film over hekserij. De epiloog had voor mij trouwens achterwege gelaten mogen worden. Voegde weinig toe naar mijn mening aan deze redelijk geslaagde horrorfilm of ik moet iets gemist hebben.

3.5*

Ik ken het origineel niet maar deze remake beviel me wel: meteen vanaf het begin vond ik de film mooi en sfeervol (ik ben dol op films waarin het altijd regent!) en interessant. Wel wordt het verhaaltje lang uitgesponnen – een beetje te lang met te veel details die er ook niet altijd toe doen – en heb ik er weinig diepgang in kunnen ontdekken maar diepgang is misschien ook niet het wezenskenmerk van het giallo-genre. Ernstiger is misschien dat de film ook weinig spannend of eng is, maar dat wordt gecompenseerd doordat de film zich succesvol ontwikkelt als een drama en een bovennatuurlijke mysterie zodat het aldoor boeiend blijft, wellicht een beetje vergelijkbaar met Hereditary (2018) - MovieMeter.nl waarbij ik het heksenfestijn in deze film (Suspiria) sterker (overtuigender) in beeld vond gebracht. En als artistieke filmhuishorror c.q. bovennatuurlijke thriller misschien ook wel enigszins vergelijkbaar met Mother! (2017) - MovieMeter.nl.

Al met al een leuke film en het heeft de potentie een cultstatus te verwerven, ware het niet dat het origineel de remake in dat opzicht al voor was.

In de opening van deze losse remake van Dario Argento's "Three Mothers"-trilogie maakt scenarist David Kajganich meteen duidelijk dat dit een andere benadering is van dat verhaal, dat overigens gebaseerd is op "Suspiria de Profundis" van Thomas de Quincy. Susie Bannion [Dakota Johnson] hobbelt langs de Berlijnse Muur en de Lufthansa-kaping door leden van Baader-Meinhof houdt de gemoederen erg bezig. Ook de Holocaust blijkt nog een rol te spelen in deze eerder afstotelijke dan schokkende horrorthriller die vooral gemaakt lijkt voor liefhebbers van expressieve dans. Het eerste uur had wat mij betreft schriftelijk afgedaan kunnen worden, maar bijna net zo erg is het feit dat de eerste zogenaamde horrorscène als een complete verrassing komt. Gruwelijk mag het dan wel zijn, maar omdat je als kijker waarschijnlijk niet begrijpt waar het allemaal op slaat, is het eerder bizar dan angstaanjagend. Het typeert de rest van deze film, waarin veel wordt gedanst maar waar nauwelijks een touw aan vast valt te knopen. Het leidt allemaal tot een extreem hysterische, waanzinnige finale bestaande uit een rariteitenkabinet vol bloedvergieten (en expressieve dans door naakte vrouwen natuurlijk) maar zonder suspense. Tilda Swinton is sinister als Madame Blanc en Renée Soutendijk blinkt uit in een kleine rol waaraan ze duidelijk bijzonder veel plezier beleeft. Helaas valt het voor de kijker niet mee om mee te delen in de feestvreugde.

Luca Guadagnino

Eerste kennismaking met de man was vorig jaar met Call me by Your Name. Film die ik erg goed vond, maar ik bleef toch bang voor Luca. Hij leek mij zo een man die elke film zo elitair lang moet maken. Ik had dan ook niet zo heel veel zin in deze film van hem. Toch heeft Luca mij weer positief verrast. Niet dat hij met 152 minuten niet lang van stof is. Niet dat hij geen elitaire stijl heeft. Maar omdat hij daartussen toch ook weet wat voor film hij maakt. Waar hij bij Call Me wist dat het een liefdes verhaal was weet hij hier dat het een horrorfilm is.

De unheimische sfeer is alom vertegenwoordigd. En er zitten een paar goede horror scenes in. De dans scene van Dakota als ze word aangenomen springt eruit. Maar ook de dansuitvoering en het einde zijn erg sterk. Ik ben ook wel onder de indruk van Dakota Johnson, ken haar tot op heden alleen van die Fifty Shades serie. En dan is kennen een groot woord gezien ik nooit meer heb gezien dan de trailer. Hier lijkt ze wel wat te kunnen.

Ruime 3.5 sterren. Neig zelfs naar de 4 sterren.

