Green Room (2015)

ik twijfel tussen 3 en 3.5*, vond hem wel tof en intens maar ook wat gemakkelijk (ze laten opeens alles over aan twee idioten terwijl er een drugslab in de kelder zit? ) en soms nogal gehaast in de afwerking. Afronding naar boven omdat het wel behoorlijk indruk maakt.

Ik had totaal geen verwachting van een logisch verhaal. Nu de film mij non stop overrompeld heeft door de ijzingwekkende spanning, is mijn verbouwereerde indruk doorslaggevend voor een hoge waardering.

KLIK voor voorpret

En een terugblik adhv Saulniers muzikale inspiratie.

Vreemde film die na een interessante start wel heel erg inzakt en verwordt tot een saaie kat en muis spel.
Met het gegeven van creepy skinheads en linke honden had wel wat meer gedaan kunnen worden en Captain Kirk als leider van de Skins was eigenlijk best een miscast.
Deze film heeft het label horror gekregen maar er zat werkelijk geen greintje horror in de film op één lousy afgehakte hand na dan.

Wederom een beetje zozo, mijn tweede Saulnier. De claustrofobische eerste helft viel best te pruimen, maar de film verzand daarna in een nogal flauw kat-en-muis spelletje. Hier en daar een onsje gorigheid, al vond ik het allemaal lang niet zo intens en hard als menigeen doet geloven. Audiovisueel weinig bravoure, ook de acteurs waren zelden echt overtuigend. Enkel Stewart zet een sterke rol neer, al kwam zijn personage zelf er helaas bekaaid vanaf. Ach, 't was redelijk amusant, sporadisch een momentje waar ik wat opveerde, maar geen film lang zal blijven hangen. Ontstijgt het niveau van de gemiddelde vrijdagavondthriller niet enórm moet ik zeggen. Kleine 2,5*.

"Gentlemen, you're trapped. Things have gone south. It won't end well."

Ik was een behoorlijk voorvechter van Jeremy Saulniers te weinig bekeken doorbraak Blue Ruin (2013), over een jongen die door wraak te nemen op de moordenaar van zijn ouders in een maalstroom van gewelddadige situaties terecht komt, die hem de pet ver te boven gaan. No particular set of skills here. Als film ligt Green Room thematisch niet ver van zijn voorganger af. Ook hier komt een groep jongvolwassenen in een situatie terecht waarvoor ze nauwelijks de vaardigheden bezitten om eruit te komen, wanneer ze na een optreden in een extreem-rechtse club iets zien dat ze niet hadden mogen zien.

Terwijl de lovende reviews van Green Room binnen stroomden, bleef het in Nederland opvallend stil omtrent een eventuele release. Na maanden wachten heb ik de film eindelijk kunnen zien en ik ben niet teleurgesteld. Gisterenavond eerst Blue Ruin herkeken, en Saulniers nieuwste er meteen achteraan. Wat direct bij aanvang opvalt, is het oog van de regisseur voor setting en tempo. Hij begint zijn verhaal rustig, waarbij de tijd genomen wordt om de karakters in hun omgeving te zien. Voordat woorden gesproken zijn, weten we al een heleboel. Die focus houdt Saulnier de hele film vast, en het is duidelijk een regisseur die precies weet welk verhaal hij wil vertellen, en er goed over heeft nagedacht hoé hij dat precies wil doen. Eigenlijk voelt geen scène overbodig.

Green Room is geen typische horror. Hoewel het bij vlagen erg spannend is, zou ik het eerder als een dramathriller met horrorelementen typeren. Geweld bij Saulnier lijkt altijd plots en confronterend. Zowel in Blue Ruin als hier ziet het er erg realistisch uit als iemand op een nare manier (dodelijk) gewond raakt. Het feit dat de hoofdpersonen doorsnee mensen zijn, maakt de narigheid nog extra invoelbaar. Geen asskicking Dwayne Johnson die zich ergens uit moet vechten, maar een groepje kwakkelende punkrockers die onverwacht moeten vechten voor hun leven. De 'Jezus, wat zou ik zélf NU doen in deze situatie?'-gedachte kwam meermaals bij me op.

