Singin' in the Rain (1952)

De lichtvoetigheid van Gene Kelly, de liedjes, de humor, Donald O'Connor die Make 'em laugh zingt, de Hollywoodgeschiedenis met een knipoog, de prachtige felle kleuren zonder dat het zuurstokken worden, en last but not least de lange, lange, zéér lange benen van Cyd Charisse – het is maar goed dat zij alleen maar in de door Don Lockwood gefantaseerde Broadway melody-scène bestaat, want in het echt zou de sexloze Debbie Reynolds toch zeker absoluut geen partij voor deze ultieme vamp zijn? Mocht nog iemand over deze film twijfelen, momenteel voor 5 euro in de schappen van Blokker in een werkelijk perfecte transfer.

Degelijke klassieker. Naarmate de film vordert nemen de dansjes en liedjes de overhand en wordt het wat mij betreft iets minder. Goed acteerwerk, vooral van Debbie Reynolds en Jean Hagen, en daarbij een zeer behoorlijk plot zorgen echter ervoor dat de film (ook voor de niet-musicalliefhebber) de moeite waard is. Daarnaast ziet het visueel gezien ook prima uit.

Voor de 'tigste keer herzien. Blijft een prachtige film, die ook na zoveel jaren nog altijd goed is voor ruim anderhalf uur puur amusement. Was destijds de favoriete film van François Truffaut, die hem inspireerde om La Nuit Américaine te maken.

Uiterst vermakelijke film; die mij al ben ik geen dansliefhebber van begin tot einde wist te boeien. Zeker de klassieke scene singin in the rain is fenomenaal. Ook de act van de vriend in de studio was fantastisch. Het plot kwam mij wat bout/clichématig over.

Make 'Em Laugh, Make 'Em Laugh, Make 'Em Laugh

Een film die zoveel positiefs uitstraalt. En het werk zeer aanstekelijk.

Een tijd waarin veel acteurs alleskunners waren. Zingen, dansen, acteren. Gene Kelly is echt zo'n boegbeeld voor dat tijdperk. Maar ook O'Connor en Reynolds zijn zeer goed op dreef. Ze laten alles er zo makkelijk uitzien. In veel films waarin choreografie een grote rol speelt, zie je de acteurs erg vaak nadenken over de pasjes. Hier komt het zo naturel over dat je haast zou denken dat ze het op het moment bedenken. Erg fijn om te zien.

Visueel is het erg druk. Veel kleuren die vaak ook wat enhanced overkomen om een wat vreemde en gemaakte sfeer over te brengen. Past helemaal in het punt dat de film wil maken waarin nogal vaak een sneer naar Hollywood wordt gemaakt. De satire werkt erg goed. Daarnaast staat de film bol van de leuke momenten. Ik heb werkelijk de gehele film met een big smile zitten kijken. Gewoon genieten.

De film draait verder natuurlijk om de liedjes/muziek en de dans. De liedjes, waarvan iedereen er wel 1 of 2 kent, zijn allen erg leuk en mooi gedaan. Een hoogtepunt was toch wel de surrealistische scene richting het einde, waarin Kelly al zijn kunnen in stopt. Gek genoeg is een ander toppunt voor mij niet een van de bekendere scenes/liedjes. Vond toch wel dat er in die bepaalde scene de kracht van de film schuilgaat. En dat is de fijne relatie tussen Don en Kathy. En dat is de "You Were Ment for Me" scene. Erg mooi gedaan. Ook de dans is erg fijn om te zien. Zeker ook hoe de interactie met props en de sets/omgevingen verloopt.

Singin in the Rain was eigenlijk alles wat ik niet had verwacht. Een saaie, oubollige musical. Wat ik kreeg was zoveel meer dan dat. Ik denk dat deze bij nog wel wat kan groeien en sluit een hoogste waardering in de toekomst zeker niet uit als deze mij zo kan blijven vermaken.

