The Irishman (2019)

Met films als the Lighthouse, The Nightingale, Portrait de la Jeune Fille en Feu, Parasite, Marriage Story etc. snap ik niet dat je zoiets nu kan stellen. Vooralsnog merk ik er weinig van.

Dit zijn nooit type films geweest die in top 10 lijstjes van grootste box office omzetjes hebben gestaan. En toch heb je in 2019 betere films dan ooit. Heb door alle toppers moeite om een top 10 samen te stellen voor deze site. Dat is wel eens anders geweest de afgelopen jaren. Dat ik tussen de middelmaat moest zoeken om mijn top 10 vol te krijgen.

Ja meer subscribers dankzij kwaliteit.... Een lange termijn strategie. Irishman hoeft zelf niet commercieel te scoren. Verder is dit slechts één artikel. Dat ze met dit soort high profile producties talent aan zich willen binden is een ander facet.

Eerst moet ik meer vakartikelen lezen en dan is dit ''maar een artikel''. Sja.

Netflix is een profitorganisatie. Die investeren fors om mensen aan de lange termijn te vinden. Zo lastig is het allemaal niet. Daar draait het gewoon keihard om geld. Ze maken af en toe met een waanzinnig budget een topfilm zoals nu, maar veel vaker leveren ze middelmatig spul met veel langere budgetten om de kijker elke maand maar te voorzien in content om maar te blijven. The Irishman moet wel degelijk scoren, betere reclame kunnen ze niet voor zichzelf maken. En dus hoeft Irishman niet in de bios te draaien, dat doen ze alleen maar omdat ze dan voor de Oscars mee kunnen doen.

Ik zal het proberen uit te leggen in jip en janneke taal

Disney huurt een regisseur in om een film te maken en moet zich daarbij aan allerlei eisen houden die m worden opgelegd door de afdeling market research. Het doel is een zo breed mogelijk publiek aan te spreken voor maximale box office. Dat is waar alles zich op richt.

Netflix huurt een regisseur met grote staat van dienst in en geeft hem alle ruimte de film te maken, zoals hij die voor ogen heeft. Netflix gaat voor kwaliteit. Ze kiezen hiervoor omdat het hun meer aanzien zal geven. Ze hopen op Oscars (geen garantie) en gebruiken dit als voorbeeld naar andere regisseurs: kom bij ons en je mag je dromen volgen. Met die strategie verwachten ze op termijn meer abonnementen te verkopen. Maar de films an sich zijn geen commerciële producten zoals die bij Disney.

Wat zijn jullie toch een schattig stelletje.

Je mag het omschrijven zoals je wil, met je vakliteratuur of je kindertaal, maar je bent zelf schijnbaar niet snugger genoeg om je eigen verhalen te snappen.

Wat ik al zei, ze maken af en toe een titel als deze en voor de rest gaan ze vaak voor makkelijke titels tegen veel lager budget om iedereen binnenboord te houden.

Heb ik me toch weer laten verleiden tot een nutteloze discussie met je. Je bent meer het type spookrijder. Iedereen rijdt de verkeerde kant op, behalve jij. Fijne avond.

We hadden het niet over de andere titels van Netflix, we hadden het over Irishman en hoe commercieel die van opzet was (in vergelijking met Disney producten)

Maar goed jij raakt wel vaker het spoor bijster in de discussie. Daarom duren ze ook zo eindeloos.

En het ‘gevaar’ is in South Korea in ieder geval wel onderkent.

Disney Hit With Anti-Trust Complaint in South Korea Over 'Frozen 2' "Monopoly" | Hollywood Reporter - hollywoodreporter.com

Hahaha, jij en Basto blijven maar bezig he. Genieten.

En terwijl jullie je discussies voeren verlaag ik mijn stem tot 4.00. Vooral door Scorsese’s grote fout met de verjonging van de Niro. De ‘hey kid’ scene met Pesci en groenteboer scenes waren een onderschatting voor de kijker.

Zulke fouten mag zo’n regisseur toch eigenlijk niet maken.

Kolere wat een lange zit, kon nog net mijn ogen open houden.

Leuk om de old timers een te zien, ze hadden Ray Liotta er van mij ook in mogen gooien maar helaas.

Zitten leuke stukjes in maar kijk toch liever naar films als Good Fellas.

