Thelma (2017)

Fijn dat Trier weer terug is bij de tedere, uiterst fijngevoelige cinema. Lieve, aangenaam raadselachtige film. Beetje Oslo.. meets Let the Right One in.

Thelma laat zich nog het best omschrijven als een psychologische horrorfilm, waarin de ontluikende liefde tussen twee meisjes (Eili Harboe, Kaya Wilkins) aanleiding is voor een reeks verontrustende gebeurtenissen. Joachim Trier keert na Louder than Bombs (2015) terug naar zijn Noorse roots; het resultaat is een ingehouden en meer surrealistische variant op Brian de Palma’s Carrie. Net als in Stephen Kings horrorklassieker (1976) hangt de ontwikkeling van speciale krachten bij het hoofdpersonage (Harboe) samen met een zorgwekkende stroom van christelijke symboliek, ontspringend in de huiselijke sfeer.

Thelma’s ouders (Henrik Rafaelsen, Ellen Dorrit Petersen) hebben immers de neurotische gewoonte hun jongvolwassen dochter constant in de gaten houden, juist nu ze op de universitaire campus voor het eerst op eigen benen staat. De verwijzingen naar zonde(val) en schuld zijn daarbij niet uit de lucht. Een biertje op een studentenfeest, gevoelens voor een medestudente; pure schaamte richting haar ouders gaat bij Thelma hand in hand met de trotse wil eigen keuzes te kunnen maken.

De constante spanning en ambiguïteit in het beeld zorgen ervoor dat Thelma van begin tot eind blijft intrigeren, ook als Trier in de tweede helft van de film wat narratieve steekjes laat vallen. Je zou de film verder braafjes en ingehouden kunnen noemen, maar dat hangt wel sterk samen met je referentiekader. Thelma laveert tussen arthouse en genrefilm, en voor de liefhebber van het meer conventionele drama is deze surrealistische trip visueel misschien te suggestief. Daarin ligt direct ook een belangrijke charme: ondanks de dik aangezette symboliek blijft er ruimte voor interpretatie. Het krachtige acteerwerk van de jonge Harboe zorgt ervoor dat de film ook gevoelsmatig haar sporen nalaat.

Een heerlijk intense psychologische thriller (PS. de aanduiding romantiek/sciencefiction hier op moviemeter lijkt me misplaatst). Het verhaal in grote lijnen is niet zo bijzonder of origineel (in dat opzicht doet de film denken aan Carrie of zelfs Raw) en de effecten wat afgezaagd met bv. lampen die uit en aan gaan, maar het verhaal is wel intelligent en heel fijn uitgewerkt met mooie beelden. Bovenal doet de film wat een film moet doen: hij zuigt je erin en geeft een hele intense ervaring. Ik herbeleefde zowat mijn eigen studententijd, haha! Al met al een zeer geslaagde film en een van mijn favorieten van 2017.

Joachim Trier schreef o.a. over Thelma dat film niet alleen verhaal moet zijn maar vooral belevenis. En zo denk ik er exact over. Ik ervoer deze film in ieder geval als een mooie belevenis en dat ligt niet in de laatste plaats aan de hoofdrolspeelster Eili Harboe in de rol van de verlegen maar toch wel zeer aantrekkelijke Thelma. Een meisje dat de grootste moeite had zich te bevrijden van dat fundamentalistische christelijke geloof. Een geloof dat in het teken staat van het zich altijd maar schuldig moeten voelen. Ik vind dit daarom ook een duidelijk existentialistische film. Thelma die op zoek was naar zichzelf en ontdekte dat ze zich aangetrokken voelde tot vrouwen. En wat haar bovennatuurlijke krachten betreft. Ach, christen fundamentalisten, als volgens jullie Jezus bovennatuurlijke krachten had, waarom zou Thelma ze dan niet kunnen hebben. Wen er maar aan.

4.0*

Erg goed. Ik ben niet bekend met Trier zijn vorige films maar deze had al snel mijn aandacht nadat ik de vergelijking met Carrie las. Er zijn zeker elementen die terugkomen zoals bovennatuurlijke krachten, welja ik weet niet in hoever telekinese bovennatuurlijk is in het geval van Carrie en ouders die christelijk zijn. Het christelijke gedeelte is hier wel duidelijk beperkter. Tegenwoordig is het christendom ook wel gemoderniseerd en dat zie je zeker terug in de reactie van de ouders. Er wordt wel een paar keer gebeden maar daar blijft het eigenlijk bij.