Met frisse tegenzin gaan kijken (ik had zo mijn vooroordelen), maar erg positief verrast. Singin' in the Rain weet me in te pakken met een aanstekelijke energie en leuke grappen, en de film heeft zelfs wat onverwachte scherpe kantjes. Gene Kelly is goed, maar qua dans was Donald O'Connor indrukwekkender- zijn Make 'em Laugh scene is een hoogtepunt (hoewel ik het liedje zelf niet zo geweldig vind). En natuurlijk het titelnummer, dat ik eerder altijd associeerde met A Clockwork Orange.

De ster van de film is echter Jean Hagen, die terecht genomineerd werd voor een Oscar. Zij heeft de beste scenes, en het uitgangspunt (ster van de stomme film heeft een afgrijselijke stem) is uitstekend uitgewerkt.

Eigenlijk weinig op de film aan te merken, hooguit dat er een vreemde cut zit in de dansscene met Cyd Charisse- terwijl de rest van de film zo vloeiend is ge-edit. En sommige liedjes duren net even te lang. Maar het zijn details, dikke 4 sterren.

Dik 100 minuten ouderwets Hollywood-vermaak met geweldige zang- en dansnummers (een soort best of van eerdere succesnummers) en lekker burgerlijke humor. Stanley Donen en Gene Kelly zwaaiden gezamenlijk de scepter over regie en choreografie. Bedankt, mannen.

Ik heb afgelopen maanden diverse muziekfilms bekeken, het niveau varieerde van best goed tot tenenkrommend slecht, maar de leukste heb ik schijnbaar voor het laatst bewaard. Singin' in the rain is absoluut erg sterk, veel een hoop aanstekelijke liedjes, dansjes en momenten. Vooral de liedjes blijven bij, die zijn erg vrolijk en knap gedanst. De befaamde scene in de regen is een filmklassieker en is ook inderdaad zeer goed uitgevoerd.

Als ik puur naar het verhaal kijk, dan is de film ook heel behoorlijk, met een prima plot over de opkomst van films met geluid in de jaren 20. Wel apart dat de liedjes op zich niet echt in dienst van het verhaal staan, maar het als geheel wel goed passend maken. Het is overigens toeval dat ik de film zo enkele dagen na de dood van hoofdrolspeelster Debbie Reynolds bekijk, want ik was sowieso van plan de film eind het jaar te bekijken. Dat is me wel een tragisch verhaal, eerst haar dochter Carrie Fisher dood en uit verdriet sterft ze zelf ook. Tragisch, anderzijds wel weer mooi dat je zoveel liefde voor je kind hebt. Ze heeft in Singin' in the rail ieder geval een hele sterke rol neergezet.

3,5*

Een oude film en dan ook nog een musical: dat klinkt saai en belegen, maar wat kan een mens er naast zitten! De film zit tjokvol passie, plezier en energie (wat zat er godsnaam in het eten vroeger dat de mensen toen zo veel energie hadden?), is elke minuut zinderend, sprankelend en creatief en elke danspasje maakt Michael Jackson tot een amateur zodat de choreografie zelfs voor mij als notoire dans/ballethater een lust voor het oog is. De film is zelfs gewoon hartstikke sexy!

Het verhaal is lekker meta (een film over een film die ook nog eens over film gaat en laat zien dat in de film zelfs de acteur nep kan zijn c.q. gespeeld kan worden door een ander), de dialogen en de humor leuk en gevat en zelfs de liedjes zijn leuk.

Kortom, 103 minuten non stop top-entertainment!

