It's a Wonderful Life (1946)

Als mijn pessimistische aard weer eens de overhand krijgt. Als ik weer eens de neiging heb om het leven cynisch te bekijken. Als ik het even niet meer zie zitten. Dan weet ik dat ik altijd nog deze film kan huren.

Zeer begrijpelijk dat veel Amerikanen deze film elk jaar met kerstmis kijken. Met recht een klassieker.

4.5*

Een film die wel erg lang doet om tot zijn punt te komen, en vervolgens het thema van de film werkelijk dwars door je oogwit wilt persen. Erg frustrerend dat écht elk klein personage dat zijdelings door George Bailey is beinvloed zijn eigen scène moet hebben, en dat Bailey het na een half uur raar aangestaard te zijn nóg niet begrijpt. Het zingen op het einde bezorgde me kippenvel. Van het verkeerde soort dan. Gatver. Weinig feelgood wat dat betreft.

Gelukkig maakt Stewart een hoop goed, en zitten er wat erg grappige vondsten in (zoals de dialoog tussen God en Jozef die Clarence op pad sturen), maar over het algemeen was het allemaal iets te tactloos naar mijn smaak.

2,5*

Het moet ergens in februari van dit jaar zijn geweest dat ik deze film voor het eerst tegen het lijf liep. Een volgende definitieve kennismaking zou lang op zich laten wachten. Het was immers net kerst geweest. Maar nadat ik onlangs mijn 1ste Capra film zag, kon ik mij nu niet meer beheersen en moest ik deze film zien.

Wat had ik een medelijden met de sympathieke George. Het zat hem inderdaad allemaal niet mee: zijn dromen kon hij niet naleven omdat hij zich opofferde , zijn huwelijksreis strandde en uiteindelijk werd zijn levenswerk geruïneerd waardoor George het gevoel kreeg alsof hij vele levensjaren had verspild aan iets wat hij eigenlijk alleen maar in stand hield voor zijn vader en deed uit goedheid met de bewoners . James Stewart geeft een uitstekende performance weg van een tot op het bot gefrustreerde man die een en al goedheid is maar ook de spreekwoordelijke druppel kent.

De laatste 45 minuten van deze film zijn al helemaal van een ongekend hoog niveau. De avonturen die hij met de engelenbewaarder Clarence beleeft zijn schitterend. Ik vind de beslissing van de regisseur om George bij meerdere bekenden op bezoek te laten gaan en in beeld te brengen hoe hun leven zou zijn verlopen een goede beslissing! Zoveel leed zomaar afkappen zou immers zonde zijn en het zou het einde minder ontroerend maken.

Uiteindelijk hield ik het bij deze film niet droog. De boodschap die wordt uitgedragen vind ik nergens sentimenteel, eerder humaan. Ik werd hevig ontroerd door de scènes waarin iedereen George te hulp schiet . Prachtig gewoon zo `n feel - good film . En dat terwijl ieder al lang weet dat de boodschap aan het einde o zo waar is. Een uitstekende film voor bij de kerst, maar eigenlijk zou iedereen zo met elkaar om moeten gaan, gedurende het hele jaar.

Het lijkt erop alsof ik weer een fijne regisseur heb gevonden. Dikke 4,5*

Voor het eerst sinds ik deze site regelmatig bezoek, vind ik het zonde dat ik niet meer dan 5* kan geven.

Deze film net bekeken, en wát een brok in je keel. Mijn eerste film in zwart-wit trouwens, maar dat maakt de film alleen maar beter. Dit is cinema zoals het moet.

Het verhaal is natuurlijk prachtig, en iedereen kent het. Mijn eerste kennismaking was in een Donald Duck, lang geleden, met Donald in de 'George Bailey' rol.
Toen al raakte ik er gefascineerd door. Maar dat verhaal ging alleen maar over het "Je bent nooit geboren"-stuk. Toen ik deze film vanmiddag kocht dacht ik dat deze film ook zo zou zijn.

Daarom snapte ik niet echt waar de film heen wilde in het begin, maar dat vergat ik na 5 minuten. Een schitterende uitwerking van de personages, echt geweldige momenten, gecombineerd met een 'sfeer' waar je U tegen zegt. Een fantastische ervaring.

Voorspelbaar werd het voor mij nooit, het feel-good gevoel mag er dan volgens velen dik bovenop liggen, tijdens de film besef je dat nergens, en wat een charme heeft zo'n film als deze. Het gesprek met de engel die zijn vleugels moet krijgen in het begin, dat kleine stadje met zijn inwoners, maar ook zo'n eindexamenfeestje in het begin. Hartverwarmende scènes te over.

