In den Gängen (2018)

zonder voorkennis in sneak gezien....very very....

BORING ..en ..visueel superlelijk...express waarschijnlijk...maar schrijf dan een boek...slechte aki kaurismaki imitatie zonder de humor en ontroering..

Een film die mijn sympathie heeft, maar niet bijzonder genoeg is om echt te overtuigen. Christian (Franz Rogowski) begint als vakkenvuller op de drankenafdeling van een groothandel. Hij zegt niet veel en slist als gevolg van een vermoedelijk verholpen hazenlip hij wél wat zegt. Onder de mouwen van zijn bedrijfskleding zijn vervaarlijke tatoeages zichtbaar. Wie is deze Christian? Gaandeweg geeft de film daar mondjesmaat steeds wat brokstukjes informatie over. Christian weet zich te bewijzen tegenover zijn directe collega en inwerker (een mooie rol van Peter Kurth) en wordt al snel gewaardeerd door zijn andere collega's. Vervolgens ontstaat er ook nog een soort van romance tussen Christian en zijn collega van de tegenoverliggende afdeling zoetwaren.

Het script van In den Gängen is mager. De film is naar mijn smaak sterk op de momenten, vooral in de eerste helft, waarin de cultuur van de groothandel en de mores en onderlinge verhoudingen aan bod komen. Dat levert ook een handvol bijzonder grappige scenes op (iedereen die in een supermarkt werkt of dat ooit heeft gedaan, zoals ik, zal een of meerdere van die mores herkennen). Daarna wordt het allemaal wat minder. Er is nog wel een dramatisch hoogtepunt (of dieptepunt zo je wil) maar het komt verder allemaal wat voortkabbelend over en voelt uiteindelijk onaf. Heel veel over Christian komen we per saldo niet te weten en de romance waaraan ik eerder refereerde komt ook niet echt uit de verf. En toch deed de film wel wat met mij: het zijn de personages met wie ik compassie voel en die op een mooie manier gestalte worden gegeven alsook de betrokken en vaak directe manier waarop deze mensen met elkaar omgaan in zo'n bedrijf. Zo'n introverte en intrigerende Christian, die een verleden met zich meedraagt, of zo'n Marion, een leuke meid die uiterlijk wel wat weg heeft van Cate Blanchett, ik heb er op de een of andere manier een zwak voor. Maar ik had wel meer over hen te weten willen komen.

Ik heb me erg verveeld bij deze film. Het is op zich best leuk om te zien hoe mensen in een magazijn werken want het is allemaal erg herkenbaar maar om daar uren naar te moeten kijken is gewoonweg saai. De protagonist is “geen prater” en dat is eigenlijk nog zacht uitgedrukt: hij zegt praktisch niks dus van boeiende conversaties moet de film het ook niet hebben (hij lijkt louter te kunnen communiceren door middel van zijn tatoeages en door het huis van de ander binnen te sluipen). En zijn immer emotieloze gezicht brengt ook niet het drama waar je aldoor op hoopt. Voor zover er een verhaal is is dat Christian en Marion elkaar leuk vinden. Ik heb geen idee waarom en boeiend is dat ook niet want in wezen gebeurt er niets tussen hen. De film is zo mogelijk nog eentoniger dan het werken in een magazijn zelf. Er zitten misschien diepe gedachten in de film maar die heb ik niet opgepikt.

Christian [Franz Rogowski] is de zwijgzame nieuwe medewerker in een groothandel, waar hij onder hoede komt te staan van de ervaren heftruckchauffeur Bruno [Peter Kurth]. In het mistroostige universum van de winkel, omringd door een kaal landschap, weet hij zich langzaam maar zeker een plaats te vergaren in het hechte team, waarbij hij vooral een goede band lijkt op te bouwen met Marion [Sandra Hüller].

Regisseur Thomas Struber weet het vaak statische verhaal levend te houden met inventieve camerahoeken en fraaie trackingshots (o.a. een lang shot van Christian die door het magazijn rijdt) en zowel Rogowski en Hüller geven op subtiele wijze gestalte aan een duidelijk aanwezige diepere pijn. Het dubbelzinnige einde is een bonus, maar een iets hoger tempo en iets minder deprimerend kleurgebruik had deze film goed gedaan.