Tja, het kon niet uitblijven. Na het alom bejubelde La La Land gisteren voor de 2e keer te hebben bekeken kon een herziening van deze Hollywood klassieker niet uitblijven. Werd La La Land volledig gedragen door Emma Stone, voor Singin' in the Rain komt die eer volledig toe aan Gene Kelly. Het titelnummer door Kelly vertolkt in de regen is tijdloos. Het beste musical nummer ooit gemaakt. Daar kan geen enkel nummer in La La Land tegenop. De producent van La La land moet volgens mij toch wel duidelijk gekeken hebben naar deze klassieker uit 1952. Ook La La land eindigde met een surrealistische dansscène, uitstekend uitgevoerd door Emma Stone en Ryan Gosling dat wel maar kan toch echt niet kan tippen aan de surrealistische Broadway Melody dat we tegen het einde van deze fantastische musical te zien kregen. De nummers van deze musical van het duo Kelly/Donen zijn trouwens zo wie zo beter dan van La La land. Singin' in the Rain heb ik al genoemd maar wat dacht je van dat slapstick nummer Make 'm Laugh van Donald O' Connor? Geweldig toch. Lina Lamont was natuurlijk vreselijk om aan te horen maar past uiteraard wel volledig in het verhaal.

Blijft voor mij uiteindelijk de vraag over wat nu de beste musical is? La La Land of dit Singin' in the Rain. Ik ga toch voor de laatste hoewel beide films van mij de hoogste waardering hebben gekregen.

Waardering: 5,0* na herziening.

“Gotta dance! Gotta Dance!”

Schitterende musical klassieker. De energie, plezier en positiviteit straalt van Singin' in the Rain af. Vooral de energie van de acteurs valt op. Dat zie je tegenwoordig niet meer. Kelly, O'Connor (held) en Reynolds dansen, rennen en vliegen over het scherm alsof het niets is.

De film staat bekend om een aantal iconische scènes en muzieknummers, maar eigenlijk is de gehele film een unieke filmervaring en een feest voor je zintuigen. Spitsvondige en humoristische dialogen waarbij de lach nooit ver weg is, originele danschoreografie, prachtige kleuren en een sterk verhaal over de overgang van de stille film naar het tijdperk van de films met geluid. Kelly en Reynolds vormen het hart van de film, maar ook O'Connor heeft een aantal gedenkwaardige scènes en steelt de show. En vergeet Jean Hagen niet als de slechte en hilarische Lina Lamont. Lachen gegarandeerd. Dit soort films worden er inderdaad weinig meer gemaakt. Met Singin’ in the Rain ligt de lat dan ook erg hoog.

Iconisch als een paar scènes uit Singin' in the Rain zijn, stond een deel van de film al vóór deze eerste kijkbeurt in mijn geheugen gegrift. Eigenlijk bijzonder in dat verband dat ik nooit eerder de hele film gezien had.

Nu was het dan zover, en ik moet zeggen dat de film prima aansluit op de positieve verwachtingen die zich voor het kijken opdrongen. Singin' in the Rain is meer dan een verzameling aanstekelijke zang-en dansnummers. Was dat alles geweest, dan hadden instant classics als het titelnummer en Make 'em Laugh in combinatie met de sterke choreografieën al een ruime voldoende opgeleverd. Donen en Kelly trakteren echter ook op een prettig tijdsbeeld, waarbinnen met de nodige humor aandacht wordt besteed aan de overgang naar het geluidssysteem (1927). Die context sterkt het scenario, en geeft deze klassieker net even iets extra's in verhouding tot een doorsnee musical.

Toch vond ik het laatste halfuur aanmerkelijk minder, met een soort droomsequentie die wat mij betreft achterwege had mogen blijven en een weinig memorabel Hollywood-einde. Gelukkig hebben Kelly en Reynolds zich tegen die tijd al lang bewezen met hun ongebreidelde enthousiasme.

Misschien wel hét bewijs dat overacting soms ook leuk en functioneel kan zijn.

