Green Room (2015)

Toch tegenvallend. Het verhaaltje en de personages weten niet echt te boeien en ook wat sfeer en spanning betreft, blijf je wat op je honger zitten. Redelijk wat donkere scènes in de film die niet altijd even duidelijke beelden weergeven. Bruut? ....valt zeker mee. Matige film. 5/10

"Tell somebody who gives a shit."

Na de veelal gemengde reacties was ik wel benieuwd geworden naar deze titel, vooral omdat 'Blue Ruin' een welkome verrassing was. Jeremy Saulnier benadrukt wederom dat hij een regisseur is met een eigenaardige stijl.

Aan de basis staat een punkband die maar geen succes heeft en alles bij elkaar moet schrapen om van optreden naar optreden te reizen. Dit gaat zelfs zo ver dat ze noodgedwongen optreden in een bar gevuld met neonazi's. De toon wordt gelijk gezet door te openen met het nummer 'Nazi Punks'. Als ze vervolgens de getuige zijn van een misdaad, dan breekt de boel helemaal los.

Wat volgt is een intrigerend kat-en-muisspel waarbij je als kijker meeleeft met de band die hun hachje probeert te redden. De realistische aanpak werkt goed; de personages worden alledaags geportretteerd, waardoor je geregeld jezelf afvraagt wat je in hun situatie zou doen. Het is alleen teleurstellend dat de bad guys enigszins tam zijn, zelfs Patrick Stewart kan nauwelijks angst inboezemen.

'Green Room' moet het wat mij betreft dan ook meer van de beklemmende sfeer hebben, gesteund door rauwe exploitatie. Des te jammer dat het geheel overwegend neigt naar een thriller, ondanks enkele sterk in beeld gebrachte geweldsuitbarstingen. Gelukkig blijft de spanning mede door de regie redelijk overeind.

Al met al een aardige thriller die wellicht beter had gewerkt als volbloed horror. Nu ben ik wel benieuwd geworden wat voor kleur Saulnier in zijn volgende film gaat gebruiken.

Kleine 3,0 sterren.

Sterke thriller/horror dit hoor

Spannende scenes wisselen elkaar af en ook voor de fans van bloed is er genoeg te smullen.

Ook wel leuk om Patrick Stewart een keer in een badguy rol te zien.

De film ziet er verder goed en verzorgt uit.

Leuke film van de regisseur van Blue Ruin, alleen mocht hij wel even ietsje grimmiger.

Het is weer zo'n typische film waarin een groepje vrienden stuiten op een totaal verkeerde adres... Dit keer een groepje punkers die niet veel succes krijgen op de muziekmarkt. Ze worden naar een een of andere bar in de bossen gestuurd met de veronderstelling dat daar geintereseerd publiek zit. Daar lijkt het op... totdat een van hun liedjes verkeerd valt bij de groep.

En wat we dan krijgen... een soort survival-horror waarbij de bandleden het moeten zien te overleven tegen de meedogenloze bezoekers (en de eigenaar)... Het verloopt vanaf dit punt wel een beetje op de automatische piloot helaas... ondanks vele leuke dialogen en enkele vette kills. De eigenaar zelf komt ook niet echt over als een meedogenloze bad-guy... Blijkbaar heeft Saulnier niet echt heel veel plezier in dit werkje gehad. Die geblondeerde vrouw steelt dan weer wel de show van iedereen.

En zo weet Green Room nog wel een degelijk filmpje te blijven, maar het is ook niet vreemd dat deze niet in de bioscoop is beland.

Toch nog een 3,5* omdat bepaalde stereotypen altijd blijven werken in dit soort films.

Ik vond het een beetje een vreemd uitgangspunt maar uiteindelijk vond ik de film wel te pruimen. Geen moeilijk verhaal, maar vervelen deed hij ook niet. De cast deed het ook niet slecht.

Geen meesterwerk, maar uiteindelijk viel hij toch beter mee dan verwacht.

