Singin' in the Rain (1952)

4.0/4.5 dus voor de dansnummers, Gene Kelly met titelsong 5.0 (eigenlijk 7.0 want wie kan dat nog).

Tijdens de uitvoering van het titelnummer moest ik plotseling hard op om mijzelf lachen. Ik realiseerde me opeens dat ik dusdanig in de film opging dat mijn voeten, handen, hoofd en wat nog meer meebewogen op de muziek, ik het nummer aan het meeneurien was en dat ik om elke ouderwetse slapstick-achtige grap grijnzen moest. Voor een moment daar voelde ik mij voor een puber toch wel een verschrikkelijk suf en oubollig persoon.. but who cares, right?

Ik was op voorhand toch ietwat sceptisch ten aanzien van Singin' in the Rain, het is immers toch wel een musical en daar ben ik doorgaans nou niet echt lyrisch over. Deze film heeft echter mijn ongelijk bewezen, het is namelijk een bijzonder aanstekelijke film; de lol van de cast spat werkelijk van het scherm af.

De muziekuitvoeringen zijn stuk voor stuk leuk, maar worden vooral naar een hoger niveau getild door de komische danspasjes van de heren. Het is allemaal erg catchy, de lol, en tegelijkertijd ook absolute kundigheid, die hierin verwerkt zitten maken het voor de kijker een zeer aangename kijk- en luisterbeurt. Interessant script ook overigens. Haast een beetje Sunset Boulevard meets comedy/musical, om maar even een vergaande, desalniettemin in mijn ogen helemaal niet zo een rare vergelijking te trekken. De humor is ook erg leuk: de stem van Lina, het slapstick-gebeuren, de persiflage op de musicalwereld van weleer etc. etc. Enig minpuntje eigenlijk is dat in de scènes waarin de uiteindelijke versie van de film die ze in première willen laten gaan gemaakt wordt de film iets te veel in herhaling treedt. Hier had ik toch graag wat meer dialoog gezien tussen de grote(re) dosis aan muzieknummers.

Maar ach, wat zeur ik. Ik heb er veel plezier mee gehad en houd het gewoon op een kleine 5 sterren; ik was toch al zo lekker genereus deze maand.

Je avatar komt niet echt overeen met het gevoel van je recensie. .

Heb jij volgens mij ook wel eens kos.

Inderdaad, niet echt slecht bedoeld ofzo hoor matthijs maar ik heb iedere keer het gevoel alsof ik een agresief iemand voor me heb die me met de grond gelijk maakt als ik iets verkeerds zeg.

Schitterend die gemene kop van cagney...

Voor mij nog altijd de beste musical die gemaakt is. In tegenstelling tot de meeste musicals die in de jaren vijftig gemaakt zijn is ook hier het verhaal goed. Het is eigenlijk een soort satire op het filmbedrijf eind jaren twintig dat nogal sceptisch stond tegenover de uitvinding van de geluidsfilm.

Musical bevat de volgende muzikale hoogtepunten; het slapsticknummer "Make 'em laugh", het opgewekte "Good morning" en uiteraard de titelsong "Singin'in the rain" gezongen en gedanst door Gene Kelly. En ook niet te vergeten de "Broadway Melody" sequentie.

Sorry Mister Blonde, maar hier moet ik je toch ongelijk in geven. Het viel me juist gigantisch op dat geen enkel liedje echt iets met het verhaal te maken had en dat het vrijwel allemaal terzijdes waren. Dit in tegenstelling tot vrijwel iedere andere musical die ik tot nu toe zag. Echter val ik hier totaal niet over. Zowel het verhaal als de nummers zijn zo sterk en vullen elkaar qua gevoel zo goed aan dat de film ermee weg komt.

Net als wel meer mensen hier ben ik absoluut geen musicalfan, al kan ik een handjevol ervan wel waarderen. Maar net als die andere mensen die het niet op musicals begrepen hebben wist deze film mij helemaal om te krijgen. Met name omdat ik in een zaal met studenten zat wist ik me in te houden om niet met mijn voeten te tappen, maar ik snap die neiging van Goodfella_90 hierboven wel. Je moet volgens mij wel een ongeloofelijke zuurpruim zijn wil je van deze film niet vrolijk worden (dit is overigens niet provocerend bedoelt). Ik moest me in ieder geval wel over geven aan de charmes van deze film.