Ruim 3.5*

Met weinig andere voorkennis dan het wereldberoemde liedje begon ik aan deze film. Werd wel positief verrast toen bleek dat het naast een beroemde musical ook wel een ode aan de begindagen van film als medium is. De film gaat over acteurs en speelt zich af in een studio die silents maakt op het moment dat de talkies hun intrede doen. Uiteindelijk moeten ze zich wel aan de nieuwe mode aanpassen en besluiten ze om een musical te maken. Parallel ontwikkelt zich een fraaie en vrolijk gebrachte liefdesverhaal tussen de personages van Gene Kelly en Debbie Reynolds. Hun acteerwerk is net als van de derde hoofdrolspeler Donald O'Connor uitmuntend. Alles straalt vrolijkheid en plezier af, felle kleuren, fraaie liedjes, prachtige decors, veel detail en een enorme hoeveelheid bijrollen. Je kunt wel merken dat het budget behoorlijk was. Een terechte klassieker. Ruim 4*.

Na jaren weer herzien. En hoewel de film niet perfect is (dat Broadway-gedeelte duurt echt veel te lang en is nauwelijks interessant) is dit wel zo'n vrolijke film waar zo veel plezier van afstraalt dat je gewoon constant zit te genieten. Fijne danspasjes, een aantal heerlijke nummers, een simpel verhaal maar wel rond een zeer interessante periode en een aantal acteurs dat de hele tijd loopt te shinen. O'Connor met zijn knappe moves, Kelly met een constante Prodent-lach en Reynolds als stralend middelpunt. En dan is het eigenlijk Hagen die de show steelt. Verder vrij simpel gefilmd, vooral ter ondersteuning om de danspassen goed te tonen, maar op dat soort punten waar ik meestal een film mede op beoordeel doe ik dat nu niet. Hier word ik gewoon zo warm en blij van binnen dat ik puur daar op oordeel. 4,5*.

Dit is de beste musical aller tijden, daar is eigenlijk nauwelijks discussie over. Om die reden is dit ook de maatstaf voor iedere musical die sindsdien is gemaakt en het verklaart waarom ik me stierlijk heb verveeld bij het zien van het met prijzen overladen La La Land. Waarom zou ik luisteren naar matige liedjes gezongen door acteurs die redelijk [Stone] of nauwelijks [Gosling] kunnen zingen en slechts een beetje kunnen dansen? La La Land is op muzikaal gebied een prutswerkje vergeleken met Singin’ In The Rain, waarin hoofdrolspelers Gene Kelly, Donald O’Connor en de pas 19-jarige Debbie Reynolds laten zien dat ze het allemaal kunnen! Dus én acteren én zingen én dansen. In Hollywood sprak de pers graag over de rivaliteit tussen Gene Kelly en Fred Astaire, maar ik vind dat je onmogelijk kunt zeggen wie van die twee nou de beste was. Ze zijn allebei fantastisch om naar te kijken, maar hun stijl is in mijn beleving totaal verschillend. Je kunt het zelf beoordelen in de sketch ‘The Bobbitt & The Bromide’, geschreven door de gebroeders Gerschwin, uit de film ‘Ziegfeld Follies’ [1946]. Fred Astaire laat het er zo gemakkelijk uit zien en Gene Kelly laat het er zo moeilijk uit zien.