Suspiria blijft enorm hangen, maar ben er nog niet over uit in hoeverre dat overwegend positief is. Aan de ene kant hangt er een lekker ongemakkelijk sfeertje in de film en zijn een aantal behoorlijk intense shots (denk aan de nachtmerries en dansvoorstellingen) knap in beeld gebracht. Aan de andere kant is 2,5+ uur veel te lang om die spanning vast te houden en wordt de tijd teveel met randzaken opgevuld. Laat ik toch maar positief afsluiten: Dakota Johnson, die Fifty Shades rommel is je bij deze vergeven

Niet alle horrorfans waren even blij toen Luca Guadagnino eind 2015 bekend maakte een 'remake' van Suspiria te gaan regisseren. Hoe durfde hij, weer zo'n onnodige remake, en nog wel van Argento's meesterwerk? Nu ben ik de laatste om de remake tendens toe te juichen, en of het ooit nodig is valt te betwisten. Maar na het zien van het meesterlijke Call Me by Your Name (2017) werd ik wel veel benieuwder, en de Italiaanse filmmaker stelt wat mij betreft niet teleur.

Guadagnino had de optie voor deze film trouwens tien jaar geleden al, toen David Gordon Green de film was aangeboden om te regisseren, wat uiteindelijk niet doorging. De filmmaker zelf benadrukt trouwens nooit een remake te hebben willen maken, maar meer een hommage aan het origineel, en meer specifiek het gevoel dat hij had toen hij zelf Argento's film zag. In hoeverre dat voor een criticaster verschil uitmaakt laat ik in het midden, maar voor mij voelt Suspiria (2018) inderdaad niet als een remake in de traditionele zin van het woord en heeft Guadagnino's versie voldoende bestaansrecht.

Visueel is deze eveneens op 35mm geschoten film compleet anders. Argento's film wordt door velen als een stilistisch meesterwerk gezien, waarbij zijn shots baden in weelderig en fel licht. Hier is juist gekozen voor een wat fletsere, winterse look, waarin de zo aanwezige primaire kleuren van het origineel totaal afwezig lijken te zijn. Ik lees dat dat juist weer een eerbetoon naar Fassbender zou zijn, maar hoe dan ook past het uitstekend bij het West-Berlijn van de latere jaren zeventig, dat met fantastisch set design is vormgegeven; ik waande me compleet op die plek in die tijd, die ik zo goed van het vele historische beeldmateriaal ken. Liefhebbers van de visuele stijl van Argento zouden kunnen zeggen dat Guadagnino's film lelijker is, maar ik ben van mening dat het hier uitstekend werkt. Het geeft een compleet ander gevoel dan Argento's film, en dat lijkt me juist wenselijk.

Het narratieve basisgegeven is grotendeels hetzelfde gebleven, met hier Dakota Johnson als Susie Bannion die aangenomen wordt op een prestigieuze dansacademie, die een duister geheim herbergt. De casting van Johnson bleek (tot mijn verrassing, moet ik toegeven) een schot in de roos, en het is duidelijk dat ze zich enorm heeft voorbereid op deze rol. De dansscènes, die in deze film veel meer een integraal onderdeel van het plot blijken te zijn, zijn bijzonder goed uitgevoerd. Tilda Swinton is fenomenaal als altijd, en onze verrassing was groot toen we halverwege de film opeens doorhadden dat ze ook de oude psychotherapeut Klemperer speelt. Tilda...

Met 152 minuten zal de film veel conventionele horrorfans te lang duren, en het feit dat Guadagnino's film wat arty is, zal voor die groep misschien evenmin helpen. Toch was het voor mij absoluut horror; de scène waarin het lichaam van een danseres tegen haar wil verwrongen en gemangeld wordt in een balletzaal, hoort samen met de ijsbeer in Annihilation bij mijn meest verontrustende en ongemakkelijk nare scènes van het jaar. Je hoort de botten en pezen belasting ondergaan waar ze niet voor gemaakt zijn, en dus het onvermijdelijke doen; Stukgaan, lichaamsdeel na lichaamsdeel. Ik kon het zowat zelf voelen.