Ik dacht altijd dat ik toch echt wel wat goede films gezien had. Maar na mijn eerste ervaring met Capra's werk, én met zwart-wit films, én met écht goede films, films zoals het moet, sfeervol en prachtig gemaakt, moet deze gedachte nodig herzien worden. Ik ben hier zeer diep onder de indruk van. Heb me meteen voorgenomen veel meer van 'dit soort' films te gaan kijken, voorzover ik ze kan vinden, als het kan te beginnen met Capra's andere werk.

Dit is trouwens ook mijn eerste film waarbij ik aan het eind jankend op mijn stoel zat. Een unieke ervaring tot nu toe. Bij Brokeback Mountain kreeg ik ook vochtige ooghoeken, maar nu stroomden de tranen me over de wangen. Magisch. Nadat de film was afgelopen wilde ik hem eigenlijk meteen weer opnieuw zien.

Komt op nr.1 in mijn top 10, met een flinke voorsprong op de rest. YES.

Da's anders erg makkelijk. Stewart speelt het klaar om twee keer in twee weken een compleet irritant personage neer te zetten. Een mopperaar om niks is het.

Al vind ik dat hij bij deze film ook als acteur compleet zijn boekje te buiten gaan. De eindscene (alles na de engel) is werkelijk tenenkrommend slecht geacteerd. Verder ben ik ook helemaal niet gecharmeerd van hem. De spitsvondige dialoog wordt vaak met de meeste houterigheid ten tonele (pun intended) gebracht.

Verder kon de film me echt nergens boeien. Het eerste anderhalf uur is een verkort rise en fall verhaaltje tussen goed en kwaad, daarna volgt er een onterend stukje sentimenteel gedoe. De blik op de George-loze wereld was eenzijdig en gefabriceerd.

Het hoort allemaal feel-good te zijn, ja ja, maar als de hoofdpersoon een lastig mannetje eerste klas is werkt dat nu eenmaal niet goed. Integendeel. Dit is al de tweede keer dat ik loop te juichen voor de ondergang van Stewart, het einde is dus weer een bittere pil (de zang doet er nog een aardig versuikerd lekstokje bovenop).

Positief na twee Stewart films ? De tweede keer in een twee weken dat ik eindelijk een Simpsons parodie weet te plaatsen. Yay.

0.5*, irritant, langdradig en onsmakelijk stroperig.

De ultieme kerstfilm. Jaja het is allemaal uberbraaf maar de film blijft ook na 60 jaar kaarsrecht overeind staan. Meeslepend verhaal, goed spel van Stewart, vaker uitzenden deze film!

3,5*.

De film begint met een klok. Mensen bidden voor hulp. George Bailey blijkt in moeilijkheden. Voorvaderen kibbelen welke engel ze zullen sturen:

"It's that clockmaker turn again"

"Clarence hasn't got his wings yet, has he?"

"We've passed him up right along because he's got the IQ of a rabbit"

"Yes, but he's got the faith of a child, simple"

Capra heeft, als klokkenluider van het goede gevoel en de beschermengel van de feelgoodmovie, veel zelfspot. Want Bailey is Capra en beschermengel Clarence past bij hen. Zoals Bailey bankiert, zo regisseert en produceert Capra zijn films. En Stewart representeert hem perfect. En Capra's 'kinderlijk' postivisme is oprecht: hij krijgt zijn cast steeds weer in die wonderlijk mooie stemming die zo uitzonderlijk aanstekelijk....bij mij....werkt.

Capra maakt deze film vlak na Wo2. Veel mensen zijn "discouraged". En na het maken van propagandafilms gaat hij met extra energie voort met het maken van een feelgood speelfilm.

Het is zijn eigen "Christmas Carol" waarmee hij de mensen een hart onder de riem wil steken. Qua levensgevoel staan Dickens en Capra dicht bijelkaar. Het goede moet overwinnen. Er is voor hen geen andere weg.......

En Stewart is weergaloos meeslepend in zijn ups...maar misschien nog meer in zijn downs. Prachtig aangrijpend die scéne met zijn gezin. Bailey heeft een manisch-depressieve trek: of alles is postiief of alles is negatief. Deze realistische trek van het personage geeft de film extra substantie. Bailey's nukken maken hem menselijk. Maar de film blijft een sprookje: waar Reed en Stewart romantisch de show stelen.

Gelukkig was Capra een filmer die de mens bleef idealiseren.......er zijn genoeg realistische filmers met cynische nachtmerries.

