Singin' in the Rain (1952)

Ik snap niemand die deze film minder dan 5 sterretjes geeft. Wat een on-ver-ge-te-lij-ke film. Op de koudste dag van dit jaar liep ik met een vriendin over een brug over een rivier. Een scherpe wind waaide onze jassen uiteen en wij zongen luidkeels de liedjes van Singin' In The Rain. Alleen Singin' In The Rain krijgt het voor elkaar mij de kou te doen vergeten.

Ook ik heb niet het idee dat ik een musicalfan ben en dat is met Singin' in the Rain niet veranderd. Maar ik snap ergens wel waarom deze door heel, heel erg veel mensen wordt beschouwd als de beste musical ooit. want er straalt toch wel een soort van perfectionisme vanaf. Vooral de wereldberoemde scene rond ht titelnummer is geniaal.

Ik denk niet dat ik ooit een echte musicalliefhebber wordt, maar toch was dit een leuke film.

3.5*

wat een film! waarschijnlijk de beste musical ooit (hoewel ik een zwak voor the Wizard of Oz (1939) blijf houden).

een film die niet alleen de moeite waard is voor de onnavolgbare danspasjes en de leuke liedjes, maar ook de ontzettend aanstekelijke humor (niet echt hilarisch, maar gewoon erg leuk). prachtig gefilmd, ontzettende mooie decors, ja deze film ziet er werkelijk fantastisch uit.

verder behandelt de film een ongelooflijk leuke en interessante tijd in de filmgeschiedenis. werkelijk alles is goed aan deze film, geweldig werk van met name Gene Kelly (van wie ik eigenlijk nog maar heel weinig heb gezien). na It's a Wonderful Life van Capra is dit de beste feelgood movie ooit. 4,5 sterren, maar ik ga hem binnenkort weer kijken en dan zal ik, als ie weer zo goed bevalt, verhogen naar 5 sterren.

[edit] onbegrijpelijk dat dit niet (heel hoog) in de top 250 staat [/edit]

Het hoogtepunt van de MGM-musicals uit de jaren '50. Een onvergetelijk beeld van de overgang van de stille film naar de geluidsfillm. De songs 'Make 'em Laugh' en 'Good Morning' zijn slechts enkele van de vele meesterlijke momenten in deze film. Deze prent kreeg twee Oscarnominaties, maar won er geen enkele. Singin' in the Rain is een must, zelfs voor niet-musicalliefhebbers.

Viel me alleszins mee. Ik heb het niet zo op dit genre, dus een heel laag cijfer ligt me op de loer. Zoals verwacht waren er een hoop scenes die me absoluut konden bekoren, maar er zaten zeker grappige stukken in, die toch nog een krappe voldoende (2,5*) uit de brand slepen.

Prachtige decors en prachtige choreografie (zeg ik als leek). Leuk om deze klassieker nu eens gezien te hebben.

De film was niet suf (wat ik verwacht had), integendeel. Zit toch best wel pit in.

Jean Hagen zet een aardige Marilyn Monroe imitatie neer.

Veel verzadigde kleuren. Beetje te als je het mij vraagt.

Ik weet niet of het beeld al eens gerestaureerd is, op de dvd die ik zag was het contrast niet zo hoog en het beeld had pixels (Warner Bros. R2 dvd)

Tijdens de uitvoering van het titelnummer moest ik plotseling hard op om mijzelf lachen. Ik realiseerde me opeens dat ik dusdanig in de film opging dat mijn voeten, handen, hoofd en wat nog meer meebewogen op de muziek, ik het nummer aan het meeneurien was en dat ik om elke ouderwetse slapstick-achtige grap grijnzen moest. Voor een moment daar voelde ik mij voor een puber toch wel een verschrikkelijk suf en oubollig persoon.. but who cares, right?

Ik was op voorhand toch ietwat sceptisch ten aanzien van Singin' in the Rain, het is immers toch wel een musical en daar ben ik doorgaans nou niet echt lyrisch over. Deze film heeft echter mijn ongelijk bewezen, het is namelijk een bijzonder aanstekelijke film; de lol van de cast spat werkelijk van het scherm af.