En Singin' in the Rain heeft veel charmes. De casting is bijvoorbeeld perfect. Gene Kelly heeft een hoop charisma en is een uitstekende hoofdrolspeler. De bijrollen zijn echter nog beter. Debbie Reynolds is een zeer lieflijke verschijning. Donald O'Connor is bij vlagen hilarisch en zijn 'Make E'm Laugh' is misschien wel de meest opvallende dans uit de musicalgeschiedenis. Maar het is Jean Hagen die de show steelde voor mij. Wat een heerlijk irritant personage en wat een ongeloofelijk komisch talent. Ik keek op een gegeven moment ook telkens weer uit tot zij weer in beeld zou komen. Ze mag van mij een prijs krijgen voor meest briljante filmstem uit de filmgeschiedenis. Misschien een ideetje voor een knock-out

Leuk is ook dat de film schijnbaar vooruitloopt op al die postmoderne trents die populair werden vanaf de nouvelle vague. Sindsdien is het heel gewoon om in films naar andere films te verwijzen, maar ik kan eigenlijk geen enkele pre-jaren '60 film bedenken die dat ook doet. Singin' in the Rain lijkt echter de eerste film te zijn die zich er van bewust is dat het een film is. De film bevat zoveel mogelijk verwijzingen naar andere musicals, die ik als leek uiteraard nauwelijks meekreeg, maar toch leuk om dat op IMDB te zien. De film speelt ook met het eigen medium en met hoe wij daarin bedrogen worden. Let op hoeveel dingen de film aangeeft als nep. Van de stem van Jean Hagen op het witte doek tot de speech van Kelly over hoe hij beroemd geworden is. Het stikt van dit soort momenten. En je wordt bedrogen waar je bij staat, als je dit leest:

In the "Would You" number, Kathy Selden (Debbie Reynolds) is dubbing the voice of Lina Lamont (Jean Hagen) because Lina's voice is shrill and screechy. However, it's not Reynolds who's really speaking, it's Jean Hagen herself, who actually had a beautiful deep, rich voice. So you have Jean Hagen dubbing Debbie Reynolds dubbing Jean Hagen. And when Debbie is supposedly dubbing Jean's singing of "Would You", the voice you hear singing actually belongs to Betty Noyes, who had a much richer singing voice than Debbie.

Ook leuk is dat er nog een film in deze film zit. De kwartier lange 'Gotta Dance'-scène verteld eigenlijk gewoon weer een nieuw verhaal. Het is totaal overbodig, maar de film weet gelukkig dat het overbodig is (getuige de opmerking van de producent in de film die zegt: "I cannot quite visualize it") en daarom wordt het weer leuk. Al is het maar omdat het zo dwars is als de pest. Singin' in the Rain trekt zich niets aan van formaliteiten en is speelser dan de gemiddelde kleuterschool. Toch zeer bijzonder voor die tijd. Het is ook een eerbetoon aan zowel film als musical.

Er valt nog zoveel te vertellen over deze film, maar eigenlijk moet je hem gewoon zelf ervaren. Persoonlijk vond ik dat er af en toe iets te lang getapdanst werd, alsof er geen einde aan kwam, waardoor ik nog niet voor de 5* ga, maar het is alweer een lange tijd geleden sinds ik zo genoten heb van een film. En het lijkt me ook een echte film om heel vaak te kijken. Snel de DVD eens aanschaffen.

4,5* Well of *course* we talk. Don't everybody?

Mooi stukje Ring, ik zou jou en iedereen die van Singin' in the Rain genoten heeft trouwens ook graag "The Band Wagon" van Vincennte Minelli willen aanraden, een vergelijkbare film in kwaliteit maar jammer genoeg niet in waardering hier op MM .

Naar aanleiding van de dood van Cyd Charisse deze musical opnieuw bekeken. Ik denk dat het ongeveer 12 jaar geleden is dat ik deze musical voor het eerst gezien heb. Het was in ieder geval vlak na de dood van Gene Kelly.

Net zoals vele musicals die in de jaren vijftig gemaakt werden, moet ook deze musical het geheel hebben van de zang- en dansnummers. De plots vormen meestal bijzaak en stellen eigenlijk niets voor, hoewel dat bij deze musical nog enigszins meevalt. Het verhaal dat gaat over de overgang van zwijgende naar sprekende film is best wel origineel. De dialogen stellen weinig voor. Jean Hagen vond ik irritant met haar verschrikkelijke accent, hoewel dat laatste natuurlijk wel in het verhaal hoorde.

