Labyrinth (1986)

Ook hier ontzettend veel jeugdsentiment! En zelfs als ik het nu als volwassene bekijk moet ik zeggen dat het een erg goed en sympathiek fantasy verhaal is. Met veel liefde gemaakt en een heerlijke soundtrack (magic dance!). Ik heb trouwens meer bewondering voor dit soort special effects dan lotr-effecten, wil niet zeggen dat ze per se mooier zijn om te zien maar het is allemaal met de hand gemaakt en dat vind ik toch kunstiger dan computereffecten. Goed voorbeeld is natuurlijk het evrschil tussen "Alien" en "Alien: resurrection". Er zit veel meer leven in zo'n pop. Labyrinth is een wonderlijke film, fantastische sfeer en ook nog eens een prachtige Connelly. 5*

de film is voor mij dan ook meer dan jeugdsentiment. prachtige decors, schitterende poppen, aanstekelijke humor (voor alle leeftijden leuk), leuke liedjes en vooral een hart en ziel. in zijn genre is alleen de originele wizard of oz beter. kan ik niet vaak genoeg zien deze film.

Wel vermakelijk. Ik vond de personages wel leuk behalve dus David Bowie, dat kon gewoon echt niet. Qua liedjes maakte de film mij ook totaal niet warm ofzo, en vond het ook niet echt passen. Maar de opzet is leuk en sommige scene's waren lekker 'overdreven' maar dat mag dan ook in zulke films.

3,5*

Als ik deze film tien jaar geleden gezien had, was het misschien wel mijn favoriete jeugdfilm geworden. Moet eerlijk zeggen dat de film me nu nog behoorlijk kon vermaken. Jennifer Connelly is prachtig en speelt behoorlijk goed. David Bowie kon me niet echt bekoren en zijn nummers waren maar matig in de film. In het begin was het even wennen met die ''wezentjes'', maar dit was zo gebeurt. Erg grappige en leuke figuurtjes. Dit alles omringt door een prachtige setting die een behoorlijk positieve sfeer met zich meebrengt wat mij betreft. Voldoende voor deze erg leuke film.

Een prachtige, fantasievolle vormgeving met een leuk sprookjesachtig verhaal. De poppen waren erg goed ontworpen, zoals ik wel gewend ben van Jim Henson. De film haalt helaas nergens het niveau van The Dark Crystal, en dat komt door de soundtrack. Ik hou van de muziek van Bowie, maar in deze film voelde het erg misplaatst en haalde de sfeer er een beetje uit. Ook de liedjes met de poppen halen nergens het niveau van The Muppets en hadden eruit gemogen van mij. Toch werkt het allemaal prima als kinderfilm, en ik moet toegeven dat ik het jammer vind dat ik deze film niet heb gezien toen ik nog klein was, dit was absoluut mooi jeugdsentiment geweest voor mij en ik had de film veel beter kunnen waarderen, zoals het geval is voor een heleboel mensen. Ik heb me prima vermaakt, dat zeker. Hoogtepunt was voor mij toch wel de climax in een door Escher geïnspireerde omgeving, ik zag dat schilderij wel hangen in de kamer van dat meisje, maar dat het terugkwam als set was een zeer aangename verrassing.

3 sterren voor een goede fantasy, die ik helaas te laat heb gezien om er meer waardering voor te hebben.

gaaf! een film die je nu nog kan zien zonder te denken waar blijft de remake! een film die laat zien hoe gaaf een idee kan zijn en hoe geweldige efects we nu hebben want dat stuk met dansende trollenis erg nep! maar wel mooi gewoon geweldig en prachtige muziek!!!

I Like Bowie

Mwah, ik vind Bowie juist een van de zwakkere schakels in de film. Tweede film met Bowie (na Merry Christmas Mr Lawrence) en echt onder de indruk van zijn acteertalent ben ik niet, aardig maar zeker niet meer dan dat. Bovendien heeft ie hier ook nog eens een wel erg storende "strakke groene broek"

Wat ik juist wel mooi vindt zijn de special effects (alhoewel die scene met de trollen inderdaad niet de mooiste is) maar wat mij betreft staan deze traditionele poppen nog 9 van de 10 keer boven de digitale monstertjes van tegenwoordig. Het ontwerp en de creativiteit van Henson en consorten is nog steeds geniaal (ook Muppets, Sesamstraat, Freggels bv).

Verder natuurlijk voor mij ook behoorlijk jeugd sentiment deze film, welk jochie was er toen niet verliefd op de prachtige Jennifer Connely uit deze film Verder aardige liedjes van David Bowie, zeker niet het beste wat de man ooit gedaan heeft op muzikaal vlak maar toch zeker best leuk.