Wanneer de nihilistische punkrockband Ain't Rights na een optreden in een afgelegen bunker bij toeval ontdekt dat er iemand backstage is doodgestoken, dwingt de backstagemanager de muzikanten in hun kleedkamer te blijven tot één en ander is opgelost. De bandleden begrijpen meteen dat ze in een gevaarlijke situatie zijn beland en dat ze al hun intelligentie en inventiviteit moeten gebruiken om ongeschonden uit deze situatie te komen. Wanneer Darcy [Patrick Stewart], de eigenaar van het pand en de leider van een Nazi-beweging, arriveert, begint een dodelijk kat- en muisspel.
Bijzonder knap geconstrueerde (en veelbekroonde) horrorthriller speelt zich vrijwel volledig af in één locatie. Jeremy Saulnier bouwt de spanning langzaam maar zeker op en de kortstondige, maar hevige uitbarstingen van geweld (met overtuigende make-up-effecten) zijn werkelijk schokkend, zeker wanneer Brownie en Grimm ten tonele verspreiden. Het scenario maakt slim gebruik van de omgeving door PA in te zetten als wapens (de feedback van de microfoon, de microfoonstatieven) en de casting van de zoetgevooisde, welbespraakte en beheerste Patrick Stewart als de überschurk is bijzonder effectief. Een must voor horrorfans, maar tegen pitbulleigenaren zou ik zeggen: FASS!!!

Matig.

Van Green Room, een van de laatste Yelchin films, had ik best wel hoge verwachtingen. Ik was op zoek naar een gore filmpje, niet al te goor maar wel redelijke gore. Green Room leek me wel een perfecte film voor vermaak en gore. Helaas is dit niet 100% waargemaakt.

De Neo Nazi's komen niet bijzonder geloofwaardig over. Ik zou ze grover en aggresiever hebben ingeschat. Zeker in vergelijking met andere films zijn zo ook niet erg effectief, op Stewart na. Zijn accentje was wel beheerst en hij kwam enigzins wel geloofwaardig over.

Het vermaakt wel, maar het voelt niet echt aan. De gore is er zeker, maar niet bijzonder. Ik had er meer van verwacht.

Wat een verrassing.

Saulniers gebrekkige debuut kan onder twee geslaagde producties weggemoffeld worden, want na Blue Ruin is ook Green Room een spannende film, die verrast met geloofwaardige en voelbare escalatie, wanneer een jong bandje in een crisissituatie met neo-Nazi’s verzeild raakt.

Een handvol protagonisten gaat de dreigende overmacht duidelijk de pet te boven. Ingesloten en in patstelling moeten zij de wanhoop onderdrukken en op zoek naar een uitweg. Met goede, benauwende sfeer tot gevolg, die crisismomenten en adempauzes in balans houdt.

Sterk aspect daarbij zijn de dialogen: treffend, to the point en met goede delivery van zo’n beetje iedereen. De sfeer van iedere scene wordt er goed door versterkt, of het nou paniekschreeuwen zijn, onbeheerste kalmte tijdens onderhandelingen, of een afgepeigerd gemompel als er gehergroepeerd wordt.

Visueel vrij sober en de soundtrack wordt een beetje ondergesneeuwd door de agressieve muziek, al werkt die het opgefokte sfeertje goed in de hand.

Puike film. Weinig foutjes, mist misschien nét wat scherpe randjes of verrassingen voor een echte topper. 4*

“You can't keep us here, you gotta let us go.”

“We're not keeping you here, you're just staying.”

Prima horrorfilm. Green Room kiest voor een naargeestige en kille aanpak, en de film weet zich langzaam onder de huid van de kijker te nestelen. De personages blijven wat vlak en eendimensionaal, maar horrorfilms hoeven op zich ook geen sterk uitgewerkte personages te hebben.

Als ze maar interessant blijven om te volgen, en dat is hier zeker het geval. De personages doen soms de domste dingen en ze produceren verschrikkelijke muziek, maar het acteerwerk van de cast zorgt ervoor dat het interessant blijft. Vooral Stewart heeft zichtbaar plezier in het spelen van zijn rol. Het einde is spijkerhard, er wordt een naargeestige sfeer gecreëerd en de moordpartijen zien er gruwelijk uit. Missie geslaagd.