De muziekuitvoeringen zijn stuk voor stuk leuk, maar worden vooral naar een hoger niveau getild door de komische danspasjes van de heren. Het is allemaal erg catchy, de lol, en tegelijkertijd ook absolute kundigheid, die hierin verwerkt zitten maken het voor de kijker een zeer aangename kijk- en luisterbeurt. Interessant script ook overigens. Haast een beetje Sunset Boulevard meets comedy/musical, om maar even een vergaande, desalniettemin in mijn ogen helemaal niet zo een rare vergelijking te trekken. De humor is ook erg leuk: de stem van Lina, het slapstick-gebeuren, de persiflage op de musicalwereld van weleer etc. etc. Enig minpuntje eigenlijk is dat in de scènes waarin de uiteindelijke versie van de film die ze in première willen laten gaan gemaakt wordt de film iets te veel in herhaling treedt. Hier had ik toch graag wat meer dialoog gezien tussen de grote(re) dosis aan muzieknummers.

Maar ach, wat zeur ik. Ik heb er veel plezier mee gehad en houd het gewoon op een kleine 5 sterren; ik was toch al zo lekker genereus deze maand.

Sorry Mister Blonde, maar hier moet ik je toch ongelijk in geven. Het viel me juist gigantisch op dat geen enkel liedje echt iets met het verhaal te maken had en dat het vrijwel allemaal terzijdes waren. Dit in tegenstelling tot vrijwel iedere andere musical die ik tot nu toe zag. Echter val ik hier totaal niet over. Zowel het verhaal als de nummers zijn zo sterk en vullen elkaar qua gevoel zo goed aan dat de film ermee weg komt.

Net als wel meer mensen hier ben ik absoluut geen musicalfan, al kan ik een handjevol ervan wel waarderen. Maar net als die andere mensen die het niet op musicals begrepen hebben wist deze film mij helemaal om te krijgen. Met name omdat ik in een zaal met studenten zat wist ik me in te houden om niet met mijn voeten te tappen, maar ik snap die neiging van Goodfella_90 hierboven wel. Je moet volgens mij wel een ongeloofelijke zuurpruim zijn wil je van deze film niet vrolijk worden (dit is overigens niet provocerend bedoelt). Ik moest me in ieder geval wel over geven aan de charmes van deze film.

En Singin' in the Rain heeft veel charmes. De casting is bijvoorbeeld perfect. Gene Kelly heeft een hoop charisma en is een uitstekende hoofdrolspeler. De bijrollen zijn echter nog beter. Debbie Reynolds is een zeer lieflijke verschijning. Donald O'Connor is bij vlagen hilarisch en zijn 'Make E'm Laugh' is misschien wel de meest opvallende dans uit de musicalgeschiedenis. Maar het is Jean Hagen die de show steelde voor mij. Wat een heerlijk irritant personage en wat een ongeloofelijk komisch talent. Ik keek op een gegeven moment ook telkens weer uit tot zij weer in beeld zou komen. Ze mag van mij een prijs krijgen voor meest briljante filmstem uit de filmgeschiedenis. Misschien een ideetje voor een knock-out

Leuk is ook dat de film schijnbaar vooruitloopt op al die postmoderne trents die populair werden vanaf de nouvelle vague. Sindsdien is het heel gewoon om in films naar andere films te verwijzen, maar ik kan eigenlijk geen enkele pre-jaren '60 film bedenken die dat ook doet. Singin' in the Rain lijkt echter de eerste film te zijn die zich er van bewust is dat het een film is. De film bevat zoveel mogelijk verwijzingen naar andere musicals, die ik als leek uiteraard nauwelijks meekreeg, maar toch leuk om dat op IMDB te zien. De film speelt ook met het eigen medium en met hoe wij daarin bedrogen worden. Let op hoeveel dingen de film aangeeft als nep. Van de stem van Jean Hagen op het witte doek tot de speech van Kelly over hoe hij beroemd geworden is. Het stikt van dit soort momenten. En je wordt bedrogen waar je bij staat, als je dit leest:

In the "Would You" number, Kathy Selden (Debbie Reynolds) is dubbing the voice of Lina Lamont (Jean Hagen) because Lina's voice is shrill and screechy. However, it's not Reynolds who's really speaking, it's Jean Hagen herself, who actually had a beautiful deep, rich voice. So you have Jean Hagen dubbing Debbie Reynolds dubbing Jean Hagen. And when Debbie is supposedly dubbing Jean's singing of "Would You", the voice you hear singing actually belongs to Betty Noyes, who had a much richer singing voice than Debbie.