5 kersterren!

"Mens durft te leven" was de Nederlandse titel....(zie Mochizuki Rokuro)....is ook een cabaretliedje van Dirk Witte (1885-1932) uit 1917, die het vitale levensgevoel van Capra's speelfilms mooi weergeven: (in de oude spelling)

MENSCH, DURF TE LEVEN! (MEMENTO VIVRE)

Je leeft maar heel kort, maar een enkelen keer

En als je straks anders wilt, kun je niet meer!

Mensch durf te leven

Vraag niet elken dag van je korte bestaan:

Hoe hebben m'n pa en m'n grootpa gedaan?

Hoe doet er m'n neef en hoe doet er m'n vrind?

En - wat heeft 'Het Fatsoen' voorgeschreven!

Mensch, durf te leven!

De menschen bepalen de kleur van je das

Den vorm van je hoed en de snit van je jas

En - van je leven!

Ze wijzen de paadjes waarlangs je mag gaan

En roepen "O foei!" als je even blijft staan.

Ze kiezen je toekomst en kiezen je werk

Ze zoeken een kroeg voor je uit en een kerk

En wat je aan armen moet geven

Mensch is dat leven?

De menschen - ze schrijven je leefregels voor

Ze geven je raad, en ze roepen in koor:

Zóó moet je leven!

Met die mag je omgaan, maar die is te min

Met die moet je trouwen - al heb je geen zin

En dáár moet je wonen, dat eischt je fatsoen

En je wordt genegeerd als je 't anders zou doen

Alsof je iets ergs had misdreven

Mensch, is dat leven?

Het leven is heerlijk, het leven is mooi

Maar - vlieg uit in de lucht, en kruip niet in een kooi!

Mensch durf te leven!

Je kop in de hoogte, je neus in den wind

En lap aan je laars hoe een ander het vindt!

Hou een hart vol van warmte en van liefde in je borst

Maar wees op je vierkante meter een Vorst!

Wat je zoekt kan geen ander je geven!

Mensch durft te leven!

George Bailey had het zelf bedacht kunnen hebben!

(met dank aan Henk van Gelder, NRC 21-12-2007)

Wat een smerige film is dit de term 'zure kerstfilm' vind ik nog zacht uitgedrukt. Ik heb hier gewoon echt geen woorden voor behalve 0.5*

Life Is A Cosmic Symphony

Frank Capra was tot op heden onbekend terrein voor mij. Het idee van de film, beschreven in bovenstaand plot sprak mij wel aan, ondanks mijn vooroordelen betreffende oude films (al is dat vooroordeel al meer dan eens ontkracht). Dat idee zette mij uiteindelijk toch aan tot het bekijken van It’s A Wonderful Life. En zoals wel vaker blijken de films waar ik het minst van verwacht het best uit te pakken.

Vanaf het moment dat de jonge George huilend in de armen van Mr. Gower valt werd mijn tot dan toe argwanende houding omgezet in een groeiende interesse en nieuwsgierigheid. Ook was het vanaf die scene wel duidelijke welke zoetsappige geschiedenis mij te wachten stond. En ik blijk daar toch wel gevoelig voor te zijn...

Ook de volwassen George (James Stewart) wist bij mij veel sympathie te wekken. Prima acteerwerk. Draagt de film. Beetje sullig personage, humoristisch, een man met principes. Daarnaast een prachtige Donna Reed. Ik wil ook zo'n telefoongesprek met haar.

Het verhaal keutelt verder een beetje aan van wat highschool puberhumor naar de familie- en Potterontwikkelingen in het Bedford Falls tot groot opofferingsgezindheid van familie Bailey, einde honeymoon. Als we dan al op 2/3 van de film zitten gaat het de verkeerde kant op voor Bailey, tot het dieptepunt op de brug.

Toen pas verscheen de engelbewaarder in beeld, het principe wat voor mij allereerst de aanleiding was deze film te bekijken, maar tot dat moment toe vergeten. (Deed me een beetje denken aan het alternatieve heden uit Back To The Future. Gejat van Robert Zemeckis...) Clarence, de twist in het verhaal, aangekondigd in het begin van de film. Origineel en brengt de film tot nog grotere hoogte. Tot slot nog een explosie van zoetsappig kerst-feelgood, een mierzoete kers op de taart, bij mij een grote grijns tot gevolg. Beetje net zo’n grijns als bij Bijitâ Q, maar dan anders.

Goed uitgewerkte film, kijkt heerlijk weg.
It’s A Wonderful Life, and I like it. Kan er niets aan doen.

