Some Like It Hot (1959)

Omdat het verhaal wel heel duidelijk geinspireerd is op Some Like it Hot en vaak zelfs een remake genoemd wordt.

Nee, daar ben ik het niet met je over eens. CONNIE AND CARLA lijkt op VICTOR/VICTORIA, dat staat vast, en WHITE CHICKS lijkt op SOME LIKE IT HOT, maar ga nou niet mengen want dan klopt het zeker niet meer

Wat zit je nou onzin te verkopen, de synopsis van Connie and Carla lijkt verdacht veel op die van Wilder's klassieker.

Het travo-aspect lijkt op Vicor/Victoria, dat klopt. Maar het idee dat twee dames (die niet heel veel werk hebben als zangeres,) een moord zien en cross gender gaan optreden, omdat de boeven achter hen aanzitten, lijkt natuurlijk erg op Wilder's film.

Ik ben niet de eerste die het opviel:

http://www.google.nl/search?num=100&hl=nl&client=firefox-a&rls=org.mozilla%3Anl%3Aofficial&q=%22connie+and+carla%22+remake++%22some+like+it+hot%22&btnG=Zoeken&meta=

Een jaar of 15 geleden ging het verhaal dat Madonna een remake wilde maken.

Zoiets zit ook hier in: http://www.moviemeter.nl/film/14329

Ja, OK, misschien ben ik verkeerd en lijkt CONNIE AND CARLA wél op SOME LIKE IT HOT. Het is lang geleden dat ik die eerste nog gezien heb, ben er veel van vergeten. Ik kan me enkel herinneren dat ik de film slecht vond, in tegenstelling tot SOME LIKE IT HOT.

Voor de mensen die Sugar Kane van Sonic Youth ook 1 van de coolste nummers ooit vinden: http://www.youtube.com/watch?v=SK7cKUNw9zI

Ontzettend grappige en doordachte film die de drooglegging nog eens op een andere manier gestalte geeft. Vooral de dialogen waren weer hemels:

"Do you play the market?"

"No, I Play the Ukelele."

3.5*

Als er 1 film is in mijn leven waar ik vreselijk om heb moeten lachen dan is dat deze "Some like it Hot"

Maar ja, met zo'n kolder verhaal en dan deze fantastische cast is het voor Billy Wilder een koud kunstje geweest.

Alles, maar dan ook alles was een lust voor het oog en soms ook nog voor het oor.

Als je hierboven weer het doldwaze gezicht van Jack Lemmon ziet dan komen hele scenes weer naar boven.

Lyrisch was ik over deze film. Uit 1959 alweer.

En dan niet te vergeten de slotzin, die mij mijn hele leven is bijgebleven:

" Well, nobody's perfect. " Prachtig, wat een vondst van de writers.

4.5

Daar hoef ik niets meer aan toe te voegen.......nou vooruit, een half puntje dan.

*****

Een erg leuke film en de muziek erbij is ook de moeite tenminste als je van die oude muziek houd. Bijvoorbeeld als Marilyn 'I wanna be loved by you' zingt.

Echt een heerlijke film! Een origineel verhaal wat van begin tot eind bleef boeien!

Heerlijke komedie inderdaad! De plot zit ontzettend komisch in elkaar. De verschillende typetjes van Curtis en Lemmon zijn zeer geslaagd. Monroe past zeer goed in haar rol. Elke scene is grappig. En de de film loopt met ongelofelijk veel vaart. Tijdloze klassieker, 4,5*!

Bijn herziening nog leuker. Dit is een van die zeldzame films waarin alles lijkt te werken en ieder element de andere alleen maar versterkt. Het script mag met recht een van de beste ooit genoemd worden. Er zit lekker veel vaart en afwisseling in, zoals bij een komedie hoort! Nog altijd niet mijn favoriete Wilder, maar desalniettemin krijgt hij van mij nu makkelijk 4,5*.

geweldig! Weet nog goed dat we deze op de middelbare school hebben gezien,.. Als ik het me goed herinner was dit met Engels.

