Thelma (2017)

Zin!

Weer heel wat anders dan zijn voorgaande films. Maar eh... zie ik er nou weer eentje het water in lopen?

Hee! Even compleet langs me heen gegaan. Hier ga ik nu ook wel reikhalzend naar uitkijken!

Uiteraard.

Vanaf 7 december in de bioscoop (Imagine)

Puur metaforisch bedoeld .. ofzo

En ik hoor ook bij de club die hier reikhalzend naar uit kijkt. Hoi, hoi, hoi.

Fijn dat Trier weer terug is bij de tedere, uiterst fijngevoelige cinema. Lieve, aangenaam raadselachtige film. Beetje Oslo.. meets Let the Right One in.

Zwolle84

Ik las even ‘Von Trier’. Deze regisseur ken ik niet, maar het plot klinkt interessant.

Oslo 31 augustus vond ik echt wel heel sterk. Aanrader ook, al is hij behoorlijk donker.

Louder Than Bombs was ook erg degelijk trouwens.

Thelma laat zich nog het best omschrijven als een psychologische horrorfilm, waarin de ontluikende liefde tussen twee meisjes (Eili Harboe, Kaya Wilkins) aanleiding is voor een reeks verontrustende gebeurtenissen. Joachim Trier keert na Louder than Bombs (2015) terug naar zijn Noorse roots; het resultaat is een ingehouden en meer surrealistische variant op Brian de Palma’s Carrie. Net als in Stephen Kings horrorklassieker (1976) hangt de ontwikkeling van speciale krachten bij het hoofdpersonage (Harboe) samen met een zorgwekkende stroom van christelijke symboliek, ontspringend in de huiselijke sfeer.

Thelma’s ouders (Henrik Rafaelsen, Ellen Dorrit Petersen) hebben immers de neurotische gewoonte hun jongvolwassen dochter constant in de gaten houden, juist nu ze op de universitaire campus voor het eerst op eigen benen staat. De verwijzingen naar zonde(val) en schuld zijn daarbij niet uit de lucht. Een biertje op een studentenfeest, gevoelens voor een medestudente; pure schaamte richting haar ouders gaat bij Thelma hand in hand met de trotse wil eigen keuzes te kunnen maken.

De constante spanning en ambiguïteit in het beeld zorgen ervoor dat Thelma van begin tot eind blijft intrigeren, ook als Trier in de tweede helft van de film wat narratieve steekjes laat vallen. Je zou de film verder braafjes en ingehouden kunnen noemen, maar dat hangt wel sterk samen met je referentiekader. Thelma laveert tussen arthouse en genrefilm, en voor de liefhebber van het meer conventionele drama is deze surrealistische trip visueel misschien te suggestief. Daarin ligt direct ook een belangrijke charme: ondanks de dik aangezette symboliek blijft er ruimte voor interpretatie. Het krachtige acteerwerk van de jonge Harboe zorgt ervoor dat de film ook gevoelsmatig haar sporen nalaat.

Thelma, Boeit van begin tot einde. Dat gaat van ergernis over de ouders tot de traagheid waarmee de film verloopt. Er zitten schitterende opnames tussen die dat meer dan goed maken. Kort om een aanrader.

Trailer zag er flink wtf gaaf uit maar natuurlijk niet te zien in Grunn dus dat wordt weer reizen.

Een heerlijk intense psychologische thriller (PS. de aanduiding romantiek/sciencefiction hier op moviemeter lijkt me misplaatst). Het verhaal in grote lijnen is niet zo bijzonder of origineel (in dat opzicht doet de film denken aan Carrie of zelfs Raw) en de effecten wat afgezaagd met bv. lampen die uit en aan gaan, maar het verhaal is wel intelligent en heel fijn uitgewerkt met mooie beelden. Bovenal doet de film wat een film moet doen: hij zuigt je erin en geeft een hele intense ervaring. Ik herbeleefde zowat mijn eigen studententijd, haha! Al met al een zeer geslaagde film en een van mijn favorieten van 2017.

Kan dit geen thriller noemen, daar is het te weinig rationeel voor. Voor mij moet een thriller namelijk rationeel zijn. Gewoon een mystery, dus.

Maar verder wel een aardige film, al voelde het wel heel erg stuurloos. Je kunt er achteraf vele kanten mee op, soms is dat fijn, maar in dit geval lijkt het me eerder gemakzuchtig schrijfwerk.

De sfeer in de film is wel heerlijk, daar heeft Trier goed voor gezorgd. Misschien dat een herziening meer punten oplevert, maar na deze eerste keer ben ik niet echt overtuigd. Wat vrijblijvende symboliek, enkele losse eindjes, en verder wat coming-of-age onzekerheidjes. Het zal wel.

Toch wel! 13 en 15 januari, uiteraard in die vermaledijde RKZbios.