Patrick Stewart is erg leuk om een keer in een andere rol te zien, maar het is Anton Yelchin die me het meeste greep met een van zijn laatste performances. Schrijnend dat we die laatst zo jong hebben verloren vlak voor hij zou starten met zijn eigen regiedebuut, duidelijk een artiest nog op zijn weg omhoog. Wat Saulnier betreft, ik ben inmiddels fan. Hij maakt films met een eigen stempel, zoekend naar de donkere randjes die ook in jan met de pet aanwezig zijn, en de plaats van geweld en conflict in menselijke interactie. Hij vertelt daarbij niet alleen een verhaal maar toont ons echt karakters waar we bij mee kunnen voelen. De keerzijde is wellicht dat niet iedereen daar op zit te wachten, en dat Saulnier misschien een beetje een critic-regisseur is die het bij het grote publiek niet even goed doet als in de recensies.

Voor mij geldt dat in elk geval niet, ik kan niet wachten op de volgende.

4*

Viel wat tegen.

Miste vooral het punt van de film wat. Hoorde hier wat aardige geluiden over. Dacht dan ook dat het meer zou zijn dan een thrillertje. Helaas is dat het niet.

De film begint nog wel wat anders dan normaal. Visueel wat dromeriger. Bandje gaat na een slecht optreden dan maar voor wat geld optreden bij kroeg voor skin heads. Waarna op een wat knullige manier zij getuigen zijn van een moord. Wat hierna volgt is zelden spannend, en de personages maken wat vreemde keuzes. Vooral de setting is uiteindelijk wat los zand. Het zijn skin heads, maar het scenario haalt er weinig uit. Kon ingewisseld worden door welke groepering dan ook. Niet per se erg. Maar het is zo uitgesproken waardoor je toch denkt; Waarom doe je er zo weinig mee?

De karakters zijn sowieso wat mak. Ergens wel aardig dat de skin heads niet extreem typisch slecht zijn. Maar anderzijds mist het daardoor ook de nodige onheil en spanning. Want ze zijn uiteindelijk wel slecht, dat mag van mij dan ook wel wat aangedikt worden in de personages. Het punk groepje is ook wat lamlendig dus erg veel heb je daar dan ook niet mee.

Belichting is vrij aardig en de kills zijn vrij expliciet en snel. Daar scoort de film wat punten maar het voelde vooral als veel gemiste kansen. Alsof de maker iets te graag niet typisch wou zijn en daarom maar helemaal niks is geworden.

2.5 sterren.

Snap wel dat dit de bios niet haalt. Maar waarom is dit niet gewoon een half jaar na uitbrengst in de US niet op netflix te zien? Alsof er werkelijk meer geld gaat worden opgehaald met de dvd verkoop in SEPTEMBER!?

Ik vind horror/thriller niet helemaal terecht. Thriller wel. Net als Eden Lake (2008). Is ook horror/thriller volgens MM. Maar ik ervaar beide dus niet als horror. Je kunt zeggen dat er horror elementen in zitten, maar dan moet je Saving Private Ryan ook als horror zien, want oorlog is horror. En zeker de eerste 20 min zit vol gore.

Green Room is een goede film. Het komt over het algemeen best geloofwaardig over vind ik en dat sommige zaken wat knullig gaan en er vreemde keuzes worden gemaakt, is juist realistisch. Het is een panieksituatie met sowieso voor de bandleden 0,0 ervaring, dus dat betekent improviseren. En in het echte leven zeg ik ook weleens tegen mezelf, nou dat ik achteraf echt anders moeten doen.

Maar ik heb niet continu op het puntje van mijn stoel gezeten, dus overdreven spannend is het niet. Green Room is voor mij een goede thriller met (over het algemeen) geloofwaardige personages en handelingen. Verder niet heel speciaal, gewoon goed. En een hele andere Patrick Stewart dan dat ik gewend ben.

