Singin' in the Rain (1952)

Dat maak ik zelf wel uit.

Uiteraard. Ik zeg toch niet dat het niet mág.

Ik had mezelf een beetje verplicht om deze film, vanwege zijn status als (musical)klassieker, te gaan kijken. Het musical genre ligt mij namelijk totaal niet. Ik kan gewoon niet begrijpen wat het nut of de pracht is van het spontaan in zingen uitbarsten. Singin' in the Rain viel me echter behoorlijk mee, waardoor ik waarschijnlijk ooit wel weer eens een musicalklassieker zal proberen.

Het kolderieke vaudeville dansen was aan het begin wel grappig, maar werd na een tijdje echt vervelend. Met name de grimassen van O'Connor waren niet uit te staan. Maar toch had dat oubollige jaren twintig sfeertje wel iets. De aankleding vond ik erg geslaagd, vooral de kleurrijke decors. De vrolijkheid spat er gewoon vanaf, een typische feel-good film dus.

De liedjes in Singin' in the Rain staan redelijk los van het verhaal. Terwijl in de meeste musicals het verhaal ook d.m.v. songteksten en dans wordt verteld, hebben we hier meer te maken met muzikale intermezzo's. Wat mij betreft is dit beter, omdat het verhaal en de dialogen niet 'verpest' worden door zang. De film had ook best zonder de liedjes gekund. Het verhaal over de overgang van de stomme film naar de talking pictures vond ik namelijk wel interessant en deed me qua thema sterk denken aan Sunset Blvd.

Mijn interesse in musicals is toch wel een beetje opgewekt. Zal eens op speurtocht uit naar musicals met een wat origineler thema dan het zo uitgemolken standaard liefdesverhaal.

Dit heb je goed verwoord. Ik heb best veel van die MGM musicals gezien. Alleen bij mij is het net andersom. Die liedjes gaan vaak een eigen leven leiden. Een cd met nummers erop dat gaat prima, maar kom me niet met die films.

Het is wel een tijd geleden maar wat jij beschrijft dat als het ware de liedjes er tussen wordt geplaatst is volgens mij wel bij meerdere van deze musicals het geval. Verder is dit de beroemdste maar dat zegt niets persoonlijk vond ik bijvoorbeeld An American in Paris beter.

Jij maakt zelf wel uit of hij je dat aanraad? Want dat is namelijk wat je het zegt.... In het vervolg dus even nadenken voordat je bot gaat doen.

Dit viel me allemaal nog reuze mee. Ik had van tevoren een film vol saaie muziek en musicals verwacht, maar dat bleek gelukkig iets minder het geval dan verwacht. Het verhaal zelf is best aardig verzonnen. Oke, de nummers in de film zijn zeker niet altijd even goed, maar mede doordat deze film ook over het medium film ging, bleef het aardig om te volgen.

Verder speelt Gene Kelly ook een sterke rol, waar veel charisma en uitstraling vanuit gaat. Jean Hagen is, hoe irritant haar rol ook was, wel perfect gecast, want een irritante piepstem heeft ze zeker.

Ondanks dat ik het einde wel een beetje zag aankomen, kon ik er wel van genieten en is het toch wel het enige geschikte einde van deze bij vlagen nog best aardige musical. Ik ben geen fan en zal ook zeker niet snel fan worden, maar een voldoende is hiervoor meer dan gerechtvaardigd.

3,0*

Beetje zelfde mening als Spetie. Had er eigenlijk niet zo heel veel van verwacht (ondanks dat ie hoog staat in verschillende lijstjes), maar vond 'm best niet zo slecht. Verhaal, humor en muziek die niet overdreven is. Ik kon het wel allemaal smaken. Een dikverdiende 3.5*

Een vlotte, vermakelijke tijdloze klassieker. Het verhaal boeide, de meeste liedjes waren mooi en het werd nergens langdradig. Een meesterwerk.

Wat een film fantastisch gewoon.

Boeit de gehele speelduur tot een schitterend einde.

Geweldige komische stukken met de nodige mooie muziek.

Gene Kelly en Donald O'Connor waren een prima duo.

4,5 ster

Héérlijke film, sowieso nog steeds één van mijn lievelingsmusicals en in mijn top 20 van favoriete films.