Ook leuk is dat er nog een film in deze film zit. De kwartier lange 'Gotta Dance'-scène verteld eigenlijk gewoon weer een nieuw verhaal. Het is totaal overbodig, maar de film weet gelukkig dat het overbodig is (getuige de opmerking van de producent in de film die zegt: "I cannot quite visualize it") en daarom wordt het weer leuk. Al is het maar omdat het zo dwars is als de pest. Singin' in the Rain trekt zich niets aan van formaliteiten en is speelser dan de gemiddelde kleuterschool. Toch zeer bijzonder voor die tijd. Het is ook een eerbetoon aan zowel film als musical.

Er valt nog zoveel te vertellen over deze film, maar eigenlijk moet je hem gewoon zelf ervaren. Persoonlijk vond ik dat er af en toe iets te lang getapdanst werd, alsof er geen einde aan kwam, waardoor ik nog niet voor de 5* ga, maar het is alweer een lange tijd geleden sinds ik zo genoten heb van een film. En het lijkt me ook een echte film om heel vaak te kijken. Snel de DVD eens aanschaffen.

4,5* Well of *course* we talk. Don't everybody?

Inmiddels legendarische musical waarin Kelly de meest prachtige dansen uitvoert. Het titellied werd een grote hit. Zeer goed.

Fikse tegenvaller. Het begin is erg leuk en het bevechten tussen Reynolds en Kelly is bijzonder amusant. De afkeer slaat echter al veel te snel om en daarna valt er eigenlijk niets leuks meer te beleven. De liedjes zijn op een enkele uitzondering na saai en worden bovendien ook nog eens veel te lang doorgevoerd. Richting einde wordt het dan wel weer wat interessanter en de ontknoping is dan ook weer wel mooi gedaan. Het eerste kwartier en de laatste vijf minuten leveren de film echter geen voldoende op. Daarvoor is het middenstuk niet sterk genoeg.

2*

Geen musicalliefhebber maar dit kon er wel mee door.

Op veel momenten heb je inderdaad wel een heus feel-good gevoel. Vooral dan de singin' in the rain scène zelf (vraag me wel af wat deze scène in de film komt zoeken.) en het einde wanneer het doek naar omhoog gaat. Verder komt er soms wat lichte irritatie opdrijven met belachelijke danspasjes.

Verder loopt het verhaal wel goed door. Het is wel interessant om te volgen hoe er in die tijd is overgestapt naar cinéma met spraak maar dan moet er uiteraard op eens gezongen worden wat het tempo er uit haalt. Grootste probleem bij musicals.

Gene Kelly levert wel een degelijke prestatie af net als Reynolds maar aan Hagen heb ik me werkelijk zitten ergeren. Wat hoogstwss wel de bedoeling was.

***

Nah, musicals is mijn minst favoriete genre, maar in mijn queeste om de Imdb 250 te zien, moest ik dit toch ondergaan. En dat viel niet mee: wat had ik toch graag gezien dat iemand een honkbalknuppel in al die lachende gezichten ramde. Helaas, het mocht niet zo zijn, men bleef maar doorgaan met liedjes zingen en dansjes maken. Dat de film over het fenomeen film zelf ging, maakt gelukkig nog iets goed en interessant. Anders was de score nog lager uitgevallen.

Groots gedeelte vervelend maar vooral irritant. Vrij veelbelovende begin met een zeer aardige eerste halfuur. Na verloop van tijd begonnen de liedjes/dansjes met te ergeren en bovendien worden ze te lang doorgevoerd. Met als dieptepunt die vreselijke surrealistische scène.

Ik had mezelf een beetje verplicht om deze film, vanwege zijn status als (musical)klassieker, te gaan kijken. Het musical genre ligt mij namelijk totaal niet. Ik kan gewoon niet begrijpen wat het nut of de pracht is van het spontaan in zingen uitbarsten. Singin' in the Rain viel me echter behoorlijk mee, waardoor ik waarschijnlijk ooit wel weer eens een musicalklassieker zal proberen.