De romance is ongelooflijk sterk vond ik. Wat een aantrekkingskracht hadden Eili Harboe en Okay Kaya wel niet. Super! Wat ik ook niet vaak voorheb is dat ondanks het toch wel trage tempo ik heel sterk in de film werd meegezogen en dus gemakkelijk wegkeek. De film heeft me eigenlijk nog steeds niet losgelaten. Ik dacht wel dat deze me zou liggen en dat was ook het geval.

Dringend eens meer zien van Joachim Trier.

Het camerawerk is uitstekend met prachtige shots en de personages zijn levensecht. Ruime 4*.

De opening van Thelma is intrigerend en sleept je meteen mee in het verhaal van een tienermeisje uit een strenggelovig gezin wiens worsteling met haar seksualiteit onverwachte gevolgen heeft. Het trackingshot na de opening credits doet dusdanig denken aan Coppola's 'The Conversation' dat je verwacht een thriller voorgeschoteld te krijgen, maar Trier gebruikt het meer als een teaser. Zeker, er zijn scènes suspense oproepen en Eili Harboe geeft een bijzonder fraaie vertolking in de titelrol, maar uiteindelijk is dit een romantische psychologisch drama aangekleed als psycho-thriller. Het is jammer dat een film die zulke hoge verwachtingen schept in het eerste kwart uiteindelijk niet zoveel om het lijf blijkt te hebben en leidt tot een finale die even vaag als onbevredigend is.

Puik werk uit het hoge noorden. Een soort van Scandinavische arthouse-meets-Carrie. Ik vind het lastig om al te veel over de film te vertellen zonder te vervallen in spoilers, maar Thelma is een erg interessant filmpje dat gedurende haar speelduur meerdere malen de zaken in een behoorlijk ander licht stelt. Het begint al met een korte, fraaie openingsscene die al verbazing wekt - zeker gezien wat volgt. De film lijkt in het begin namelijk een portret van een onzeker, jong meisje uit een gelovig, beschermend gezin die gaat studeren en langzaam zichzelf ontdekt en haar grenzen verlegt. Ze maakt nieuwe vrienden, ontdekt haar gevoelens voor een medestudente, maar dat er vreemde dingen gebeuren, inderdaad.

Maar langzaam draait het perspectief. De bovennatuurlijke gaven van Thelma blijken echt, wat eerst een nogal betuttelende ouderschapsstijl lijkt is toch ingegeven door hele goede redenen, en via kleine stapjes wordt het steeds duidelijker dat de gave van Thelma een ware vloek is. Deze steeds veranderende blik op de situatie van Thelma maakt het een bijzonder boeiende film, natuurlijk gecombineerd met het feit dat het visueel en acteertechnisch ook gewoon goed in elkaar zit. En uiteindelijk is het ook een film die niet alles uitspelt, en waar ambiguiteit in blijft zitten - natuurlijk, Thelma bedoelt het niet verkeerd maar kan veel kwaad veroorzaken, en de houding en oplossing van vaders is dus ook wel te begrijpen. En ook het fatale conflict tussen hen en de beslissing van Thelma om terug te keren in haar oude leven en haar gave proberen ten goede te gebruiken is vanuit haar perspectief te begrijpen, maar het is zeker een einde waar een donkere wolk boven blijft hangen.

Hoe dan ook, ik ben onder de indruk van Thelma. Van het zich fraai ontwikkelende verhaal en de veranderende perspectieven, van het mooie en realistische portret van het beginnend studentenleven, van het geloofwaardige acteerwerk en de fraaie beelden, van de mysterieuze aspecten en de Carrie-achtige taferelen. Weet nog niet helemaal wat ik moet vinden van het einde, maar over het algemeen was dit absoluut de juiste film op het juiste moment.

Fraai filmpje !!

Inderdaad, meer zien van deze regisseur en ook vanwege het feit dat je langzaam maar zeker de film in wordt gezogen! Ik had al geruchten gehoord over het feit dat de film aan "Carrie" van Stephen King liet denken, Carrie (1976) / Carrie (2013)

(opmerking: de eerste uitvoering is de beste! Scheelt ruim 1,5 op IMDb.)

en inderdaad bij vlagen kregen ook wij dat gevoel.