3,5*

Tjonge wat goed! En al is het geen volbloed horror, wel zeer goed genoten van deze film. De acteurs lijken bijna ‘echte mensen.’ Nadat ze in een vrij vervelende situatie raken is de reactie en het handelen van de personen knullig. Geen MacGyver of übermenschen die zich door hun vijanden heen vecht. Ook de vijand zelfs is onhandig met ontstaande situatie. En dat alles maakt van deze film een zeer spannende film en ook visueel is het een lust voor het oog. Saillant detail is dat er twee acteurs uit Star Trek aan mee doen. Acteur Patrick Stewart vertolkt hierin eens een andere rol. Nu speelt de man altijd zeer goed toch vond ik hem hier iets te mak. En dan was er nog Anton Yelchin, deze stal de show/film. Hij liet hier voor het eerst zijn kunnen zien en het is dus nogal wrang dat deze helaas op June 19, 2016 is overleden.

Spannende, intense thriller die langzaam wordt opgebouwd maar op gegeven moment compleet los gaat. De plot is niet bepaald origineel en ook de uitwerking van het karige gegeven is weinig opzienbarend, maar regisseur Jeremy Saulnier (wiens vorige film Blue Ruin ook de moeite waard is) maakt op visueel vlak zeker indruk. Het langzaam maar zeker escalerende geweld wordt ook bijzonder doeltreffend in beeld gebracht. Daarnaast is de cast prima, met Anton Yelchin in één van zijn laatste rollen en Patrick Stewart als beheerste maar door en door verrotte bad guy.

Aardig bevallen deze film. Zag dat deze film van de regisseur van Blue Ruin ruin was, die ik laatst ook gezien heb. Het bevalt me wel hoe hij ook deze film niet op een geheel typische manier benadert waarbij de film dan ook onverwacht uit de hoek kan komen. Dat gaf de film een extra intensiteit. Het geheel komt ook aardig rauw over, wat wel voor een realistischer gevoel zorgt. Zaten ook wel wat nare beelden in af en toe waarbij ik wel even wou wegkijken, maar verder zou ik de film ook wel meer als thriller omschrijven. Zit misschien net op het randje van horror. Het personage van Dempsey had ook misschien iets meer aandacht moeten krijgen om hem echt als slechterik neer te zetten.

Verder goed acteerwerk van vooral Yelchin, die helaas laatst zelf op een nare manier veel te vroeg overleden is.

Rete-spannende film, waarbij je als kijker de gehele film op het puntje van je stoel zit en de spanning in de film elke seconde van de speelduur te snijden is. Er worden weinig middelen gebruikt om deze spanning neer te zetten en dat maakt het juist zo enorm sterk. Eén van de sterkste elementen van de film is de voortreffelijke cast. Anton Yelchin (wat een gemis!) is fantastisch, maar eigenlijk is geen enkele acteur op slecht werk te betrappen, de angst en dreiging is voortdurend voelbaar. Ook Patrick Stewart laat zien meer dan de vriendelijke wijze man te kunnen spelen en laat een enorme indruk achter. Dat geldt voor de hele film. Doodzonde dat dit in Nederland de bioscopen niet heeft gehaald.

4 sterren.

Sterke thriller. Het verhaal is niet zo bijzonder, maar de uitwerking is uitstekend. In het begin kabbelt de film rustig voort, maar na zo'n 15 minuten wordt de spanning niet opgebouwd, maar wordt je direct op het puntje van de stoel gezet en daar kom je de rest van de film ook niet meer vanaf. Saulnier doet dat perfect. De donkere en wat nare setting in combinatie met het groene camera filter passen daar prima bij. Het geweld zorgt voor wat horror elementen. Het acteerwerk is prima. Yelchin zet een goeie rol neer. Aanrader! 4.0

Tamelijk rauwe thriller. Behoorlijk minimalistisch gefilmd. Een kernachtige simplistische situatieschets zonder veel afleidende franje in een rechttoe-rechtaan setting. Geen zwierige sierlijke shots, maar gewoon ongezouten en spontaan. Wham! Niet verfijnd of heel bekeken. En juist daarom waarschijnlijk heel erg vakkundig uitgekiend. Mooi.