Genoten. Als Costa Nostra-fan is het alleen al schitterend om al die bekende namen bij elkaar op het doek te zien. Tony Provenzano, The Weasel, Giacolone, Salerno etc, heerlijk! De Italiaans-Amerikaanse maffiasfeer zat er ook geweldig in.

Ben het wel eens met eerder genoemde minpunten: De Niro en Pesci lijken te oud in de jonge versies en de groenteboer scène had maar zo een parodie kunnen zijn.

Het is een leuke film, maar De Niro viel mij echt tegen. Pesci deed het uitstekend, iets kalmer dan ik eerder van hem gezien heb.

Scorsese had beter jongere acteurs kunnen inzetten dan softwarematige verjonging. Je kan De Niro's gezicht wel 30 jaar jonger maken, maar zijn motoriek stemde treurig.

Cosa..

Ik word moe van de discussie over wat wel of geen cinema is. Noch de regisseur of de critici kunnen dat bepalen. Wat mij betreft is cinema persoonlijk en sluit het een het ander niet uit. Ik kan net zo goed genieten van een Scorsese als van een Marvel, zolang het me maar raakt, aangrijpt, vermaakt of interesseert.

Het is te typisch dat er tegenwoordig bij alle uitspraken twee kampen ontstaan die eindeloos blijven discussiëren over een thema wat pas een issue is geworden doordat een gerenommeerd persoon (in dit geval Scorsese) het de wereld ingeslingerd heeft. Een mening die ook nog eens in buitenproportionele vormen is gegoten. Opeens worden alle films onder de loep genomen aan de hand van het Scorsese Criterium - waarbij Marvel de ondankbare vergelijking is - alsof het een nieuw, wetenschappelijk instrument betreft.

Er is echter niets nieuws aan; enkel de achterban die met elke hype meegaat en fel haar vaandel verdedigt - monddood tot andersmans mening haar de woorden voorkauwt - groeit gestaag als hedonistisch fenomeen. Het onderwerp lijkt ondergeschikt aan de voldoening die men uit de mondelinge veldslagen haalt, hoe triviaal dit ook mag zijn.

Het cinema publiek zal altijd verdeeld blijven. Je kunt iemands smaak niet opleggen of veranderen met een bombardement aan discussies. Daarnaast maakt het de echte cinefiel niet uit; die gaat blanco op eigen intuïtie naar elke film die hem of haar aanspreekt, ongeacht het genre.

Cinema is een weids landschap dat ingekleurd wordt door beleving; een kunst die door elk individu anders wordt ervaren. Laat ieder proberen zijn eigen penseel te hanteren.

Wat keek ik hier naar uit om uiteindelijk toch wat teleurgesteld achter te blijven. Het eerste plusminus uur, waarin het verhaal en de personages zich ontvouwen, is top; zowel DeNiro als Scorsese op zijn best met een geweldige oude kop ook van DeNiro. De klad komt er in als de verhaallijn zich minder concentreert op Sheeran en meer op Hoffa en zijn vete met de Kennedy's en Pro Tony. Eigenlijk valt Pacino gewoon tegen. terwijl het voor het welslagen van de film een topprestatie wel nodig was. Treffend is hoe Trouw het verwoord: 'Ook zijn er de bekende, oeverloze machodialogen die soms een glimlach tevoorschijn toveren, maar soms ook helemaal niet.' Ik vermoed dat de dialogen tussen Hoffa en Tony grappig bedoeld waren, maar ik ergerde me vooral aan de neurotische koppigheid van Hoffa.

De film krabbelt weer op naarmate de focus weer ietsje meer op DeNiro komt te liggen maar zo goed als het begin wordt het niet meer. Misschien was een miniserie beter geweest met een eerste deel in het bijzonder over Sheeran, een tweede over zijn band met Hoffa, een derde over Hoffa in het bijzonder en een laatste met de climax.

Al met al is het een goede film, maar niet de klassieker die makers overduidelijk hebben willen maken.

dat hele gebeuren om hoffa heen is gewoon een saaie onderwerp. het is allemaal te ingewikkeld en chaotisch. het zou veel beter geweest zijn om een ander onderwerp te kiezen.

Ik kan genieten van een lange film. En in iedere seconde van The Irishman zit liefde, kunde en passie van Scorsese en de hele cast. Maar alles heeft een grens en deze film zit daar met drieënhalf uur wel overheen. Overspeelt Scorsese hier zijn hand?

Wellicht.

