Hereditary (2018)

Ja.

Kies je tijd goed:) maar je weet het nooit natuurlijk.

Dit is weer typisch zo'n film als The Witch en It Comes at Night waar mensen met verkeerde verwachtingen naartoe gaan. Ik zat zoals een aantal anderen hier ook in een zaal waarvan ik het idee had dat mensen de film niet serieus namen door constant te lachen, behoorlijk irritant dus.

De film heeft qua sfeer veel weg van horrorfilms uit de jaren 60/70 die behoorlijk onder je huid kruipt en waarbij je je op sommige momenten ongemakkelijk voelt. Voor mij is dit de definitie van horror en als je fan bent van de A24 stijl zit je bij deze film goed.

Juist....helemaal mee eens.

Ghostland nog niet gezien, tattoobob? Ben benieuwd wat je ervan zult vinden, met Martyrs in je top 10.

Vanwaar het lage gemiddelde. Prima film in het genre. Er hangt een lekker naargeestig screepy sfeertje gedurende de film en het kon mijn aandacht vasthouden. Zaten een paar enge scenes in. Vond hem stukken beter dan Ghostland, die me niet kon boeien.

Nee nog niet gezien maar staat wel op mijn radar

In het openingsshot van Hereditary zien we een verfijnde miniatuur van een groot landhuis. Het interieur beheerst de bewoners; levenloze vormpjes die verdwijnen in een groter geheel. Tot de camera langzaam inzoomt. We onze blik verleggen naar één van die vele kamers. En het levenloze tot leven komt.

Miniaturen als replica’s van de werkelijkheid, angstbeelden waarin je verdwalen kunt. Voorafschaduwingen van (of terugblikken op?) een nare familiegeschiedenis. Al snel schijnt één waarheid door: de bewoners zijn pionnen in een transcendent schaakspel. Veel keuze hebben ze ook niet. Zoals de filmtitel al insinueert liggen de wortels van het kwaad in het verleden. Zoveel wordt al zichtbaar op de katalyserende begrafenis van de mater familias. In de hoek van de rouwkamer kijkt een ongenode gast breed grijnzend toe. Het einde is slechts het begin.

volledige recensie

Sorry voor de off-topic, maar ik wilde even reageren. Ik snap dat je je stoort aan een hele luidruchtige zaal. Wat ik niet snap, is dat je iemand die lacht tijdens een horrorfilm gelijk wegzet als dom. Ik heb deze nog niet gezien, maar gezien de hoge spanning die er in deze film aanwezig lijkt te zijn, acht ik de kans groot dat ik ook wel eens zou lachen van de zenuwen. Dat overkomt me wel vaker, en is puur een spontane reactie. Ben ik daarmee in jouw ogen dom? Ik snap dat er een grens is, ik heb zelf ook echt een hekel aan mensen die bijvoorbeeld gaan zitten roepen of hardop commentaar leveren. Dat vind ik anders, dat is bewust gedrag. Maar gewoon even lachen van de zenuwen mag toch wel?

Dit was niet van de zenuwen. Dit was bewust de film belachelijk maken, inclusief een hoop luidkeels commentaar. Sommigen riepen echt door de zaal hoe stom ze alles vonden, daarbij duidelijk de clou missend.

De kritiek vind ik ook wel wat raar. Zij verpesten op heel asociale manier mijn avond, niet andersom.

Oké, nu is het duidelijk. Dan ben ik het inderdaad met je eens. Ik begreep je verkeerd doordat je het alleen over lachen had (volgens mij). Ja dat is zeker asociaal en bloed irritant. Ik heb er nooit zo'n last van, misschien omdat ik bijna nooit naar een film ga die nog maar net uit is; ik ben altijd wat later. Ben benieuwd hoe ik zelf reageer op deze film.

Bij mij werkte hij totaal niet op mn lachspieren. Was meer verbaast maar vond het einde wel iets hebben. Vond het echt 1 van de engere films die ik in een lange tijd gezien heb. De creepy naargeestige sfeer en prima acteerwerk hebben daar zeker in bijgedragen. Ik snap de veel hogere score op IMDB wel.

Ik ben zelf ook regelmatig in de lach geschoten tijdens deze film. De ellende die de familie Graham overkomt blijft zich zo lang opstapelen dat ik me best voor kan stellen dat je er melig van wordt. Maar de uitvoering is mijn inziens sterk genoeg om je niet uit de film te halen - als je de subtext tenminste meekrijgt, wat van een boel medelachers in mijn zaal overduidelijk niet gezegd kon worden. Ze verkondigden achteraf dan ook luidkeels wat voor een boutfilm ze het wel niet vonden. Des te jammer voor hun, zou ik zeggen.