Als geen groot musicalliefhebber weet Singin' in the Rain me toch telkens weer helemaal te overtuigen. Een heerlijk verhaal dat kadert binnen een era dat bij elke filmliefhebber een warm gevoel opwekt, mooi uitgewerkte en elkaar aanvullende personages, leuke humor, snedige dialogen, prachtige decors, wervelende choreografieën (durft soms toch eens tegenvallen bij een musical) en natuurlijk enkele bijzonder memorabele songs. Keer op keer volop genieten, en daarom een mooie 4,5*!

4,5*

Dat het vrolijk en blij zou zijn, wist ik wel, maar dat ik het zelf ook nog eens (heel) leuk zou vinden, had ik nooit gedacht. De zing- en dansscènes zijn geweldig. Tot in de perfectie gedaan.

Het verhaal voelde niet cliché en was zelfs nog leuk. Het drama aan het begin was niet zo boeiend, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door het geweldige laatste half uur. Vol met blijmakende zing en dans.

Vooral het plezier waarmee Don Lockwood (en de rest ook overigens) speelt, is een genot voor het oog én oor. Ik heb erg genoten van deze film en er zit zeker groeipotentie in (wat heb ik toch met dat woord de laatste tijd? ).

4,0*

P.S. Misschien associeer ik Singin' In The Rain nu hopelijk een keer met wat anders dan A Clockwork Orange.

Normaal ben ik helemaal geen musicalfan en laat ik dit soort films ook snel voorbij gaan. Maar 'Singin' in the Rain' stond toch al een redelijke tijd op mijn 'Nog Zien'-lijst, mede door het bekende lied, wat de titel draagt natuurlijk. Toen ik gister zag dat hij op TCM kwam, ben ik er eens goed voor gaan zitten...

En het was een goede ervaring De is bij vlagen erg grappig, de muziek is zeer aanstekelijk en daarnaast is het dansen is leuk om te zien en komt erg indrukwekkend over. De film loopt in een lekker tempo door en boeit de hele tijd. Maarja dat kan ook door de stem van Jean Hagen komen, want daar schrik je elke weer van

In mijn ogen een echte aanrader!

*4,0

Voor iedereen die Gene Kelly een absoluut dansfenomeen vindt is er de mooie documentaire Gene Kelly, Anatomy of a dancer.

Dit is een DVD met compilaties van spectaculaire dansscenes uit zijn films, overzicht van zijn leven, interviews etc.

Voor de liefhebber een aanrader!

No! No! No! Yes! Yes! Yes!

Grappig om te lezen dat bijna iedereen dacht een monster van een film aan te treffen, terwijl het achteraf bij iedereen allemaal reuze mee bleek te vallen. Ook ik val zeker onder deze categorie.

Op musicalgebied heeft alleen Moulin Rouge mij tot dusver weten te bekoren. Singin in the Rain krijgt voorlopig het zilver toebedeeld. De film mag dan hopeloos oubollig zijn, als je er in slaagt om mij aan het lachen te krijgen door een taart in iemand zijn gezicht te gooien, dan zit het gewoon wel goed. Vooral dankzij geweldige acteerprestaties van Gene Kelly en Jean Hagen. Laatstgenoemde zet op een voortreffelijke manier een domme, bitcherige, talentloze bimbo neer.

Het verhaal vond ik een grote meevaller, erg leuk om te zien welke ongemakken er allemaal gepaard gingen bij de overgang naar een nieuw filmtijdperk. Zo heb ik hartelijk gelachen om de bovenstaande dialoog, maar ook om de I Love You, I Love You, I Love You scene en de vele onhandigheden zoals bv. het toucheren van een microfoon.

Ik vond het alleen wel jammer dat het verhaal zo vaak werd opgehouden, door vaak allerlei liedjes die niet veel met het verhaal van doen hadden. Eigenlijk heb ik maar van 3 liedjes kunnen genieten: dat lachnummer, Good Morning! en uiteraard: Singin in the Rain, de andere nummers konden zich niet snel genoeg aan mij voorbijtrekken.

De film kent genoeg slordigheidsfouten, zo zijn de autoscenes niet om aan te zien, zo duidelijk is te zien dat men in een studio rondrijdt. Gelukkig valt het ook op dat deze film met veel enthousiasme gemaakt is, ik zou de film op visueel vlak niet mooi durven noemen, maar toch zeker wel netjes verzorgd met veel aandacht voor verschillende kleuren en een aardige dans choreografie.

Singin in the Rain is op dit moment niet uit mijn hoofd weg te slaan. Een brave, vrolijke, aanstekelijke film met een mooi einde! Een 3,5*

Musical voor druktemakers.