De laatste akte vliegt voor mij wat uit de bocht, maar toen was mijn waardering voor Suspiria eigenlijk al bezegeld. Renee Soutendijk, Jessica Harper in een cameo als Anke en de fijne score van Radioheads Thom Yorke zijn kersen op de taart.

4*

Film totaal niet in mijn genre maar de kwaliteit is onmiskenbaar. Het origineel uit 1977, zelfde jaar als de eerste Halloween, heb ik niet gezien maar van een kennis begreep ik dat die meer horror en kleurrijker was dan deze remake.

Heb de film met enige verwachting helemaal uitgekeken omdat het begin best veelbelovend werd, vooral bij de eerste kill scene, maar ik vond het richting het einde minder mijn ding worden omdat ik het verhaal toen een beetje kwijt raakte, dat kan aan mij liggen. Had de indruk dat men het teveel en onnodig complex wilde maken. Bijvoorbeeld de link met de Baader Meinhof groep en het levensverhaal van die oude psychiater in relatie tot wat er met die meiden gebeurde.. Ik had de indruk dat ze er nog wat stukken uit hebben gehaald want de finale in 'Eyes Wides Shut' sfeer is er teveel van een eind ingegooid en hier werd de film net even te absurdistisch voor mijn gevoel.

Maar het camerawerk, opgeroepen sfeer en muziek was filmtechnisch subliem. Met hier en daar wat Tarrantino en film noir elementen. Voor mij misschien teveel 'art house' deze film maar kwalitatief een subtopper.

Kende Dakota Johnson alleen van de 50 Shades films. Hier doet ze het wat beter. Verder nog een rolletje voor onze Renee Soutendijk.

Redelijk sterke horror mysterie film. Het verhaal is best aardig en wordt ook goed uitgewerkt door Guadagnino. De opbouw is uitstekend. Door de hele setting, muziek en goed gecaste actrices wordt er een bepaalde creepy sfeer neergezet die bij de kijker onder de huid kruipt en vrijwel de rest van de film niet meer loslaat. Vrijwel, want richting het einde slaat de film helaas wat uit de bocht. Daarvoor ontvouwt zich op mooi mysterie met een aantal sterke horror elementen. Het acteerwerk van Johnson kan beter, de film moet het met name hebben van de oudere actrices. Redelijke topper. 3.5/4.0

Een rommeltje en een behoorlijk lange zit, deze ambitieuze maar uiteindelijk nogal malle remake van de gelijknamige Dario Argento-film uit 1977. Hier en daar wat effectieve bizarre scenes, maar de toon van de film is te onevenwichtig en er wordt amper moeite gedaan om er een sfeervol geheel van te maken. Daar is de boel gewoonweg te maf voor, met rare personages, malle accenten en een compleet van de pot gerukte bloederige finale, die niet misstaan zou hebben in het al even gestoorde Mandy van afgelopen jaar. Dakota Johnson maakt nog wel enige indruk in de hoofdrol en levert sterk spel, maar de cast om haar heen gaat hoofdzakelijk over de top.

Goeie film waarin een Amerikaanse ballerina in Berlijn arriveert om zich daar bij een dansacademie in te schrijven. De film uit 1977 noemde ik een kunstzinnige horrorfilm, en zo kun je deze film ook noemen maar dan wel een hele andere. Hoewel deze er visueel zeer zeker mag zijn, wordt het origineel niet geëvenaard. Mooie dans-scenes, maar de finale en de dans/martel-scene steken er bovenuit. Het had wel wat korter gekund.

Film die me vooral deed verlangen om het ruim veertig jaar oude origineel eens gaan te bekijken. Argento zal er, hem kennende, ongetwijfeld namelijk meer een pakkende thriller van hebben gemaakt dan de bedenkers van deze nieuwe versie. Guadagnino's interpretatie levert vooral veel bombast, visueel vaak fascinerend om te zien(wat een schitterende apotheose!), maar verhaalinhoudelijk is er vaak geen touw aan vast te knopen. Met 152 minuten ook veel te lang natuurlijk, minder is meer is een spreuk die niet aan deze nieuwlichters is besteed. Ondanks deze minpunten ook niet echt een puur slechte film, geen volledige waist of time. Als je kickt op bevreemdende kijkervaringen is dit zelfs heel goed te doen, genoeg stof voor een discussie achteraf ook, maar ik vond het zelf vooral een gemiste kans. Poging tot een mengeling van horror en kunst die maar gedeeltelijk werkt.