Sowieso is deze film op allerlei vlakken atypisch. Enerzijds door het gebrek aan originaliteit. Scorsese die een mafiafilm maakt (check), Scorsese die DeNiro cast (check), Pacino, Deniro en Pesci die weer eens maffia typetjes spelen (check).

Maar over deze uitgekauwde hap zit een gekke saus.

Enerzijds door de film uit te brengen op Netflix in plaats van de bioscoop. Lees: de film wordt gekeken op goedkope LCD TV'tjes met backlight bleeding die men gratis kreeg bij een telefoon abonnement. En niet in de grandeur van een bios, waar grootheden als Scorsese, Pacino, Pesci en DeNiro thuishoren.

Een vreemd Netflix neven-effect was dat sommige dingen in het Nederlands werden getoond. Alle 'captions' bij personages zoals "Pietje Puk, werd beschoten in 1980, vier kogels in het hoofd" bijvoorbeeld. Dat je dit in het Nederlands ziet, is vervreemdend en bovendien fout vertaald. "Shot" is niet "beschoten", dat is "shot at". "Shot" betekent doodgeschoten. Ook staat er ergens in het begin levensgroot "ik hoorde dat je huizen schilderde" in beeld. Niet doen. Geen Nederlands. Nee.

Anderzijds moet je het hebben over de verjonging. Dit is de laatste tijd vaker gedaan (Samuel L. Jackson in Captain Marvel) maar niet eerder zo goed als hier, en niet zo lang als hier. Dit was niet goedkoop, maar het resultaat mag er zijn.

Natuurlijk kun je kritiek hebben op het feit dat de jonge DeNiro niet heel erg lijkt op de DeNiro toen hij echt zo jong was. Zijn gezicht is jonger, maar nog even uitgezakt. DeNiro is door de jaren heen veel chagrijniger gaan kijken. Dat kon de computer niet fixen.

Daarnaast vind ik de 'jonge' DeNiro een nogal bejaarde houding hebben. Hij is te traag, te krom. Niet de energieke kerel zoals we die kennen uit GoodFellas (1990).

De film heeft ook te lijden onder typecasting. Joe Pesci doet het uitstekend, maar komt niet echt goed uit de verf als machtige maffiabaas. Dat komt doordat hij altijd is getypecast als kleine vis. Voor DeNiro daarentegen geldt het omgekeerde: zijn kop associeer je met macht, en het is daarom gek wanneer je hem een standje ziet krijgen van Pesci en Harvey Keitel. Die laatste lijkt amper veranderd sinds zijn rol als "The Wolf" in Pulp Fiction, en zijn speelt zijn rol precies hetzelfde.

Pacino doet het goed. Mag uiteraard weer even flink boos worden en schreeuwen hier en daar. Maar ik kon de hele tijd alleen maar kijken naar zijn domme kapsel (met dank aan Hoffa, die dat blijkbaar ook had). Waar de film nou uiteindelijk om ging (de maffia wilde goedkope leningen voor dubieuze projecten, betaald uit de kas van de Teamsters vakbond) had wellicht iets beter uitgelegd mogen worden.

4 sterren.

Te veel leunend op de acteurs die van nietszeggende scènes iets briljants moeten maken.

Inhoudelijk niet diepgaand genoeg, en hier en daar wat lastig te volgen voor velen.

Maar wel met zoveel liefde gemaakt dat het nergens verveelt. Dat móet je wel waarderen.

Grappig, ik vond juist het hele deel met Hoffa het sterke stuk. Maar los van dat de meningen uiteen lopen over het geheel, zijn de meningen over welk deel het boeiendst is, ook uiteen.

de niro, pacino zien er helaas niet meer intimiderend uit. dan krijg je al snel een film die goedkoop probeert te scoren met een paar bejaarde gezichten. joe pesci wist de postuur de behouden en stak boven iedereen uit.

waar is de charisma van de niro uit goodfellas? en pacino uit carlito's way? (logisch 30 jaar geleden) de film was wellicht beter geweest met di caprio en andere jongere figuren.

Is het nu niet net het punt van deze film dat helemaal niks charismatisch of stoer is aan een gangster zijn...

Een erg mooie film, een ode aan het maffia genre met deze grote sterren. Een laatste kans om deze acteurs bij elkaar te brengen in één productie.

Toch moet ik de critici gelijk geven: Het verhaal is wat erg lang uitgesponnen. Op zich vind ik een lange film geen probleem, maar er gebeurde soms wat te weinig. Van mij had er iets meer actie en humor in deze film gemogen, en dat zou ook niet moeilijk te bedenken zijn geweest.

