It's a Wonderful Life (1946)

De ideale tijd van het jaar om deze Kerstfilm te bekijken. De film begint en eindigt aardig, daartussenin is het bij vlagen wat langdradig. De boodschap ligt er ontzettend dik bovenop. Hoewel het aardig is om te zien hoe George Bailey's leven is verlopen, had dat ook wel wat korter gekund. Het laatste half uur, wanneer George's engelbewaarder in beeld komt wordt het weer wat boeiender. De slotscene was dan wel weer ontzettend overdreven, iedereen komt spontaan geld brengen en begint meteen maar te zingen... Een aardige klassieker, die het vooral rond de Kerst aardig zal doen.

Na lang in de kast te hebben verstoft heb ik ook deze klassieker er maar is ingegooid.

Ik moet zeggen dat de film soms nog opvallend fris is, elementen zoals het beeld stopzetten zijn leuke toevoegingen, vooral voor die tijd. Het verhaal is iets aan de langdradige kant, maar weet dankzij de lange aanlooptijd prima op je gevoel in te spelen. De personages zijn stuk voor stuk stereotypen waarin de ene beter uit de verf komt dan de ander.

Maar om de een of andere reden werkt deze overdreven manier van filmmaken best aardig in It's a Wonderful Life.

Helemaal overdonderd ben ik er niet van, daarvoor is ondanks de frisse elementen het gegeven best oubollig en is ook dit niet meer dan een van de zovele Christmas Carol varianten.

Het is jammer dat dit element niet meer dan een minuutje of 10 de kans krijgt om zich te ontpoppen, waardoor de grote ommezwaai op het einde niet helemaal werkt. Stewart zijn personage raakt wel erg snel in paniek namelijk.

Onderhoudend

3*

Klassieke feelgoodfilm die duidelijk aan de wieg gestaan heeft van vele andere films. Stewart speelt zijn rol als te doen gebruikelijk met verve en het zoetsappige verhaal werkt mede daardoor prima. Het verhaal is wel wat traag richting de climax, de vrij lange speelduur breekt de film dan wel wat op.

Prachtige, aanstekelijke klassieker van Frank Capra met een voortreffelijke cast, waaronder een uitmuntende James Stewart –in een van zijn beste rollen ooit– en een uitermate charmante en innemende Donna Reed.

Naar mijn mening de ultieme Kerstfilm. Ik heb hem al zeker een keer of tien gezien en ken het verhaal inmiddels van buiten, maar de film blijft me trekken.

Niet wat ik ervan verwacht had. Vooral door al het geld- en bankgedoe in het middenstuk was het voor mij persoonlijk niet echt interessant. Ik had het wat toegankelijker verwacht, wat meer drama en wat meer hart. Uiteindelijk komt dat op het einde, maar dan is het eigenlijk al te laat. Bovendien duurt het stuk waarin George in verwarring is eigenlijk veel te lang om nog geloofwaardig te zijn.Het duurt wel erg lang voordat hij gelooft dat hij er echt niet meer is. Op zich is zijn opluchtig en blijdschap daarna wel weer leuk, en op zich werkt het gegeven best, hoewel het me allemaal 0,0 ontroerde helaas.
Het drama en de geschetste situatie is niet pakkend genoeg, waardoor de climax op het einde voor mij dan ook eigenlijk nauwelijks aankomt.

De film is vermakelijk genoeg omdat de jaren 30-sfeer weer eens iets anders is, en wat dat betreft is het eerste half uur nog best leuk, maar echt een meesterwerk zie ik er niet in. Daardoor vind ik het toch allemaal wat te langdradig en wat te oppervlakkig. Echt oprecht grote emoties en gevoelens worden niet aangeboord. Het blijft wat bordkarton allemaal, maar geen idee of dat nou ligt aan de leeftijd van de film of niet.

3*

Eindelijk deze film eens gezien. Hij lag al twee jaren op de planken, maar deze wilde ik per se met Kerst zien wat om meerdere redenen de vorige jaren niet lukte. Het was zeker het wachten waard.

Ik zie dit verhaal toch als een variant op A Christmas Caroll, met een geest die op Kerstavond de protagonist bezoekt. De hele opzet van de film is echter volledig anders. Hier krijgen we een zeer uitgebreide introductie, we zien Bailey eigenhandig zich een weg door het leven slaan, dromen opgeven en alle anderen helpen. De omgekeerde Scrooge dus. Hij wordt knap neergezet door Stewart, aangezien dit soort blije lieve mensen vaak te zoet worden. Stewart en Capra houden knap de balans vast, door ook hem verdriet en twijfel te geven, soms wat mopperend, niet direct kiezend voor de vrouw die van hem houdt. Daarmee krijg je een volwaardig persoon dat echt begint te leven en die je ook alles gunt. De rollen om hem heen worden allemaal prima ingevuld, vooral Donna Reed als Mary is prima en ook de grote boef gaat er lekker over. En ligt het aan mij, of ging men toentertijd standaard beter gekleed dan al wat tegenwoordig rondloopt?