Bij deze:

Hereditary werd al heel snel gebombardeerd tot “engste film van het jaar”. Dergelijke uitspraken hebben wat gewicht verloren de laatste tijd en doet de meesten van ons al niet veel meer. Tot de trailer verscheen en ik met verbazing de verontrustende sfeer in mij opnam! Hereditary is van productiemaatschappij A24 en die hebben al een paar pareltjes op hun naam staan. Denk aan It Comes at Night en vooral The Witch. Met Hereditary gaan we dezelfde occulte kant op als laatstgenoemde. Debutant Ari Aster heeft een flinke klus te klaren, want The Witch is namelijk een slow-burner pur sang, die met elke kijkbeurt beter wordt. Precies wat ik opnieuw hoop te beleven met Hereditary.

Nadat de grootmoeder van de familie Graham overlijdt, werpt de aanwezigheid van deze weinig geliefde vrouw nog steeds een schaduw op het gezin. Vooral haar kleindochter Charlie, voor wie ze altijd al een ongewone fascinatie had, lijdt eronder. De Grahams zitten nog midden in hun rouwproces wanneer langzaam maar zeker de afschuwelijke waarheid over hun afkomst aan het licht komt. Annie, de moeder binnen het gezin, wordt gedwongen om een duister pad in te slaan om te kunnen ontsnappen aan het noodlot dat hen allen te wachten staat.

Hereditary opent mooi met een shot van een miniatuurhuis waar langzaam op ingezoomd wordt en dan overgaat in de realiteit. Een shot dat niet alleen technisch leuk is, maar veel zegt over het lot dat het Graham gezin te wachten staat. De sfeer is al snel gezet. Grauw, verdrietig, weinig hoopgevend. We zien wel een gezin dat normaal probeert te functioneren, maar de verhoudingen zijn zoek en Aster krijgt het goed voor elkaar een subtiel gevoel van doem over ze heen te gooien. De toon is gezet en de horror wordt ook even aangekaart in een bijzonder eng shot meteen in het begin van de film. Drama blijft echter de boventoon voeren. Iets te lang, wat mij betreft.

Dat Hereditary geen film voor de mainstream is wordt al snel duidelijk. Maar een slow-burn horrorfilm is wel gebaat bij een stevige opbouw en daar faalt Hereditary wat in. Om de vergelijking met The Witch er weer even bij te halen: die film kent een constante opbouw en kakt eigenlijk geen moment in. Er is altijd wel een vorm van spanning voelbaar. Bij Hereditary niet. Op een gegeven moment duurt het familiedrama en rouw van de moeder te lang en wordt het niet helemaal duidelijk welke richting de makers nu op willen. De slogan “engste film van het jaar” komt het grootste deel van de film niet uit en zo is het toch weer gebeurd dat marketing een film om zeep helpt.

Tegen het einde barst de horror dan eindelijk los en deze is van bovengemiddeld niveau. Aster laat zich leiden door James Wan-achtige trucjes die ik in deze film liever niet had gezien, maar de dreiging is wel goed voelbaar. Erg sterk aspect is het personage Joan, die een akelig verleden met zich meedraagt en de film een bittere smaak geeft. Gelukkig maar, want buiten de twee kinderen om vond ik de ouders geen al te sterke personages. Toni Collette acteert zeer aardig maar haar personage mist geloofwaardigheid, soms zelfs op het lachwekkende af. Ook mist het gezin dynamiek. Gabriel Byrne is niet meer dan een incapabel aanhangsel, een vreemde gewaarwording voor zo’n grote acteur.

Hereditary is zeker een goede horrorfilm die een prima sfeer weet neer te zetten, maar het soortgelijke The Witch is op bijna alle vlakken een betere film. Het middenstuk duurt veel te lang en het wordt op een gegeven moment onduidelijk waar de hype vandaan komt en welke kant de makers op willen. Jammer, want Hereditary heeft het in zich om beter te zijn. Positief is dat de film zeker herzieningswaarde heeft en daardoor, net als The Witch, misschien wel beter wordt bij herziening. Voor nu heeft de marketing een beetje roet in het eten gegooid.

Hereditary (Ari Aster) - Bioscoop recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Vraag ik me ook af, het blijkt maar weer dat de meeste A24 films niet helemaal aanslaan bij het grote publiek. Ik ga hem donderdagochtend nog maar eens bekijken want ik wil hier eigenlijk wel een uitgebreide review over schrijven.