Hier had ik meer van verwacht door de cultstatus. Het uitgangspunt van een punkband die vast komt te zitten in de kleedkamer van een rechts-extremistische organisatie, is briljant gevonden. Maar 'Green Room' (2015) lijkt niet helemaal duidelijk te hebben of het een maatschappijkritische boodschap wil brengen of exploitatief pulpvermaak, of dat het een subtiele psychologische thriller is. De groezelige kleurtjes en het hectische camerawerk beloven een zekere mate van realisme, terwijl de beklemmende spanning in die ene ruimte te snel wordt opgeblazen met overdreven geweld.Het stoorde me ook dat de neonazi's compleet inwisselbaar zijn met eender welke criminele organisatie. Er wordt nauwelijks aangesneden dat specifieke groepen mensen te maken krijgen met racistisch geweld, maar de nazi-insteek vormt louter een gemakzuchtige aanleiding voor excessief en gratuit geweld. Het is ook merkwaardig om juist in deze film een karakteracteur als Patrick Stewart tegen te komen. Op zichzelf zet hij een aardige rol neer als de calculerende rotzak neer die zijn ondergeschikten afstraft of ze een wortel voorhoudt. Maar in een productie die meestentijds hyperrealisme uitstraalt past geen archetypische slechterik.

Green Day, Green Goom? Ach whatever... Green room open sterk met een stel gasten in een busje op tournee door de States. De punk scene en de podia waarop ze spelen worden treffend getypeerd. Ik heb inmiddels genoeg Amerikaanse muzikanten gesproken om te weten dat een tour door de V.S niet valt te vergelijken met een tour door het gesubsidieerde clubcircuit in de Lage landen. Die gasten zijn echt dolblij met een fatsoenlijke P.A en een warme maaltijd waar groente in zit. Maar goed, het begin is prima, lekker sfeertje, leuke gasten, kom maar door met die punkband! Maar ik kreeg argwaan toen er een punkplaat werd opgezet en na precies één toon (1 nanoseconde in punktijd) de volgende scene kwam. Het gaat dus helemaal niet om punk of hardcore... beter dat ik de film toen had uitgezet. Alhoewel de scene waarin de band een optreedt voor een groep alt-right skinheads zowel grappig als spannend is. De band trapt af met een nummer van the Dead Kennedy's - Nazi punks fuck off - en spuugt de tekst in het smoelwerk van de skins. Daarna echter gaat het bergafwaarts en zit je uiteindelijk gewoon naar een rare slachtpartij te kijken. Iets met een meisje ofzo. Boeien! I'm so bored (The Damned)

Kat en muis met een ruwe verpakking. De film oogt wel wat belovend als een indie horror met een punkband die van gig naar gig leeft. Het is weer eens iets anders dan zuipende tieners in een bos of toeristen in een Oostblokland. Het is in het begin nog wel ietwat spannend, omdat de film alle kanten uit kan. Maar uiteindelijk is het een gekend kat- en muisspel. Een mix tussen de slasherfilms, Assault on Precinct 13 en The Strangers. Maar de spanning zelf blijft helaas uit en de personages zijn al vergeten als ze wegvallen. Op zich wel leuk om een keer te zien, de aankleding is niet slecht. Maar de inhoud laat te wensen over.

“Now Gentlemen and Ladies. Whatever you saw or did... Is no longer my concern. But let's be clear... this won't end well.”

Zeer leuke en vooral vermakelijke horror film die nergens te lang duurt, eigenlijk precies zoals ik het graag zie. ‘Green Room’ stond al enige tijd bij mij op de lijst maar ik ben er zelf nooit aan toe gekomen deze film aan te zetten, tot ik zag dat hij op Netflix staat dus toen eigenlijk maar gelijk de kans gegeven. Ik heb me wel degelijk vermaakt, een metalhead opschepen met ‘punk’ muziek werkt wel, en het thema kon mij ook wel vermaken. Daarbij de sfeer die er hing speelde een leuke rol en ik vond het qua horror ook best leuk.