Harde muziek. Harde kleurloze beelden. De schoonheid is ver te zoeken. Een stemmige vervallen setting met nazi symboliek en kretologie op muren en deuren. Viezig. Sfeervol.

In de film weinig dialoog en veel kretologie. Prima, hoor. De film leent zich ook niet voor bolvormige dialogen. De situatie is plat en helder en spreekt voor zich.

Toch is het moeilijk om na verloop van tijd de aandacht goed vast te houden. De spannende situatie verliest namelijk al snel aan kracht. Er ontstaat na een tijdje een teveel aan standstill. Er zijn weinig functionele toevoegingen of plotwendingen. De situatie staat en dat is het dan. De spanning intensiveert niet maar neemt af en slaat zelfs dood.

De personages helpen niet om die doodse momenten goed door te komen. De personages blijven vaag en nietszeggend. Niet interessant. Zwart-wit. Goed of slecht. Geen laag. Karikaturaal. Sympathie en inleving met wie dan ook, blijven achterwege.

De beelden zijn over het algemeen donker. Beetje vervelend wel. Uiteraard sfeerverhogend bedoeld, maar de dimmer wordt wel erg gemakkelijk gebruikt en is opzichtig herkenbaar als vorm van trucage, die daardoor enige ergernis opwekt op momenten waar opwekking van meer spanning aan de orde had moeten zijn en ongetwijfeld beoogd werd.

Ja, en dan duurt de film me toch iets te lang, treedt verveling in en steken irritatie en bijbehorende spot de kop op. Kleine dingetjes worden opeens belangrijk en belachelijk uitvergroot. Dingetjes als een brandblusser, een rol ducttape, een hond. Ach, en dan die Nazis. Niet bepaald een professionele actiegroep. Ze laten zich wel heel gemakkelijk en stompzinnig intimideren. En als je dan sympatiseert met de Nazicultuur, spreek dan gvd eens wat beter Duits als je je hond kommandiert.

Dat soort dingetjes dus.

Op hun muzieksmaak valt trouwens niets af te dingen. Goeie muziek. Scheisse!

Flauwe hap.

Het plot is verre van origineel, de spanning valt nogal eens weg, de beelden zijn overwegend grauw en lelijk. Leuk om Patrick Stewart eens een andere rol te zien spelen, maar om nou te zeggen dat er een groot beroep op hem of de andere acteurs gedaan wordt is ook teveel gezegd - de enige mooie scene is voor een van de honden, en daar moet je dan ook nog eens erg lang op wachten. En wellicht het ergste, zo ongeveer alle cliches worden uitgemolken - tot en met dat Stewart ergens halverwege waarschuwend tegen zijn medeboeven roept dat Poots niet doodgeschoten mag worden. Logisch, want ze is overduidelijk de 'final girl'. De enige verrassing is dan nog dat er ook een 'final boy' over blijft.

Grauwe film over een rockbandje die getuige zijn van een moord door neonazi's. Die laatste zijn echter niet van plan om hen levend te laten wegkomen. Spanning is er wel voldoende... geen bovennatuurlijke fenomenen ditmaal maar bruut geweld op één vaste locatie. Het geweld komt in korte opeenvolgende vlagen en is vrij bloederig. Hier en daar enkele dommigheden : je bloedhonden in het Duits trainen lol en nog straffer : iemand zijn wonden binden met TAPE ... Saulnier zorgt net als in Blue Ruin voor visuele schoonheid en zweverige ambient, die ongetwijfeld zijn merk zullen worden. Stewart in een erg ongewone rol en Poots irritant zoals steeds. Door de stijlvolle afwerking en de goed opgebouwde spanning toch een mooi cijfer.