Moet wel zeggen dat de film in retrospectief minder indrukwekkend is dan een andere favoriete jeugdfilm van mij The Neverending Story. Die film heeft net wat meer een duister fantasy randje en qua design en effects staat die ook een treetje hoger.

Labyrinth is uiteindelijk nog steeds een hele behoorlijke film;

3.5*

Ondanks Frank geen Oz.

Of Alice In Wonderland om maar eens wat ander vergelijkingsmateriaal te noemen. Tevens desondanks de aanwezigheid van Python's Jones.

Henson en The Muppets. Ik ben er doorgaans dol op en kan nu al niet wachten op de kerstfilmpjes die ons straks ook op BluRay om de oren gaan vliegen. Zullen ze nog net zo leuk als toen zijn?

Deze beleef ik tegenwoordig anders dan toentertijd op mijn 16e. Bagger vond ik het toen. Maar op die leeftijd was ik dan ook vooral bezig met andere genres.

Inmiddels ben ik oud en (nog steeds niet goed) wijs. Toch kon ook deze kijkbeurt mij weinig bekoren. Ben best bereid door de vele gedateerde SFX heen te kijken. Maar vond het verhaaltje niet zo heel catchy en Connelly soms een beetje schmieren. Zelfs de liedjes van Bowie, in te strakke maillot, zijn amper om aan te horen. De typische '80 synthesizer soundtrack is sowiezo niet altijd en feest. Vooral tijdens de actie-scènes nogal storend. Ook de actie zelf stelt vaak teleur.

Redelijk.

Where everything seems possible and nothing is what it seems

Ik had nog nooit van Labyrinth gehoord maar toen ik tegen een vriendin over Bowie bezig was zei ze me dat dit wel een aanrader was als je van Bowie hield. Diezelfde vriendin had me nog niet zo lang geleden de documentaire over Bob Dylan, I'm Not There. (2007) aangeraden, die op het randje van genialiteit balanceerde dus was ik best wel benieuwd naar hoe dit ging uitdraaien. Gelijk naar de bibliotheek gegaan waar ze nog een exemplaar hadden en gisteravond maar opgezet.

Toen ik de film gisteren keek overheerste er eigenlijk maar één gedachte: als ik dit vroeger als klein manneke had gezien dan had het best wel eens één van mijn lievelingsfilms zijn geworden. De aankleding van de Goblins ziet er dan ook fantastisch uit. Ik heb altijd al meer de voorkeur gehad voor poppen dan voor pure CGI en dat wordt hier nog maar eens bevestigd. Het is gewoon fantastisch wat Henson hier qua design van de monstertjes uit zijn mouw weet te schudden. De man had al een serieuze hit te pakken met de Muppets maar slaagt er met Labyrinth er toch weeral in om zijn personages angstaanjagend maar toch ook aaibaar te maken. Het beste voorbeeld hiervan is zonder twijfel Ludo. Een gigantisch beest, het design van de monsters deed me trouwens soms wel denken aan The Neverending Story, maar toch ontzettend knuffelbaar. Eigenlijk is heel de film de moeite waard voor zijn design want neem nu iets als het labyrinth zelf. Je ziet gewoon dat er ontzettend veel moeite in is gestoken maar vooral naar het einde toe wanneer Sarah in het schilderij van Escher zit met de vele trappen weet je niet goed waar eerst te kijken. Maar ook de kleine details doorheen heel de film zijn soms fantastisch om te zien. Op een bepaald moment zie je het gezicht van Bowie in een stuk steen gebeiteld staan maar wanneer de camera draait zie je dat het eigenlijk 3 aparte stukken zijn die op een serieuze afstand van elkaar staan. Het is dan ook niet alleen visueel de moeite waard, ook verhaalsgewijs bevalt er wel genoeg te beleven. Ik blijf erbij dat mocht ik dit vroeger ooit hebben gezien dan zou het hetzelfde effect op me hebben als met The Neverending Story. Uiteindelijk moet dit voor kinderen toch één van de betere fantasy verhalen aller tijden zijn maar zelfs wanneer je hier als volwassene met een kritisch oog naar kijkt blijft het allemaal wel zeer vermakelijk.