Wie denkt aan Singin’ In The Rain ziet waarschijnlijk het beeld voor zich van Gene Kelly die, dol van geluk omdat hij de liefde van zijn leven heeft gevonden, in de stromende regen de titelsong zingt en danst. Mogelijk denk je ook nog aan ‘Good Morning’ , gezongen door Kelly, O’Connor en Reynolds die een spectaculaire dans vol afwisseling, actie en humor afsluiten met een knap staaltje acrobatiek. De meest spectaculaire sequentie is echter ‘The Broadway Melody’, waarin Kelly zich het verhaal inbeeldt van een nieuwe film die hij wil gaan maken. Hij speelt in deze fantasie een jonge, ambitieuze danser die na een flink aantal audities in sneltreinvaart via burlesque, vaudeville en theater een grote ster wordt, maar wiens liefde voor een gangstermeisje [een sensuele Cyd Charisse] hem uiteindelijk noodlottig wordt. Uiteraard is er een happy end in deze briljant geconstrueerde, prachtig ontworpen [qua sets én qua kleding] en perfect uitgevoerde mini-speelfilm, ook al valt de ballet-scène een beetje uit de toon. O’Connor doet absoluut niet onder voor Kelly in de hilarische ‘Fit As A Fiddle’-skit aan het begin van de film en hun gezamenlijke dans bij de spraakcoach die training geeft in de vorm van tongbrekers als ‘Sinful Caesar sipped his snifter, seized his knees and sneezed’. Indrukwekkend is ook een flitsende montage van enkele van de beroemdste musicalliedjes uit de pioniersdagen van deze kunstvorm, waaronder ‘The Wedding Of The Painted Doll’ en ‘Beautiful Girl’. Hoe vaker je dit ziet, hoe meer het je opvalt dat elk detail tot in de puntjes is uitgewerkt. Maar Singin’ In The Rain heeft zijn legendarische status evenzo te danken aan de onvergetelijke Jean Hagen, die een sleutelrol speelt in het prachtige scenario dat op liefdevolle wijze terugkijkt naar de tijden van de zwijgende film en een milde satire is op Hollywood ten tijde van de overgang naar geluidsfilms.

Don Lockwood [Gene Kelly] en Lina Lamont [Jean Hagen] zijn filmsterren die zoveel succes hebben met hun romantische zwijgende films, dat de publiciteitsmagazine graag het beeld in stand houdt dat ze elkaars geliefden zijn. Maar er ontstaan problemen wanneer Don verliefd wordt op Kathy Selden [Debbie Reynolds] en de filmstudio’s na het succes van The Jazz Singer hals-over-kop overstappen op geluidsfilms... want Lina heeft op zijn zachtst gezegd geen geweldige stem. Na een rampzalige preview lijkt het erop dat het gedaan is met Lockwood en Lamont, maar een briljant idee van Cosmo Brown [Donald O’Connor] geeft hoop dat de film toch nog valt te redden! Hagen steelt de show wanneer ze in beeld is, maar ook de kleinere rolletjes, zoals die van Kathleen Freeman als Lina’s spraakcoach en Robert Fortier als de op George Raft gebaseerde gangster in de ‘Broadway Melody’-sequentie, komen helemaal tot hun recht.

Alles ziet er nep uit in deze musical der musicals. De straten zijn de MGM-backlot, autorijden doen ze voor een scherm. Gene Kelly heeft een decor en schijnwerpers nodig om z'n liefde te kunnen uiten. Broadwaymusicals werden populair tijdens de Grote Depressie, toen mensen behoefte hadden aan escapisme en de fictie mooier vonden dan de realiteit.

Het is een eerbetoon aan het genre, met liedjes die bijna allemaal gerecycleerd zijn uit een oudere MGM-musical. Aangezien het een musical is over het maken van een musical, viel zowat elk liedje erin te passen. Het is vooral de uitvoering die ze bijzonder maakt: de virtuoze danspasjes en de choreografie. Gene Kelly is acrobatischer dan z'n voorgangers en combineert tapdansen met allerlei sprongen en buitelingen. In de musical-in-de-musical Broadway Melody zien we een snelle opeenvolging van overdadige decors en kostuums, met de wulpse en technisch zeer goed dansende Cyd Charisse.

Twee onmisbare ingrediënten zijn humor en romantiek. Donald O'Connor zorgt voor de humor, door z'n viool tussen z'n knieën te bespelen en met z'n halsbrekende toeren in het knotsgekke Make 'Em Laugh, waarin hij een straat op loopt die als trompe-l'oeuil op de muur geschilderd is. Debbie Reynolds zorgt voor de romantiek.

De draak wordt gestoken met de Hollywoodcultuur met z'n roddelblaadjes en met de tegenstelling highbrow-lowbrow. Het speelt zich af ten tijde van de overgang naar talkies, met alle bijkomende moeilijkheden. Jean Hagen heeft een ondankbare rol als het domme blondje met de enerverende stem, maar wanneer ze zogenaamd staat te playbacken voor dat gordijn, horen we eigenlijk haar eigen, goede zangstem. Het verhaaltje is goed uitgewerkt, maar is vooral de rode draad waarin een opeenvolging van memorable tussendoortjes opgehangen wordt, met als boodschap: blijven lachen, ook wanneer het regent.