Sterke schets van het leven laag op de ladder van de arbeidsmarkt, in het oosten van Duitsland, aan de hand van de lotgevallen van Christian, die zijn tot dan toe niet al te florissante leven weer op de rails probeert te krijgen middels een baantje in een supermarkt.

De grote kracht van de film is niet alleen de setting – binnen en buiten ‘die Gängen’- die, in al zijn sjofelheid en desolaatheid, soms bijzonder fraai en sfeervol in beeld gebracht wordt: het parkeerterrein, de koffiehoek, het interieur van het huis van Bruno aan de snelweg, waar ‘s avonds om de paar seconden het schijnsel van de langsrazende auto’s door het raam naar binnen valt.

Het is met name ook het rustige narratief, waarmee Stuber precies de juiste toon weet te treffen. Hij heeft duidelijk geen behoefte om het scenario te pimpen met allerlei spectaculaire, ‘originele’ verwikkelingen, en al te dramatisch wordt het ook niet. In ieder geval niet meer dan nodig is om te tonen dat het leven van zijn personages, ondanks alle onderlinge saamhorigheid en zelfs warmte, en de eer die ze leggen in het bescheiden werk dat ze doen, vaak een leven is op de rand van de wanhoop.

De sfeer van de film wordt weerspiegeld in haar personages: ze hebben alleen het hoognodige te zeggen, en de acteurs hebben er geen enkele moeite mee om zonder overbodige fratsen hun karakters neer te zetten.

En als in zo’n film dan ook nog de (prima) soundtrack gedoseerd en effectief wordt ingezet, blijft er wat mij betreft weinig te klagen over.

Ingetogen drama over collegialiteit en een sprankje romantiek op de werkvloer van een gigantische supermarkt. Het in wezen sombere verhaal wordt bedachtzaam en luchtig verteld met als uitschieter de vertederende scène tijdens de kerstborrel.

Opvallende rol van Franz Rogowski als introverte magazijnmedewerker. Een mooie, rustige film met een fraaie soundtrack. Vooral “Air on the G string” van Bach doet het natuurlijk altijd goed om een stemmige sfeer te creëren.

Mooie film die de titel eer aan doet: er is veel liefde in de gangen. Letterlijk elke werknemer heeft een goed hart, is vriendelijk, heeft het beste met de ander voor en barst van de empathie. Erg spannend wordt het daardoor misschien niet, maar ik vond het aangenaam om naar te kijken. Wat kunnen mensen toch fijne wezens zijn.

Tijdens zijn opleiding tot heftruckchauffeur krijgt Christian een instructiefilmpje te zien. Daar werd in de bioscoop in Hilversum hartelijk om gelachen. De hele (korte) film heet Staplerfahrer Klaus en staat gewoon op het www, namelijk hier. Het zou mij niet verbazen als dit de inspiratie vormde voor Liebe in den Gängen.

Mooie film. Goed acteerwerk en een goed verhaal met interessante personages. Vooral Christian, het hoofdpersonage, intrigeerde mij. Erg goede muziek en leuk gedaan met het geluid van de zee op de achtergrond als Christian met Marion praat. Wel vind ik de film vrij langdradig en traag. Ik was al best moe en ik moest soms vechten tegen de slaap, alhoewel de film ook iets rustigs heeft in positieve zin. Een supermarkt vind ik niet zo'n leuke plaats, maar ik vind het wel een originele hoofdlocatie voor een film. Voldoende. 3,5*

Matige film waarin een bouwvakker een nieuwe baan krijgt als vakkenvuller in een supermarkt. De dynamiek tussen de werknemers en de supermarkt zelf zijn allemaal geloofwaardig neergezet. Het trage tempo is niet het probleem, maar de film is aan de saaie kant. Voornamelijk omdat de personages me niet wisten te boeien.

Ik ging een maand geleden naar deze film. Tamelijk onbevangen. De recensies waren goed , dus waarom niet. Met z'n drieën.