Gedurende de film worden zaken vrij gegeven vanuit het verleden van Thelma en deze zijn niet al te vrolijk. Haar gave is een vloek voor haar en haar omgeving!

In een interview met Schokkend Nieuws vertelde Joachim Trier uitgebreid over hoe hij zich voor de film heeft laten inspireren door Dario Argento, John Carpenter en David Cronenberg. Hij zou de film zelfs geschreven hebben terwijl hij naar Goblin's soundtrack voor Tenebre luisterde. Gezien dit allemaal favoriete regisseurs van mij zijn was mijn interesse dus meteen gewekt.

Thelma verteld het verhaal van een meisje uit een streng religieus gezin die gaat studeren in een grote stad. Ze wordt verliefd op een ander meisje en dat is de aanleiding voor een aantal nare gebeurtenissen. Thelma heeft namelijk last van epileptische aanvallen en schijnt over vreemde gave te beschikken.

Trier heeft Thelma bedoeld als kritiek op de manier waarop ouders religieus fundamentalisme opdringen aan hun kinderen. Hij interesseerde zich vooral in de tegenstrijdigheid in de vader van Thelma, die begripvol en oprecht bezorgd om zijn dochter is, maar haar ook opzettelijk schuldgevoel aanpraat. Achteraf was het gedrag van haar vader (het geweer richten op Thelma) overigens ook best te begrijpen. Verder vind ik de manier waarop de studenten in Thelma's nieuwe omgeving haar overtuiging ridiculiseren en haar alcohol en roken opdringen even verwerpelijk als het aanpraten van schuldgevoel en een extreem fundamentalistische opvoeding.

De vergelijking met Carrie is natuurlijk snel gemaakt. In beide films volgen we een meisje met bovennatuurlijke gaven en een extreem religieuze achtergrond door een moeizame tijd op school. Anders dan Carrie kan Thelma echter ook dieren controleren, net als Jennifer in Phenomena (een van de vele inspiraties). Trier vind zelf echter dat de film een groter verband heeft met allegorische existentiële films zoals Cronenberg's The Dead Zone en Tony Scott's The Hunger. De epilepsie is immers gewoon een overdrijving van het schuldgevoel dat Thelma heeft door haar lesbische gevoelens.

De cinematografie van Thelma maakt, ondanks dat er wel degelijk close-ups in voorkomen, een vrij afstandelijke indruk. Dit komt natuurlijk ook voor een groot deel door de koele blauwtinten die in Noorwegen al sterk aanwezig zijn. Ook een reden kan het groothoek-objectief van het openingsshot (en tevens eindshot) zijn, die doet denken aan Coppola's The Conversation. Invloeden van Carpenter zien we in de kadrering, maar jammer genoeg geen POV-shots en andere Argentoëske trucjes. De duistere score van Ola Fløttum paste perfect bij de film en gaf het een unheimlich sfeertje. De elektronische muziek van Torgny/Soft system die in de film verwerkt zat was ook geweldig.

Hoewel ik Thelma een sterk drama met psychologische horror vond, viel het me ergens tegen dat de bovennatuurlijke gave van Thelma erg op de achtergrond bleven en deze zich voor een groot gedeelte net zo goed in haar hoofd hadden kunnen afspelen. Al met al een een geslaagde moderne Noorse Art-house variant op Carrie.

Door de metafoor van het seksuele ontwaken van de vrouwelijke personage, doet Thelma direct denken aan films als Carrie, of de recentere Grave en The Witch. Echter met één groot verschil dat bijna alle bovennatuurlijke elementen ontbreken. Bijna, want er zijn er wel een paar scenes; zo zien we de cliché knipperende verlichting en (betere) scenes met soms ijzingwekkende verdwijningen. Hiermee schaart deze Scandinavische arthouse-variant zich niet bij de illustere genoemde maar hoort de film zeker wel bij de sub-top. Ook de verklaring(en) over haar gedrag worden in het midden gelaten. Regisseur Joachim Trier richt zich net iets teveel op het spanningsveld tussen geloof en wetenschap, tussen creationisme en de evolutieleer. De grootste kracht van de film zit hem vooral in de unheimische sfeer. Die is vanaf de openingssequentie, waarin een vader tijdens een hertenjacht in de sneeuw overweegt zijn dochtertje te doden, aanwezig. Daarnaast is het bijzonder sterke acteerwerk van titelrol-vertolkster Eili Harboe de drijvende factor achter deze film. Zij speelt op grandioze manier Thelma die van strenggelovig meisje op weg is naar jonge vrouw met ontluikende (lesbische) seksualiteit. Het visuele geheel is strak maar ook charmant, eenvoudig maar nooit saai. Je zou het typisch Scandinavisch kunnen noemen. Het laatste pluspunt van de film zit hem in de aandacht van op het eerste gezicht kleine scenes. Zoals bv. een haar die op het kussen is achtergebleven en liefkozend wordt bewaard. Ogenschijnlijk onbelangrijke zaken maar juist die maken van deze film een fijne geslaagde beleving.