Zo'n film als je de bioscoop uitkomt je nog vol vragen zit. Ik hou daar wel van. Een verhaal dat alle kanten opstuitert, want wat is dit: thriller, pychodrama, mysterie? Van alles wat dus. Zelfs wel een beetje 'Knielen op een bed violen'. Maar zeker geen sciencefiction, zoals hier aangegeven. Je zou er zelfs nog wel een aanklacht tegen fundamentalistische gelovigen in kunnen zien. Heb me er prima mee vermaakt. Die Eili Harboe zet een krachtige en geloofwaardige studente neer die ook maar heen en weer geslingerd wordt tussen alle gevoelens. De bovennatuurlijke hocuspocus hoefde voor mij niet zo. De vader in dat bootje...ach.

Prima film, begrijp alleen niet waarom Trier afgezaagde van die afgezaagde horrorclichés gebruikt. De film heeft wat mij betreft geen knipperende lichten en tegen ramen vliegende zwarte vogels nodig.

Dat zijn ware woorden, Spiekercoen. Ik wilde net hetzelfde schrijven, op één keer 'afgezaagde' na. Weet je wat, ik doe het gewoon alsnog. Prima film, begrijp alleen niet waarom Trier van die afgezaagde horrorclichés gebruikt. De film heeft wat mij betreft geen knipperende lichten en tegen ramen vliegende zwarte vogels nodig.

Ik vond het vermakelijk, maar ik houd dan ook wel van een stukje mysterie op zijn tijd. Het tempo was aangenaam kalm, de beelden mooi, de plotopbouw sterk (die beginscène zet de boel direct op scherp) en de ontwikkeling en dubbele laag van de personages beviel mij ook wel. Wie is er goed, wie is er fout? Toen ik de bioscoop uit liep, had ik overigens precies nul vragen. Of eigenlijk eentje, namelijk: zullen we hier nog iets drinken of gaan we naar huis? (We gingen naar huis.)

Joachim Trier schreef o.a. over Thelma dat film niet alleen verhaal moet zijn maar vooral belevenis. En zo denk ik er exact over. Ik ervoer deze film in ieder geval als een mooie belevenis en dat ligt niet in de laatste plaats aan de hoofdrolspeelster Eili Harboe in de rol van de verlegen maar toch wel zeer aantrekkelijke Thelma. Een meisje dat de grootste moeite had zich te bevrijden van dat fundamentalistische christelijke geloof. Een geloof dat in het teken staat van het zich altijd maar schuldig moeten voelen. Ik vind dit daarom ook een duidelijk existentialistische film. Thelma die op zoek was naar zichzelf en ontdekte dat ze zich aangetrokken voelde tot vrouwen. En wat haar bovennatuurlijke krachten betreft. Ach, christen fundamentalisten, als volgens jullie Jezus bovennatuurlijke krachten had, waarom zou Thelma ze dan niet kunnen hebben. Wen er maar aan.

4.0*

Stap(je) terug voor Trier! Alhoewel er in het verhaal een persoonlijk portret van een kwetsbaar persoon schuilgaat, mist Thelma de poëtische toon van Oslo en Louder Than Bombs. Daarbij vond ik dat het "bovennatuurlijke" een wat vreemde en niet geheel heldere rol speelt in de film.

Uitstekende film met een fijne score, erg goed acteerwerk en een goede sfeer.

Ik moet wel zeggen dat de film mij iets te straightforward was. Ik had liever iets meer ambiguïteit gezien met betrekking tot de vraag of er echt bovennatuurlijke krachten in het spel waren of niet. Nu was het wel erg duidelijk dat dit niet het geval was. Dezelfde kritiek heb ik op het einde dat wel erg feelgood was. Mooier was geweest om te eindigen met de scene dat Thelma weer bovenduikt in het zwembad. Het had dan open gelegen of ze was verdronken in het meer of zichzelf en Anja had getransporteerd naar het zwembad. Het eindshot vond ik dan wel weer passend.

Erg goed. Ik ben niet bekend met Trier zijn vorige films maar deze had al snel mijn aandacht nadat ik de vergelijking met Carrie las. Er zijn zeker elementen die terugkomen zoals bovennatuurlijke krachten, welja ik weet niet in hoever telekinese bovennatuurlijk is in het geval van Carrie en ouders die christelijk zijn. Het christelijke gedeelte is hier wel duidelijk beperkter. Tegenwoordig is het christendom ook wel gemoderniseerd en dat zie je zeker terug in de reactie van de ouders. Er wordt wel een paar keer gebeden maar daar blijft het eigenlijk bij.