Om vanuit de Engel het verhaal te vertellen is vooral slim, doordat zo de voice-over gelijk verklaard is en waar nodig het een en ander mag worden uitgelegd. Maar Capra kiest er gelukkig wel voor dit tot het noodzakelijke te houden en zich te richten op het beeld en spel. Het camerawerk voelt fijntjes aan, zeker als Capra deze laat bewegen. Montage is prima (zeker die scène langs alle drank- en hoerenketen in de wereld zonder Bailey en één shot sprong er echt uit; als Bailey weg wil lopen maar dat hem gezegd wordt dat hij blijven moet om het bedrijf open te houden. Hoe zijn hoofd zo groot ineens vol in beeld stond was echt prachtig. Daarnaast houdt Capra het tempo erin zoals ook in Mr Smith goes to Washinton, lijkt er geen beeld te veel in te zitten, zijn de dialogen prima ( You want the moon? Just say the word and I'll throw a lasso around it and pull it down) en wordt de muziek nooit overdreven. Naast dit alles nog enkele mooie scènes en momenten voor de eeuwigheid en je hebt een fantastische film.

Natuurlijk zijn er enkele kanttekeningen te plaatsen. Zo is het acteerwerk over de hele linie wel goed en constant maar niet helemaal naar mijn smaak. Soms iets te houterig. Soms te geacteerd. Vooral bij de extreme emoties wordt het er nog iets te veel ook opgelegd. En zeker in de scènes met de Engel en tegen het eind ging Steward erover en verloor hij veel van zijn geloofwaardigheid. Dat is wel het grootste minpunt in de hele film. De laatste scène was dan weer mierzoet maar het raakte me wel, dus ergens heeft de film het dan wel goed gedaan. Ook heb ik me werkelijk nooit verveeld en is dit een fijne amuse voor enig kerstdiner. 4,5*.

Ik leerde James Stewart kennen in de Hitchcock films Rear Window en Vertigo. En hoe meer ik van die man zie, hoe beter. Rear Window blijft z'n beste film, maar andere films kregen evengoed een hoge score.

It's a wonderful life is een prachtige feelgood film waar je wel van moet houden. Het deed me wat denken aan Christmas Carol of - om in de James Stewart films te blijven - A Shop Around The Corner. De film straalt een hoop liefde en warmte uit, zonder moraliserend te zijn. Dat lijkt een rare mening in deze film, maar toch... Veel gelijkaardige films zijn koude producten met op het einde een gezegende boodschap. Een echte warme film is niet zo simpel, maar It's a wonderful life kan die sfeer toch vasthouden en je als kijker boeien tot het einde. En daarbij is James Stewart wel de geknipte persoon voor. De man is altijd vrolijk, stijlvol en zelfzeker. Van dit kaliber zijn er weinig.

Dit verhaal is vooral een pareltje voor wie van theatrale (in de goeie zin van het woord) films houdt. Films met een sterk verhaal en onderhouden dialogen. Met tijd voor de kleine dingen. Een film die ik zeker nog wel eens zal herzien en absoluut hoog in het lijstje zal prijken.

Na bijna 3 jaar deze kerstklassieker weer een kans gegeven na dat deze voor de eerste keer een beetje tegenviel.
In mijn eerste review zei ik al dat deze film best wat langdradige stukken bevat die zich vooral in het eerste deel bevinden, helaas heb ik deze zelfde mening nog steeds.
Het is wel erg mooi gedaan hoe in het laatste half uur het prachtige feel good gevoel als nog opgeroepen wordt. Zijn bewaarengel Clarence is duidelijk het aller leukste personage in deze film, als kijker weet je zijn personage al gelijk op prijs te stellen en doen zijn goede bedoelingen gelijk al feel good gevoelens oproepen.
It's a Wonderful Life is al met al een prachtig verhaal, maar de lange speelduur blijft nog steeds een klein minpuntje voor me. Ik heb nog steeds sterk het gevoel dat dit verhaal ook tot zijn recht had gekomen als er een half uur minder voor gebruikt was.

De 2de kijkbeurt bevalt me wel een tikkeltje beter dan de eerste( om maar een positieve draai aan mijn review te geven)
Ik snap heel goed waarom dit een bekende kerstklassieker is, alleen kan ik dit nog steeds niet als een meesterwerk ervaren.

Mijn vorige stem was 3,5 en die blijven zonder twijfel staan.