Het kolderieke vaudeville dansen was aan het begin wel grappig, maar werd na een tijdje echt vervelend. Met name de grimassen van O'Connor waren niet uit te staan. Maar toch had dat oubollige jaren twintig sfeertje wel iets. De aankleding vond ik erg geslaagd, vooral de kleurrijke decors. De vrolijkheid spat er gewoon vanaf, een typische feel-good film dus.

De liedjes in Singin' in the Rain staan redelijk los van het verhaal. Terwijl in de meeste musicals het verhaal ook d.m.v. songteksten en dans wordt verteld, hebben we hier meer te maken met muzikale intermezzo's. Wat mij betreft is dit beter, omdat het verhaal en de dialogen niet 'verpest' worden door zang. De film had ook best zonder de liedjes gekund. Het verhaal over de overgang van de stomme film naar de talking pictures vond ik namelijk wel interessant en deed me qua thema sterk denken aan Sunset Blvd.

Mijn interesse in musicals is toch wel een beetje opgewekt. Zal eens op speurtocht uit naar musicals met een wat origineler thema dan het zo uitgemolken standaard liefdesverhaal.

Dit viel me allemaal nog reuze mee. Ik had van tevoren een film vol saaie muziek en musicals verwacht, maar dat bleek gelukkig iets minder het geval dan verwacht. Het verhaal zelf is best aardig verzonnen. Oke, de nummers in de film zijn zeker niet altijd even goed, maar mede doordat deze film ook over het medium film ging, bleef het aardig om te volgen.

Verder speelt Gene Kelly ook een sterke rol, waar veel charisma en uitstraling vanuit gaat. Jean Hagen is, hoe irritant haar rol ook was, wel perfect gecast, want een irritante piepstem heeft ze zeker.

Ondanks dat ik het einde wel een beetje zag aankomen, kon ik er wel van genieten en is het toch wel het enige geschikte einde van deze bij vlagen nog best aardige musical. Ik ben geen fan en zal ook zeker niet snel fan worden, maar een voldoende is hiervoor meer dan gerechtvaardigd.

3,0*

Beetje zelfde mening als Spetie. Had er eigenlijk niet zo heel veel van verwacht (ondanks dat ie hoog staat in verschillende lijstjes), maar vond 'm best niet zo slecht. Verhaal, humor en muziek die niet overdreven is. Ik kon het wel allemaal smaken. Een dikverdiende 3.5*

Wat een film fantastisch gewoon.

Boeit de gehele speelduur tot een schitterend einde.

Geweldige komische stukken met de nodige mooie muziek.

Gene Kelly en Donald O'Connor waren een prima duo.

4,5 ster

Dat het vrolijk en blij zou zijn, wist ik wel, maar dat ik het zelf ook nog eens (heel) leuk zou vinden, had ik nooit gedacht. De zing- en dansscènes zijn geweldig. Tot in de perfectie gedaan.

Het verhaal voelde niet cliché en was zelfs nog leuk. Het drama aan het begin was niet zo boeiend, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door het geweldige laatste half uur. Vol met blijmakende zing en dans.

Vooral het plezier waarmee Don Lockwood (en de rest ook overigens) speelt, is een genot voor het oog én oor. Ik heb erg genoten van deze film en er zit zeker groeipotentie in (wat heb ik toch met dat woord de laatste tijd? ).

4,0*

P.S. Misschien associeer ik Singin' In The Rain nu hopelijk een keer met wat anders dan A Clockwork Orange.

Normaal ben ik helemaal geen musicalfan en laat ik dit soort films ook snel voorbij gaan. Maar 'Singin' in the Rain' stond toch al een redelijke tijd op mijn 'Nog Zien'-lijst, mede door het bekende lied, wat de titel draagt natuurlijk. Toen ik gister zag dat hij op TCM kwam, ben ik er eens goed voor gaan zitten...

En het was een goede ervaring De is bij vlagen erg grappig, de muziek is zeer aanstekelijk en daarnaast is het dansen is leuk om te zien en komt erg indrukwekkend over. De film loopt in een lekker tempo door en boeit de hele tijd. Maarja dat kan ook door de stem van Jean Hagen komen, want daar schrik je elke weer van

In mijn ogen een echte aanrader!

*4,0

No! No! No! Yes! Yes! Yes!

Grappig om te lezen dat bijna iedereen dacht een monster van een film aan te treffen, terwijl het achteraf bij iedereen allemaal reuze mee bleek te vallen. Ook ik val zeker onder deze categorie.