Uiterst vermakelijke film van Capra, mijn eerste van deze beste man. Een mooi verhaal die echt prima is uitgewerkt, van het begin met de jonge George Bailey, tot even later, wanneer we kennis maken met de ''oudere'' versie gespeeld door James Stewart.

De sfeer is één van de beste punten uit deze film wat mij betreft. Zwart-wit weet eigenlijk altijd wel te werken bij mij, maar de besneeuwde straten waren toch wel prachtig. In het midden begon ik een beetje mijn interesse te verliezen, mede dankzij een ietwat traag tempo dat kwam opspelen, maar het laatste half uur was gradioos. Eén om niet snel te vergeten en ik hield er echt een goed gevoel aan over.

Voor de rest kijkt de film, op een aantal momenten na lekker weg en vermaakt prima. De wisseling van kwaliteit is echter wel een aantal keer goed te merken. Zo zag ik dialogen die erg goed waren, maar ook een paar die niet om aan te zien waren, net als de humor, bij vlagen gewoon hilarisch, maar ook een paar keer vreselijk triest; hotdog! Maarjah, dat zal voor die tijd wel leuk geweest zijn denk ik.

Mijn hoge verwachtingen zijn niet helemaal uitgekomen, maar deze film kan nog wel eens gaan groeien in mijn waardering. Herziening komt zeker nog wel eens en dan hoop ik dat het me allemaal nog wat beter bevalt.

Beroemde sentimentele klassieker die inmiddels niet helemaal de tand des tijds heeft doorstaan. De film is uiterst sfeervol en vermakelijk, maar ook voorspelbaar en moraliserend. Wie het schmieren van Stewart kan waarderen, wacht een prettige zit. Goed.

Call me sentimental....

Maar ik vind dit gewoon een mooie film! Ik had de dvd al driekwart jaar in huis en nu speciaal vlak voor kerst bekeken. Inderdaad een leuke film voor deze tijd.

Op een of andere manier vond ik James Stewart altijd een beetje een droplul, maar daar kom ik toch wel van terug. Ik begin zijn onbeholpen manier (in bijna al zijn films krijgt hij deuren niet open, loopt hij tegen lampen aan of stuntelt hij op andere manieren) en boerse gedrag toch wel te waarderen.

Deze film draagt hij toch wel voornamelijk in zijn eentje. En hoe!

Het verhaal is inderdaad wel wat voorspelbaar. Maar ja, dat doen ze nu in Hollywood nog steeds niet beter!

Zonder twijfel mijn favoriete kerstfilm. Erg vaardig geregiseerd door Capra en intens gespeeld door Stewart. De film heeft een enorm warm hart en heeft een erg lekker tempo. Bovendien komt de film niet alleen weg met een clichématig einde, hij laat je er ook nog eens enorm van genieten.

Hele aardige film van Frank Capra, al is deze toch niet zo goed als Mr Smith Goes to Washington. James Steward speelt op prima wijze de goede, soms ietwat sullige George Bailey, die hier een wijze levensles krijgt. De aankleding van de film is erg mooi, met af en toe fraaie beelden van bijvoorbeeld de sneeuwval, wat bijdraagt aan de sterke sfeer die de film bezit. Donna Reed speelt ook zeker niet slecht, maar kan toch bij lange na niet tippen aan Jean Arthur, maar goed dat is dan ook slechts voor weinigen weggelegd.

De film begint goed, maar zakt halverwege toch een tijdje in. Op het eind komt de film dan weer erg sterk uit de hoek, al vond ik het in zijn geheel toch iets minder mooi dan ik gehoopt had. Dat de film ietwat voorspelbaar is en het soms wat zoet overkomt, maakt mij bij deze eigenlijk niet zoveel uit. Het is tenslotte een kerstfilm en met kerst mag men best een fijn gevoel krijgen. Capra is en blijft echter een zeer interessant regisseur, waar ik zeker nog meer van wil zien.

3,5*

Het is niet het sentiment/moraal/feel-good gehalte die mij het meest stoort aan It's a Wonderful Life - maar verbazing genoeg de technische aspecten - en minder verbazend, James Stewart.

Techniek gezien is dit echt beroerd, qua zoveel aspecten. Ten eerste heb ik gedurende de film geen enkel interessante shot bespeurd. De cameravoering is miserabel - getuige van een gebrek op gebied van regie als je niet eens weet hoe je een shot moet tonen. De montage is extreem amateuristisch. Ik heb geloof ik 3 á 4 shots gezien die in betrekking tot de decoupage gewoon niet kloppen. Gewoonlijk kunnen dergelijk shots wel door de beugel - hier was het echter niet het geval.

tweede uitschieter is Stewart. Mag ik die kerel nomineren als de meest irritante acteur allertijden? Waar hij zijn roem en gloria aan te danken heeft is voor mij een raadsel. Hij acteert niet, het is simpelweg een kop en een stem (en wat voor een!).