De romance is ongelooflijk sterk vond ik. Wat een aantrekkingskracht hadden Eili Harboe en Okay Kaya wel niet. Super! Wat ik ook niet vaak voorheb is dat ondanks het toch wel trage tempo ik heel sterk in de film werd meegezogen en dus gemakkelijk wegkeek. De film heeft me eigenlijk nog steeds niet losgelaten. Ik dacht wel dat deze me zou liggen en dat was ook het geval.

Dringend eens meer zien van Joachim Trier.

Het camerawerk is uitstekend met prachtige shots en de personages zijn levensecht. Ruime 4*.

Breng je stem uit Alathir als hij zo goed is.

Ik zou hem ook willen zien.

Geen een keer op het uurwerk gekeken...

Een trip.

De opening van Thelma is intrigerend en sleept je meteen mee in het verhaal van een tienermeisje uit een strenggelovig gezin wiens worsteling met haar seksualiteit onverwachte gevolgen heeft. Het trackingshot na de opening credits doet dusdanig denken aan Coppola's 'The Conversation' dat je verwacht een thriller voorgeschoteld te krijgen, maar Trier gebruikt het meer als een teaser. Zeker, er zijn scènes suspense oproepen en Eili Harboe geeft een bijzonder fraaie vertolking in de titelrol, maar uiteindelijk is dit een romantische psychologisch drama aangekleed als psycho-thriller. Het is jammer dat een film die zulke hoge verwachtingen schept in het eerste kwart uiteindelijk niet zoveel om het lijf blijkt te hebben en leidt tot een finale die even vaag als onbevredigend is.

Puik werk uit het hoge noorden. Een soort van Scandinavische arthouse-meets-Carrie. Ik vind het lastig om al te veel over de film te vertellen zonder te vervallen in spoilers, maar Thelma is een erg interessant filmpje dat gedurende haar speelduur meerdere malen de zaken in een behoorlijk ander licht stelt. Het begint al met een korte, fraaie openingsscene die al verbazing wekt - zeker gezien wat volgt. De film lijkt in het begin namelijk een portret van een onzeker, jong meisje uit een gelovig, beschermend gezin die gaat studeren en langzaam zichzelf ontdekt en haar grenzen verlegt. Ze maakt nieuwe vrienden, ontdekt haar gevoelens voor een medestudente, maar dat er vreemde dingen gebeuren, inderdaad.

Maar langzaam draait het perspectief. De bovennatuurlijke gaven van Thelma blijken echt, wat eerst een nogal betuttelende ouderschapsstijl lijkt is toch ingegeven door hele goede redenen, en via kleine stapjes wordt het steeds duidelijker dat de gave van Thelma een ware vloek is. Deze steeds veranderende blik op de situatie van Thelma maakt het een bijzonder boeiende film, natuurlijk gecombineerd met het feit dat het visueel en acteertechnisch ook gewoon goed in elkaar zit. En uiteindelijk is het ook een film die niet alles uitspelt, en waar ambiguiteit in blijft zitten - natuurlijk, Thelma bedoelt het niet verkeerd maar kan veel kwaad veroorzaken, en de houding en oplossing van vaders is dus ook wel te begrijpen. En ook het fatale conflict tussen hen en de beslissing van Thelma om terug te keren in haar oude leven en haar gave proberen ten goede te gebruiken is vanuit haar perspectief te begrijpen, maar het is zeker een einde waar een donkere wolk boven blijft hangen.

Hoe dan ook, ik ben onder de indruk van Thelma. Van het zich fraai ontwikkelende verhaal en de veranderende perspectieven, van het mooie en realistische portret van het beginnend studentenleven, van het geloofwaardige acteerwerk en de fraaie beelden, van de mysterieuze aspecten en de Carrie-achtige taferelen. Weet nog niet helemaal wat ik moet vinden van het einde, maar over het algemeen was dit absoluut de juiste film op het juiste moment.

Fraai filmpje !!

Zo te lezen is Trier niet mijn ding. Vaag en onbevredigend, vol vragen zitten na de film. wat heb ik eigenlijk gezien. MAW: een film om snel weer te vergeten. Net als Melachonia (zal het wel verkeerd spellen), ook al zo'n meesterwerkje die je het liefst nooit meer een 2de keer wil zien.

...en dit is Joachim Trier. Melancholia is Lars von Trier

Inderdaad, meer zien van deze regisseur en ook vanwege het feit dat je langzaam maar zeker de film in wordt gezogen! Ik had al geruchten gehoord over het feit dat de film aan "Carrie" van Stephen King liet denken, Carrie (1976) / Carrie (2013)

(opmerking: de eerste uitvoering is de beste! Scheelt ruim 1,5 op IMDb.)

en inderdaad bij vlagen kregen ook wij dat gevoel.

Gedurende de film worden zaken vrij gegeven vanuit het verleden van Thelma en deze zijn niet al te vrolijk. Haar gave is een vloek voor haar en haar omgeving!