“Love and manipulation, they share houses very often. They are frequent bedfellows.”

Regelrechte nachtmerrie. Op al de goede manieren. De film mist de audiovisuele magie van Dario Argento’s Suspiria en de lange speelduur is wat problematisch, maar daar staan genoeg sterke punten tegenover. Wat Dakota Johnson in het begin van haar carrière allemaal heeft gedaan weet ik niet, maar hier is ze helemaal in haar element als de schuchtere maar tegelijkertijd zelfverzekerde Susie.

Het laatste gedeelte gaat helemaal over the top, en dat gezicht van Johnson zal me nog wel een tijdje bijblijven. Swinton is ook fantastisch, en haar dubbelrol pakt goed uit. Hoewel de verhaallijn rond dr. Klemperer wel wat ingeperkt had mogen worden. De sterkste momenten van Suspiria vinden plaats rond de dansschool en vooral de intense dansscènes, en de manier waarop de gruwelijkheden worden getoond door Guadagnino, zijn hoogtepunten in de film. Het einde zal niet iedereen kunnen bekoren, maar ik kon mijn blik niet van het scherm afhouden.

Ugh.

Wat een trieste bedoening is dit geworden. Het origineel van Argento is één van die weinige klassiekers die mij nog wel wisten aan te spreken, maar alles wat die film dan zo leuk maakte is er hier uitgesloopt. Mag natuurlijk, maar dan moet Guadagnino het ook kundig weten te vervangen en daar gaat de film compleet de mist in.

Sowieso is de speelduur bespottelijk. Wat extra randzaken voegen helemaal niks toe, de introductie kan je bijna volledig schrappen en ook die epiloog is zinloos. Dit had gewoon een film van 90 minuutjes moeten zijn, al had dat uiteindelijk niet eens zo heel veel uitgemaakt, behalve dan dat ik er 45 minuten eerder vanaf was geweest.

Visueel is het een draak van een film. Leuk hoor, die giallo knikjes (gaap), met natuurlijk weer wat brakke zooms, stotterend camerawerk en editing alsof een blinde dartsen staat te spelen. Nee, die Guadagnino heeft echt wel z'n huiswerk gemaakt.

Ondanks dat er verder wel wat gore is, weet ook dat compleet niet te overtuigen. Vele scenes waren eerder lachwekkend dan eng, vooral dan op het einde met dat uitgezakte omaatje. Zoiets durf je toch ook gewoon niet meer in een film te steken ... rest van die scene was verder ook niet al te boeiend, aangezien het camerawerk en de editing de sfeer toch al verpest hadden.

Net als de soundtrack van Yorke trouwens, nog zoiets wat compleet schuurt met de rest van de film en de sfeer alleen maar ondraaglijker (en nee, niet op die goeie manier) maakt. Het is een compleet falen van begin tot eind, laat die vent aub geen horrorfilms meer maken. Zal het best goed doen als brave arthouse regisseur, zo oogt het in ieder geval, maar van genrewerk duidelijk geen kaas gegeten.

1.0*

Gave film. Ik ken de Argento-versie niet en ben ook geen horror-liefhebber, maar als ik de reacties zo lees lijkt dat alleen maar te helpen om Suspiria uit 2018 te waarderen. De film is niet zozeer spannend als wel intrigerend en dat over de gehele lijn, ondanks de climactische opbouw. Visueel onderscheidt Suspiria zich allereerst door de decors, vooral die dansschool is bepalend en in bredere zin eigenlijk de hele setting van een grauw Duitsland dat door terreur in z'n greep wordt gehouden. Er zijn ook genoeg fraaie momenten vanuit de cinematografie zelf en de montage (met name de cross-cutting natuurlijk). Er zit duidelijk een visie achter, of je het nu mooi vindt of niet. De dubbelrol van Swinton had ik eerlijk gezegd niet herkend, het is echter vooral Dakota Johnson die indruk maakt met haar geloofwaardige transformatie. Wat ik alleen nog niet goed begrijp; was Blanc nou mother Suspirium die in Suzie gaat huizen, of was Suzie eigenlijk vanaf het begin al de belichaming van mother Suspirium? En dan de muziek, ja, dat begin en eindnummer van Yorke is natuurlijk fantastisch en wie dat niet hoort moet echt eens de bossen peterselie uit z'n oren halen.