De zang- en dansnummers in deze musical staan echter als een huis. Iedereen kent natuurlijk wel de scene waarin Gene Kelly de titelsong "Singin' in the rain" zingt.

De beste scene niettemin vind ik de "Broadway Melody" sequentie, waarbij Gene Kelly enkele dansnummers uitvoert met "femme fatale" Cyd Charisse, die inderdaad opviel door haar zeer lange benen die, las ik, voor 1 miljoen dollar waren verzekerd.

4,0*

ntb Mijn bericht van 30 maart j.l. over deze film, die verwijst naar mijn eerste kijkbeurt van 12 jaar geleden, kan men het beste als niet geschreven beschouwen.

Valt verder nog te vermelden dat de kwaliteit van de DVD(2 disc) van deze film uitstekend is.

Gewoon niet te missen nostalgie!

Cagney...???????

Make them Laugh, het romantische nummer on stage tussen Kelly en Reynolds en titelnummer Singin' in the Rain waren toch totaal geen terzijdes? Of de muzieknummers tijdens de films? Waren allemaal direct onderdeel van een film over filmmaken of de romantiek, wat niet echt een terzijde was.

Weet niet meer precies alle nummers, maar welke deden er voor het verhaal niet zoveel toe dan? Volgens mij geen, maar misschien heb ik het mis. Zoveel nummers waren er trouwens hier niet in vergelijking met andere musicals.

Weet niet welke musicals je allemaal al zag, maar kenmerk van veel musicals is juist dat mensen zich niet meer onder controle weten te houden en door verdriet, blijdschap of andere emoties spontaan beginnen te zingen. Past goed in een musical natuurlijk, maar in een normale film komt dat wat ridicuul over. Vandaar dat ik hier vond dat het directer gelinkt werd aan het verhaal.

De meeste musicals vertellen het verhaal door middel van liedjes. Alleen als iets niet zo goed in liedjes uit te drukken valt wordt er gekozen voor spraak. Zie bijvoorbeeld Sweeney Todd, Moulin Rouge!, Chicago en in iets mindere mate The Sound of Music. Het is misschien niet helemaal waar als ik zeg dat er totaal geen connectie is tussen de liedjes en het plot in Singin' in the Rain, maar het plot creëert hier tussendoor kleine mogelijkheden voor liedjes om zich aan te dienen. Ik denk echter dat als je alle liedjes uit de film zou halen je de film net zo goed zou kunnen volgen.

Make 'Em Laugh is een goed voorbeeld. Geweldige dansscène van O'Connor, maar de manier waarop hij in de film gezet wordt is eigenlijk wat onzinnig. Vanuit het niets vraagt Gene Kelly zich even af waarom hij nog acteur is (of zoiets) en om hem op te vrolijken zingt O'Connor Make 'Em Laugh. Daarna komt het gehele onderwerp niet meer ter spraken. De scène is voor het verhaal makkelijk te missen. Zelfs het kleine persoonlijke dilemmaatje van Kelly hier is niet belangrijk. De scène zit er alleen maar in om het liedje erin te kunnen stoppen. Mogelijk nog erger in dit opzicht is Gotta Dance, waarin Kelly aan de producent een dansnummer voorsteld dat eigenlijk niet in de film past die hij aan het maken is en die daarmee ook niet in Singin' in the Rain past. Het wordt zelfs min of meer toegegeven dat het complete nonsens is om Gotta Dance in de film te stoppen, maar ze hebben een excuus. De liefdesgevoelens van Kelly voor Reynolds waren al lang en breed duidelijk gemaakt voor hij Singin' in the Rain begon te zingen. Er is geloof ik zelfs een nummer waarin geen enkel personage uit de film in voor komt (al weet ik niet zeker of Reynolds hier tussendoor figureerde), maar dat gezongen wordt op een filmset waar Kelly toevallig langsloopt. Alleen die liefdesverklaring op die filmset tussen Kelly en Reynolds is een toevoeging voor het verhaal.

Het geldt voor mij verder nauwelijks als kritiek (ik denk er zelfs over de film 5 sterren te geven), maar gewoon iets dat me opviel.

Je noemt nu vooral moderne films die dan ook wel wat afwijken van het klassieke idee van een musical. In veel klassieke musical's wordt juist helemaal niet veel gezongen om het verhaal te vertellen, maar veel meer om een state of mind aan te geven. The Sound of Music is daar eigenlijk ook wel een voorbeeld van, waar de liedjes trouwens veel minder in dienst van het verhaal staan dan hier.