Op musicalgebied heeft alleen Moulin Rouge mij tot dusver weten te bekoren. Singin in the Rain krijgt voorlopig het zilver toebedeeld. De film mag dan hopeloos oubollig zijn, als je er in slaagt om mij aan het lachen te krijgen door een taart in iemand zijn gezicht te gooien, dan zit het gewoon wel goed. Vooral dankzij geweldige acteerprestaties van Gene Kelly en Jean Hagen. Laatstgenoemde zet op een voortreffelijke manier een domme, bitcherige, talentloze bimbo neer.

Het verhaal vond ik een grote meevaller, erg leuk om te zien welke ongemakken er allemaal gepaard gingen bij de overgang naar een nieuw filmtijdperk. Zo heb ik hartelijk gelachen om de bovenstaande dialoog, maar ook om de I Love You, I Love You, I Love You scene en de vele onhandigheden zoals bv. het toucheren van een microfoon.

Ik vond het alleen wel jammer dat het verhaal zo vaak werd opgehouden, door vaak allerlei liedjes die niet veel met het verhaal van doen hadden. Eigenlijk heb ik maar van 3 liedjes kunnen genieten: dat lachnummer, Good Morning! en uiteraard: Singin in the Rain, de andere nummers konden zich niet snel genoeg aan mij voorbijtrekken.

De film kent genoeg slordigheidsfouten, zo zijn de autoscenes niet om aan te zien, zo duidelijk is te zien dat men in een studio rondrijdt. Gelukkig valt het ook op dat deze film met veel enthousiasme gemaakt is, ik zou de film op visueel vlak niet mooi durven noemen, maar toch zeker wel netjes verzorgd met veel aandacht voor verschillende kleuren en een aardige dans choreografie.

Singin in the Rain is op dit moment niet uit mijn hoofd weg te slaan. Een brave, vrolijke, aanstekelijke film met een mooi einde! Een 3,5*

Musical voor druktemakers.

De ironie: Het regent namelijk vrijwel nooit in deze hyperactieve asbak. De 10 minuten dat regent zijn ook de enige minuten die een beetje draagbaar zijn, serieus. De personages schreeuwen als een eend zonder zwemvliezen en hebben werkelijk geen idee hoe irritant ze zijn. Daar komt nog eens bij dat het acteer niveau ver beneden de zeespiegel ligt. Nee het begrip 'NAP' hebben ze kennelijk niet op school gehad.

Het zeur stemmetje van princess annoying, de matige choreografie, de muffe songs en kitcherige muziek raken ook kant noch wal. Dus ben je opzoek naar drukke bavianen die je de oren van de kop schreeuwen, be my guest en geef deze film een kans. Otherwise: Run, while you still can.

Vele keren fragmenten uit deze film gezien, maar nu eindelijk geprofiteerd van de gulheid waarmee de BBC deze film dit jaar, met de feestdagen, opnieuw bracht. Mij niet beklaagd want dans- en zangnummers mogen er zekerlijk zijn, de humor is best prettig en niet te vergeten dat er meer insteekt dan de klassieke romance-intriges, namelijk de terugblik op de periode waarbij de geluidsfilm zijn intrede deed en voor veel acteurs en actrices het einde van hun carrière betekende.

Lollig slaat om in irritant.

Het eerste half uur is inderdaad nog best te pruimen. Al is het maar door wat idiote scenes met de vastgebakken lach van Kelly. De dansjes met Kelly en O'Connor zijn best knap uitgevoerd ook, viel op hoe weinig er geknipt moest worden in die scenes. Leek me wel dat O'Connor de betere danser was van de twee.

Maar 100 minuten is te lang voor deze film. Vooral omdat de eeuwige vrolijkheid na verloop van tijd wat vervelend begint te worden. Hoe hard en lang kan je een lach aanhouden? Sommige nummertjes gaan ook veel te lang door en hangen vaak betrekkelijk los. Het hele broadway stuk aan het einde had er zo uitgekund en niemand zou het ooit gemerkt hebben. Had ook heel wat beter geweest trouwens, suf nummer.

Met het eerste half uur heb ik me nog wel vermaakt, toen was het enthousiasme van de film nog veelal aanstekelijk. Het blijft echter allemaal wat lang doorgaan en als je half in slaap valt terwijl iedereen on-screen halstarrig fun blijft uitstralen wordt het snel erg vervelend.