Het verhaal is op zich aardig. Echter nergens groots of pakkend. Af en toe zelf zeer dramatisch, vooral het laatste halfuur. toegeeflijk dat ik wél met een grote glimlach op me gezicht laatste 10 minuten heb zitten kijken. Voor de rest viel dat feel-good status me eigenlijk reuze mee. Best aardige film die vermoedelijk beter tot zijn recht komt als je kniezerige bevlieging absent is.

It's a Wonderful Life is eigenlijk een corny kerstfilm van de altijd te sentimentele Capra. Ik vond er eigenlijk geen bal aan, totdat er fantasie-elementen het verhaal insluipen met Clarence die George de wereld zonder hem laat zien. Vanaf dat moment wordt het boeiend en nam ik dat te zoete einde maar voor lief.

Vond het maar een saaie bedoening.

Alles voor Clarence komt opdagen vond gewoon saai. Er gebeurde te weinig en Bailey zelf was nogal oninteressant mede door het slecht acteerwerk van Stewart. Niks te zien, niks te beleven: zo krijg je 90 minuten slechte film voorgeschoteld.

De andere 30 minuten weten de film dan van een complete ondergang te redden. Clarence komt opdagen en Bailey krijgt een unieke kans te zien hoe het er aan toe zou gaan mocht hij niet geboren zijn. Kortweg een geweldig stuk, even de film op z'n kop zetten en het was een leuke vondst. Erg over-sentimenteel vond ik het niet (buiten de eindscène dan).

Enorme tegenvaller na Mr. Smith Goes to Washington, dat ik wel op elk vlak amusant vond.

**

Wow.

Wow.

Kun je ook 5,5 geven aan een film?

Ik moest bij deze film denken aan mijn ouders, vanwege de liefde tussen de personages van Stewart en Reed, waarmee ik ook twee acteurs heb genoemd die de sterren van de hemel spelen (of misschien moet ik in Stewarts geval zeggen: de maan uit de hemel spelen, ). Ben het niet met Spetie eens dat Jean Arthur beter zou zijn dan Reed. Vind Reed hier minstens zo goed. Moet daar wel aan toevoegen dat ik nog weinig heb gezien van Arthur.

Mijn mond hing af en toe open van bewondering van hun spel. Wat moet die Capra goed hebben geweten waar hij mee bezig was. Wat een script.

Wat een gemis om deze film pas op mijn 34ste gezien te hebben, maar wat een voorrecht om 'm nu eindelijk gezien te hebben. Dankjewel, holy internet! Dankjewel! Hark the herald angels sing! Hallelujah!

Gister zag ik Lantana. De twee mensen die daar de meest hechte relatie hadden, hadden ook een relatie van elkaar veel aanraken. Dat viel me ook op in de relatie tussen Reed en Stewart. De fysieke aantrekkingskracht is zo overtuigend. De telefoonscène... wow. Film deed me met al die sterke scènes denken aan Dr Strangelove. Het wordt een soort waterval van fantastische scènes, dat je denkt: houdt het dan nooit op, die genialiteit? Is genialiteit dan zo overvloedig? Heeft dat dan misschien ook met liefde te maken, zulke overvloed? Is daarom George's leven zo rijk, omdat hij beseft dat overvloed te vinden is in je directe omgeving? Nog niet genoemd hierboven, maar wat ik zo ontzettend mooi vond om te zien was dat ruim van begrip zijn, humaan zijn, etc. niet noodzakelijkerwijs verbonden hoeft te zijn met mondiale ervaringen. Dat inderdaad sommigen fantastische idealen bereiken (en het niet altijd beseffen) in hun directe leefomgeving. Ik heb zelf een paar van zulke mensen mogen meemaken, en zij maken het leven rijker. Zij maken de juiste keuzes, zoals George níet de baan kiest met veel geld omdat hij weet dat hij zijn ziel zal corrumperen (in de context van deze film zal ik het woord 'ziel' maar eens gebruiken). Je kunt erover discuzeuren of George inderdaad een soort heilige is, en ik kan zelfs begrijpen waarom anderen zich eraan ergeren, maar iets zwart en wit neerzetten kan de boel soms ook duidelijk maken. Capra is daar een meester in, dat blijkt wel.