Eveneens behoudens het overbekende liedje vrij blind deze musical ingestapt. Singin’ in the rain is een geweldige uitbundige film die terecht bekend staat als één van de beste musicals ooit. De frivoliteit en het enthousiasme spat van het scherm met zijn aanstekelijke melodietjes en dansjes. Vrolijkheid en romantiek staan centraal dus het is ook niet verwonderlijk dat de film mierzoet is. De heldere kleuren zorgen er ook voor dat je alleen maar opgewekt kan kijken naar deze film. Ideaal dus om je op te beuren. Maar de film biedt nog veel meer.

Ik was aangenaam verrast dat de film zelf een stukje filmevolutie met zich meebracht. Glitter en glamour ten tijde van de stomme film is het begindecor van deze musical. Don Lockwood [Gene Kelly] en Lina Lamont [Jean Hagen] zijn wereldsterren en de (roddel)pers lust wel pap van een vermeende amoureuze relatie. Knap om net als in The artist (2011) de introductie van de geluidsfilm verwerkt te zien.

De film kent ook een aantal erg grappige momenten. Lina Lamont met haar overdraaglijke stem is amusant. De scènes met de spraakcoach zijn hilarisch en ook de scène met het moeizame gebruik van de verborgen micro is erg komisch. Qua acteerwerk doen de drie hoofdrolspelers het uitstekend. Me daarom goed vermaakt en de songs verveelden niet. De dansjes die mij een knoop in de benen zouden doen krijgen versterkten dit alleen maar. Mooi, dikke 4,0*!

Bestaat er een meer achterlijke vorm van entertainment dan tapdans? Ik vermoed van niet, en persoonlijk kijk ik nog liever naar een live optreden van Yoko Ono dan naar Gene Kelly die met zijn domme tandpastasmile de vloeren kapot stampt. Dit is escapisme in het kwadraat. Alles aan deze film is nep en dat wordt geenszins verborgen of afgezwakt, integendeel. Net zoals in Pre-Code Busby Berkeley producties ligt de nadruk op het creëren van een fantasiewereld die de aandacht moet afleiden van de grauwe realiteit. De Technicolor katapulteert de glans en glorie naar niveau elf met zijn typerende felle rode en gele kleuren. Hoewel ik doorgaans liever van een brug spring dan naar een musical te kijken, dwingt het vakmanschap en het setdesign hier af en toe respect af. Sommige dansnummers neigen meer naar wat Woody uit Toy Story omschrijft als 'vallen met stijl', maar het valt bij momenten echt in de smaak. Ook de throwback naar 1927 is amusant. De gags met de microfoon op de set waren gewoon grappig en er wordt op een ludieke wijze gespot met de transitie van silent naar talkie. De cast laat geen blijvende indruk achter. Gene Kelly is een charismatisch figuur, maar hij verknoeit het door om de twee minuten zijn tong, dan wel voeten in beweging te brengen. Plaats hem tot zijn schouders in een bak cement met een prop in zijn mond en ik ben bereid hem te herevalueren.

Tijd voor herziening van Singin' in the rain, toch één van de beste musicals ooit. En dat is bij die nieuwe kijkbeurt toch maar weer gebleken. Een zeer gelaagde film die ook visueel enorm indruk maakt. Zoals het loont dat een specialist bij actiefilms zich bezig houdt met de vechtscènes, was het hier een meerwaarde om choreograaf en ervaren danser Gene Kelly naast Stanley Donen te zetten. Donen heeft trouwens ook ervaring in musicals. Dat hij niet alleen maar wat dans in beeld brengt, maar ook visueel een sterk filmoog heeft zie je in Royal Wedding (Fred Astaire die danst op de muren en het plafond) en de cinematografische parel An American in Paris, een jaar voor Singin' in the Rain.