Het verjongen van de acteurs: Ik had niet goed in de gaten wat er loos was, ik dacht dat ze dat deden met schmink of zo, ik kon het niet thuisbrengen. Het stoorde mij ook. Nu snap ik dat dit met computers is gedaan, de techniek is mooi maar kan nog geen wonderen verrichten.

Al met al wel genoten, en zeker een aanrader.

Vermakelijk hoor, alleen voldoet het niet aan mijn verwachtingen van zo'n cast en regisseur.
Maar goed. "It is what it is", toch?

Het eerste deel was soms wat te vermoeiend, zwaar, lang en viel voor mij soms zelfs vlak.
Spanning was ver te zoeken, maar ik had pas bij het tweede deel door dat dit deel nodig was om het laatste deel meer zwaarte te geven. Heb mij eerlijk gezegd totaal niet gestoord aan de de-aging software. Zag er wel okey uit hier en daar.
Het tweede deel kwam goed bij mij binnen. Ongeveer vanaf het moment dat Jimmy de gevangenis in ging, begint de spanning toe te nemen.
De verslagenheid van Frank aan het einde werd goed overbracht door De Niro. Dit begon toen hij als een soort van mediator gebruikt werd tussen Jimmy en de maffia. Ik voelde met hem mee en had zelfs op een moment van "Tja... als hij niet wil luisteren. Je hebt je best gedaan, Frank. It is what it is!'.

Voor de rest moet ik heel eerlijk zeggen dat ik weinig te vertellen heb over de film. Dat zegt helaas ook iets.
Een beetje een onvoldaan gevoel, maar ik kan niet ontkennen dat er iets is in deze film dat voor kijkgenot zorgt. Maar wat is het? De acteerprestaties? De shots/cinematography? Het verhaal? De sfeer? Ik weet het niet zo goed... Kan de vinger er niet op leggen.
Hier moet ik later nog eens op terug komen bij een rewatch.

Vermakelijk; uiteindelijk. Begrijp mij niet verkeerd.
Maar komt helaas voor mij tekort om het als een klassieker te bestempelen.

Laat ik vooropstellen dat naar mijn mening het verhaal de extreem lange speelduur niet rechtvaardigt. De film had met gemak een uur of zo korter kunnen zijn zonder inhoudelijk veel in te leveren.

Van de drie acteerkanonnen, die in stelling worden gebracht, komt Joe Pesci het beste voor de dag. De Niro en Pacino vallen naar mijn smaak teveel terug op de bedachtzame maniertjes, die van hen bekend zijn uit andere films.

Al met al best een goede film, maar niet de kraker die ik gezien alle publiciteit vooraf verwachtte.

Goed, voor jou dan ben stiller en ryan reynolds als duo voor de volgende scorsese-maffia genre.

Waarom? Het werd toch volledig overtuigend gedaan door DeNiro en Pesci.

Je voorstel slaat verder nergens op.

Ik haak af na anderhalf uur.

Herzien!

Zonder het verkeerde verwachtings(hoop) patroon en juist in de stemming voor een veel meer ingetogen vertelling, beviel het een stuk beter.

Schreef in mijn eerste review al dat de kwaliteit er van afdroop, maar ik was nu ook veel meer in sync met de vertelling. Had in het begin wederom even wat problemen met de verjongingstechnieken, maar vanaf het moment dat Hoffa in beeld komt was dat vergeten.

Je wordt als kijker getrakteerd op een groot aantal geweldige scenes waarbij vaak juist net niet gezegd wordt wat men bedoeld, of juist weer veel te expliciet. Pesci steelt daarin de show. De ingetogen cinematografische stijl past perfect bij deze minutieuze terugblik op de tweede helft van de vorige eeuw.

En tot mijn eigen verrassing vond ik ook het laatste half uur ditmaal erg sterk.

Toch wel het teken van een echt goede film als het de tweede kijkbeurt nog zo weet te verrassen. Het drama werkte ook beter nu ik vooraf wist hoe, wanneer en door wie Hoffa uiteindelijk wordt omgebracht. Dat zorgde toch wel voor een enorm kippenvel moment als Hoffa met Frank’s dochter danst, vlak nadat duidelijk wordt dat hij niet wil luisteren...

4,5

Gast!!

Deze man he?