Inmiddels legendarische musical waarin Kelly de meest prachtige dansen uitvoert. Het titellied werd een grote hit. Zeer goed.

Gisteren weer bekeken en ik denk dat Singin' in the Rain It's a Wonderful Life nu wel overtrefd als mijn favoriete feel-goodfilm. Ik heb me er zelfs niet meer aan geërgerd dat sommige dansen te lang duren. Het is een van die zelfdzame films waarin iedere scène op zichzelf al een soort van hoogtepunt is. Natuurlijk kun je gaan zijken en wel wat kleine minpuntjes eruit halen, maar toch werkt gewoon iedere scène. Dit gaat mijn top 10 in. Alleen nog even kijken waar.

Ik kan maar geen genoeg krijgen van deze film. Terwijl het buiten regent, heb ik deze film voor de zoveelste keer opgezet (uiteraard de gerestaureerde versie!!).

Als het buiten regent en in de film ook, word je er toch vrolijk van.

Nog steeds een dikke 5.0 voor deze film en hij staat daarom dus al heel lang in mijn top 10 en komt er voorlopig niet uit. Een tijdloze musical waar de vakmanschap en de liefde voor de film afstraalt.

Maar wie kan nu beter dansen: Gene Kelly of Fred Astaire.

Dan geef ik toch een licht voordeel aan Fred Astaire.

Het gilletje in Broadway Melody, de tranen bij You were meant for me, het kippenvel bij Singin' in the rain, de geniale rol van Jean Hagen, "People"? I ain't "people." I am a - "a shimmering, glowing star in the cinema firmament.", de overgang van silent naar talkies, de preview van the Dueling Cavalier. Het is echt het ene briljante moment na het andere. Er zijn geen woorden voor deze film. :worship:

Ook gezien op TCM vorige maand. Ik verwachtte eigenlijk een mierzoete musical vol met allerlei onrealistische situaties. Maar ik vond het verhaal erg goed en met name Gene Kelly en Donald O'Connor erg sterk. De manier waarop Jean Hagen voor gek wordt gezet is onvergetelijk. De onlangs overleden Cyd Charisse heeft hier nog een kleine rol als danseres, maar in de film It's Always Fair Weather (een aanrader, ook met Gene Kelly) speelt ze belangrijke rol. Nog even over Singin' in the Rain: het is een film die je gewoon gezien moet hebben als filmliefhebber zijnde.

Fikse tegenvaller. Het begin is erg leuk en het bevechten tussen Reynolds en Kelly is bijzonder amusant. De afkeer slaat echter al veel te snel om en daarna valt er eigenlijk niets leuks meer te beleven. De liedjes zijn op een enkele uitzondering na saai en worden bovendien ook nog eens veel te lang doorgevoerd. Richting einde wordt het dan wel weer wat interessanter en de ontknoping is dan ook weer wel mooi gedaan. Het eerste kwartier en de laatste vijf minuten leveren de film echter geen voldoende op. Daarvoor is het middenstuk niet sterk genoeg.

2*

Deze film maakte als klein meisje al veel indruk op me; leuke liedjes, geweldige dansnummers en mooie Gene.

Door de jaren heen heeft Singin in the Rain voor mij weinig van zijn kracht ingeboet.

Er straalt zoveel vrolijkheid, enthousiasme en positiviteit van af dat je wel een hele grote zuurpruim moet zijn als dit niks met je doet.

De scene waarin Gene danst en zingt in de regen bezorgt me nog steeds kippenvel.Een hoogtepunt in de geschiedenis van de musical.

Al kijk ik de film nog zelden, het blijft mijn favoriete musical en niet alleen vanwege het jeugdsentiment.

Geen musicalliefhebber maar dit kon er wel mee door.

Op veel momenten heb je inderdaad wel een heus feel-good gevoel. Vooral dan de singin' in the rain scène zelf (vraag me wel af wat deze scène in de film komt zoeken.) en het einde wanneer het doek naar omhoog gaat. Verder komt er soms wat lichte irritatie opdrijven met belachelijke danspasjes.

Verder loopt het verhaal wel goed door. Het is wel interessant om te volgen hoe er in die tijd is overgestapt naar cinéma met spraak maar dan moet er uiteraard op eens gezongen worden wat het tempo er uit haalt. Grootste probleem bij musicals.