De film had zijn strepen eigenlijk al ruimschoots verdient maar dan moest degene nog komen voor wie ik de film heb gehuurd, David Bowie. Geen idee waarom maar de man heeft een grote aantrekkingskracht. Hij was al één van de weinige lichtpuntjes in The Hunger, naast Catherine Deneuve natuurlijk, maar ook hier is hij weer uitstekend. Hij lijkt dan ook ontzettend veel plezier te hebben in zijn rol van Jareth the Goblin King. Ik lees dat veel mensen hier zich stoorden aan het zingen van Bowie maar dat behoort voor mij juist tot wat Bowie nu eigenlijk Bowie maakt. Neem nu een nummer zoals Dance Magic Dance, het is gewoon een heerlijk nummer. Oké, het mag zich niet bij het beste van zijn repertoire scharen maar voor mijn part komt het wel dik in de buurt. Verder is Bowie ook de exacte keuze voor Jareth, die goocheltrucs met de kristallen bol waren goud waard. Leuk trouwens om Jennifer Connely weer tegen te komen na haar vroeger in Hulk te hebben gezien. Hier valt het wel op hoe betoverend mooi ze eigenlijk is, in Hulk was me dat niet opgevallen maar ze kan ook effectief goed acteren. Voor de rest schiet er eigenlijk niet veel meer cast over, met uitzondering dan van de stemmen voor de monstertjes.

Leuke fantasy film die voor mij naar een hoger niveau wordt getild door de geweldige rol van Bowie. De man kan precies niets meer slecht doen in mijn ogen. Het verhaal is amusant, de effecten zijn fantastisch gemaakt en alles komt ontzettend sfeervol over.

Dikke 4*

Mooi, kleurrijk kindersprookje uit de jaren 80. De creativiteit bij Henson lijkt wel oneindig, ook hier worden weer de leukste dingen gedaan met het labyrinth, wat mij betreft worden de volledige mogelijkhede voor die tijd benut.

Ook erg geinig om Connelly zo jong te zien, best een leuk meisje als ik zo kijk. Ben alleen niet zo heel erg onder de indruk van Bowie, die vond ik niet heel erg passen als Goblin King.

Dat het uiteindelijk om een kinderverhaal gaat doet voor mij weinig af aan de magie die de film heeft. Wel baal ik dat ik de film vroeger nooit heb gezien, wat ik wel een schande mag noemen wat mij betreft.

3,5*

Ik kende Jim Henson alleen als bedenker van Sesamstraat en The Muppets, maar met deze film timmerde de beste man ook flink aan de weg. Wat een gave poppen laat hij de revue passeren . Zag er echt tof uit . De film is een mix tussen Alice in Wonderland en Wizard of Oz. Niet heel bijzonder qua plot dus, maar ik hoefde me niet te vervelen met deze film. De jolige nietszeggende liederen van Bowie drtussendoor verhoogden alleen maar de pret.

Dit blijft een geweldige film om te kijken maar dat zal bij mij ook vanwege het jeugdsentiment zijn. 1 x per jaar bekijk ik deze film wel. Heerlijk die magie die er heerst in deze film. En het was toen natuurlijk een "big deal" dat Bowie een dergelijke rol in een film op zich had genomen. Zijn muziek was ook de perfecte keuze voor dit verhaal. Alle wezens eromheen zullen nu nep overkomen omdat ze behoorlijk gedateerd zijn maar dat maakt voor mij nog steeds niets uit.

even de puber uithangen nu .... Don't you just love David Bowie

Kheb deze film gezien toen ik ongeveer 8 jaar was en nu bijna 15 jaar later ben ik nog

altijd even gek van deze film!

Wat me na al die jaren is bijgebleven is Jareth zijn gekke kapsel, zijn net iets te strakke majo

en de baljurk van Sarah

Vooral de dansscene met die 2 vind ik zo magisch, de muziek, kostuums... om bij weg te smelten

Is it just me of heb ik soms het idee dat Jareth diep vanbinnen gevoelens heeft voor Sarah,

dit vooral meer naar het einde toe en bij de scenes van "as the world falls down" en "within you"

Anyway, voor een 80's film vind ik hem best zeer goed gedaan!

Onlangs voor het eerst gezien. Een film met leuke personages en goede acteerprestaties met als hoogtepunt Jerarth (David Bowie die de tijd van zijn leven lijkt te hebben). Helaas heeft de film veel te lijden onder Jennifer Connelly's bijna tenenkrommende acteerwerk. De poppen Zien er geweldig uit. Maar soms zakt de film beneden niveau, zoals met die cgi uil in het begin of de scene met de poppen die hun hoofden in de lucht gooien (de poppen zijn het probleem niet maar Sarah lijkt wel in de lucht te zweven). Over de muziek heb ik gemixte gevoelens, zo zal het nog een week duren voor dance magic dance uit m'n kop weet te krijgen. Maar vaak vond ik de muziek niet altijd bij de desbetreffende scene passen.