Het verhaal is een zelfreflectie van Hollywood. Op een mooie manier toont het de vele facetten er van met als hoogtepunt de revolutionaire overstap van de stille film naar de geluidsfilm. En ook al is het niet altijd even duidelijk (wat ook niet moet) zijn er veel verwijzingen naar oude films en acteurs. Je herkent veel van hen in de personages die je te zien krijgt.

Qua scènes zullen veel mensen vooral de dans van Gene Kelly in de regen herinneren natuurlijk. Maar ook andere scènes zijn best indrukwekkend. Donald O'Connor (qua humor geweldig in deze film) met Make 'em laug als ode aan de vaudeville. Gene Kelly in een theatraal nummer hoe hij in Hollywood terecht komt, meesterlijk gewoon. Kelly in de pub als die aanpapt met het liefje van de gangster. En de dromerige scènes tussen Gene Kelly en Debbie Reynolds. Mijlen ver van de jaren '20 en '30 musicals waarbij Fred Astaire en Ginger Rogers (ook goed natuurlijk) samen dansen in een gewone zaal vol figuranten met pluimen. De musical is er op vooruit gegaan.

Singin' in the Rain zet die liefde voor film en musical vooraan, de romantiek komt er wat bij. Er is hoofdzakelijk aandacht geschonken aan de nummers. Gene Kelly was creatief gezien duidelijk de baas. Je ziet ook het verschil met het latere La La Land, dat inspiratie haalde bij deze en andere musicals.

Beter dan verwacht.

Ik kende Kelly bij naam wel maar als regisseur minder. Toen ik zag dat hij On the Town op zijn naam had staan zakte de moed me voor deze film wel in de schoenen. On the Town vond ik namelijk een erg vermoeiende zit. Singin' in the Rain is wel in de lijnen van die film maar vooral veel beter uitgevoerd.

Al ben ik gewoon van nature niet zo'n liefhebber van alleen maar blij kijken en met de meest brede glimlach naar de camera lachen. Ik vind het gewoon te gemaakt en ik word er zelf niet bepaald blij van, eerder geïrriteerd. Al snel was het daarom duidelijk dat deze film niet erg hoog bij me ging scoren, maar het draaide uiteindelijk beter uit dan gedacht.

Acteerwerk is natuurlijk best oké, al is het allemaal wel erg overdreven theatraal. Danspasjes zijn ook wel leuk, valt inderdaad op dat er weinig in scenes geknipt wordt. Kleurrijk versierd verder en op visueel vlak zijn tijd wat mij betreft ver vooruit. Of het vervolgens ook allemaal leuk is om naar te kijken is een ander verhaal.

Want ondanks de visuele meerwaarde van de film is het soms maar een vermoeiende zit. Enkele sequenties lijken maar niet over te gaan en qua liedjes is er toch te weinig bijzonders te bekennen. Veel nummers willen ook niet echt pakkend zijn, behalve het Moses Roses nummer en natuurlijk het iconische nummer die dezelfde naam als de titel draagt.

Voorspelbaar is het verder uiteraard en de speelduur wordt regelmatig te veel uitgerekt, maar het is als geheel niet zo irritant als ik had verwacht. Regelmatig toch wel wat vermoeiend maar het was te doen. Ik ben niet zo'n fan van die neppe vrolijkheid en dat is vooral het pijnpunt voor mij, en ik zal er dan ook niet omheen draaien dat deze film vooral vanwege persoonlijke smaak geen hoog cijfer krijgt.

Leuk om gezien te hebben vanwege de status, maar ik vond het verder beslist geen meesterwerk. Maar als ik deze naast eerdergenoemde On the Town leg krijgt deze film zonder twijfel een grote voorkeur. Dit kon ik tenminste nog een beetje uitzitten.

Vakmanschap, kan niet anders zeggen.