Capra maakt datgene groots wat vaak verscholen is, wat klein blijft in het leven. Het is natuurlijk heel Amerikaans om grootsheid te benadrukken, liefst met gezwollen woorden (lees een willekeurige Graduation Speech, en je weet waar ik het over heb, luister naar een willekeurige lezing op een willekeurige Party Convention, en je weet het ook), maar mág het een keertje? Mág het onaanzienlijke eens groots gemaakt worden?

Misschien verbazend, maar voor mij was een veelzeggende scène wanneer Violet leuke dingen met George wil doen, hij begint over met blote voeten door het gras lopen, met het exploreren van een berg even verderop. De groep mensen eromheen lacht het weg, alsof het een grapje is, maar die eeuwige zin in avontuur, ook al kun je dat niet aangaan, en moet je praktischer dingen aangaan vanwege omstandigheden, is wel wat George zo'n levend wezen maakt.

Op mijn koelkast zit een magneetje, waar Jonathan Swift, de geniale Ierse schrijver, het prachtig verwoordt: 'May you live all the days of your life'.

Moest ook denken aan Immanuel Kant, die in zijn leven niet verder reisde dan iets buiten Koningsberg, zijn geboorteplaats. De man voerde een leven van wijds denken. Verloor vader op jonge leeftijd, moest studie afbreken.

Typische George-quotes: 'Always recognize that human individuals are ends, and do not use them as means to your end.' of: 'But although all our knowledge begins with experience, it does not follow that it arises from experience.' 'Happiness is not an ideal of reason, but of imagination. ' 'It is not necessary that whilst I live I live happily; but it is necessary that so long as I live I should live honourably. ' 'Live your life as though your every act were to become a universal law.'

Sorry, gewoon even van een willekeurige quote-pagina gehaald, maar de overeenkomsten tussen Kant en George vragen er gewoon om, en ik vraag mij af of de schrijvers van It's a Wonderful Life veel Kant gelezen hebben.

Om de sterren in de hemel nog eens te noemen waarmee ik dit lange epistel begon, tot besluit nog een Kant-quote, uiteraard volledig in geest van de film: 'Two things awe me most, the starry sky above me and the moral law within me. '

Zucht... nu lekker slapen, en morgen weer proberen te leven alsof de grond waarop ik sta heilig is.

Ik had zin in een prachtig feel-good filmpje dus leek het tijd om deze nog eens te herzien. Laat ik eerst en vooral al beginnen met mensen te waarschuwen die van plan zijn om deze film te zien. Als je een hekel hebt aan sentimentele kerstfilms of Kerstmis in het algemeen kun je beter naar het 'Nightmare on Elm Street' -of het 'Halloween'-topic gaan. Als je niet graag feel-good films ziet, ben je waarschijnlijk beter af op het 'Requiem for a Dream' -of het 'Amores Perros'-topic. Als je wel van een sentimentele, feel-good kerstfilm houdt is deze film misschien wél geschikt om te zien.

Deze film laat me ook na de tweede kijkbeurt weer met een vrolijk gevoel achter, Frank Capra slaagt er keer op keer in (Mr. Smith Goes to Washington en A Hole in the Head) om voor een uiterst bevredigend einde te zorgen. Vooral omdat de eindes die hij gebruikt voor zijn films steeds opnieuw na een dramatische wending komen die op het laatste nippertje goed afloopt. Meestal heb ik een hekel aan dat soort happy ends was het niet dat Capra's films veel sfeervoller zijn dan de huidige generatie films binnen het genre. Neem daarbij het overtuigende en zeer genietbare acteerwerk van James Stewart en Donna Reed en verder ook nog eens de memorabele randpersonages (Mr. Potter, Martini, Violet, ...)en ik vind dit weer een geslaagd meesterwerkje. Verder getuigde het verhaal wel van originaliteit, je moet er immers maar opkomen om een film te maken over een suïcidaal personage dat aan de afgrond staat omdat het hem (ondanks zijn hulp aan minderbedeelden) niet meezit, om vervolgens een beschermengel te krijgen die een alternatief, minder vrolijk heden voorschoteld..

4.5 sterren

It's a Wonderful Life had ik al een tijdje klaarliggen om te kijken en vandaag heb ik me er maar aan gewaagd...