Fijne, harde thriller Van Saulnier, die voor mijn gevoel ietsje minder te bieden heeft dan de voorganger. Blue Ruin had een hoofdrol waar je je aan kon vergapen. Green Room doet het met een punk rock band met niet zo heel interessante leden. Idem voor de neo-Nazi's. Het moet van hun leider komen en dat is er gelukkig wel eentje om te onthouden. Patrick Stewart blijkt dus gewoon een acteur te zijn. Geweldige rol als manipulatieve, gecalculeerde klootzak die zijn troepen zonder blikken of blozen aanvoert.

Het is de kalmte die het 'm doet. Waar Saulnier in uitblinkt, is het geweld. Naar, goed gedoseerd en met gevoel voor timing. Levert een paar serieus pijnlijke momentjes op. Minder is de zwarte humor die hier en daar de kop opsteekt. Het desert island disc dingetje bijvoorbeeld. Ik ben er normaal gesproken een groot voorstander van, maar hier valt het wat uit de toon. Net als het paintball verhaaltje. Dat komt dan toch wat te geschreven over. De zwervende pitbull daarentegen is weer een geweldige vondst.

“Things have gone south, no doubt.

But you know if you don't hand over that gun, it won't end well.”

Het voordeel van eens een film te kijken, zonder enige voorkennis of besef waar het initieel over gaat, is dat je wel eens aangenaam verrast kan worden. En dat deed “Green Room”. Me verrassen. Sowieso vond ik het al een interessant gegeven dat het hier handelde over de leden van één of ander obscure punkband, “The Ain’t Rights” genaamd, die in een aftandse Minivan doorheen de V.S. reizen van optreden naar optreden. Het is niet bepaald een aangenaam leven zoals dat van een succesvolle, rijkelijk betaalde rockband. Ze lijken eerder op ondervoede, slonzig uitziende bohemiens die niet eens voldoende geld hebben om brandstof te kopen zodanig dat ze zich uit een maïsveld kunnen verplaatsen. Stiekem van binnen werd ik jaloers op deze bende zorgeloze tieners wiens favoriete bezigheid bestaat uit het produceren van rauwe, anarchistische muziek. Spontaan kwamen mijn herinneringen van zo’n rebels leven in een ver verleden terug naar boven. Yep, ik begon er dus een beetje bevooroordeeld aan.

Als Pat (Anton Yelchin), Sam (Alia Shawkat), Reece (Joe Cole) en Tiger (Callum Turner) besluiten om nog één optreden te accepteren, zodanig dat ze wat geld in het laatje krijgen, beseffen ze niet in wat voor een wespennest ze terechtkomen. De locatie is ergens in een afgelegen bos waar enkele guur uitziende barakken verzameld liggen. Blijkt dit het een soort kampement te zijn voor de lokale skinheads. Na hun optreden, dat ze gewaagd beginnen met een gedreven homage aan de Dead Kennedys door één van hun klassiekers te spelen “Nazi Punks Fuck Off”, zijn ze getuige van een bloederige misdaad. Het eindresultaat is dat ze zich barricaderen in hun kleedkamer en proberen een vrijgeleide te bedingen met Darcy (Patrick Stewart), de man die daar de plak lijkt te zwaaien. Wat volgt is een brutaal gevecht waarbij alle middelen worden aangewend door de elitetroepen van de skinheads. De onverschrokken bendeleden met de rode veters.

In eerste instantie verwachtte ik een soort documentaire-achtige film over de punkscene. Toen dit echter langzaamaan richting slasher ging en de eerste bloederige confrontaties in beeld kwamen, werd mijn enthousiasme gewekt. Wat je krijgt voorgeschoteld is pure agressie in zijn meest expliciete vorm. De grimmigheid en brutaliteit is van ongeziene aard. De bloederigheid en meedogenloosheid waarmee de neo-nazis proberen de bandleden te elimineren is redelijk confronterend. Niks wordt ook maar in bedekte vorm getoond. Het geweld raakt je ongenadig als een moker. Maar niet alleen het geweld is zichtbaar aanwezig. De intensiteit en de oplopende spanning in deze claustrofobische ruimtes is bij momenten ondragelijk. Wat zeker bijdraagt is de algehele setting waar het verhaal zich afspeelt. Duistere gangen en groezelige ruimtes. En het feit dat de beide partijen geen flauw idee hebben hoe het af te handelen, maakt het alleen nog maar interessanter.