Ik had me een tijdje geleden voorgenomen dat ik dit jaar rond kerst eens voor het eerst It's a Wonderful Life wilde bekijken. En dat heb ik gister dus maar gedaan. Deze fraaie zwart-wit film uit 1946 wordt toch door velen als de ultieme kerstfilm gezien. Eigenlijk was ik al wel bekend met het verhaal, wat wel vaker is gekopieerd door andere media, zoals de Donald Duck.

Persoonlijk vond ik de film wat langdradig. De eerste anderhalf uur duurden vrij lang, terwijl het slot wel weer wat uitgebreider had gemogen. Toch verveelt de film niet en is het einde erg sfeervol en ontroerend als George beseft dat zijn leven toch helemaal zo slecht niet was en hij het weer terug wil. Je zou het mierzoet kunnen noemen, maar het werkt wel als de ware kerstboodschap.

3*

Nooit eerder gezien. Snap de term 'ultieme kerstfilm' direct. Het is een uberwarme en superpositieve film, tot op het naïeve af. Verder erg ouderwets uitgewerkt, met een moraal die je dwars door je strot wordt geduwd. Het maakt het misschien niet heel geloofwaardig allemaal, maar je kunt haast niet negatief worden van een filmpje als deze.

Niet geniaal, wel leuk. 3.5*

Heb me op 1e kerstdag wel goed vermaakt met deze film. De film is aan de ouderwetse kant en wellicht een beetje langdradig en oubollig maar wel veel minder artificieel en commercieel als de modernere kerstfilms. James Stewart vind ik altijd wel goed spelen en heb ook wel genoten van de zwart-wit fotografie. De film bevat ook een klassieke scene met de bekende quote:

What is it you want, Mary? What do you want? You want the moon? Just say the word and I'll throw a lasso around it and pull it down. Hey. That's a pretty good idea. I'll give you the moon, Mary.

Een van de betere kerstfilms.

Dear Father in heaven, I'm not a praying man, but if you're up there and you can hear me... show me the way... show me the way.

Mijn laatste zwart-wit film is alweer een tijdje geleden. Maar nadat ik It's a Wonderful Life zag, kwam ik toch weer tot de conclusie dat het wel wat heeft. Zeker toen ik twee dagen later in de bioscoop bij de laatste The Hobbit film zat (met HFR kwaliteit en een 3D brilletje op mijn neus), realiseerde ik me tijdens de pauze dat de ontwikkeling die films hebben doorgemaakt in de loop van de jaren immens is. Films als deze mogen echter niet vergeten worden.

Mijn eerste kennismaking met It's a Wonderful Life kwam in 2010 door een videoclip van The Killers, getiteld 'Boots'. De 'show me the way' scène is hierin te zien en maakte me wel benieuwd naar deze film. Toen bleek ook nog eens dat het een film met behoorlijke status is. Volgens velen 'de ultieme kerstfilm'. Ik was er dus wel benieuwd naar.

Ik denk niet dat ik het zelf ook 'de ultieme kerstfilm' vind, maar het is me zonder meer duidelijk dat dit een sterke film is. Het wordt eigenlijk pas een kerstfilm naarmate de film vordert. George Bailey is een leuk personage en zijn relatie met Mary wordt op een goede manier weergegeven. Een geweldige scène was die in de danszaal met dat zwembad; hier is goed te zien hoe zij steeds meer naar elkaar toegroeien en dat niemand dat kan stoppen. James Stewart draagt de hoofdrol met gemak en is zeer overtuigend. Ook Donna Reed was goed in de rol van love interest en Henry Travers zet een erg leuke rol neer als Clarence. De concurrentiestrijd tussen Bailey's bedrijf en dat van Potter werd naar mijn mening op een gegeven moment een beetje te langdradig. Gelukkig wordt dit goedgemaakt met een mierzoete, maar wel sterke, finale.

Het gehele stuk vanaf overweging tot zelfmoord is absoluut de moeite waard. Ik herkende een beetje A Christmas Carol, maar het is ook duidelijk dat hedendaagse films nog steeds hun inspiratie hier uit halen. Zo vielen The Family Man en Click nu een beetje door de mand. Ik vond het in ieder geval het leukste stuk uit de film. Het overdreven 'happy end' dat de film kent is iets waar ik op hoopte. Een kerstfilm heeft dit immers absoluut nodig en het gaf ook een voldaan gevoel toen de film zo eindigde.

It's a Wonderful Life vond ik een erg leuke film. Humor, romantiek en drama komen allemaal aan bod en over het algemeen in de juiste proporties (al kabbelt het dramagedeelte op een gegeven moment dus iets te traag voort). De film komt alweer uit 1946, maar voelt eigenlijk nergens ouderwets aan. Het is een kerstverhaal dat in de huidige tijd nog prima overeind blijft staan. De film is dan ook absoluut een aanrader voor de kerstdagen. Zo eentje die je ieder jaar wil terugzien.