Trier als schoolmeester die er alles aan doet om zijn klasje bij de les te houden, met wat je zou kunnen zien als een wel zeer aaibaar zusje van Ducournau’s Grave. Maar een vergelijking met een andere film is misschien nog wel meer passend; een film, waarvan Thelma zo’n beetje de Disney-variant is.

Zeer behulpzaam worden we begeleid op onze tocht door het spookhuis, waar de verlichting regelmatig hapert en vogelzwermen niet door hebben dat het raam dicht is, met een van meet af aan glashelder gewetensconflict, veroorzaakt door, jawel, een orthodox christelijke opvoeding. Goed dat dat eindelijk eens aan de kaak wordt gesteld.

Dat ‘religieus fundamentalisme’ is uiteraard niet meer dan één van de (maar wel één van de meest handzame) verschijningsvormen van het veelkoppige monster van het eeuwenoude vrouwen onderdrukkende patriarchaat, waar Thelma glorieus mee afrekent.

De dokter komt ons voor de zekerheid uitleggen waar het aan schort, en we googelen nog even voor het historisch perspectief, met heksenvervolgingen en de epidemische ‘hysterie’ onder vrouwen rond de vorige eeuwwisseling.

De vadermoord werkt eens te meer bevrijdend, en moeder krijgt te horen ‘sta op en wandel’. Jeetje Mina, Jezus was misschien wel een vrouw; klonk die openbaring laatst niet op in ongeveer dezelfde contreien?

Trier, Von Trier... Is dat aanstellerige voorvoegsel dan het merkteken, de golfbreker, van de aanhoudende vloed van cultureel correcte poezeligheid uit Scandinavië? Het teken van de verlossende... Antichrist?

Prima.

Thelma mengt heel veel genres in 1 film. Dat op zijn beurt sterke en wat zwakkere scenes doet ontwaken. Zo zit er wat romantiek in, wat mystery, wat drama en soms grenzend tegen een horror/thriller, ook al is het nergens ontzettend eng.

De film vertelt zijn verhaal traag, soms wat warrig. Maar het verhaal is voor een groot deel prima te lezen. Het gaat ook over de evaluatie van een jonge vrouw en hoe deze haar "krachten" leert te beheersen.

Sommige scenes zijn sterk, en sommige wat zwak. Uiteindelijk is het een prima film geworden die een aanrader kan zijn voor Scandinavische filmliefhebbers.

Thelma

Fantastische film. Thelma is een film die compleet verrast en heerlijk nasuddert, en Joachim Trier weet vanaf de eerste minuut de aandacht van de kijker vast te houden door het creëren van een ijzingwekkende sfeer en voelbare spanning. Je weet dat er iets niet klopt en heel langzaam zorgt Trier ervoor dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Thelma is een soort van La vie d’Adéle meets Carrie, maar Trier drukt wel zijn eigenzinnige stempel op het materiaal (een bepaalde ‘slangscene’ is heerlijk creepy). En het resultaat is verbluffend, wat ook gezegd kan worden van het acteerwerk van de jonge Harboe. Haar staat een grote toekomst te wachten.

Hier en daar een beetje traag, maar overwegend een bijzonder fraai vormgegeven, meeslepende dromerige bovennatuurlijke thriller. Qua sfeer en camerawerk is dit echt helemaal top; akteerwerk en plot mogen er ook zeker zijn. De veelbelovende Scandinavische regisseur Joachim Trier heeft zichzelf overtroffen.

Goeie film over een jonge vrouw die plots epileptische aanvallen krijgt. De film heeft verhaaltechnisch aardig wat raakvlakken met Carrie. Sfeervol in beeld gebracht met een paar mooie, nachtmerrie-achtige scenes. Eili Harboe laat een goeie indruk achter in de titelrol. Misschien iets te vol symboliek en soms een tikkeltje traag.