Veel plezier gehad met deze film zeker van plan om hem ooit nog een keer te bekijken

Nooit een fan geweest van David Bowie en ik denk ook niet dat in hem een groot acteur schuilgaat. Nu goed dat terzijde speelt hij de rol van slechterik wel overtuigend. Dat hij zich kan uitleven door zijn songs en anderzijds die duistere blik in zijn ogen is hier een groot pluspunt. De andere menselijke hoofdrol wordt gespeeld door Jennifer Connelly, itoen nog een tiener nu een vrouw van middelbare leeftijd. Ze is geen Dorothy, maar is toch zeker een personage waar ik kan mee meevoelen. Ze leert wel degelijk iets uit haar avontuur. De helpende personages met hun specifieke karaktereigneschappen doen het geheel overkomen als een "Wizard of Oz" maar dan in een doolhof. Omdat deze film ook grotendeels uit poppen bestaat zijn vergelijkingen met "The Dark Crystal" onvermijdelijk. Het verhaal van Dark Crystal vind ik sterker en duisterder en ook de setting mooier. Labyrinth heeft wel een paar sterke scènes in de vorm van het trappenhuis en de pratende deurkloppers.

Labyrinth is een uitermate vermakelijke sprookjesfilm uit de studio’s van Jim Henson (The Muppets en Sesam Straat). Het scenario van Dennis Lee, Jim Henson en Terry Jones doet een beetje denken aan Alice in Wonderland. Ook deze film wordt bevolkt door een keur aan vreemde creaturen, zoals een theedrinkende worm, een pratende hond, het vreemde monster Ludo die stenen kan laten bewegen alsmede een hoop trollen.

De film ziet er prachtig uit met mooie trucages van Industrial Light & Magic en natuurlijk de fantastische poppen van de Jim Henson Creature Shop. David Bowie speelt een heerlijke rol als de trollenkoning Jareth, maar z’n muziek mag toch wel het sterkste punt van de film heten. De destijds vijftienjarige Jennifer Connelly speelt nog wat houterig, maar gelukkig maken de rest van de personages dat meer dan goed.

Een cultklassieker zoals ze tegenwoordig helaas niet meer gemaakt worden.

Grappig.

Vroeger nooit gezien dus van jeugdsentiment was er geen sprake. Nu ben ik daar toch al niet zo ontvankelijk voor, maar het maakt het toch vaak iets eenvoudiger een films als deze aan te vatten.

Moet zeggen dat ik de charme van een wereld als deze best nog kan waarderen. Het deed me wat denken aan zo'n sprookjesreeks die vroeger wel eens op TV kwam (zo'n oude vent in een stoel die dan verhaaltjes vertelde). Hensen z'n poppenwerk is toch steeds boeiend, jammer dat hij er hier al af en toe de computer bijhaalde, wat voor een paar écht lelijke scenes zorgde.

Ook blijven de poppen iets te statisch, maar daar kan je moeilijk langs. Gelukkig zijn het veelal leuke creaturen, de zeurderige Connelly is dan nog een van de vervelendste personages, Bowie (en zeker de zingende) dan even niet meegeteld. Voor mij hoefde die hele mensenhandel niet eens.

Verhaaltje is simpel en veel meer dan van de ene naar de andere labyrint val is het niet, maar het vermaakt best en de verscheidenheid aan obstakels houdt de film best levendig. Af en toe wordt het iets te kinds, ook niet alles ziet er even geslaagd uit, maar Hensen weet toch weer een wat duister en morbide maar immer grappig wereldje te schetsen.

Had dit vroeger ook wel leuk gevonden denk ik, jammer van wat overbodige computer effecten en vervelende menselijke acteurs.

2.5*

"It's only forever, not long at all."

Geweldige film van Jim Henson en George Lucas. Net als die andere unieke film The Dark Crystal is dit een geweldige fantasy film en maar net iets minder goed.

Erg mooi verhaal geschreven door Terry Jones (bekend van Monty Python) en bewerkt door George Lucas (Star Wars) en Jim Henson (Muppets). Ook de Britse humor die in het script is verwerkt is erg geslaagd. Al met al zou ik zo ver willen gaan om Labyrinth de ultieme jeugdfilm te noemen. (En daarbij moet gezegd worden dat het voor mij geen jeugdsentiment is.)

David Bowie doet het goed als de Goblinking. Hij is alleen niet de allerbeste acteur, en komt soms een beetje houterig over en de lip-sync tijdens de liedjes is ook niet geweldig. Als je het mij vraagt hadden ze hem beter een andere broek mogen aantrekken... . Maar zijn liedjes zijn wel geweldig. Vooral Underground en When the Word falls down vond ik erg goed.