De ironie: Het regent namelijk vrijwel nooit in deze hyperactieve asbak. De 10 minuten dat regent zijn ook de enige minuten die een beetje draagbaar zijn, serieus. De personages schreeuwen als een eend zonder zwemvliezen en hebben werkelijk geen idee hoe irritant ze zijn. Daar komt nog eens bij dat het acteer niveau ver beneden de zeespiegel ligt. Nee het begrip 'NAP' hebben ze kennelijk niet op school gehad.

Het zeur stemmetje van princess annoying, de matige choreografie, de muffe songs en kitcherige muziek raken ook kant noch wal. Dus ben je opzoek naar drukke bavianen die je de oren van de kop schreeuwen, be my guest en geef deze film een kans. Otherwise: Run, while you still can.

Vele keren fragmenten uit deze film gezien, maar nu eindelijk geprofiteerd van de gulheid waarmee de BBC deze film dit jaar, met de feestdagen, opnieuw bracht. Mij niet beklaagd want dans- en zangnummers mogen er zekerlijk zijn, de humor is best prettig en niet te vergeten dat er meer insteekt dan de klassieke romance-intriges, namelijk de terugblik op de periode waarbij de geluidsfilm zijn intrede deed en voor veel acteurs en actrices het einde van hun carrière betekende.

Lollig slaat om in irritant.

Het eerste half uur is inderdaad nog best te pruimen. Al is het maar door wat idiote scenes met de vastgebakken lach van Kelly. De dansjes met Kelly en O'Connor zijn best knap uitgevoerd ook, viel op hoe weinig er geknipt moest worden in die scenes. Leek me wel dat O'Connor de betere danser was van de twee.

Maar 100 minuten is te lang voor deze film. Vooral omdat de eeuwige vrolijkheid na verloop van tijd wat vervelend begint te worden. Hoe hard en lang kan je een lach aanhouden? Sommige nummertjes gaan ook veel te lang door en hangen vaak betrekkelijk los. Het hele broadway stuk aan het einde had er zo uitgekund en niemand zou het ooit gemerkt hebben. Had ook heel wat beter geweest trouwens, suf nummer.

Met het eerste half uur heb ik me nog wel vermaakt, toen was het enthousiasme van de film nog veelal aanstekelijk. Het blijft echter allemaal wat lang doorgaan en als je half in slaap valt terwijl iedereen on-screen halstarrig fun blijft uitstralen wordt het snel erg vervelend.

Minder suf dan ik oorspronkelijk gedacht had, dat wel, maar na een minuut of 70 toch een aardige kwelling.

1.0*

Valt me nog mee Onderhond. Ik had echt een 0,5* van jou voor deze film verwacht.

Het hadden er twee kunnen zijn zonder het laatste half uur

Wat een schitterende musical. De liedjes, de sfeer, de decor's en de choreografie .... alles klopt en is even prachtig. Een minpuntje vond ik dat het wat langdradig werd vlak na de legendarische "singin in the rain" scène. Toen Don zijn idee van een musical fantaseerde. Dat werd me toch een beetje tè veel van het goede wat betreft "broadway musical tunes". Gelukkig herpakt de film zich daarna weer snel waardoor het verhaal weer wat boeiender werd. Ja, ik ben het met sommigen hier eens. Dit is volgens mij ook wel één van de, zoniet dè beste musical die er ooit gemaakt is. Tenminste, als je het langdradige stuk even buiten beschouwing laat.

Wat een heerlijke film!

Eindelijk gezien en ik heb hier zo van genoten. De liedjes zijn geweldig en vooral het bekende Singin' In The Rain vind ik een toppertje. De film is erg sfeervol, sowieso vind ik 'oude' films snel sfeervol, en de decor's waren prachtig. Op de scene waarin Don zijn musical fantaseerde na, bleef de vaart er lekker in en werd de film nergens saai.

Debby en Gene hebben goede chemistry samen, en de humor tussen die twee was veel aanwezig. Leuk om te zien! En wat is Gene Kelly toch een charismatische man!

Het dansen vond ik erg goed, vooral het tapdansen was erg knap en leuk om naar te kijken. Donald O'Conner vond ik erg leuk als sidekick, erg grappige man ook met veel droge uitdrukkingen. Jean Hagen vond ik lichtelijk irritant, maar speelde haar rol wel goed, zoals het hoort. Heb in een deuk gelegen om de scene waarin ze voor het eerst een microfoontje moet gebruiken.