Humor en heerlijk klassiek

Toen ik deze film voor het eerst zag was ik helemaal overdonderd. Je gaat toch in deze tijd anders kijken naar "oude" films. Maar deze film is nergens oudbollig te noemen, in tegendeel. Het is een erg vlot gemaakte comedy met uitmuntend acteerwerk. Monroe is hier op haar best, al zou ze zelf waarschijnlijk meer voor haar dramatisch werk gaan. Echt een klassieker en voor wie hem nog niet gezien heeft: koop de DVD en geniet!! 4,5 *

Burleske komedie uit de jaren 50.

Marilyn zal wel een belangrijke publiekstrekker geweest zijn maar waardevoller zijn de acteerprestaties, zeer ongewone dan nog, van het duo Curtis-Lemmon.

Film die naarmate hij vordert plezieriger en plezieriger wordt.

Tja, niet mijn soort film.

Het begin tot aan de treinreis was nog alleraardigst, na het vreselijke Witness for the Prosecution, dacht ik weer een goede Wilder gevonden te hebben.

Vooral veel van hetzelfde deze film, met name qua humor. Je weet gewoon meteen dat ie zijn oorbellen gaat 'vergeten' bijvoorbeeld, beetje jammer. De film kent ook veel langdradige scenes, zoals de treinrit en het vervelende spelletje wat Josephine speelt.

Maar het meest storende waren toch wel de vervelende stemmetjes/accenten en het bij vlagen nog al geforceerde acteerwerk. Lemmon vond ik vrij slap en irritant acteren, vooral die vreselijk neppe gezichtsuitdrukkingen die grappig moeten zijn irriteerden me. Matige dialogen, waar wederom veel van hetzelfde in voor komt. En de steken/streken die Daphne en Josephine elkaar proberen te leveren gaan gewoon vervelen.

2.0*

Toch een behoorlijke tegenvaller deze film van Billy Wilder. De eerste 10 minuten zijn nog best aardig, maar daarna werd de film minder met voorspelbare grappen en dito afloop.

Tony Curtis vond ik het meest tegenvallen. Zijn overdreven pogingen om grappig proberen te zijn. Het ergst vond ik nog wel zijn verkleedpartij als kapitein, met een bijna net zo irritante Monroe, die hem steeds leuker gaat vinden ernaast. Monroe vind ik trouwens ook maar erg matig acteren hier.

Jack Lemmon zet in mijn ogen dan nog het leukste personage neer en wist in zijn enthousiasme zelfs nog een paar keer een glimlach op mijn gezicht te krijgen. Verder vond ik de muziek ook niet altijd even goed. Jammer, want ik had na Sunset Boulevard toch meer van deze film verwacht. Ik hoop dat het bij deze ene misser blijft, want ik ben nog wel van plan om meer van Wilder te gaan zien.

2,0*

Jack Lemmon draagt deze film voor mij toch wel. Hilarische acteur, met als onmiskenbaar hoogtepunt de scène waar hij vertelt dat hij verloofd is. Meesterlijke scène. Tony Curtis en Marilyn Monroe doen het natuurlijk ook geweldig en de regie (en het schitterende script) van Billy Wilder doet wonderen.

Marilyn Monroe kan een beetje gezien worden als de Anna Nicole Smith van de jaren 50, een aan drank en drugsverslaafde bimbo die haar imago als dom blondje en sexbom bewust cultiveerde om de carriere van genoeg olie te voorzien.

Belangrijkste verschil is dat zij doorgaans aanzienlijk meer erkenning krijgt door de filmelite, waarschijnlijk omdat die gek zijn van klassiekers waarin mannen zich als vrouwen verkleden zoals in Some Like it Hot, een film die vaak gezien wordt als Monroe's beste. Begrijp me niet verkeerd, ik heb zelf een voorliefde voor dat soort verkleedpartijtjes en Wilder's film zet goed aan met een vlot tempo, gevoel voor timing en een leuk uitgangspunt. Helaas gaat alles in een even snel tempo bergaf van het moment dat Marilyn Monroe ten tonele komt.