Jennifer Connelly is erg goed in de hoofdrol. Toen Labyrinth werd opgenomen was ze slechts veertien jaar oud, voor haar leeftijd speelt ze erg goed. En dan moet je nog nagaan ook dat tijdens de opnamen de poppen allemaal nog stil waren, de stemmen zijn allemaal later ingesproken, dan is het extreem knap dat ze nog steeds geloofwaardige dialogen heeft kunnen voeren. Aangezien Sarah een meisje moet voorstellen die te lang in haar jeugd blijft is Connelly (die er ouder uitziet dan ze werkelijk is) een perfecte keuze. Dit is haar film debuut maar toch wou Henson perse haar voor de rol en dat ter wel er heel veel actrices auditie hebben gedaan voor de rol van Sarah waaronder Mia Sara en Helena Bonham Carter.

Labyrinth bevat een paar zeer ambitieuze vroege CGI-shots. Die zijn voor die tijd zeer indrukwekkend maar veruit de slechtste effecten uit de hele film. Het is dan ook niet erg veel, de uil uit het begin van de film en de bubbels zijn eigenlijk het enige dat in CGI gedaan is. Op een paar shots na zijn de optical-effects zeer indrukwekkend en goed gelukt. Alleen de scènes met de Firey's en de uil aan het einde zien er echt gedateerd uit, je kan hierbij de randen van de blue-screens duidelijke zien en het beeld knippert af en toe, het idee was dan ook heel erg ambitieus. Maar daarmee is al het slechte over de effecten dan ook wel gezegd want veruit het grootste deel ziet er ge-weldig uit. Bijna alles is on-camera met Hensons geweldige poppen gedaan en daarom ziet het er ook allemaal leven's echt uit. George Lucas ILM heeft voor leven's echte maté-paints gezorgd om de landschappen uit te breiden.

Net als The Dark Crystal is Labyrinth ontworpen op de tekentafel van fantasy-illustrator en poppenmaker Brian Froud. De baby, Toby, in de film is Froud's zoon Toby Froud. Opnieuw een erg mooi ontwerp dat mij persoonlijk erg aanspreekt. Ook erg gaaf dat ze een paar van Esher's tekeningen tot leven hebben gebracht.

De muziek van Trevor Jones die me al eerder omver heeft geblazen met de geweldige muziek voor Excalibur en The Dark Crystal heeft weer een mooie score gemaakt. Voor Labyrinth heeft hij veel synthesizers gebruikt die ook passen bij de stijl van David Bowie's liedjes maar heeft toch een betoverende fantasy-sfeer weten neer te zetten.

Zoals ik al zei is Labyrinth maar een heel klein beetje minder dan The Dark Crystal, dat komt mischien omdat The Dark Crystal minder op humor leunt en wat minder kinderlijk is (sterker nog; volgens velen is die veel te eng voor kinderen) maar ook omdat die film helemaal met poppen is gemaakt en niet met acteurs. Toch vind ik het verhaal erg geslaagd en is dit samen met The Neverendig Story en Harry Potter een van de beste Low-Fantasy (Fantasy waarin 'de echte wereld' voorkomt) die ik ooit heb gezien.

De baanbrekende effecten en muppets die in grote schaal door Henson's bedrijf zijn gemaakt, het mooie verhaal, de leuke humor en Bowie's liedjes maken Labyrinth het kijken meer dan waard. Maar onthoudt het blijft een kinderfilm en die zijn voor kinderen, dus wees niet te kritisch op dingen als "Maar hoe kwam ze nou in die fantasie-wereld?". Gewoon genieten

Uitstekende film over een meisje die een magisch doolhof moet doorkruisen om haar babybroertje te vinden. Een avontuurlijk en fantasievol verhaal à la Alice in Wonderland. Prachtige en vooral ook originele decors, kostuums en poppen (wezens). Een kleine 4.0 sterren voor deze laatste film van regisseur Jim Henson.

“It's only forever, not long at all.”

Leuk. Labyrinth heeft een wat kinderlijke toon, maar dit is gewoon een film voor alle leeftijden. Iedereen zal hier van kunnen genieten. Aanstekelijk acteerspel van een jonge Connelly (toen al de vrouw met de mooiste ogen ter wereld) en Bowie, een schitterend en creatief gemaakte wereld en dito wezens, en dan ook nog eens muziek van Bowie. Dat dit allemaal met de hand gemaakt is laat zien wat voor fantasie en verbeeldingskracht de makers hadden. Echt geweldig gedaan.

Mwah.

Op voorhand had ik best wel wat verwachtingen, maar behalve een heleboel leuke en originele vondsten, designs, ... heb ik toch vooral geïrriteerd zitten kijken naar Jennifer Connelly - nochtans een acteerkanon geworden - en David Bowie.