Minder suf dan ik oorspronkelijk gedacht had, dat wel, maar na een minuut of 70 toch een aardige kwelling.

1.0*

Wat een schitterende musical. De liedjes, de sfeer, de decor's en de choreografie .... alles klopt en is even prachtig. Een minpuntje vond ik dat het wat langdradig werd vlak na de legendarische "singin in the rain" scène. Toen Don zijn idee van een musical fantaseerde. Dat werd me toch een beetje tè veel van het goede wat betreft "broadway musical tunes". Gelukkig herpakt de film zich daarna weer snel waardoor het verhaal weer wat boeiender werd. Ja, ik ben het met sommigen hier eens. Dit is volgens mij ook wel één van de, zoniet dè beste musical die er ooit gemaakt is. Tenminste, als je het langdradige stuk even buiten beschouwing laat.

Wat een heerlijke film!

Eindelijk gezien en ik heb hier zo van genoten. De liedjes zijn geweldig en vooral het bekende Singin' In The Rain vind ik een toppertje. De film is erg sfeervol, sowieso vind ik 'oude' films snel sfeervol, en de decor's waren prachtig. Op de scene waarin Don zijn musical fantaseerde na, bleef de vaart er lekker in en werd de film nergens saai.

Debby en Gene hebben goede chemistry samen, en de humor tussen die twee was veel aanwezig. Leuk om te zien! En wat is Gene Kelly toch een charismatische man!

Het dansen vond ik erg goed, vooral het tapdansen was erg knap en leuk om naar te kijken. Donald O'Conner vond ik erg leuk als sidekick, erg grappige man ook met veel droge uitdrukkingen. Jean Hagen vond ik lichtelijk irritant, maar speelde haar rol wel goed, zoals het hoort. Heb in een deuk gelegen om de scene waarin ze voor het eerst een microfoontje moet gebruiken.

Echt één van de leukste musicals ooit

5*

Dignity. Always, dignity

Al zo'n kleine maand druk bezig met studeren vanwege examens en dan wil je soms gewoon eens even verdwijnen in een heerlijke feelgood film. Daarstraks thuis gekomen en toen ik was aan het kijken tussen de films op de decoder viel mijn oog op deze. Een feelgood film pur sang als ik de kijkers mag geloven dus de perfecte film om nu op te zetten. En ik moet zeggen, het is inderdaad een heerlijk filmpje geworden.

Al is het niet het spektakel geworden waarop ik eerlijk gezegd had gehoopt. De film heeft enorm veel goede aspecten maar het nadeel is dat sommige nummers wel erg hard worden uitgesponnen. Zo had het Broadway nummer naar het einde van de film toe voor mijn part compleet geskipt worden want a) het was helemaal niet het beste muzikale fragment en b) het blijft maar duren en haalt de vaart compleet uit de film. Jammer want scènes zoals het titelfragment zijn dan werkelijk fantastisch om naar te kijken. Misschien had het beter geweest als er toch een tiental minuten in was geknipt (voor mijn part hadden ze het Broadway nummer compleet mogen verwijderen) want nu voelen de 100 minuten iets te lang aan voor het redelijk minieme plot. Ergens ook wel logisch want het enige waar het script uit bestond waren de dansnummers en het plot moest er maar rondom gebouwd worden. Maar nu klink ik wel bijzonder negatief en dat is eigenlijk helemaal niet de bedoeling want de film ziet er visueel erg sterk uit. De decors zijn dan ook werkelijk fantastisch en sowieso het beste wat ik tot nu toe in een musical heb gezien.