Ruime 3,5*

film reviews in 100 woorden: It's a wonderful life (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

ps. ik ben geen professionele schrijver of criticus, ik ben maar een movie geek met een toetsenbord.

It’s a wonderful life is een meesterlijke kerstklassieker van Frank Capra. Het verhaal verloopt op z’n eigen aangename tempo en neemt voldoende tijd om het leven van George Bailey te ontwikkelen, vooral in de tweede helft en naar het einde wordt de film pas echt heerlijk om naar te kijken. De altijd charmante Jimmy Stewart zet een fantastische prestatie neer als Bailey en speelt met gemak alle andere acteurs naar huis. It’s a wonderful life voelt soms ouderwets aan en is misschien niet het meesterwerk dat ik had verwacht, maar de film is absoluut briljant op z’n eigen charmante manier.

3,5*

Een film die lang duurt voordat je er echt in zit. Op het eerste oog een grappige 'oude' film, maar uiteindelijk eentje die je achterlaat met een heel gelukkig en melancholisch gevoel. Ik sluit me graag aan bij de mensen dit zien als de ultieme feel good movie voor de kerstdagen.

★ ★ ★ ★

H.C. Moolenburgh beschreef in één van zijn boeken, is toeval echt toevallig? (aanrader!), het plot van deze film en hoe deze film hem geholpen heeft bij de behandeling van depressieve patiënten. Ik werd nieuwsgierig naar de film en toen ik de film op netflix zag staan besloot ik hem zo snel mogelijk te gaan kijken, mede omdat ik het vlindereffect een interessant onderwerp vind.

Over het algemeen heb ik vaak moeite om oudere films in één ruk af te kijken, maar ondanks dat dit de op één na oudste film is die ik tot nu gezien heb had ik er ditmaal geen problemen mee, juist helemaal niet. Ik vond de oude beelden van auto's, kantoren, de huizen enzovoort erg mooi om te zien. Daarnaast vond ik de hoofdrolspeler erg goed spelen, en Lionel Barrymore ,Mr. potter, de slechterik, verschrikkelijk intrigerend. Daarnaast heb ik enkele malen flink moeten lachen, en was het einde zo ontzettend feelgood dat je een zeer goed gevoel over houdt aan de film.

Een redelijk prettige kerstklassieker, die nauwgezet het Christmas Carol-format volgt. Mr. Potter is de lokale Scrooge, en ook een ghost of christmas past (zonder vleugels) is vertegenwoordigd. Het is jammer dat de vele dialogen me nauwelijks of niet wisten te boeien, mede omdat het verhaal zo conventioneel is. James Stewart zit daarnaast bij mij altijd vast in de paradox dat hij een begaafde acteur is, maar een onuitstaanbare persoonlijkheid heeft. Donna Reed is gelukkig wel een prachtvrouw, en brengt toch de nodige magie in het samenspel tussen de twee. De film heeft een aantal sfeervol geschoten scènes, en doet het ondanks de misschien te dik aangezette moraal goed met kerst.

In m’n oordeel ben ik wat harder. Met het verre van originele script had ik weinig en de speelduur had ook een goed halfuur korter gemogen. It’s a Wonderful Life is een terechte klassieker, maar mij deed dit zoete themawerkje toch minder dan van tevoren verwacht. Dat het einde ver over de top is, draagt daar nog eens extra aan bij.

2.5*

Afgelopen kerst voor het eerst in jaren de film weer eens gezien, heb dus ook even de tijd genomen om de commentaren te lezen. Wat mij dan opvalt dat een heleboel scribenten het hebben over de overdreven opgewektheid in de film, dat vind ik dus heel erg mee vallen, Kijk alleen maar naar de reactie van Stewart wanneer hem duidelijk wordt dat zijn bedrijf kapot is door de fout van een ander, hoe hij reageert ten opzichte van zijn gezin, ten opzichte van zijn oom. Dan is hij ook ten prooi aan de wanhoop en reageert zoals heel veel mensen zouden reageren. Hij besluit een einde aan zijn leven te maken zodat zijn vrouw een financiële injectie krijgt. Dan pas begint het sprookje deel, maar dat is juist op een prettige manier in beeld gebracht, helemaal geen overdreven reacties, Stewart wordt juist door een ieder heel zakelijk benaderd, hij dreigt ook dan gearresteerd te worden, wordt in elkaar gebeukt en ontmoet mensen die niet bepaald met hem zijn begaan. Pas wanneer hij aangeeft dat hij wil blijven leven, dan draaien de zaken ten goede en kan me dan wel voorstellen dat er kijkers zijn die het laatste deel van de film allemaal wat overdreven vinden.
Vergeet niet dat deze film midden jaren veertig van de vorige eeuw is gemaakt, de wereld moest bijkomen van het oorlogsgeweld, de economie begon weer aan te trekken, in de jaren daarvoor was de bioscoop overspoeld met oorlogsgeweld en sombere films. Dus een luchtig verhaal met een happy ending deed het toen heel goed. Ik vind dit een zeer prettige film om te kijken, tijdens het kijken gaan je eigen emoties mee met het hoofdpersonage, op een uitstekende wijze vertolkt door Stewart. Maar hij had nooit een dergelijke rol kunnen neerzetten wanneer hij niet op een geweldige wijze werd ondersteund door diverse prachtige bijrollen. Vooral Reed, Barrymore en Travers zorgen met hun acteren ervoor dat Stewart naar de toppen van zijn kunnen gaat. Tel daar bij op, het voor die tijd prachtige camerawerk, decors, schitterende muziek van Tiomkin en de strakke regie van Capra en je hebt in mijn ogen een geweldige film die nog steeds de tand van de tijd goed doorstaat. Ik kijk nu alweer uit naar de volgende kijkbeurt.