Ik moet zeggen dat ik me goed heb weten te vermaken met deze klassieke (kerst)film. Stewart speelt een goedzak die eigenlijk te goed is voor de wereld, vanaf het begin voelde ik meteen sympathie voor hem. Zoals vaak in dit type film gaat het op en neer in het leven van de hoofdpersoon, voorspoed en tegenslag wisselen elkaar af.
Ondanks dat dit vrij standaard lijkt, bleef de film me echt boeien. Tot het moment dat de engel om de hoek komt kijken. Vanaf dit moment vind ik de film inzakken.

Al met al heb ik me wel goed weten te vermaken...

*3,5

Bij deze is dat gebeurt

Allemachtig. Ik wist niet dat het bestond: een film met zoveel kitscherige warmte dat het zelf pak op mij had.

Ik was eerlijk gezegd een beetje afgeschrikt door: de slechte comments hier, de poster, de filmbeschrijving.

Het sprak met niet aan, en ik dacht dan al van te voren dat het moeilijk zou zijn om wakker te blijven. Na 30 seconden had ik iets van: " ", en toen die sterren tegen mekaar begonnen te spreken dacht ik het helemaal te gaan krijgen.

Maar eigenlijk. Als je het dan allemaal eens goed bekijkt is het wel geinig. En zelf zeer gedurfd.

Niet dat ik een braaf katholiek ventje ben (integendeel zelf ), maar ik vond die scéne (en ook de latere scéne's met katholieke verwijzingen) wel iets hebben. Het ademde gewoonweg warmte uit.

En direct zijn we goed op dreef. Het verhaal van een jongen die zijn stadje maakte. Een stadje waar alle mensen het goed hadden. Klinkt oversentimenteel? Neen! De manier waarop Stewart het over brengt is magnifiek. Je slikt het als zoete broodjes en het oogt ook geloofwaardig. Ik kan me moeilijk inbeelden dat dit met andere acteurs ook het geval zou zijn.

Daarnaast heb je nog de hele hoop personages. Elk gaan ze hun eigen leventje en proberen ze er het beste van te maken. Een stadje vol simpele mensen. Hier storen al deze nevenpersonages niet echt aangezien ze niet overdreven in beeld komen. Het verhaal is echt straight to the point zonder echt veel tijd te verspillen aan pietluttigheden en schetst een mooi beeld van Bailey.

En de poster. Tjah, die doet je denken aan een ouderwets romantisch verhaal. Als eerst wil ik benadrukken dat deze film zelf echt niet gedateerd over komt, en evenmin een romantische fim is.

Al zitten er voor de fans wel enkele kleine stukjes 'romantiek' in, maar deze springen niet te veel in beeld. Zo gaat men van de eerste kus direct naar de trouwdag. In het totaal gaat nog geen 5 minuten in de film over 'Romantiek'. En de stukken die wel romantiek bevatten, bevatten genoed van die James Stewart-uitstraling die het allemaal niet te houterig maakte. (ik snap dan ook Onderhonds reactie niet )

Ook het einde is prachtig. Zelden een film meer menselijke warmte zien uitstralen dan in deze scéne, en dat mag eigenlijk wel gezegd worden over de hele film.

Het einde is zo bijzonder omdat het benadrukt dat je het slechte in de wereld niet direct in het gezicht moet en kan verslaan. Het benadrukt dat je het slechte moet laten voor wat het is, want het slechte kan niet op kan tegen wat menselijke warmte. Iedereen die menselijke warmte in zich draagt staat nooit alleen.

Dikke 4,5*

Geweldige film.

Na de 'One Tree Hill' aflevering was ik ontzettend benieuwd naar de originele film, daarbij kwam nog dat Amerika hem religieus elke kerst massaal kijkt en mijn verwachtingen waren hooggespannen. Gelukkig voldoet 'It's A Wonderful Life' aan zijn opgebouwde imago en levert een hartverwarmend verhaal af met sterke plotwendingen, oprechte openbaringen en leuke personages.

De film is zoetsappig zonder ooit echt cliché te worden, eerder magisch en schattig. Het verhaal sleurt je mee door een geweldig leven met dromerige personages die een ideale wereld in stand houden. Waar de kleine man het kan winnen van de grote bedrijven, wensen waar komen en liefde overwint. Het sterke aan de film is, is dat de allesbeslissende, inmiddels iconische plotwending heel lang op zich laat wachten. Alles daarvoor is een sterke, meeslepende drama film met sterke humor, romantiek en tekst. Elk personage wint je hart, elke wending houdt je geboeid. 'It's A Wonderful Life' hoeft niet te teren op de culturele status, in plaats daarvan maakt hij het zelf waar.

Een klein meesterwerk dat ik veel te laat pas heb kunnen omarmen.