Eerste kennismaking met Gene Kelly en ze is me ten zeerste bevallen. Ik had al vaker gehoord dat hij meer een tiran was en dat dit vaak was te zien aan de reacties van zijn medespelers maar dat valt hier gelukkig niet op. Of Kelly effectief zo'n tiran was is voor mij nog steeds moeilijk om te zeggen maar je hoort toch de wildste verhalen heb ik de indruk. Kelly die tegen Debbie Reynolds uitvliegt dat ze niet kan dansen waarop Fred Astaire (nog zo'n heerlijke danslegende) haar later die dag al huilend onder een piano terug vond of Donald O'Connor die openlijk toegaf dat hij in de eerste paar weken enorm veel schrik had van zijn danspartner. Het zorgt ervoor dat je toch met een ietwat ander beeld naar de charismatische Kelly kijkt. En dat is natuurlijk onterecht want zijn performance hier is werkelijk fenomenaal. Ben sowieso al wel een fan van tapdans maar dit ziet er echt fantastisch uit. Zeker in combinatie met O'Connor zijn er een handvol geniale scènes waar de mannen precies van rubber zijn. Ook Reynolds weet zich goed staande te houden tussen deze twee mannen en heeft een erg leuke versie van het bekende Goodmorning in combinatie met de twee ander. Ook Jean Hagen doet het erg leuk eigenlijk met die verschrikkelijke stem van haar, al blijkt dat er daar ook wat werd afgedubt maar dat terzijde. Het enige pluspunt aan de Broadway scène was trouwens een leuke bijrol (en schijnbaar één van haar eerste grotere rollen) van Cyd Charisse.

Hier en daar wordt het iets te lang uitgesponnen maar over het algemeen is dit een erg vermakelijke film. Ik had er nog net iets meer van verwacht maar de dansnummers van Kelly - O'Connor - Reynolds zijn erg sterk en rechtvaardigen de hoge score die de film overal krijgt. Moet maar eens wat meer van Kelly gaan zien want tiran of niet, hij heeft charisma.

4*

Holy Crap wat een coole film... Gene Kelly is een eindbaas. Onbegrijpelijk dat ik al die jaren gewacht heb met het kijken van deze film (sinds Leon eigenlijk). Ik houd helemaal niet van musicals, haat alles uit de koker van Albert Verlinde en Endemol, maar Singin' in the Rain vond ik geweldig.

Singin' in the Rain speelt in zich af in de roaring twenties, in1927, wanneer Warner Brothers The Jazz Singer uitbrengt en andere studios min of meer worden gedwongen om ook op de talkies over te stappen als ze een graantje willen meepikken van dit succes. Zoals vorig jaar in The Artist te zien was betekende dit voor een hoop artiesten wiens stem of accent niet bij het door hun gecultiveerde persona paste, het einde van hun carrière. In Singin' in the Rain is dit het geval voor Dons (Gene Kelly) veelvuldige tegenspeelster, de oerdomme verwende diva Lamont (Jean Hagen), die een enorm hoge piepstem heeft. Kelly's vriend Cosmo (Donald O'Connor) komt op het idee om Lamont te laten dubben door een revuedanseresje (gespeeld door Kathy Selden), waar Gene Kelly al snel meer gevoelens voor krijgt.

Normaal associeer ik het in dans en zang uitbarsten altijd met plotseling opkomende cringe-momenten van mijn kant, maar dat heb ik geen enkele keer gehad bij deze film. Natuurlijk is niet elke song of iedere dans even leuk, maar de meesten waren toch echt erg leuk om naar te kijken. Dat er dan een paar tussen zaten waar ik iets onverschilliger tegenover stond maakt dan ook niet echt uit.

Het is echter voornamelijk Gene Kelly die de show steelt, hij heeft de star quality om zijn karakter Don de meest zoete dingen te laten zetten, om wanneer hij zomaar dansjes gaat doen, nog steeds 'the man' te blijven. Vrouwelijk gedrag zoals van Nathan Lane in the Birdcage hoef je hier ook niet te verwachten (al lijkt Donald O'Connor naast Kelly soms wel wat meer het vrouwtje, maar dat zal gerust met zijn blije Vaudeville gedrag te maken hebben).

Singin' in the Rain staat bol van de klassieke scènes, met het titelgevende lied natuurlijk als klapper. Kelly die in zijn eentje door die straat danst terwijl het zeikt van de regen is een instant-smile-on-your-face klassieke scène die niets aan kracht heeft ingeboet. Met een mooie cinematografie, leuke liedjes, ontzettende dynamische dansscènes, een leuk verhaal over Hollywood tijdens de geluidsrevolutie en met erg fijne acteurs, is Singin' in the Rain een film die ik tot mijn verbazing iedereen aan kan raden. Ik kan het niet alleen, ik doe het ook. Die ga ik echt over niet al te lange tijd nog eens kijken 8,5/10

Gene Kelly die in de striemende regen al zingend door de straten danst, is een iconisch beeld in de filmgeschiedenis. Het zit zo in het collectieve geheugen, net als de douchemoord in Psycho of Darth Vader die een bekentenis doet.