Grootste verassing voor mij was het zien van Patrick Stewart als de charismatische leider van deze subversieve bende. Stewart is beter gekend als de meer gereserveerde en plichtbewuste Captain Jean-Luc Picard. Het voelde een beetje raar aan om hem hier te zien rond paraderen als een soort xenofoob die koelbloedig moorddadige orders geeft aan ultrarechtse sympathisanten. De overige vertolkingen voelden aan als noodzakelijk opvulsel. Behalve Anton Yelchin en Imogen Poots die het meeste weerwerk boden. De beide acteurs hadden al eens een onderonsje in “Frightnight”. Maar Yelchin zal me altijd bijblijven als “Odd Thomas”. Hij wist te overleven in deze film. In het echte leven had hij echter minder geluk. Zijn geparkeerde Jeep op een heuvel werd hem fataal, doordat deze nog in neutraal stond. Tja, life sucks !

3*

Deze film werd met veel bombarie aangekondigd, maar maakt de verwachtingen helaas niet waar. Ik zou zelfs meer zeggen: dit was gewoon slecht. En bovendien heeft dit helemaal niets met horror te maken. Een groepje alternatieve rockers dat wordt opgejaagd door neo-nazi's, nadat ze een flutconcert geven in het clubhuis van de kale knikkers: dat is de premisse. Meer dan wat onhandige achtervolgingen of lynchpartijen valt er niet te zien. Spanning is compleet afwezig en dat heeft voornamelijk te maken met de magere uitvoering en het zwakke spel van de acteurs. Ik zou het zelfs amateuristisch durven noemen. Geen idee waarom iedereen hier zo lyrisch over deed/doet.

Een tijdje terug eindelijk kunnen zien, en ik vond het een aangenaam filmpje. Een band belandt in een afgelegen café waar ze optreden en uiteindelijk tussen allerlei ongure types vast komen te zitten. Vooral qua sfeer zit het wel goed. Ook heeft de film het juiste tempo waardoor het de spanning goed vast weet te houden, het vervalt ook niet in enorme blunders om het verhaal gaande te houden, binnen het genre wordt het allemaal redelijk geloofwaardig gehouden. Als kijker wordt je min of meer gedwongen om mee te denken over wat de personages nu toch moeten doen om hier levend weg te komen, waardoor je vanzelf met ze mee gaat leven. Prima horrorthriller, een ruime 3,5*

Het simpele verhaal heeft een effectief script dat wel wat eentonig is; er gebeurt weinig. Toch is de spanningsbouw aardig; jammer dat de karakters slecht zijn uitgewerkt. De skinheads zijn het interessants eigenlijk met uiteraard een goede rol van Stewart. Het einde is niet zo sterk, de zorgvuldige opbouw naar het einde had een beter slot verdiend.

Dat moment als de band het 2e nummer op het skinhead feestje gaat spelen en die ambient score ineens zijn intrede doet. Geweldig.

Green Room is een ontzettend sfeervol geheel. Mede geholpen door de fantastische score van Brooke en Will Blair. Het verhaal heeft zo zijn momenten, al moet de film het daar duidelijk minder van hebben. De film gaat vanaf een minuut of vijftien helemaal los en neemt ons in een lekker rustig tempo helemaal mee langs ultra gewelddadige momenten, zwarte humor, verrassende momenten, honden en nog meer geweld. En dan is er nog het geweldige spel van Patrick Stewart die een erg kalme en ijzingwekkende bad-guy neer zet. De film is lekker donker en het kleuren pallet zorgt voor een constant ongemakkelijk gevoel.