Een draak van een film. 130 minuten tenenkrommend hysterisch Amerikaans gewauwel en een overacting James Stewart.

t’s A Wonderful Life begint met het levensverhaal van George Bailey [James Stewart], de oudste zoon van een kleine bankier [Samuel S. Hinds] die samen met zijn broer [Thomas Mitchell] al jaren moet strijden tegen de meedogenloze zakenman Potter [Lionel Barrymore] die het dorpje Bedford Falls het liefst volledig naar zijn hand zou willen zetten. Als twaalfjarige redt hij zijn broertje uit een wak, waardoor hij aan één oor doof wordt en voorkomt hij dat zijn baas Mr Gower [H.B. Warner], die net te horen heeft gekregen dat zijn zoon is gesneuveld, één van zijn klanten vergiftigd. Als volwassene droomt George van grootse dingen: grote gebouwen ontwerpen en de wereld ontdekken, maar in de periode van 1919 tot 1946 komt door allerlei omstandigheden geen van die grootse dromen uit. Wanneer Pa Bailey komt te overlijden, dwingen de aandeelhouders George om zijn studieplannen op te geven om het bankbedrijf over te nemen omdat die anders in handen valt van Potter. Hij trouwt weliswaar met Mary, de liefde van zijn leven, maar hun huwelijksreis loopt op niets uit wanneer de financiële crisis uitbreekt en George zijn bank alleen kan openhouden met het geld dat ze hadden gereserveerd voor de wereldreis die ze zouden maken. Vanwege zijn doofheid wordt George bovendien afgekeurd voor dienstplicht tijdens WOII en terwijl zijn broer een oorlogsheld wordt en zijn beste vrienden ook met medailles thuis komen, moet George het thuisfront beschermen. George beseft zich steeds meer dat zijn leven vooral een opeenstapeling is van gemiste kansen en wanneer er opnieuw een crisis ontstaat bij de bank, komt hij tot de conclusie dat hij – vanwege zijn levensverzekering – dood meer waard is dan levend. Maar dan ontmoet hij Clarence [Henry Travers], die hem op andere gedachten moet proberen te brengen.

Vanaf het begin is meteen duidelijk dat dit verhaal een tragische wending neemt. Maar de openingsscène, waarin we verschillende mensen hardop horen bidden voor George Bailey, toont ook meteen aan dat regisseur Capra gelooft in kleinschalige samenlevingen als Bedford Falls, waarin mensen elkaar vertrouwen op hun woord en waar mensen voor elkaar opkomen wanneer dat nodig is. Ook hier is sprake van een perfecte cast, ook de kinderen dragen hun steentje bij, maar dit is boven alles de triomftocht van James Stewart, die hier de meest indrukwekkende acteerprestatie ooit neerzet en er op één of andere manier slaagt om elke menselijke emotie volstrekt geloofwaardig te maken. In het begin zien we hem als de dromerige, optimistische idealist. Vervolgens als een vastberaden strijder tegen de Potters van deze wereld, maar langzaam maar zeker ontwaren we ook kleine tekens van frustratie over de gemiste kansen en de vruchten die anderen plukken van die gemiste kansen. Dat hij die transformatie van de optimistische wereldverbeteraar naar de gefrustreerde potentiële zelfmoordenaar zo overtuigend weet te spelen, is een ongelofelijke prestatie. En de euforie van de slotscène oogt zo spontaan, zo oprecht en is zo doorspekt met levenslust dat ik de laatste minuten in gelijke mate moet lachen en huilen.