Maar waarover de film zou gaan waar die legendarische scène uit komt, wist ik niet. En waarom Singin' in the Rain steevast hoog eindigt in (critici)lijstjes van beste films aller tijden, wist ik ook niet. Een kijkbeurt in mijn rondje klassiekers drong zich dus op.

En oh, wat een héérlijke film is dit. In tegenstelling tot veel musicals vertelt deze een verháál: dat van Hollywoods overgang van stomme film naar geluidscinema. Het scenario zit geweldig in elkaar en brengt dat brokje geschiedenis op een weergaloze manier. Singin' in the Rain is echt grappig: Lockwoods carrièreoverzicht, Lamonts vreselijke stemgeluid, de ontmoeting met Kathy, de hilarische testscreening van The Duelling Cavalier: alles druipt van de humor, zowel verbaal als visueel, en dat allemaal in een satirisch jasje. De wereld van de stomme film wordt hier schitterend geparodieerd, net als de pure kitsch en de melige liedjes van de musicals uit de prille geluidsperiode. De acteurs, en dan vooral Kelly en O'Connor, lijken zich rot te amuseren. Dikwijls duren de musicalnummers te lang, maar ze zijn wel stuk voor stuk voortreffelijk gechoreografeerd en gefilmd, vlot, fris en vol dynamiek. Een prachtverhaal dat prachtig gebracht wordt: de wereld is een mooiere plaats met Singin' in the Rain erop.

Geweldig.

Het verhaal tegen de achtergrond van de filmindustrie en alles wat daarbij hoort is erg leuk. Het thema van de opkomst van de geluidsfilm eind jaren '20, en dat in een film uit 1952. Liefhebbers van (oude) films komen dus eigenlijk op 2 niveau's aan hun trekken.

De soms satirische en slimme humor die ermee gepaard ging viel me ook alles mee. Ik heb pas An American in Paris gezien, en daarin vond ik de grappen eigenlijk ook best geslaagd. Had verwacht dat ik dat allemaal een stuk minder zou vinden, gezien het feit dat het brave films zijn uit begin jaren 50.

De Make 'em Laugh scene is echt magistraal. Ik ken het nummer en verschillende uitvoeringen al langer, maar om hem dan ineens (onverwachts, wist niet eens dat hij uit deze film kwam, erg hè) in het origineel tegen te komen was wel heel erg bijzonder.

De liedjes komen op het juiste moment, net als je er aan toe bent (hoewel ik me voor kan stellen dat het voor de niet-liefhebbers allemaal teveel wordt, zoals het Good Mornin' nummer wat nogal random is).

Alles is geweldig gechoreografeerd, verzorgd, luchtig, met liefde gemaakt. Alleen de speelduur had wat korter gekund. Dat laatste Broadway-nummer is jammer.

Verder zie ik dit wel een nieuwe favoriet van me worden. Sowieso heel dit genre. Ik hou van Gene Kelly.

4,5*

Goed, uiteindelijk viel het nog enigszins mee. Vooral in het begin van de film is er wat leuk dialoog en best scherp ook. Zoet is het al wel, maar de setting is best leuk dus storen doet het nog niet,

Dat wordt later wel anders als het plot steeds minder belangrijk wordt, men een paar koppen sterke espresso achterover heeft geslagen en opeens vreselijk veel zin krijgt om te dansen, in de regen nog wel. Wie verzint zoiets belachelijks!

Al dat getapdans, gedraai en geforceerde gegrijns, ik werd er een beetje draaierig van. Misselijk ook. Draaierig van al de chaos, drukte en positieve energie, misselijk van de positieve attitude, die iedereen zo nodig moest hebben. Plastic is een groot woord, maar ja, toch wel een beetje.

Had hier hoe dan ook veel minder van verwacht. Een aardig uitgangspunt, scherpe dialogen en de snelheid waarmee het geheel voorbij trekt zorgden ervoor dat ik me niet heb verveeld en er heel soms iets op mijn gezicht verscheen dat leek op een grijns, maar niet zo'n geforceerde hoor.