Ik werd zo blij van deze film en het spel!

Dat heb ik een tijd niet meer gehad. Zo eenvoudig kan het dus zijn. Zulk een eenvoudig verhaaltje over een echt leven.

De meester toont zich in de beperking denk ik nu. Of zoiets.

Heerlijk. Wat een verrassing.

Een film die eigenlijk in mijn straatje zou moeten liggen (en raar maar waar, ik hou nog van supermarkten ook), maar dit deed het niet zo voor me. Daarvoor was alles toch net wat te langzaam, te saai, te serieus. Een film die zeker baat had gehad bij wat meer tragikomische humor.

En tegelijkertijd gaat de film ook niet per se all-out wat drama betreft. Tegen het einde komt er wat meer zwaarte bij, maar over het algemeen vond ik het best een vlakke film.

Hier en daar wel wat sfeervolle of leuke momentjes en de hele sfeerschepping rondom dat werken in een grote supermarkt is uiteraard best oke gedaan, maar toch zat ik op den duur echt de minuten af te tellen.

2,5*

Film over vriendschap maar helaas ook over zich ongelukkig voelen.

Een doodgewoon verhaal in de handen van een sterke regie wat zich uit in de overtuiging waarmee de acteurs zich in hun rol vastbijten, en ook in de mooie beeldvorming, de suggestieve link tussen muziek en gebeuren, en enkele merkwaardig gevatte scènes.

Je voelt wel dat er iets naars was in het leven van Christian en ook Bruno doet vaak verbitterd en wanneer beiden elkaar iets toevertrouwen gebeurt dit in de mooie scène, ten huize van Bruno, waarbij hun overpeinzingen letterlijk belicht worden door de phares van de voorbijrijdende vrachtwagens.

En toch is de film niet bepaald naargeestig, realistisch wel en zelfs soms vermengd met een plezierig gevoel van hoe grappig een mens kan zijn in zijn onbekwaamheden.

De vleug romantiek is integer en houdt in het slot een hoopvol idee in van hoger te kunnen reiken en geluk te vinden.

Tenslotte laat Thomas Stuber niet na een paar sociale aspecten in te lassen, zoals de hemeltergende verspilling van voedsel of het gebruik van goedkope, buitenlandse werkkrachten, zeer vermoedelijk illegaal tewerk gesteld en in erbarmelijke toestanden gehuisvest.

Zonder verwachtingen deze film eens bekeken en het was toch wel een opvallende film. Het thema is redelijk origineel, want veel films over supermarkten heb ik nog niet tegengekomen.

Het verhaal zelf is niet het meest uitgebreide en het tempo ligt ook niet zo hoog, maar toch heeft hij wel iets. De cast kwam naturel over.

Het was wel eens anders en toch wel eens het bekijken waard.

Een film over verbondenheid, eenzaamheid en de dagelijkse last van het leven die moet gedragen worden. Inderdaad een zeer goede film met een heel menselijke insteek. Geen conflicten en bekvechterij, maar een bijna stilzwijgende solidariteit heerst tussen de werknemers. Bruno en de zwijgzame Christian zijn al vlug twee handen op een buik. Het aangename romantische niemendalletje met Marion mocht er ook wel wezen. Ze groeien stil maar zeker naar elkaar toe maar nooit is het romantiek in full force.

Deze film deed me vooral denken aan Paterson (3,5*) die dezelfde structuur van dagelijkse routine gebruikte, wat me in voornoemde film ook al beviel. Hier spelen die routines zich af tussen de winkelrekken van een supermarkt. De hoofdacteur deed me onmiddellijk denken aan Joaquin Phoenix waarop hij als twee druppels water lijkt, en zijn personage is een wat vreemde figuur, vol tattoo's, introvert, beetje een meeloper, maar toch een goedaardige vent.

Een tedere en warme film zoals ik ze graag zie. Ruime 3,5*

Fijne kleine arthousefilm over de gang van zaken in een grootwarenhuis. Weinig spectaculair, maar een menselijke authentieke benadering van het leven van het personeel ergens in de buurt van Thorgau als ik de nummerplaten van de auto’s mag geloven.