Nu ligt dat niet zo aan Monroe zelf -uiteindelijk acteert ze een stuk aanvaardbaarder dan Anna Nicole- maar vooral aan de oppervlakkigheid van haar kunstmatige personage 'sugar' en de marginale inzakking van het scenario. Zo heeft Suger heel toevallig een ongelofelijk zwak voor saxofoonspelers (wat een van de verklede mannen natuurlijk is), krijgen we een theatraal typetje te zien die bijna uit een Andre van Duin show zou kunnen komen en moeten we een flauw doorzichtig versierverhaal aanhoren over datzelfde typetje en zijn zogezegde gevoelloosheid omtrent vrouwen. Wanneer Monroe begint tieten te vergelijken en er grollen gemaakt worden over elkaar insmeren en dergelijke zitten we niet veraf niveau costa! en zit ik niet ver genoeg van het scherm om op tijd mijn ogen weg te draaien.

In 2007 werd Some Like it Hot de 22ste beste film ooit, volgens het lijstje van het American Film Institute. Misschien zien we het binnen 50 jaar staan tussen een Anna Nicole Smith film en Camping Cosmos. Het is maar wat je serieus neemt.

1*

Voor het eerst in vijf jaar weer eens een écht geslaagde komedie gezien.

Kijk het overige deel van het Wilder oeuvre zou ik zeggen.

Lijkt me een slecht advies, aangezien Wilder wel meer gedaan heeft dan enkel comedy.

Wat het comedy gedeelte betreft is het redelijk simpel, ik kan hier niet om lachen. De humor is zo ongelofelijk brak, duf, verdord en leeggezogen dat het na een kwartiertje als serieus pijn begon te doen. En toen moest het hele trieste cross-dressing gebeuren nog van start gaan. Die belachelijke stemmetjes, duffe komische situaties, misverstanden en geharrewaar over en weer om iedereen in de waan te laten.

Filmisch is het een dikke nul, ook het acteerwerk is helemaal niet te pruimen. Zal er dan wel aan liggen dat dit "hoort" bij het genre, maar voor mijn part het hele genre mag ontploffen. Monroe was ook helemaal niks, Lemon die in een eerdere Wilder nog best te pruimen was kon mij ook enkel maar irriteren.

Dat dit dan nog tot 2 uur moet gerokken worden is zo'n beetje de laatste druppel. Geen enkele glimlach, zelfs niet inwendig. Niks moois, leuks, aangenaams gezien.

En wie dit trouwens "snel" wil noemen, kijk eens de HK variant. Die vertellen in 90 minuten dubbel zo veel.

0.5*, een wangedrocht om zo snel mogelijk te vergeten. Humor op z'n platst.

Heb er al een behoorlijk aantal gezien, maar heb zelfs bij The Apartment en Stalag 17 (die ik beiden erg hoog beoordeel) niet echt moeten lachen.

Grappige komedie vol dubbelzinnigheid (kijk maar op de poster: Marylin Monroe and her bosom companions Tony Curtis (met zijn geweldige Cary Grant imitatie) & Jack Lemmon). Het geweldige duo Curtis en Lemmon mag heel de film komische en goed geschreven oneliners naar het publiek spuwen en de tijd vliegt voorbij. Ook erg leuk was de overgang tussen de korte stukjes van het dansen naar de jacht, kwam heel modern over.

Hoewel ik me heel erg goed vermaakt heb, heb ik nooit echt plat gelegen van het lachen, waarschijnlijk omdat ik dit wel echt zo'n film vind die met grappiger wordt als je hem met meer personen kijkt.

1 van m'n favoriete komedies!

Het begon nogal bedenkelijk waardoor ik toch wel begon te twijfelen aan de scores op MM en vooral die op IMDB. Maar al snel verscheen een grijns om gedurende de film nooit meer te verdwijnen. Vermakelijke en aangename (travestie)-humor, zonder dat het de vulgaire kant op gaat zoals meestal het geval is bij dat soort films. Qua acteren valt vooral Curtis op want hij zet een toppersonage neer. Maar het grootste pluspunt zijn toch wel de dialogen. Heerlijk vermakelijk en dubbelzinnig. Ik stond alleen raar op mijn neus te kijken toen de film afgelopen was. Zelden zo snel twee uur voorbij zien vliegen.

niet slecht voor de oude zwart wit tijd