Mooie kritiek, maar het gaat me toch wat te kort door de bocht. Al was het maar omdat, als je de film volgt in wat 'ie laat zien, de conclusie moet zijn dat Thelma inderdaad ronduit gevaarlijke 'gaven' heeft. Dat wil zeggen, Trier creëert op handige wijze een alternatieve interpretatie voor de rationele mens die z'n sympathie voor de hoofdpersoon niet wil loslaten en tegelijk een bloedhekel heeft gekregen aan die vader (moederlief was bijna nog erger trouwens), waarin hij dan wellicht de boosdoener is geweest met z'n medicijnen, maar deze zienswijze heeft, zo moet je toegeven, mindere papieren. Het voorgevoel van Thelma in de laatste scene bijvoorbeeld. En hoe verklaar je de baby onder het ijs?

Ook de medische kant van de zaak vond ik vrij integer eigenlijk. PNEA komt inderdaad veel meer voor bij vrouwen dan bij mannen, dit geldt voor veel functionele aandoeningen, waarvan een deel vroeger 'hysterie' werd genoemd. Verder zien we Jean d'Arc tijdens de google-zoektocht, maar heel veel heksenvervolgingstaferelen heb ik volgens mij niet gezien.

Zelf vond ik Thelma als vertelling zeker niet vlekkeloos. De christelijk orthodoxe achtergrond leek me zelfs een onnodig extraatje wat het een beetje overladen maakt, maar blijkbaar was dit het hoofdthema van Trier als ik bovenstaande berichten mag geloven. Er zijn echter vele momenten die op z'n minst boeiend of soms ronduit erg mooi zijn. De eerste kus bijvoorbeeld. Het overzichtsshot aan het begin. De telefoonbiecht over het drinken van alcohol. Waar de eerdere films van Joachim Trier over het algemeen ingetogen waren, is Thelma soms ingetogen en soms heel expressief. Dat laatste komt de ervaring voor mij wel ten goede. Nu nog de vertelling iets meer in balans brengen.

In vond het juist een aardige kwinkslag dat die ouders, in een laatste wanhoopspoging hun fratricidale dochtertje wat tot bedaren te brengen, grijpen naar zowel wetenschap (platspuiten die hap) en religieus fundamentalisme, terwijl er geen aanleiding is dat ze zelf Christelijk zijn groot gebracht. Zoals men toch altijd heeft gezocht naar de schijnveiligheid van God etc., om maar te kunnen dealen met verschijnselen die ze niet kunnen verklaren en die hen daarom de stuipen op het lijf jagen. Zoals over de grond kronkelende vrouwen (de slang is nooit ver weg).

En het heeft toch ook gewoon gewerkt. Pas zodra Thelma het huis uitvliegt en allerlei zinnenprikkels krijgt zoals het highschool riedeltje altijd gaat (jammer dat Trier daar niet wat meer bijzonders wist te verzinnen), beginnen er weer vogels tegen ramen te kwakken en loopt alles in de soep. Wat dat betreft had die pa het nog niet zo slecht gezien allemaal, behalve dan als je kijkt vanuit het perspectief van Thelma, zoals deze film voor het overgrote deel doet.

Daardoor lijkt Trier zeker in het tweede deel stelliger uit de hoek te komen dan nodig. Met name het 'sta op en loop'-foefje vond ik wat misplaatst, temeer omdat ik er helemaal niet zo gerust op ben dat lieve, bedeesde Thelma op het einde alleen maar goede bedoelingen heeft.

Los van dit alles een (inderdaad) vooral sfeervolle film met veel onderkoelde stilte doorbroken met een paar heerlijke surrealistische uitbarstingen. Paar prachtige vondsten ook, met name die haar in het glas, wapperend aan de ene kant, stil aan de andere. Geweldig vond ik dat.

4*

Ik ben niet zo thuis in de filmwereld over bovennatuurlijke verschijnselen. Daarom zeggen veel verwijzingen naar andere films in eerdere commentaren mij weinig. Ik kan mij echter wel vinden in de link die Biosguru legt met Requiem (2006). Net als in die film gaat ook deze film over psychische verminking van een jonge vrouw door streng religieuze ouders, die het noorden definitief kwijt zijn.