Echt één van de leukste musicals ooit

5*

Vermakelijk.

Singing in the Rain is een film die voorbij is voordat je er erg in hebt, het geheel kijkt lekker weg. Het wordt nergens spectaculair maar ook nergens slecht. Singing in the Rain kenmerkt zich door een prettige feel-good sfeer, vrolijkheid en leuk acteren van voornamelijk Gene Kelly. 3.5*

Dignity. Always, dignity

Al zo'n kleine maand druk bezig met studeren vanwege examens en dan wil je soms gewoon eens even verdwijnen in een heerlijke feelgood film. Daarstraks thuis gekomen en toen ik was aan het kijken tussen de films op de decoder viel mijn oog op deze. Een feelgood film pur sang als ik de kijkers mag geloven dus de perfecte film om nu op te zetten. En ik moet zeggen, het is inderdaad een heerlijk filmpje geworden.

Al is het niet het spektakel geworden waarop ik eerlijk gezegd had gehoopt. De film heeft enorm veel goede aspecten maar het nadeel is dat sommige nummers wel erg hard worden uitgesponnen. Zo had het Broadway nummer naar het einde van de film toe voor mijn part compleet geskipt worden want a) het was helemaal niet het beste muzikale fragment en b) het blijft maar duren en haalt de vaart compleet uit de film. Jammer want scènes zoals het titelfragment zijn dan werkelijk fantastisch om naar te kijken. Misschien had het beter geweest als er toch een tiental minuten in was geknipt (voor mijn part hadden ze het Broadway nummer compleet mogen verwijderen) want nu voelen de 100 minuten iets te lang aan voor het redelijk minieme plot. Ergens ook wel logisch want het enige waar het script uit bestond waren de dansnummers en het plot moest er maar rondom gebouwd worden. Maar nu klink ik wel bijzonder negatief en dat is eigenlijk helemaal niet de bedoeling want de film ziet er visueel erg sterk uit. De decors zijn dan ook werkelijk fantastisch en sowieso het beste wat ik tot nu toe in een musical heb gezien.

Eerste kennismaking met Gene Kelly en ze is me ten zeerste bevallen. Ik had al vaker gehoord dat hij meer een tiran was en dat dit vaak was te zien aan de reacties van zijn medespelers maar dat valt hier gelukkig niet op. Of Kelly effectief zo'n tiran was is voor mij nog steeds moeilijk om te zeggen maar je hoort toch de wildste verhalen heb ik de indruk. Kelly die tegen Debbie Reynolds uitvliegt dat ze niet kan dansen waarop Fred Astaire (nog zo'n heerlijke danslegende) haar later die dag al huilend onder een piano terug vond of Donald O'Connor die openlijk toegaf dat hij in de eerste paar weken enorm veel schrik had van zijn danspartner. Het zorgt ervoor dat je toch met een ietwat ander beeld naar de charismatische Kelly kijkt. En dat is natuurlijk onterecht want zijn performance hier is werkelijk fenomenaal. Ben sowieso al wel een fan van tapdans maar dit ziet er echt fantastisch uit. Zeker in combinatie met O'Connor zijn er een handvol geniale scènes waar de mannen precies van rubber zijn. Ook Reynolds weet zich goed staande te houden tussen deze twee mannen en heeft een erg leuke versie van het bekende Goodmorning in combinatie met de twee ander. Ook Jean Hagen doet het erg leuk eigenlijk met die verschrikkelijke stem van haar, al blijkt dat er daar ook wat werd afgedubt maar dat terzijde. Het enige pluspunt aan de Broadway scène was trouwens een leuke bijrol (en schijnbaar één van haar eerste grotere rollen) van Cyd Charisse.

Hier en daar wordt het iets te lang uitgesponnen maar over het algemeen is dit een erg vermakelijke film. Ik had er nog net iets meer van verwacht maar de dansnummers van Kelly - O'Connor - Reynolds zijn erg sterk en rechtvaardigen de hoge score die de film overal krijgt. Moet maar eens wat meer van Kelly gaan zien want tiran of niet, hij heeft charisma.

4*

Heerlijke musical. Hier kan ik echt van genieten. En met mijn TV uit 1953 is het helemaal of ik weer terug in de tijd ga. En die blonde diva Lina. Elke keer als ik haar hoor praten lig ik plat. Wat een stem zeg. En als Don aan het begin verteld hoe hij zo beroemd is geworden, dat daar niks van klopt. Gewoon genieten. Maar ik ben ook echt een musical fan.