Bij gebrek aan regen buiten in de natuur, deze maar opgezet. Was toevallig net op 4k uitgebracht ter ere van de 70e verjaardag.

En wow! Wat ziet deze film er fantastisch uit. Het lijkt wel of HDR speciaal ontwikkeld is om deze technicolor kleuren tot leven te brengen. Zeker een van de meest indrukwekkende transfers die ik gezien heb. De kleuren spatten van het scherm. En dat de film sowieso een showcase is voor de pracht en praal van Hollywood, maakt dit een perfecte demo disc.

De film zelf is natuurlijk ook fantastisch. Een perfect stuk entertainment over de entertainmentindustrie. Dus zeker voor filmliefhebbers een feest voor oog en oor op meerdere niveaus. De film kent geweldige dansnummers en montages, is geestig en geeft een leuk kijkje achter de schermen. En had ik het al gezegd? Het ziet er waanzinnig uit!

Absolute aanrader!

5*

Onder het motto te bekend en te groot om niet te kijken er toch maar eens even door gejast voor een cijfer en comment, dat dit uiteindelijk niet mijn ding zou zijn wist ik wel haast zeker van te voren ook al wist ik weinig van dit product buiten de maar al te bekende titelsong.

Buiten het beginpunt met de revolutie binnen de filmindustrie en diens stuiptrekkingen met betrekking tot geluid, moet het toch echt je ding maar zijn. De overdreven vrolijkheid en joligheid is toch iets dat in het tijdsbeeld gezien moet worden, en dat is niet te zwaar natuurlijk allemaal, maar ja, dan die zang en dans fases. Dat is zo nu en dan toch best even doorbijten voor iemand die een hekel heeft aan musical en alles wat daar op lijkt. En de dansscenes zijn zoals gewoonlijk binnen het genre mij veel te lang repetitief.

Maar die mening en persoonlijke smaak staat niet in de weg om te kunnen oordelen dat het wel degelijk goed gemaakt is. De dans van de drie is knap uitgevoerd, net als het kunststukje van Cosmo met zijn 'make them laugh' die van acrobatisch gehalte is. De humor is ook best leuk zoals met de eerste experiment geluid op te nemen die letterlijk in het honderd lopen, en daarnaast valt Singing In The Rain toch vooral op als een vermakelijke film met van alles wat. Dans, zang, humor, veel humor zelfs, een romance en een beetje feel good. En binnen dat kader doen Kelly en O'Conner het goed en is Debbie Reynolds erg prettig om naar te kijken.

Buiten de kwaliteit en de getoonde humor en vermakelijkheid is het toch net niet mijn ding. Daarom zeker geen onvoldoende maar een heel hoog cijfer zit er toch echt niet in.

Ik zou mezelf absoluut geen musical liefhebber noemen en na het zien van deze film is dat ook niet meteen veranderd, maar Singin' in the Rain is een film die je als filmliefhebber toch eens moet gezien hebben.

Uiteindelijk is het best een vermakelijke, vlotte en vrolijke film geworden, maar het is niet de verwachte naam Gene Kelly die hier de show steelt. Die eer is weggelegd voor zowel Debbie Reynolds als Jean Hagen. Niet dat Gene Kelly het hier slecht doet, maar de rollen van de 2 dames zijn gewoon interessanter. Debbie Reynolds is hier erg charmant in haar rol van Kathy Shelden die de stem van Lina Lamont moet inzingen. Die Lina Lamont wordt prima neergezet door Jean Hagen op een erg irritante manier, maar het past natuurlijk perfect in het plaatje.

De liedjes zelf boeide mij erg weinig. Ik had niet meteen het gevoel dat de liedjes iets te maken hadden met het verhaal of op zijn minst ondersteunend waren. Misschien had ik dan wel met meer interesse naar de liedjes gekeken en geluisterd. Wel fijn dat de film over 'film maken' gaat met de intrede van de film met sprekende acteurs.

3*