Gene Kelly levert wel een degelijke prestatie af net als Reynolds maar aan Hagen heb ik me werkelijk zitten ergeren. Wat hoogstwss wel de bedoeling was.

***

Nah, musicals is mijn minst favoriete genre, maar in mijn queeste om de Imdb 250 te zien, moest ik dit toch ondergaan. En dat viel niet mee: wat had ik toch graag gezien dat iemand een honkbalknuppel in al die lachende gezichten ramde. Helaas, het mocht niet zo zijn, men bleef maar doorgaan met liedjes zingen en dansjes maken. Dat de film over het fenomeen film zelf ging, maakt gelukkig nog iets goed en interessant. Anders was de score nog lager uitgevallen.

Na West Side Story als klein jongetje eens gezien te hebben, heb ik jarenlang musicals gemeden. Nog steeds ben ik niet dol op musicals, maar er zijn er zeker en vast wel goede. Denk maar aan The Wizard of Oz of deze Singin' in the Rain.

Singin' in the Rain is een bijzonder aanstekelijke film, waar ik erg vrolijk van werd. Donald O'Connor is een prima danser maar vooral Gene Kelly spat van het scherm af. De dansjes zijn perfect gecoreografeerd en erg amusant. Vooral de vijftien minuten durende "Broadway Melody"-sequentie is werkelijk adembenemend. Een sterk punt is ook dat er telkens als er gezongen wordt een begrijpelijke reden is om te zingen. Neem nu de beroemde scène met het titelnummer: Don is blij met zijn liefje en wanneer hij haar naar huis heeft gebracht, begint hij van geluk te zingen in de regen.

Daarnaast is ieder personage erg memorabel. Van de hilarische Cosmo, de stijlvolle Don en de lieve Kathy tot de verwaande Lina met haar vreemde stem. De hele film is erg grappig met een satyrisch ondertoontje door alles in Hollywood stevig te overdrijven. Stukken waar ik erg bij heb moeten lachen waren onder andere de eerste voorstelling van hun eerste geluidsfilm The Dueling Cavalier, Cosmo's Make 'em Laugh en de scène waarin Lina moet acteren in een verborgen microfoontje zodat het geluid opgenomen wordt.

De makers van deze film waren echte vakmannen. Het verhaal is simpel, maar het goede uitgangspunt wordt naar behoren uitgewerkt en de hele film entertaint als geen ander. Een must-see voor iedere filmliefhebber, ook als je niet van musicals houdt.

Adrenal, je hebt nog niet gestemd op Singin in the Rain....

Een must-see voor iedere filmliefhebber, ook als je niet van musicals houdt daar ben ik het niet helemaal mee eens.

Aan de ene kant doet het mij wel plezier dat veel (jonge) mensen zo'n oude film als deze weten te waarderen al verbaast het me ook wel. Het is een klassieker dus in zin van ik hem gezien, kan ik ook begrijpen, dat is de reden waarom ik hem in het verleden heb gezien. De dansscenes op zich zijn geweldig dat heb ik al eerder bericht. Maar ik vond de film zelf, zoals meerdere musicals uit die tijd toch vies tegenvallen en voor mensen die niet van musicals houden helemaal geen aanrader.

wat allemaal voor geleuter de kritieken die men plaatst.

je vind een film mooi of niet.

ik stem niet of een film goed is.

ik stem op amusimentswaarde. word elke keer vrolijk als ik deze film zie.

mensen kijk eens in de oude filmencyclopedie.

dit is een juweel van het zuiverste karaat.

In de filmencyclopedie dat heb ik in het verleden en nu nog regelmatig gedaan en het is me opgevallen dat juist films met minder sterren vaak meer amusementswaarde hebben dan met meer sterren. Het is maar wat je leuk vindt. Gelukkig heeft ieder zijn eigen smaak.

Groots gedeelte vervelend maar vooral irritant. Vrij veelbelovende begin met een zeer aardige eerste halfuur. Na verloop van tijd begonnen de liedjes/dansjes met te ergeren en bovendien worden ze te lang doorgevoerd. Met als dieptepunt die vreselijke surrealistische scène.

In dat geval raad ik je aan geen enkele musical uit de jaren 40 en 50 meer te gaan bekijken, want "Singin' in the Rain" is toch echt de beste musical die in dat tijdperk gemaakt is. Het surrealistische ballet "The Broadway Melody" vond ik trouwens het hoogtepunt.