Als ze dat wel zouden doen (aanslaan bij het grote publiek), zou dat kunnen met behoud van de kwaliteiten die A24 fans zo waarderen? Ik meen van niet.

Mee eens. Vind trouwens de marketing van al hun films erg slim gedaan, op deze manier hebben ze alsnog commercieel succes.

Ik ga deze film vrijdag bewonderen in de bios ? Men spreekt in De Telegraaf van een cryptische film; ik houd daar wel van, een beetje denkwerk! Al die 'recht-toe-recht-aan-films' heb ik inmiddels wel gezien. De recensies hier zijn erg verdeeld, zie ik. Zouden de negatieve recensies komen door dat men misschien niet helemaal doorgeeft wat de clou van de film is? Wellicht valt 'ie in hun beleving dan wat tegen... Overigens zijn de verwachtingen ook zeer hoog. Met name omdat wordt gesproken over dat mensen huilend de zaal zijn uitgelopen. Maar ook dat men op een gegeven moment moest lachen bij een scene. Lachen en huilen liggen dicht bij elkaar, dat blijkt wel ? Ik laat mij verrassen!

Ik denk het. Zelf vond ik de clou vrij simpel, het heeft alleen wat meer diepgang dan de meeste horrors uit de afgelopen jaren. Zou alleen al die "mensen lopen huilend de zaal uit" artikelen maar negeren, dat zeggen ze wel vaker. Het is meer de dreigende sfeer die deze film ongemakkelijk en eng maakt.

Advies: Gewoon kijken dus! En dat ga ik vrijdag doen. Ik kies expres voor de vroege film, misschien dat dat scheelt qua 'lachers' in de zaal.....?

https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/hereditary-voelt-als-een-kussen-dat-steeds-steviger-op-je-gezicht-drukt-vijf-sterren-~bbcef32e/

Met deze recensie van de Volkskrant kan ik het alleen maar volmondig eens zijn.

''Het gezin als gevangenis waar iedereen levenslang heeft: dat idee is de ware horror van Hereditary''.

https://www.ad.nl/show/familie-belandt-in-horrordraaikolk-van-pure-waanzin~a0b1ac7e/

Dit is zonder twijfel een van de betere thrillers c.q. horrorfilms en de film wist me de volle speelduur te boeien, maar hij stelde me ook in een aantal opzichten een beetje teleur.

De film begint als een horrorfilm met spannende geluiden en geestverschijningen, maar in plaats van de horrorsfeer (‘er is iets niet pluis’) vast te houden c.q. de spanning gestaag op te bouwen ontwikkelt de film zich daarna in eerste instantie als een intens familiedrama (je gaat begrijpen waarom mensen van elkaar gaan scheiden als ze een kind zijn verloren) waardoor het een ander soort film lijkt te worden (met de confrontatie tussen moeder en zoon aan de eettafel als hoogtepunt). Aan het eind barst de horror los maar op een volstrekt ongeloofwaardige manier: elke goede horrorfilm heeft een dubbelzinnigheid (je kunt geloven dat wat je ziet ‘echt’ is gebeurd of dat het slechts fantasie van de hoofdpersonage dan wel metafoor van de auteur was) en waar de gebeurtenissen in de film lange tijd nog konden worden begrepen als hallucinaties (inbeelding) als gevolg van rouwverwerking/stress blijkt de dreiging aan het eind dan toch ‘echt’ te zijn en niet een beetje ook: de (ongeloofwaardige) horror gaat hier behoorlijk over the top, vol op de clichés en bijna op het lachwekkende af (alsof je in een hele goedkope horrorfilm bent beland). Samen met de dubbelzinnigheid verdwijnt ook elke subtiliteit en psychologische spanning.

De ontknoping laat bovendien zien dat de hele film in wezen een remake van Rosemary's Baby (1968) is. Dat kost de film veel punten voor originaliteit, al is het wel een originele kopie van Rosemary's Baby (1968), dat dan weer wel.

Al met al lijkt de film zo ook erg veel op Mother! (2017) die dezelfde opbouw heeft en eveneens kan worden geïnterpreteerd als een (originele) remake van Rosemary's Baby (1968). Deze film mist echter de metaforische laag in vergelijking met Mother! (2017). Maar evengoed is het een fijn horrorfilmpje dat goed doordacht in elkaar steekt (waarbij alle details later betekenis krijgen). En dat als bonus inzicht geeft hoe het verlies van een dierbare een gezin dat toch al niet lekker in z’n vel zat c.q. met elkaar omging helemaal kapot kan maken.