De film opende leuk. Met een soort introductie naar de band waar de film om draait. En natuurlijk het punk-rock wat de jongeren spelen wat eigenlijk hedendaags niet zo populair meer is. Met een paar leuke referenties naar onder andere bands als ‘The Misfits’ en ‘Cro-Mags’ en uiteraard vervolgend op een klein ‘concertje’ van hun eigen band ‘Ain’t Right’ (volgens mij hete die zo). Maar aangezien het zo’n downgrading muziek genre is, is het hedendaags wel moeilijker om als punk bandje echt hoger op te komen en ook deze jongeren merken dit. Hun ‘tour’ draait negatief en ze moeten plekken vinden waar deze muziek nog erg leeft (neem grotere steden). Ze worden daarom geboekt om te spelen bij een neo-nazi groepering ergens in het bos, en deze staan nog erg open voor de ruige muziekwereld (ik ook, al ben ik geen neo-nazi).

Eenmaal aangekomen bij de club hangt er geen prettige sfeer, vrij duister allemaal. De swastika’s vliegen je gelukkig niet om de oren maar deze zijn weldegelijk aanwezig. Een leuke pluspunt omdat sommige films met neo-nazi’s vele swastika’s gebruiken wat het minder aantrekkelijk weet te maken. En wanneer ze dan mogen spelen heb ik me kapot gelachen, de band kiest er voor om de cover ‘Nazi Punks Fuck Off’ te spelen van de Amerikaanse punkband ‘Dead Kennedys’. Een plaat die is gebruikt om het neo-nazisme tegen te gaan die in de punk wereld erg populair was. Ik kon me er met het hoofd niet bij waarom ze dit zouden willen spelen tijdens zo’n optreden bij neo-nazi’s, ik heb me echt vermaakt hiermee.

Daarna doet één van de leden een schokkende ontdekking dat er iemand vermoord is in de kleedkamer waar ze op een vage wijze ook niet in mochten. De dame uit de groep was namelijk haar telefoon vergeten en die wouden ze pakken. Hier na ontstaat de toch wel leuke kat en muisspel tussen de nazi’s en het bandje met de nodige doden die eigenlijk in korte tijdsbestek om je oren vliegen, en op vrij leuke en brute wijze gebeurde dit. Zo werd er in de arm gehakt toen Pat het geweer terug wou geven, erg vet hoe je de hand er nog aan zag bungelen die was die bijna kwijt. En de andere werd weer neergeschoten, eentje werd er aangepakt door een hond en vol in de keel gebeten, volgens mij waren er zelfs twee die door de honden werden gegrepen. Dit vond ik wel prima om te zien en zo sleept de film je er makkelijk door de film.

Het duurt nergens te lang, met zo’n anderhalf uur op de teller is de film zo voorbij. Daarnaast deed de cast het leuk en vond ik het erg tof om te volgen. Ik snap persoonlijk de zeven op IMDb wel want dat ga ik de film ook zelf geven, het is nergens hoogstaand maar een prima weg kijker die me toch meegevallen is. Het kat en muisspel kon soms wat beter, al vond ik het gewoon leuk om naar te kijken. Het einde viel dan best tegen, de film word gauw afgekapt en daar moesten we het mee doen. Jammer.

3.5*

Nazigespuis

Aardige, rauwe horror, die zo nu en dan behoorlijk expliciet in zijn geweld is. Wat met name positief opvalt is het sterke spel van Stewart en het natuurlijke sfeertje die een realistische feeling aan het geheel afgeeft. De setup komt over alsof deze in het dagelijkse leven daadwerkelijk op deze manier plaats zou kunnen vinden. Een realistische weergave van een punk/rock underground scene (waar ik overigens niet in thuis ben, maar ik geloof meteen dat het er op deze manier aan toe gaat), en een ongelukkige samenloop van omstandigheden waardoor deze groep muzikanten betrokken raakt bij een misdaad.