Green Room is echt zo'n film die heel erg inspeelt op je gevoel en is daarmee echt zo'n hate it or love it film geworden. De film greep mij in ieder geval meteen en liet me niet meer los tot het geweldige einde.

Ik heb me anderhalf uur af zitten vragen waar ik nu eigenlijk naar aan het kijken was...goed, de film heeft een paar bloederige verrassingen in petto en is ongeveer een half uur lang spannend, terwijl je je afvraagt wat er allemaal aan de hand is en waar de film naar toe wil.

Dat wordt echter al snel duidelijk (waar de film naar toe gaat is een nihilistische slachtpartij) en dan is er welbeschouwd eigenlijk geen eer aan te behalen: slecht acteerwerk, totaal oninteressante karakters en dialogen waar vaak nauwelijks een touw aan vast te knopen is maken deze film een beproeving om te kijken (ook al duurt hij maar krap anderhalf uur).

Daarnaast is het plot nogal vergezocht en wordt het erg slecht uitgelegd: de "officiële" verklaring dat de band niet neergeschoten mag worden omdat hun dood een ongeluk moet lijken is niet erg sterk en wordt ook niet consequent gevolgd en veel van de acties van de karakters komen compleet uit de lucht vallen. Ik zat er eerlijk gezegd vaak met verbazing naar te kijken.

Ik vond dit al met al een mislukte film.

Heerlijk filmpje!

Geen bijzonder verhaal, maar wel een goede setting en sfeer. Eenmaal aangekomen op de locatie is het wachten tot het moment dat er iets fout gaat. Maar wat? De spanningsopbouw is goed en verdwijnt pas op het einde. Speelduur is wat dat betreft ook prima. Gelukkig verloopt het niet al te voorspelbaar en overdrijven ze ook niet in gebeurtenissen. Het acteerwerk is oké. Naast Patrick Stewart en Anton Yelchin geen bekende gezichten.

4,0*

Behoorlijk hoog gemiddelde voor een hele matige film over een muziekband die mot krijgt met pissige neo-Nazi's en flink in de shit komen. Het is allemaal rauw en kil gefilmd, maar ik zet de volgende keer Frontière(s) (2007) wel weer op als ik zoiets zou willen zien. Dit was gewoon slecht. Je krijgt nooit enige binding met de personages, die vaak onlogische, wazige dingen doen en meer dan hier en daar een slachtpartij of saaie dialoog krijg je eigenlijk niet te zien. Geen spanning, geen goede opbouw en totaal niet boeiende personages. En daarbij is dat vervelende piep-geluid echt vervelend om te horen, maar dat terzijde. Green Room probeert een beetje meer te wezen dan de film uiteindelijk is.

2*

Ik geef deze film het voordeel van de twijfel.

Het is niet heel opmerkelijk,,geen grove nazi dialogen,wat jammer is.

De dialogen zijn überhaupt niet heel goed.

Het komt allemaal wat traag op gang.

De gore die er hier en daar in beeld word gebracht is heftig,ziet er realistisch uit.

De keuze om Patrick Stewart te casten is opmerkelijk in wat er ietsje low budget uit ziet. geen blockbuster zeg maar.

Maar als de film is afgelopen denk je ondanks zijn gebreken,het wel een voldoende waard is.

Met name door het toch wel erg sterke einde.

Middelmatige voldoende.niet slecht,niet heel goed.

voor wie wel een adrenaline op pompende nazi tuig anarchistische film zoekt heb ik nog wel een tip,

Romper Stomper (1992) is een film die zonder meer de moeite waard is.

Goede horror/thriller met een uitstekende Patrick Stewart(zoals altijd).

Dat de "slechten" neo nazi's zijn is toch maar bijzaak in deze film.

Er zijn genoeg spannende scènes,ook bloederig;en op het einde weer eens het bewijs dat

de hond de beste vriend van de mens is,al deugt deze niet.