Capra ziet er, samen met Frances Goodrich, Albert Hackett en Jo Swerling, op toe dat er op de juiste momenten een subtiel vleugje humor is om de zwaardere momenten te verlichten. Een prachtig voorbeeld is de alternatieve huwelijksreis van George en Mary in hun geïmproviseerde ‘Waldorf Hotel’. Let goed op de fooi die Stewart de portier geeft en wat Georges beste vrienden doen direct nadat ze hun liefdesserenade voor George en Mary in de stromende regen hebben gezongen. Het is niet alleen grappig, het is ook realistisch en iets wat boezemvrienden in het echte leven ook zouden kunnen doen. Ik schat dat ik gedurende de 130 minuten die deze film duurt, zo’n 90 minuten met tranen in mijn ogen en op mijn wangen heb zitten kijken.

Remember, George: no man is a failure who has friends.

Schitterende (kerst) klassieker. Mooi verhaal, geïnspireerd acteerspel van James Stewart en Donna Reed, leuke bijpersonages en een sterke regie van Frank Capra, die door een originele verhaalstructuur en een hoog tempo ervoor zorgt dat It’s a Wonderful Life ruim twee uur lang als een warm bad aanvoelt. Het is sentimenteel en zoetsappig maar het wordt subtiel en scherp gebracht, en tot in de perfectie uitgevoerd. It’s a Wonderful Life draagt het als een badge of honor, om het zo maar even te zeggen.

It's a Wonderful Life verteld het levensverhaal van George Bailey. Een man met grote ambities, die zijn dromen opgeeft om mensen uit zijn omgeving te helpen. Keer op keer offert George zich voor een ander op. Als hij tijdens kerstmis diep in de put zit en zijn eigen leven verwenst, wordt een Engel naar de aarde gestuurd om hem te laten zien hoe het leven van zijn vrienden en familie zou zijn als hij nooit geboren was geweest.

Ik vond het een echte hartverwarmende Kerst-film. Wie kent niet iemand die altijd voor een ander klaarstaat en die soms op zijn beurt even steun nodig heeft. Mooi geschoten ook, met enkele voor die tijd moderne stukjes editing, zoals het stilzetten van het beeld tijdens een voice over.

Amusante komedie, origineel met plezante situaties (het telefoongesprek met James en Donna), rake gesprekken ("Youth is wasted on the wrong people") en vooral een erg knappe James Stewart, één van de top tien Hollywood-iconen.

Misschien iets te langdradig en overdreven good feeling op het einde.

Ook in de film ene Ward Bond, in zijn loopbaan, enorm veel in de rol van politieagent.

En ik lijk elk jaar meer waardering voor deze film te krijgen.

It's a Wonderful Life is zo'n beetje dé ultieme kerstfilm - ondanks dat mijn generatie waarschijnlijk veel meer Home Alone binnen heeft gekregen tijdens de feestdagen. De film is net zo sympathiek en lief als hoofdpersoon George Bailey. De film neemt flink de tijd om George voor te stellen, maar stuk voor stuk in boeiende segmenten. We zien George steevast als rots in de branding voor zijn gehele omgeving, terwijl hij zelf het liefst dat saaie slaapstadje zou verlaten en de wijde wereld in zou trekken. Het deel van het script bevat weliswaar de nodige toevalligheden, maar het principe is ijzersterk en zeer geloofwaardig; iemand die noodgedwongen zijn dromen langzamerhand moet opgeven om voor anderen te zorgen. George maakt overal het beste van, maar je ziet steeds dat hij toch liever elders was.

It's a Wonderful Life staat bekend als een over-de-top en mierzoete kerstfilm. Dat valt mij bij elke kijkbeurt toch weer mee. Ik heb meestal een allergie voor veel te kleffe (kerst)films, maar It's a Wonderful Life is veelal voorzien van die sterke Frank Capra humor en er zitten best wat lekker cynische momenten in de film verstopt. Neem zo'n moment dat George kennismaakt met Clarence. Niets magisch, maar juist lekker natuurlijke dialogen en een cynische George. Akkoord, tegen het einde gaat de film even helemaal los wat betreft sentiment, maar dat heeft de film verdiend. Bij mij werkte het in ieder geval wel, vooral deze keer. It's a Wonderful Life is meer dan 'die sfeervolle kerstfilm die vaak op televisie voorbij komt'; het is wat mij betreft een groot meesterwerk.

Volle score, 5 sterren.

In het begin was ik niet erg enthousiast, ik vond het zelfs een beetje saai, maar hoe langer ik keek, hoe meer ik ging zien wat een prachtige film het is. De film bevat zoveel sfeer en gevoel, en de film voelde oprecht voor mij. Het is krachtig gemaakt en het ouderwetse heeft zijn charmes bij dit verhaal. Vooral het eind raakte mij. Goed acteerwerk ook. Een (kerst)pareltje! 4*

Aangezien het net Pasen geweest is, leek het mij de ideale periode om deze Kerstklassieker van onder het stof te halen. Er wordt een sfeer in opgeroepen van de goeie ouwe tijd, toen alles nog knus en gezellig was en elke Kerst wit. Er zit een boodschap in van solidariteit en naastenliefde, wat indruist tegen de ideologie van het Amerikaanse kapitalisme. Het verhaal is schatplichtig aan A Christmas Carol van Charles Dickens. Die engel is een soort Ghost of Christmas Past; de inhalige Potter lijkt op Scrooge.