Labyrinth is een typisch product van zijn tijd - dat is de charme. En ik heb het ook wel voor de jaren 80. Maar het kinderlijke dat er aan gekoppeld is, kan me niet bekoren. Het is ook een typische hit-or-miss: aandoenlijk/ sprookjesachtig/ leuk vs. vervelend. Deze keer is dat dubbeltje naar de verkeerde kant gevallen.

2,5

Dit is zo'n film die redelijk bekend is, maar toch had ik deze nog nooit gezien. Toch wel een goeie jeugdfilm die er toch nog altijd goed uitziet. Natuurlijk zijn bepaalde special effects al wat minder overtuigend, grotendeels blijft de film nog genietbaar.

Verder verveelde de film zeker niet en er viel genoeg te beleven in het labyrint.

Ik kon deze film toch meer appreciëren dan de hedendaagse films die tjokvol CGI zitten.

The power of voodoo. Who do? You do!



Een zeer succesvolle en creatieve samenwerking tussen een aantal grote namen, poppenmeester Jim Henson, producent George Lucas en popartiest David Bowie.

 Het is altijd wennen, een kinderfilm als volwassene kijken (en jammer genoeg ontdekte ik deze pas op mijn 18e), maar het is nog steeds oogstrelend en charmant.

Eindelijk in HD gezien, zeker de moeite door de mooie sets en figuren, naast andere details, hoewel ik aanvankelijk een te fletse versie beet had. De 30th Anniversary versie ziet er in ieder geval puik en kleurrijk uit. De glitter spikkels in vele sets doen misschien ietwat kitscherig aan en het is allemaal duidelijk studiowerk maar erg mooi gedaan. Het Escher-achtige interieur van in het kasteel van Goblin King is een visueel hoogtepunt en vind ik muzikaal en tekstueel ook het sterkst (“your eyes can be so cruel”…zoals hij het zingt krijg je bijna meelij met de Goblin King).

De poppen zijn natuurlijk weer erg goed gedaan door de muppeteers van Jim Henson. Het nivo is ten opzichte van The Dark Crystal gegroeid door een hoger tempo en nieuwe vondsten. De toon is een stuk humoristischer.



Connelly (16 toen) was hier echt nog een schatje en speelt enthousiast en met sprekende ogen, duidelijk al met talent. De regie (die zich natuurlijk wel voornamelijk op haar kon richten naast Goblin King Bowie en alle puppeteering) is goed. Ik snap wel dat haar karakter Sarah een muurbloempje genoemd wordt. Maar ik denk niet dat ze een meisje van 16 moet voorstellen, maar van een jaar of circa 12. Eentje die nog geen zin heeft mee te doen met het quasi interessante gedoe van leeftijdsgenoten en liever kind blijft. Ik vond ik het wel aandoenlijk, zoals veel figuurtjes in Henson’s films ook aandoenlijk zijn en net niet te oubollig. Haar moeder vindt ook al dat ze zou moeten daten, ja daar zou iedereen jeuk van krijgen. Het hele verhaaltje is een soort parabel voor volwassen worden, met simpele maar belangrijke lessen: kies een richting of blijf eeuwig dolen, denkbeeldige muren, de waarde van vriendschap, niet alles kan eerlijk zijn, hoe tijd verdaan kan worden ten koste van verantwoordelijkheden, het balanceren van fantasie met realiteit.

Het puzzeltje van de 2 broers waarvan beiden de weg weten maar slechts 1 de waarheid weet en er maar 1 vraag gesteld mag worden komt ook nog even langs. Niet alles is dus even betekenisvol, het blijft een luchtige film met de nodige gimmicks. Met name het intermezzo met de losse hoofden doet wel rekkerig aan. Die “chilly down” (best aardig nummer nog) scene is tot overmaat van ramp ook nog veel te duidelijk blue screen, dat hadden ze zelfs in die tijd strakker kunnen doen. Er zitten wel meer scenes in die ondanks de toch wel korte speelduur (iets meer dan 1,5 uur) niet voor de volle duur kunnen boeien.

Ondanks die vullinkjes vind ik het script al met al best goed.
 Het is nu ik hem voor een derde keer zag wel duidelijk dat alles wat er gebeurt uit de fantasie van Sarah ontsproten is (het boek dat ze las, de verzameling in haar huiskamer, de hond die als rijdier van Sir Didymus dienst doet) maar gelukkig begaat Labyrinth niet de zonde die de klassieke Wizard of Oz film wel beging (ook nog in strijd met het boek, dat je meerdere keren in beeld ziet): “it was all a dream“. Daar wordt wel even mee gespeeld nog maar je wordt als publiek uiteindelijk niet met zo’n narratieve domper bediend.