Het slot, wat nog net niet over de top gaat, en het nazigemeenschap gegeven waren dan weer minpunten. Deze laatste met name omdat dit er enkel ingestopt lijkt om het geweld van de groep te rechtvaardigen zonder dat er verder op de leefstijl van de gemeenschap wordt ingezoomd. Met de min- en pluspunten tegen elkaar afgestreept blijft er een aardige film overeind die mij met momenten de rillingen over de rug liet lopen. Je zou er zelf namelijk maar in terecht komen..

3,0*

Lekker rauw filmpje, waarbij een punkband na een gig, in een in naaldbossen afgelegen neonazi bar, ooggetuige is van iets wat zij niet mochten zien. Er ontstaat een geweldig kat en muis spel tussen de punks en de nazipunks welk Jeremy Saulnier bijzonder innovatief ensceneert. Binnen de mise-en-scène is er namelijk goed nagedacht over hoe de karakters in relatie staan tot de mogelijkheden die verbonden zijn aan objecten en ruimten. Door de focus op deze relaties overtuigen de plotontwikkelingen en de menselijke handelingen alsof je er zelf bij bent.

Een zenuwslopende atmosferische trip vol met textuur.

Green Room een filmpje wat vrij aardig begint maar net zo snel in elkaar zakt en uiteindelijk gruwelijk saai is. Het is allemaal vrij degelijk dus daar kan je weinig van zeggen maar het is gewoon te standaard dus saai mijns inziens.

"Green Room" (mijn eerste film weer na mijn vakantie in Frankrijk) staat betitelt als een Horror / Thriller film, maar Horror is eigenlijk niet van toepassing (vanwege het aanwezige gore zal men wel Horror hebben toegevoegd). "Green Room" is vooral een Thriller film en dat met anderhalf uur psychologische spanning, geweld, actie en veel punk- en metalmuziek.

De vierkoppige Punkband "Ain't Rights", bestaande uit zanger Tiger (Callum Turner), gitarist Pat (Anton Yelchin), bassiste Sam (Alia Shawkat) en drummer Reece (Joe Cole), is op tournee in het noordwesten van Amerika en wordt geboekt door een clubhuis voor neonazi's, in een bos nabij Portland. Het optreden verloopt tot hun eigen verbazing verrassend goed, tot ze na afloop in hun kleedkamer per toeval getuige zijn van een moord op een vrouw, te weten Emily (Taylor Tunes), en de stamgasten hun vriendelijk doch dringend verzoeken om in de kleedkamer te blijven tot de politie er is. Als die ooit zal komen. Wat volgt is een ijzingwekkende spanning tussen de band, het meisje Amber (Imogen Poots) en de neonazi Big Justin (Eric Edelstein) in de kleedkamer en de onbetrouwbare neonazi's, onder leiding van Darcy (Patrick Stewart), aan de andere kant van de deur, waarin elke keuze van levensbelang kan zijn.

Hoewel ik er eigenlijk meer van verwacht had, is "Green Room" best een aardige ijzingwekkende Thriller film, die alleen al de moeite waard is vanwege Patrick Stewart, die dit keer eens niet de bedachtzame held speelt, maar de meedogenloze aanvoerder, te weten Darcy, van de neonazi’s. Het verhaal dat "Green Room" vertelt klinkt eigenlijk behoorlijk simplistisch, en dat is het ook. De film gaat immers gewoon over één of andere Punkband die plots middenin een vreselijke moord belandt. Ongelooflijk saai zou je kunnen denken, maar niets is minder waar.

Het eerste deel van de film gaat over de bandpersonages, hun gevoelens en de frustrerende onwetendheid. Niemand weet immers wat er gaat gebeuren, ook als kijker tast je voortdurend in het duister. In dit deel bouwt regisseur Jeremy Saulnier perfect zijn personages op en wordt het verhaal ook steeds beter, om dan uiteindelijk uit te monden in een lange maar erg tevreden stellende finale. "Green Room" wordt uiteindelijk een hemels kat-en-muisspel waarbij beide kanten nu eens muis zijn en dan weer kat.