Tegenvaller.

Ik had de aankondiging en de cast gezien, en daar verwachtte ik toch wel wat bijzonders van. En nou ja, bijzonder is het wellicht ook wel geworden, maar misschien niet precies op de manier waar ik op gehoopt had. Toch een tikje teveel pretenties wellicht, die derde dubbelrol van Swinton bijvoorbeeld, dat is er dus echt een teveel - Dr. Klemperer overtuigt nergens, het is elke keer Swinton met een grijze pruik op. En, verrassend genoeg is dan Dakota Johnson, de enige waar ik vooraf twijfels had, zonder meer het sterke punt van de film. Niet alleen in de dansscenes, maar ook qua acteren overtuigt ze. Dat had ik niet aan zien komen, een film waarin Swinton tegenvalt en Johnson overtuigt.

Maar groter is het probleem met de setting, het hele gedoe met de RAF en de Duitse straatbeelden zijn daar al vaker bij genoemd maar het is wellicht ook nog wel wat meer dan alleen dat. De historie van Klemperer en Anke is wellicht wat meer dienend aan de achtergrond, maar had ook best achterwege kunnen blijven. Had de film een uurtje korter kunnen zijn, en dat was wat mij betreft ook beter geweest. Ja, het geeft een aantal diepere lagen en dimensies aan de film, maar het was beter geweest om daar wat spaarzamer mee te zijn. In goed Duits, “in der Beschränkung zeigt sich der Meister”, tenslotte.

En wellicht nog het meest storende voor mij, ja er zijn best een aantal scenes die visueel erg mooi zijn. Maar door het drabberige kleurpalet steken ze nauwelijks af tegen de grauwe grijze Duitse straatbeelden of de bruinige interieurs. Lelijk hoor.

152 minuten is veel te lang voor deze film die zich gelukkig niet helemaal berust op de film van Argento. Maar dat zijn misschien nu ook net de kwaaltjes. De terreurdaden in Duitsland en de historie van Klemperer en Anke vond ik geen meerwaarde. Goed acteerwerk van Dakota Johnson en Tilda Swinton (dubbelrol, had ik niet in de mot ) . De sfeer is best oké, maar in mijn geheugen was dat toch wel een troefkaartje bij de film van Argento die ik nu wel eens wil terug zien. 6/10

Naar aanleiding van deze film zag ik een tijd het origineel en dat was een enorme verrassing. Indrukwekkende sfeer, adembenemende horror en visueel een pareltje. Waarom zou je daar een remake van maken en wat kan je dan bijdragen? Goeie vraag als je deze remake ziet. De makers kiezen voor een andere accent en met Tilda Swinton lijken we toch een sterke troef te hebben? Die doet dat ook niet slecht, maar kan de film absoluut niet redden. Hoe saai kan je een film maken. Dit is het tegenbeeld van het origineel. De sfeer is helemaal zoek. Te langdradig, slecht acteerwerk en nergens boeiend eigenlijk. Geef mij maar het origineel.

Ik had er echt geld op ingezet dat deze film mij niet zou bevallen. Ik heb weinig met het origineel van Suspiria en die enorme speelduur zat me ook in de weg. En had al zo'n gevoel dat deze film vooral een hoop moeilijkdoenerij zou bevatten. Misschien zijn het deze lage verwachtingen geweest, maar deze Suspiria is me goed bevallen, zelfs een stuk beter dan het origineel. Een remake die op veel vlakken behoorlijk verschilt met het origineel. Bij het origineel van Argento was scenario compleet ondergeschikt aan kleur en stijl. In de versie van Luca Guadagnino is veel inhoudelijker en minder gericht op audiovisueel spektakel. Sterker nog, de film is visueel het tegenovergestelde van die van Argento; de film is grauw en kleurloos. Een goede keuze, je kunt immers op audiovisueel vlak niet veel kleurrijker en extremer dan die van Argento. Guadagnino kiest bewust voor een totaal andere aanpak, eentje waar veel meer tijd gaat naar het achterliggende verhaal.