Ook altijd fijn om klasseacteur Rogowski aan het werk te zien. Toch samen met Tom Schilling het beste wat de mannelijke cinema in Duitsland te bieden heeft. Eenzaamheid staat centraal hier, niet alleen bij Christian, maar bij heel wat collega’s. De hoop naar erkenning en liefde, niet zo evident altijd, zo blijkt. De dramatische wendingen hakken er wel op in. Fijn verweven ook zijn ze met de meer opgewekte momenten.

De film is traag, maar blijft boeien. Een film over het leven, de sleur en de lelijkheid die dit soms ook met zich meebrengt. Een aanrader voor de filmhuisfans, dat zeker!

De film laat de kijker los in een supermarkt annex magazijn en laat hem twee uur lang deelgenoot zijn van een bijzondere microkosmos. De entourage klinkt niet heel spannend. Twee uur lang in een supermarkt en meeleven met de medewerkers aldaar. Daar besteed ik geen kostbare tijd aan, zou je kunnen denken. Ik dacht: "doe eens gek" en ben blij dat ik de tijd ervoor heb uitgetrokken. Ik heb een fijne film gezien.

De film richt zich niet op interacties met klanten. Met een stem en een schim hier en daar heb je het wel gehad. De film richt zich puur op het doen en laten van een aantal medewerkers. Contact met de buitenwereld is spaarzaam. Soms krijg je als kijker het gevoel dat de personages niet alleen in de supermarkt leven maar er ook wonen. Eigenlijk is de setting de ideale setting voor een sitcom. Iets als Are You Being Served? (1977) bijvoorbeeld. In den Gängen is echter geen komedie, hoewel de personages er vreemd en excentrike genoeg voor zijn. De humor wordt gelukkig niet geschuwd, maar de tragedie evenmin.

Een film over het leven van doorsnee mensen. Mensen die in de bijna knusse setting van de supermarkt een staat van prettig samenzijn hebben bewerkstelligd. Er wordt stiekem gerookt en meegeleefd met de zorgen van de ander. Er wordt gefeest en kleine levenswijsheden worden uitgewisseld. Het is een supermarkt waar bijzondere personages werken. De een vertoeft wat meer op de voorgrond dan de ander, maar een ieder krijgt zijn speeltijd.

Centraal staat de teergevoelige Christian (Franz Rogowski) die zich als nieuwe medewerker moet bewijzen. Hij maakt de indruk dat hij zich niet goed weet te redden in de harde buitenwereld. De supermarkt wordt zijn nieuwe thuis. Hij is vlijtig, op tijd en betrouwbaar en verdient al snel het respect van zijn collega’s. Leuke rol van Rogowski. Leuke rollen zijn er ook voor Peter Kurth als de chef die streng kan zijn maar die zijn personeel vooral veel genegenheid betoont. En voor Sandra Hüller als Marion, de plagerige en flirtende collega waarop Christian een oogje laat vallen. Een prima ensemble.

In den Gängen is niet een film met erg veel handeling. Het grootste deel van de film bestaat uit alledaagsheid en uit gesprekken die soms diepzinnig en soms banaal over en weer vliegen. De momenten waarop het drama de film binnendringt zijn vluchtig en worden slechts aangestipt. Verwijzingen naar een donker verleden van Christian of naar Marion’s ongelukkige huwelijk blijven oppervlakkige verwijzingen. Het zijn glimpjes duisternis die zich in de karakters manifesteren maar amper hun weg naar buiten vinden. Ook dan blijft de film trouw aan het credo dat zegt dat het leven in de supermarkt gescheiden is van het leven daarbuiten.

En zo vertelt In de Gängen het bepaald niet spectaculaire verhaal van een jonge man die gaat werken in een supermarkt en zich daar thuis gaat voelen. De tragikomedie verbindt de alledaagsheid met poëtische, hilarische en tragische elementen en laat een ontroerend beeld zien van een microkosmos die bestaat uit mensen die op het oog niet veel hebben maar die in hun onderlinge verbondenheid waarschijnlijk meer bezitten dan de meeste mensen. Fijne film.