Een groot pluspunt van "Green Room" is dat het met de sfeer (wordt ook steeds grimmiger en brutaler naarmate de film vordert) wel goed zit. Van meet af aan voel je als kijker dat er iets vreselijks op de loer ligt, maar je weet helemaal niet wat. "Green Room" neemt in het eerste deel dus voldoende tijd om interessante personages te creëren. Ook dat komt het geheel alleen maar ten goede. Op geen enkel moment kijk je naar lege en platte personages. Dat komt natuurlijk ook omdat de film boordevol schitterende acteurs zit. Zo wordt de hoofdrol van Pat gespeeld door de nog niet zo lang overleden Anton Yelchin (hij was een veelbelovend talent) en verder zien we Imogen Poots als Amber en de al eerder genoemde Patrick Stewart als de kille, controlerende en donkere Darcy. Darcy’s troepen mochten er ook zijn en het zijn echt geen mannen waarmee je het aan de stok wilt krijgen. Onder hen zien we onder meer Macon Blair als Gabe, Mark Webber als Daniel en Eric Edelstein als Big Justin als Darcy’s voetsoldaten.

De spanning zit er goed in, hoe red je jezelf namelijk uit zo’n uitzichtloze situatie?, en "Green Room" bevat ook best veel gore (o.a. met betrekking op een arm en gezicht) en daarbij zijn alle middelen, zoals messen, bijlen, shotguns en zelfs aanvalshonden, goed om de punks en neonazi's uit te schakelen. Gewelddadig is "Green Room" zeker, al wordt dit niet over de top in beeld gebracht (je ziet wel enkele bloederige scènes). Sterker nog, wanneer het geweld eenmaal begint, zien we in een effectief geschoten scène de daad niet, alleen het resultaat. En het resultaat is niet bepaald prettig om te zien, en dan doel ik op een zwaar gewonde arm waarop ingehakt is, maar de scène zelf is wel sterk. Het is ook leuk om te zien dat de Punkband "Ain't Rights" veel strijd levert tegen de neonazi's en met name Pat, Sam en Amber (die wel niet deel uitmaakt van de Punkband) bieden stevig weerwerk.

De aankomst van de Punkband "Ain't Rights" in het clubhuis was ook leuk en zeker als men hun optreden begint met het veel gecoverde nummer "Nazi Punks Fuck Off" van de Amerikaanse punkband "Dead Kennedys". Dat nummer werd natuurlijk niet gewaardeerd door de neonazi's Sowieso valt er in "Green Room" veel muziek te horen en als je een fan bent van punk- en metalmuziek, dan kom je behoorlijk aan je trekken en hoor je o.a. muziek van de bands Slayer ("War Ensemble"), Obituary ("Paralyzed With Fear") en Napalm Death ("Suffer The Children"). De bandleden van de Punkband "Ain't Rights" verwijzen tijdens een interview in het begin van de film o.a. naar de hardcorepunkbands "‘The Misfits" en "Cro-Mags", maar van hun krijg je echter geen muziek te horen.

De muziek staat overigens voornamelijk ten dienste van de spanningsopbouw, of het nu gaat om de achtergrondmuziek of wanneer de Punkband "Ain't Rights" het publiek ophitst. Niet enkel de muziek is lekker duister, maar ook de manier waarop regisseur Jeremy Saulnier het groezelige clubhuis (die ook een drugslab bevat) van de neonazi's in beeld brengt. Met weinig belichting, desoriënterende shots en indringende close-ups probeert hij de waanzin van dit alles te vatten.

Ondanks dat ik meer verwacht had van "Green Room", heb ik me er wel goed mee vermaakt en de film duurt met circa 90 minuten ook niet lang. "Green Room" is gewoon een goede Thriller film met sterke rollen van Anton Yelchin en Patrick Stewart. Naast de vuige en donkere sfeer, draait het plot om dilemma’s, nihilisme en overleven en dat met veel punk- en metalmuziek en sterke visuele effecten.