De opbouw is slim, met de omkadering vanuit de hemel en de inlassing van het verleden en een hypothetische scène. Een terugkerend motief is dat George iemand uit het water redt - eerst z'n broer, later de engel. Wanneer George op bezoek gaat bij Potter, intimideert deze hem door hem op een lagere stoel plaats te laten nemen en door hem een sigaar toe te steken, terwijl hij dat duidelijk niet gewend is. Het dorp is één grote set met nepgevels en -straten. Ze hebben ook een nieuw type nepsneeuw gecreëerd. De dansvloer die openschuift boven een zwembad, bestond echt.

James Stewart is nooit de stoere, ongenaakbare held, maar wel een gewone knul met wie je gemakkelijk mee kunt leven. George twijfelt, maar heeft wel het lef om voor z'n idealen te strijden. Donna Reed speelt de ideale echtgenote met de glimlach, maar in de hypothetische scène is ze ook even te zien als mensenschuwe ouwe vrijster. Toen ze een steen door een ruit moest gooien, wilden ze trucage gebruiken, maar ze gooide gewoon raak. Twee interessante nevenpersonages zijn de politieman Bert en de taxichauffeur Ernie. Bij Sesamstraat hebben ze die voornamen gejat. Deze mengeling van humor, romantiek en een optimistische levensvisie werkt nog steeds aanstekelijk.

It’s a wonderful life is een film waarvan ik reeds veel had gehoord, maar eigenlijk niet wist waarover hij precies ging. Het is een uiterst charmante film geworden met veel oog voor romantiek, maar ook over de plussen en minnen in het leven. Het leven is wat je er tenslotte zelf van maakt al vond ik dit alvast niet het centrale thema van de film. Solidariteit zit in het DNA van de film waarbij de zorg voor de lokale gemeenschap centraal staat en in schril contrast is met de verpersoonlijking de heer Potter, de nietsontziende egocentrische überkapitalist.

Het is een film waarin ik naarmate de film vorderde mijn appreciatie recht evenredig meesteeg. James Stewart doet het geweldig en ik ben heus wel een beetje fan geworden na enkele samenwerkingen met Hitchcock. Stewart vormt een geweldig duo met Donna Reed. De magie druipt er vanaf en enkele (liefdes)scènes waren geweldig, zoals die aan de telefoon of in de bosjes.

Het laatste gedeelte van de film met de engel leunt dichter aan bij de filmtitel waarbij de filosofie van het butterfly effect werd gecreëerd. Beetje simplistisch weliswaar, maar wel hoogst vermakelijk. De idee was duidelijk, maar niet alles staat of valt bij het al dan niet aanwezig zijn van George Bailey natuurlijk.

Naar aanleiding van kerstavond heb ik deze net voor het eerst gezien en wat een prachtfilm is dit zeg! Deze katapulteert zichzelf rechtstreeks in het kleine kransje van mijn persoonlijke absolute favorieten. Wat mij zo bevalt, is dat dit geen typisch kerstfilmpje is; het duurt zelfs 75 minuten vooraleer Kerstmis nog maar echt ter sprake komt. Nee, dit is veeleer een herkenbaar menselijk drama met de juiste dosis humor over de ups en downs van het leven dat zijn ontknoping toevallig en toepasselijk kent op kerstavond.

Veel oudere films spreken mij minder aan omdat ze wat gedateerd aanvoelen na zoveel jaren, maar dat is hier absoluut niet het geval. De dialogen zijn scherp, het acteerwerk sterk, de personages uit het leven gegrepen, en audiovisueel blijft het anno 2020 uitstekend overeind. Ook de romance tussen George en Mary (wat een klassedame trouwens, die Donna Reed) was ik helemaal aan verkocht, enerzijds dankzij het voortreffelijke script, anderzijds vanwege de chemie tussen de acteurs die van het scherm af spat.

Wat deze film mijns inziens vooral zo tijdloos maakt, zijn de universele thema's. Naast het voorgenoemde liefdesverhaal wordt hier zo veel aangesneden dat het moeilijk is om het allemaal ineens op te noemen. Onbaatzuchtigheid, vriendschap, nederigheid, hard werk, empathie met minder bedeelden, ambitie, dromen, reislust, maar ook desillusie, tegenslag, armoede, economische depressie, frustratie met het werkelijk bewandelde levenspad t.o.v. het geplande, ... De film weeft al deze zaken zo zorgvuldig door elkaar dat het allemaal tot zijn recht komt, iets wat slechts zeer weinig films met succes weten te doen.