Bowie doet het ook goed en is ook met zijn liedjes, zoals het olijke Dance, Magic, Dance! een belangrijke component van de creatie. Ik snap dat er mensen zijn die het een toch wat vreemde keuze vinden en schrikken van de muzikale intermezzo’s, zonder dat Labyrinth een musical wordt. Toch is Bowie een erg goede keuze geweest. Het is wel leuk te speculeren welke artiest ze anders hadden kunnen nemen. Bowie was toch 1 van de weinige muzikanten in de jaren 80 die al wat acting chops had. Ik kan me wel andere artiesten voorstellen die ook een degelijke soundtrack hadden verzorgd maar zie ze dan niet als Goblin King.



Het feelgood einde is wederom aandoenlijk op zijn Hensons, met een positieve boodschap: er is niets mis met Sarah’s rijke fantasie zolang deze niet ten koste gaat van haar verantwoordelijkheden en af en toe mag ze gerust tijd met haar denkbeeldige vrienden doorbrengen. Dat komt op velen waarschijnlijk erg tam over maar ik vond het sympathiek en het heeft natuurlijk een duidelijk raakvlak met die andere klassieker, Het Oneindige Verhaal.

Tweede Henson.

Na The Dark Crystal was Labyrinth aan de beurt. Qua toon denk ik in ieder geval alvast dat ze per ongeluk de kijkwijzers hebben omgewisseld want ik vond The Dark Crystal in alle opzichten donkerder, harder en wreder dan Labyrinth, die toch wel iets kinderlijker qua toon lijkt te zijn.

In ieder geval, als ik de twee naast elkaar leg, krijgt The Dark Crystal de voorkeur, alhoewel Labyrinth zeker geen vervelende zit is om doorheen te komen. Achteraf vond ik het alleen jammer dat het labyrint zelf niet heel erg centraal staat, meer de vriendschappen en moralen. Logisch natuurlijk, maar toch jammer.

Labyrinth is een iets "engere" kinderfilm, maar nog steeds in elk opzicht een kinderfilm. De engere beelden zijn waarschijnlijk een aantal wezentjes en de sequentie waarin het broertje wordt gestolen. De toon blijft erg kinderlijk en helaas is de film zelf ook niet altijd even goed met de tijd meegegaan. Daarvoor zijn de praktische effecten vaak veel te doorzichtig.

Acteerwerk is ook niet heel erg goed. Connelly doet wat ze kan, maar de rol is echt te moeilijk voor haar. Bowie had ik ook wat meer van verwacht, ik vond vooral zijn kostuum compleet ridicuul verder. Die strakke broek ook. Verder heeft hij wel zijn charme, maar is te weinig aanwezig om er volledig op te scoren.

De versiering en creativiteit doen Labyrinth soms serieus opleven, maar daar blijft het vervolgens ook een beetje bij. Qua verhaal is het niet zo bijzonder, het is vooral het visuele spektakel wat je interesseert. De karakters zijn erg vervelend (Didymus) en de finale is een beetje flauw. Tussendoor zitten er ook een paar suffe stukjes in, maar gelukkig is er uiteindelijk toch genoeg te genieten van het decor zelf.

De finale met het trappenhuis was erg leuk, maar in het algemeen hoopte ik op wat meer. Meer obstakels in het labyrint i.p.v. de vriendjes die worden gemaakt bijvoorbeeld. Niet echt mijn soort verloop, maar ik ben dan misschien ook niet echt de doelgroep. Overigens nog wel leuke animatronics, maar van Henson mag je dat ook wel verwachten.

The Dark Crystal (1982) zag ik nog niet, maar ik maak dan graag de vergelijking met andere fantasy films uit de eighties zoals Die Unendliche Geschichte (1984) of zelfs The Adventures of Baron Munchausen (1988). Best wel eens een fijne fantasy om te zien al blijft de klemtoon zoals hier al aangehaald vrij kinderlijk.

Hier en daar ook wat oubollig in de kostumering en creatie van de figuurtjes. Desalniettemin zeker genietbare film voor jong en oud. Geen idee of dit nog zou aanslaan bij mijn kinderen, ik vrees er toch wat voor. Wel kent de film een aantal fijne settings. Het stinkende moeras of de verschillende labyrinten hadden wel iets.

Fijn om een jonge Connelly te zien! Bowie is een pure entertainer. Best wel wat zang in de film, niet slecht, maar voor mij was het niet echt nodig. Leuk om eens gezien te hebben.