Een van de beste films ooit gemaakt. Een heel vrolijk verhaal over de moeizame overgang in Hollywood van zwijgende naar geluidsfilm, lekkere liedjes, prachtige dansscènes, leuke grappen (vooral van vaudeville-artiest Donald O'Connor) en uitstekend acteerwerk van de vier hoofdrolspelers (ik reken daar Jean Hagen ook toe).

Geen wonder dat regisseur François Truffaut dit tot een van zijn favoriete films bestempelde en waardoor hij zich liet inspireren voor zijn La Nuit Américaine.

Jammer alleen van het Broadway-intermezzo. Op zich laten Gene Kelly en Cyd Charisse prima ballet zien, maar dit hele intermezzo past voor geen meter in het verhaal van de film en verstoort bovendien het ritme van de film.

Ik heb hem niettemin nu tig keren gezien. Maar dat zal echt niet de laatste keer zijn geweest, want ik beschouw dit als een "evergreen" onder de films.

Review Blu-ray release: superbe en regiovrij.

Holy Crap wat een coole film... Gene Kelly is een eindbaas. Onbegrijpelijk dat ik al die jaren gewacht heb met het kijken van deze film (sinds Leon eigenlijk). Ik houd helemaal niet van musicals, haat alles uit de koker van Albert Verlinde en Endemol, maar Singin' in the Rain vond ik geweldig.

Singin' in the Rain speelt in zich af in de roaring twenties, in1927, wanneer Warner Brothers The Jazz Singer uitbrengt en andere studios min of meer worden gedwongen om ook op de talkies over te stappen als ze een graantje willen meepikken van dit succes. Zoals vorig jaar in The Artist te zien was betekende dit voor een hoop artiesten wiens stem of accent niet bij het door hun gecultiveerde persona paste, het einde van hun carrière. In Singin' in the Rain is dit het geval voor Dons (Gene Kelly) veelvuldige tegenspeelster, de oerdomme verwende diva Lamont (Jean Hagen), die een enorm hoge piepstem heeft. Kelly's vriend Cosmo (Donald O'Connor) komt op het idee om Lamont te laten dubben door een revuedanseresje (gespeeld door Kathy Selden), waar Gene Kelly al snel meer gevoelens voor krijgt.

Normaal associeer ik het in dans en zang uitbarsten altijd met plotseling opkomende cringe-momenten van mijn kant, maar dat heb ik geen enkele keer gehad bij deze film. Natuurlijk is niet elke song of iedere dans even leuk, maar de meesten waren toch echt erg leuk om naar te kijken. Dat er dan een paar tussen zaten waar ik iets onverschilliger tegenover stond maakt dan ook niet echt uit.

Het is echter voornamelijk Gene Kelly die de show steelt, hij heeft de star quality om zijn karakter Don de meest zoete dingen te laten zetten, om wanneer hij zomaar dansjes gaat doen, nog steeds 'the man' te blijven. Vrouwelijk gedrag zoals van Nathan Lane in the Birdcage hoef je hier ook niet te verwachten (al lijkt Donald O'Connor naast Kelly soms wel wat meer het vrouwtje, maar dat zal gerust met zijn blije Vaudeville gedrag te maken hebben).

Singin' in the Rain staat bol van de klassieke scènes, met het titelgevende lied natuurlijk als klapper. Kelly die in zijn eentje door die straat danst terwijl het zeikt van de regen is een instant-smile-on-your-face klassieke scène die niets aan kracht heeft ingeboet. Met een mooie cinematografie, leuke liedjes, ontzettende dynamische dansscènes, een leuk verhaal over Hollywood tijdens de geluidsrevolutie en met erg fijne acteurs, is Singin' in the Rain een film die ik tot mijn verbazing iedereen aan kan raden. Ik kan het niet alleen, ik doe het ook. Die ga ik echt over niet al te lange tijd nog eens kijken 8,5/10

^O^

Mischien leuk om te vermelden dat Jean Hagen (die de filmdiva met piepstemmetje,Lina Lamont speelt) eigenlijk Jean Shirley Verhagen heette en een Nederlandse vader had!

Ik ben geen groot fan van films waarin men zingt. Het eerste half uur was dan ook het beste. Al waren de liedjes niet slecht, voor mij heeft het geen toegevoegde waarde voor het verhaal. Het verhaal op zichzelf vond ik wel leuk, grappige stukjes.