Ik weet niet zeker of ik alles goed begrepen heb. Op momenten dat Thelma vanwege haar orthodoxe opvoeding emotioneel in gewetensnood raakt door externe impulsen, creëert zij volgens mij in haar onderbewustzijn een alternatieve werkelijkheid waarin zij afrekent met die impulsen. Wat daar ook van zij, ik vind het een pakkend drama niet in de laatste plaats door het overtuigende optreden van Eili Harboe, een bijzonder aangename verrassing. Mijn tweede kennismaking met Joachim Trier —een regisseur om in de gaten te houden— levert een van de betere films op, die ik dit jaar tot nu toe gezien heb.

Ik zie ook wel graag dit soort films, maar deze viel me toch wel erg tegen.
De opbouw is hier tergend langzaam en met haar speciale krachten werd veel te weinig mee gedaan. De twee jonge actrices deden het zeker naar behoren en ook de de donkere muziekscore en stiltes zorgen voor die typische Scandinavische sfeer. Maar het verloop van het verhaal en de inhoud wisten mij niet te boeien. Je kunt er heel wat van maken dat de film echt wel complex wordt, maar mijn belevenis gaat eerder naar een inhoud die best te begrijpen valt. 4/10

Triest.

Waar de scenes in de eerste paar minuten erg, erg sterk zijn, wordt daar een belofte gemaakt die Trier niet inlossen kan. In plaats van een behoorlijk verhaal zoekt hij het vervolgens in de gristelijke hoek, en dat ligt bij mij echt niet goed - en al zeker niet met deze prutserige symboliek voor beginners. Zoals ik al eens vaker heb moeten aanhalen, ik ben in het westland opgegroeid - daar waar God straft met mijn hand, daar waar het mij meer pijn doet dan jou, en daar waar de boeken van Maarten 't Hart geschreven zijn in het zweet van zijns aanschijns. Dus kom me niet aan met dit soort bedoening zonder het ook echt goed te doen. En een suf motiefje van ongewilde broederhaat en ietwat puberaal afzetten tegen het alom gehate patriarchaat, pffff, echt, als je geen talent hebt, waarom monster je niet aan op de grote vaart, dan zie je nog wat van de grote wereld - zo citeer ik maar even een van mijn profs, en waar ik altijd een hekel aan die brave man gehad heb, wellicht had hij met zijn standaard riedeltje nog net iets van gezond verstand in Trier kunnen wakker maken.

Qua beeld en acteren zit het wel redelijk snor - Trier weet de zaakjes echt wel redelijk volgens zijn visie uit te werken. Het is echt die visie waar het mis zit, een beter voorbeeld van een regisseur die zich volkomen vertilt aan het narratief dat hij probeert te brengen schiet me echt zogauw niet te binnen. Dat moet toch wel een volstrekt gebrek aan zelfkritiek zijn. Trieste boel.

Trier weet hij doet en hij doet dat goed. Thelma kent verwijzingen naar andere films als Carrie of Requiem, maar net als je denkt dat hij te veel die films overneemt, overstijgt hij dat. Enorm sfeervol met dreigende muziek en mooie beelden. Met een heerlijke cast en een spannend verhaal. Blij om nog eens op het puntje van mijn stoel gekluisterd te zijn. Nooit verwacht dat deze film zo goed zou zijn.

Eerder flauw gebeuren

Weer zo'n arthouse regisseurtje dat bij de genrefilm gaat lenen om z'n drama wat op te fleuren. Zo zijn er de laatste tijd wel erg veel, zelden weten ze er wat van te maken. Allicht omdat de genreëlementen zelden goed uit de verf komen en het drama ondergesneeuwd raakt door de hoop wat spannenders te zien.

Sowieso heb ik niet zo heel veel met de Scandinavische degelijkheid. Het oogt allemaal wel redelijk netjes, maar het is tegelijkertijd zo oersaai, verwacht en afgeborsteld. Thelma voldoet perfect aan die beschrijving. Zelfs wat klassiek mooie onderwaterscenes weten amper indruk te maken, zo'n synth-toetertje aan het eind maakt ondertussen ook niet veel indruk meer.