4,0

Tsja, wat is hier al niet over gezegd? Enorm zoet, maar met zoveel hart gebracht dat ook ik ervoor ben gezwicht. Ben sowieso al een fan van Stewart en ook hier weet hij je mee te sleuren in de warmte waarmee Capra ons bedekt. Wat is het toch een geweldig charismatisch persoon, die Jimmy. Daarbij is het sfeertje in It's a Wonderful Life gewoon ijzersterk. Het stadje Bedford Falls straalt iets gemoedelijks en idyllisch uit, waar je tijdens het kijken van de film bijna deel van wil uitmaken. Was Amsterdam-West ook maar zo mooi. Frank Capra heeft me in ieder geval voor even een uiterst positief persoon gemaakt.

4,5*

Heerlijke feel good film, kwalitatief verschilt het in delen van de film, vond het begin erg sympathiek, daarna zakte het wat in en gelukkig eindigden het erg sterk en zag ik er duidelijk de klassieker in terug. Verhaal is veel te zoetsappig voor mijn woorden, maar je trapt er min of meer in, en daar mag een film ook om geprezen worden. Goed bedoefelt worden, is ook een kunst. Visueel erg sfeervol, maar niet echt bijzonder. Evenals de cast en het regiespel. Film moet het duidelijk hebben van het optimisme, het moraal en de sfeerwisselingen. Helaas neit overal even sterk. 3,5 ster

Het is weliswaar geen kerst momenteel, maar heb hem toch nu gekeken. Het is een zeer fijne feelgood movie, fijne sfeer en een leuk verhaal. Er zit natuurlijk ook een stukje in van Charles Dickens kerstverhaal. Het is natuurlijk allemaal zoet, maar ja dat mag ook wel met een kerstfilm, en het is wat gedateerd (wat overigens niet stoort). Wel vond ik het op een gegeven moment een beetje inkakken, maar vanaf het moment dat Clarence erbij kwam ging het weer een stuk vlotter. Leuke cast natuurlijk, met een fantastische James Stewart. Niet het niveau van Mr. Smith goes to Washington, maar wel een mooie 4*

De grote klassieker It's a Wonderful Life is natuurlijk een film die met een puur objectief oog wat mankementen heeft. De film is erg sentimenteel, acteerwerk redelijk overdreven (niet specifiek in vergelijking met andere films uit deze tijd) en visueel niet bijzonder. Maar daar tegenover staat dat de film ook erg meeslepend is en dat je als kijker eenvoudig gemanipuleerd wordt door deze 'eenvoudige' emoties.

Ik werd er in ieder geval door meegenomen. Dat maakt dit nog geen superfilm, omdat het eigenlijk op geen enkel vlak echt indrukwekkend is, maar al met al is dit toch een prettige (en positieve) ervaring. En vooral meeslepend.

Ach, uiteindelijk blijft dit toch de meest sentimentele film aller tjden voor mij. Ik weet niet precies waarom (zwart-wit, James Stewart, het ouboligge of toch gewoon het terug in de tijd aspect). Als man durf ik glashard te zeggen dat ik elke keer als ik deze film zie ik moet huilen. En dan vooral om die ellendige knop op de trapleuning! Als het leven in het echt toch ook eens zo mooi zou zijn, dan zouden we elke eurocrisis met speels gemak naar de achterdeur kunnen verwijzen.

Een feel-good film, maar goed voelde ik mij toch niet na het bekijken van deze film... De slechte toon is meteen al gezet door met engelbewaarders te beginnen: hoe belachelijk kan iets zijn? Verder is het gewoon geen boeiend verhaal, al zaten er wel enkele leuke scènes tussen. Ten slotte nog een woordje over James Stewart: hij acteert naar mijn mening niet slecht, het is enkel jammer dat hij zo'n irritant personage moest vertolken.

Op zich wel een aardige Kerstfilm. Alleen soms iets te langdradig, wannabe grappig en te zoetsappig.

Maar de boodschap is wel mooi.

Overigens ziet het er voor een zwart-wit film best fraai uit moet ik zeggen.

Nipt 3,5 sterren.

Geweldige film waarin het levensverhaal van George Bailey wordt verteld, die van mening is dat zijn leven niet veel voorstelt. Een werkelijk prachtig verhaal dat op zo'n mooie en doeltreffende manier verteld wordt. Warm, nostalgisch en een ontroerend einde. En natuurlijk is het sentimenteel, maar Frank Capra komt hier gemakkelijk mee weg. Verder is James Stewart een genot om naar te kijken en staat deze film na 65 jaar nog steeds als een huis.