Memorabele scènes dan ook in overvloed, om er maar een paar te noemen: een jonge George (knap acteerwerk van het jongetje trouwens, ik werd er zowaar wat emotioneel van) die de oversture drogist met de pas overleden zoon behoedt voor de grootste vergissing van zijn leven; de raad van bestuur waarop George tegen wil en dank als enige Potter tegengas geeft omdat hij ziet hoe die het dorpje uitperst voor zijn eigen gewin; de "run on the bank" waarbij George er alles aan doet om de Buildings & Loan overeind te houden; de geïmproviseerde "huwelijksreis" in het verlaten huis; George die uitvliegt tegen zijn gezin op kerstavond omdat het hem allemaal te veel wordt; en uiteraard het einde, waarover hieronder meer.

Ik lees hierboven vooral wat kritiek op de meer "zoete" elementen van deze film. Maar ik vind dat wanneer de film echt vol op de emoties speelt (met name tijdens de ontknoping van de film, wanneer iedereen waar George ooit zijn nek voor heeft uitgestoken hem rijkelijk komt terugbetalen in zijn moment van hoogste nood), het na alle tegenslag tweehonderd percent verdiend is dat George eindelijk eens wat goed karma terugkrijgt. De film sleurt je helemaal mee de put in om je dan met een knal terug de stratosfeer in te lanceren en de uitwerking ervan is meesterlijk. Zeker na een zwaar jaar als het huidige is er wat mij betreft niks mis met wat ongegeneerde warmte en optimisme.

Meer dan terechte klassieker. Deze bekijk ik zéker nog opnieuw in de volgende kerstperiodes.

Leuk.

Het gebeurt niet vaak dat een oudere film uit de jaren '40 me een beetje emotioneel laat voelen. Het maakt de kijkervaring direct bijzonder, maar toch moet ik zeggen dat deze film ook zijn minpunten had. Niettemin een grote meevaller waar ik snel doorheen kon komen.

Stewart vind ik echter een matige rol neerzetten. Hij is nog wel te doen op bepaalde scenes, maar veel scenes voelen te geacteerd en onecht aan. Zeker richting de finale gaat dit zijn tol eisen. Zijn meer luide scenes vond ik ook niet oprecht overkomen, alles voelt net wat te geacteerd aan afkomstig van de beste man, of het nou bij die tijd hoort of niet.

Film zelf is gelukkig wat beter. Het mag heel duidelijk zijn dat dit een feel good film betreft wat zeker richting het einde duidelijk wordt, maar doet dit verder niet slecht. Ik mag het wel, films die een beetje fantasy mengen in diens verhaal. Zo wordt het ook hier leuk toegevoegd en weet daadwerkelijk wat meerwaarde te hebben.

Visueel ook eigenlijk helemaal niet verkeerd. Fraai geschoten zwartwit beelden van de stad en zeker de eerste 5 minuten vond ik geweldig. Daarna krijg je stukjes met hoogte- en dieptepunten. Niks is echt ronduit irritant, maar soms kakt de film wel wat in. Zeker de gesprekken binnen de bank zijn niet al te interessant.

Verder is het een leuke film. Kijkt lekker weg met lekker veel gebeurtenissen die het een beetje interessant houden. Natuurlijk met de bijbehorende levenslessen enzovoort maar die horen er nou eenmaal bij. Het is onderdeel van het genre en zolang het er niet te dik bovenop ligt kan ik het best hebben.

Een goede meevaller dus. Soms matig geacteerd en niet altijd even interessant, maar in zijn geheel een leuke film waar ik na afloop toch wel een beetje door geraakt was. Dat gebeurt niet vaak met oudere films, en daarom was het dus een fijne verrassing. Wat mij betreft best top 250 waardig, al zal het niet tot mijn favorieten behoren.

Deze kerstfilm voor het eerst eens bekeken en het was wel een mooie film. Desondanks dat het zwart-wit was, stoorde het eigenlijk niet. Het verhaal zelf is ook wel in recentere films gedaan, maar hier is het zeker goed uitgewerkt. Je leeft wel mee met het personage en het einde is ook mooi.

De lange speelduur stoorde ook niet. Toch wel aangenaam verrast door deze film.

Mijn nieuwe favoriete kerstfilm.

Ik had ‘m nog nooit gezien, maar wat een menselijke film zeg. James Steward zal wel nooit mijn favoriet worden, en ook hier is hij wisselvallig, maar er wordt mooi opgebouwd om de karakters te leren kennen, met een goede draai aan het eind - zat flink te snotteren. Hartverwarmend, dat is het.