Rest een drama dat nooit echt vorm krijgt omdat de film de hele tijd met andere genres aan het flirten is. Vleugje mystery, thriller, fantasy, het zit er allemaal wel in, maar veel meer dan een paar seconden hier of daar krijg je niet. Wel een redelijk pover uitgewerkte relatie en wat gedoe met overbezorgde ouders. Het tempo was op dat moment al zo laag dat het amper nog wist te boeien.

Mnee, dit soort halfslachtige films vind ik niet echt boeiend. Doe mij maar een regisseur die vol voor iets wil gaan.

2.0*

Een prachtige film ! Een van de beste films die ik de laatste tijd gezien heb. Zo ontroerend, aangrijpend en beklemmend.

En wat een knappe actrice ! Thelma sleepte mij mee in haar leven en ik was volledig in de ban met wat haar allemaal overkwam.

Heb deze film nu pas ontdekt, maar wat een pareltje !

Wow wat heb ik hiervan genoten, van de film én Eili Harboe. De beschrijving romantisch doet deze film tekort. Heerlijke sombere en duistere Noorse film, die zeer beklijvend is en met momenten wat ongemakkelijk aanvoelt en dat laatste is een dik pluspunt hoor. The visuals en sound zitten er boenk op en de mooie verschijning Eili Harboe, maakt dat dit voor mij een film is om van te smullen. Scandinavische films, ze zijn vaak nogal traag opbouwend, redelijk clean, maar mede door hun kijk op duisternis, vaak door merg en been. Twee van die andere zeer sterke Scandinavische films zijn toch 'Låt den rätte komma in' en 'Män som hatar kvinnor'. Deze mag mee in het rijtje. Grote fan!

Gedegen Noorse film over een jong meisje met paranormale gaven die niet altijd voor het juiste gebruikt worden. Zoals we wel meer zien in Scandinavische films en bij uitbreiding de thrillersectie is het uiterst stijlvol en vakkundig gemaakt.

Hier en daar wat onsterk ongemakkelijke scènes zoals met de baby (tot twee maal toe). Verder ook voldoende aandacht voor een doordacht plot. De bemoeizucht, controle en fanatieke religieuze overtuiging van het gezin komt dan toch érgens van en valt later in de film in zijn plooi.

Ondanks alles toch een intrigerend, boeiend en zelfs sympathie personage. Duister en bevreemdend ook. Eng wordt het nooit, maar vooral de sfeer zit goed.

Goeie film met een - wat een verademing - niet op snelle en goedkoop effectbejag gerichte vertelstijl. Maar goed, dat kun je aan de Scandinaviërs wel overlaten. Veel symboliek ook, die tot nadenken stemmen: christelijke moraliteit, vrije keuze en lotsbestemming. Een dikke 3,5 ster.

Wat begint als een intrigerende psychologische thriller verzandt naar het einde toe in langdradigheid en een onbevredigend einde. Het is inderdaad allemaal sterk ingekleurd met christelijke motieven (bvb de droomscène met de slang). Dat men die kant wil opgaan wordt trouwens al heel onsubtiel op de poster aangegeven. De aandoening van Thelma wordt ook geassocieerd met historische getuigenissen van hekserij. Eeuwen vroeger zou Thelma wellicht op de brandstapel geëindigd zijn. Trier is een regisseur die vorm boven inhoud verkiest en dit is geen uitzondering... Het is allemaal visueel best leuk om te zien, maar wat hij met al die christelijke symboliek wil vertellen ontgaat me toch een beetje.

Dit was nog een lange film. Jammer had de film ook een traag tempo. Het verhaal was wel wat bijzonder en de cast deed het ook goed, maar 'k heb er toch geen waw gevoel bij. Het was toch minder m'n ding.

Ik was aan het twijfelen tussen Thelma en The Worst Person in the World van Joachim Trier en uiteindelijk ben ik voor deze Thelma gegaan.

Trier maakt gebruik van de gekende horrortrucjes om tijdens de opbouw een spanningsboog te creëren. De ouders met hun extreem controle gedrag tegenover Thelma zorgen voor een onaangenaam gevoel, hier en daar komt er een zwerm vogels voorbij en ook de lampen vallen soms even uit.

redelijk cliché dus en bijzonder wordt het echter nooit en een nieuwigheidje heb ik ook niet echt ontdekt. Wat dat betreft ben ik op mijn honger blijven zitten. Een horror zou ik dit niet noemen, maar eerder een psychologische thriller met veel gelijkenissen met Carrie en wat religieuze symboliek.

2*