Voor mij :8/10,maar wat ken ik van films?(of toch wel).

Gisteravond gezien. Een exercitie in spanningsopbouw, met deels nogal expliciet(e gevolgen van) geweld, die me bij vlagen deed denken aan Peckinpah.

Ik vond dit alleraardigst als tijdverdrijf; ik betrapte me erop dat ik een groot deel van de film met geklemde vuisten keek. Saulnier zoekt de genreclichés op en draait er doorgaans met een grimmig pirouetje om heen.

Waar Blue Ruin met name wraak en het geweld zelf thematiseert, verkent Saulnier hier de gevaren van fascistoïde georganiseerde structuren met bovenaan de hiërarchie een sterke, charismatische leider, waarbinnen tegenspraak non-existent en zelfbehoud (... first) de voornaamste drijfveer is. Dat een en ander zich voltrekt tegen een punk-achtergrond, een op zich sterk met anarchie geassocieerde subcultuur, waarin in meer of mindere mate geflirt wordt met extremistische ideeën en nazi-esthetiek, maakt een en ander politiek nog wat interessanter, in een wereld waarin duidelijke politieke dichotomieën (links-rechts) aan waarde lijken in te boeten.

We zien bovendien alternative facts in the making.

Doorsnee.

Een gek filmpje om te kijken zonder enige achtergrond. Na een redelijk indie begin, met wat wazige on-the-road shots en mompelende acteurs, lijk je enige houvast te hebben. Maar dan herken je Anton Yelchin, duiks Poots op en zit zowaar Patrick Stewart ook nog in de film. Geen beginnend indie regisseurtje dat zo'n cast bij elkaar gesprokkeld krijgt.

Verder als horrorfilmpje gedownload, maar in dat opzicht is het redelijk mak. Een paar plotse kills, dat wel, maar verder is er zeer weinig te zien en is het vooral een film die mee op spanning mikt, maar daar maar zelden in slaagt. De hoofdpersonages zijn nogal aan de makke kant en ook de bad guys weten nooit echt imponerend te worden, waardoor het hele kat en muis spel redelijk lauw uitvalt.

Maar dat kom je hier en lees je dat het een rauwe, harde film zou moeten zijn. Ehm? Doorsnee horrorthrillertje denk ik dan, die z'n beoogde spanningsboog nooit haalt. Een wat bekendere cast en redelijk camerawerk zorgen nog voor enige verzachting, maar veel meer viel er niet van te maken vond ik. Slecht is het niet, maar ook allerminst opmerkelijk.

Misschien dat het met Blue Ruin in het achterhoofd allemaal wat meer plaats krijgt, die wil ik dan nog wel eens zien, maar deze los op zichzelf is een redelijk mager beestje.

2.5*

Een enigszins gewelddadige film voor sommigen, persoonlijk vond ik het wel gaan alleen heb ik helaas het einde (laatste 20 minuten) niet kunnen zien omdat de vrouwelijke medekijkster het wel gehad had met dit verhaal. Zoals gezegd vond ik het wel gaan en het verhaal was wel leuk bedacht, vandaar de 7 voor het totaal wat we gezien hebben.

Leuk vond ik het dat na verloop van tijd Patrick Stewart "het scherm inwandelende" en de sfeer iets minder agressief maakte, dacht ik. Hij is een van mijn favoriete acteurs, we kennen hem meestal wel als Jean Luc Picard, de kapitein van het sterrenschip USS Enterprise NCC-1701-D. Het schip stond tijdens de 8 jaar van haar bestaan onder zijn commando.

Uitstekende film waarin een punkband in de problemen raakt als ze optreden voor een ultra-rechtse groepering. Goed opgezet en onderhoudend van begin tot eind. Wellicht niet het meest origineel, maar dit wordt ruimschoots goed gemaakt doordat het wel spannend, dreigend, donker en hier en daar redelijk bruut is. Een nipte 4.0 sterren.