Er zitten goede momenten in dit sprookje, maar de aanwezigheid van David Bowie verpest het wat voor mij. Slechtste haircut ooit voor een bad guy (popcultuur!), en hij is bovendien ook niet geloofwaardig in die rol. Gelukkig kwam er daarna snel een eind aan zijn acteercarrière. Er zit verder wel veel verbeelding in, en de manier waarop Henson leven geeft aan het labyrint is echt een sterk staaltje puppetry, zoals met die deurkloppers, die handen wanneer Sarah in een put valt, en "koekjesmonster" Ludo. Hij bracht zijn stiel op een niveau die nooit meer achteraf bereikt werd; de opkomst van CGI heeft dit soort films de das omgedaan. Connelly's natuurlijke schoonheid past prima voor haar aaibare personage. Dark Crystal vond ik persoonlijk beter, want het universum was er tastbaarder en gedetailleerder.

Na The Dark Crystal gezien te hebben dacht ik, ik gooi er Labyrinth eens achterna. Deze film kent allerlei speciale wezens maar de film voelt veel kinderachtiger aan dan The Dark Crystal. Jennifer Connely vond ik hier nu ook niet meteen goed acteren. Ook met David Bowie heb ik eigenlijk helemaal niets. Het had veel beter geweest moest het allemaal wat "duisterder" geweest en minder kinderachtig, maar goed het is nu eenmaal een familiefilm.

In mijn jeugd nooit gezien, dus het werd tijd dat ik dit met de nieuwe generatie ging kijken. Dat pakte goed uit. De kids vonden 'm leuker dan verwacht, en ik kon genieten van de technieken die gebruikt worden in de film; de poppen, en de 'practical effects'. Dit alles overgoten met de nodige humor laat de CGI en de ietwat tegenvallende green screen-effecten vergeten.

Kon Bowie ook wel waarderen, hoewel ik de muziek wat overbodig vond... maar ach, als je muziek toevoegt, wie kan dat beter dan een A-artiest?

Deze bijzondere en zeldzame hoge kwaliteit puppet film.

Van de grootmeester Jim Henson opnieuw gezien op de 4k uitgave met Dolby Vision beeld en Dolby Atmos geluid en tilt deze magische film, naar nog meer catch.

Blijft een ultieme feel good movie.

Een uitmuntend gemaakte wereld beroemde puppet film van Jim Henson en zijn crew.

En met een uitmuntend spelende David Bowie en Jennifer Connely.

Een grandioze cast en dat geld ook voor de stem rollen van de puppets.

En prachtige film muziek, vooral de kippenvel song As the world falls down.

Een ongeëvenaarde film en blijft genieten.

Voor jong en oud.

In dit genre nog steeds een meesterwerk.

Even een mini filmmarathon zo op de late maandagmiddag na de gebruikelijke drukte van de maandag met sport, tuin en ander huishoudelijk gedoe. En de eerste keuze was deze kringloopvondst Labyrinth waar er aanvankelijk wat twijfel was of ik deze al niet gezien had, maar na me verzekerd te hebben dat dit toch vooral Pan's Labyrinth betrof eens goed voor deze film gaan zitten waar het me toch wel wat bekend voor kwam en de film waarschijnlijk wel ooit gezien heb in mijn jeugd.

En onder het motto van 'be careful what you wish for' gaan we van start met de jonge Connelly die zich, op zoek naar haar broertje, al snel in een sprookjeswereld a la Legend en Willow terugvindt. Punt van kritiek is van meet af aan David Bowie die ik eigenlijk op weinig bijzonders kan betrappen tot hij met zijn clan goblins een musical-achtig nummer begint op te voeren. Niet alleen is dan duidelijk waar ze Bowie voor nodige hadden tevens stijgt mijn antipathie want deze jongen houdt absoluut niet van die spring, dans en zing uitbarstingen waar musicals om bekend staan. Maar Labyrinth daar alleen op beoordelen zou de film te kort doen.

Want het wereldje ziet er met recht prachtig uit, zijn de beesten en wezens van de hand van Jim 'The Muppetshow' Henson overtuigend en valt het geheel als sprookje, met veel kolder, humor en gekke karakters, op als erg leuk. Neem bijvoorbeeld de karakters Ludo en Hoggle of Diddymus en zijn niet zo dappere hond en de op prachtige decors zoals het doolhof of her moeras. Het is dynamisch, prachtig vormgegeven en ook nog eens knap bedacht zoals de tunnel met de pratende handen. Bedenk het maar en voer het ook nog maar eens goed uit.

Een beetje jammer blijven wel de muzikale intermezzo's waar bijvoorbeeld die dansende flamingo's of wat het ook mogen zijn echt te flauw zijn en naar mijn smaak de kracht uit het geheel halen. Maar al met al blijft Labyrinth prima overeind en valt op als een mooi gemaakt product die wellicht voor de lagere leeftijden bedoeld is maar volwassenen ook prima kan vermaken.