Dat 'veel meer tijd' werkt soms wel een beetje tegen. Want ja, met ruim 150 minuten is dit een enorme zit. En niet elke scène in Suspiria is boeiend. Ik vond zelfs het eerste half uurtje behoorlijk taai om door te komen. Guadagnino is dan ook niet heel rechtlijnig in zijn vertelling en met allerlei gekke tussenshots en ongebruikelijke edits krijgt het allemaal een nogal kunstzinnig gevoel. Wie dus rechttoe-rechtaan horror verwacht, komt hier flink bedrogen uit. Maar de film bevat wel een paar fantástische scènes, met als hoogtepunt de dans met Susie en Olga. Damn! Hetzelfde geldt voor de climax, zulke scènes vergeet je niet heel snel. Een stuk sneller vergeet ik al die tussendoortjes met die Dr. Klemperer, die haalden wel flink wat tempo uit de film. En het is mij ook volstrekt onduidelijk waarom die rol door Tilda Swinton werd gespeeld. Make-up was prima, maar de stem was toch overduidelijk een vrouw. Maar dit komt nergens echt terug. Maar ach, het is ook niet heel vreemd dat een film als dit vooral veel vragen oproept. Merkte dat ik het interessanter vond om over die vragen na te denken dan de vragen waar het origineel je mee liet zitten.

3,5 sterren.

Erg sterk...ik heb het origineel nooit gezien maar ik vond deze erg goed.

Heerlijke geheimzinnige sfeer en een aantal bloederige scenes....ik hou ervan.

Het acteerwerk is bovengemiddeld en dat is ook wel een fijn voor een film in dit genre.

Deze remake ook eens bekeken en vond het toch wel een geslaagde film. De film is geen klakkeloze remake. De dansscènes zijn hier veel uitgebreider. Ook is deze film minder kleurrijk. Dakota Johnson had ik eigenlijk niet herkend, ze zag er helemaal anders uit. Toch ook positief dat ze in Duitsland Duits spreken ipv Engels.

Het origineel heb ik slechts éénmaal gezien, maar deze versie vond ik zeker ook de moeite om gezien te hebben.

Een zeer lange zit en dus ook geen geslaagde. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik ook geen fan van het eerste uur was van het origineel. Die vond ik eerder middenmoot en had net als deze behoorlijke beperkingen. Het bombastische geluid vind ik hier eigenlijk niet meer in terug. Net als de felle kleuren, enkel op het einde worden heel rode tinten gebruikt. Qua plot probeerden ze deze Suspiria wat minder vaag te maken, maar het blijft allemaal heel chaotisch en onnoemelijk saai na een tijd. Op bepaalde momenten wordt er zodanig veel ge-edit dat het allemaal wat te artistiek wordt voor mij. Dat maakt voor mij ook dat de film een beetje een identiteitscrisis heeft. Dan snelle editing, dan weer een heel traag tempo, dan weer grijs/grauwe tinten en plots toch weer kleur. Er heersen felle contrasten en dat doet voor mij de film geen deugd. Mijn eerste film van Guadagnino en meteen een tegenvaller. Gelukkig kan de rest alleen maar meevallen en vallen die in een compleet ander genre dan Suspiria.

Het origineel van Dario Argento (één v m'n favoriete regisseurs uit die periode, samen met Fulci en Deodato) vond ik geweldig, MAGNIFIEK. Dus had hoge verwachtingen en ben niet teleurgesteld, integendeel, wat een heerlijke film is deze remake, maar zeker niet vr de mainstream. Ik was na het kijken vergeten dat we 2u30 verder waren, omdat de film me volledig meenam, totale beleving dit, meeslepend tot het eind. Hier wordt uitmuntend geacteerd, combinatie van muziek, dance-art en horror is hier een voortreffelijk triple-huwelijk. Dus ook deze Italiaanse regisseur weet me meer dan te bekoren. Staande ovatie en een nederige buiging passen hier wel op zijn plaats. Meer van dit!

Het origineel blijft fantastisch.

Ik heb het lang uitgesteld om deze remake wat geen remake genoemd mag worden te bekijken.

Wat kan ik zeggen. Ergens had ik toch nog gehoopt dat deze film me zou verrassen.

Helaas is dat niet gebeurd.

Nee voor mij liever de Argento uitvoering.