Invasion U.S.A. (1985)

De poster is wel een vreemd photoshopsel trouwens, de rechter UZI houdt Chuck wel heel raar vast.

Chuck Norris is ondertussen vooral bekend van de Norris-grappen. In tegenstelling tot andere 'expendables' kon ik me bij hem veel minder een goeie film opnoemen. Invasion U.S.A. is ook een typische B-actiefilm waar liefhebbers van houden, maar die nooit het niveau haalt van betere films van bvb Schwarzenegger, Chan, Li, Stallone en co.

Norris is vooral een goeie martial arts vechter en veel minder een leuke acteur. Je ziet hier ook minder die cheesy oneliners die we veel in het genre tegenkomen. Minder knockpartijen dus, Norris doet het hier met (heel veel) kogels. In een film die ook iets te hard gemonteerd werd zodat wat er nog aanwezig was aan verhaal of drama, bijna helemaal verdwenen is en we vooral actiescènes te zien krijgen. En doordat er veel geschoten wordt, is dat iets minder spectaculair dan bij man tegen man gevechten, grote stunts of indrukwekkende knokpartijen. Maar door de vele actie valt het ook niet stil. Al is het resultaat niet meer dan een B-film.

Nou minder een goede film opnoemen ik vind de man toch legendarische aktie films heeft gemaakt.

Zoals mijn grote favoriet, wat vroeger een grote hit was.

Lone Wolf Mcquad speelt Old Chuck echt te gek, een zeer sfeervolle classic film.

En niet te vergeten The Delta Force ook de leader muziek hiervan met de gave opzwepende soundtrack.

Vind ik ook een ijzersterke film.

En Silent rage een aktie griezel film, even iets anders was ook heel goed.

Allemaal bekende hit films geweest.

Zelf vind ik Invasion USA ook een classic en te gekke film voor die tijd.

It's time to die Rostov bekende power uitspraak in deze film van old Chuck.

Ieder zijn smaak natuurlijk ✌️

Herzien in 4k. Normaal gesproken zou ik deze totel niet upgraden, want van de fotografie hoeft de film het niet te hebben. Maar omdat Vinegar Syndrome m uitbracht kon ik het toch niet laten. Ik sponsor ze graag. Bovendien leveren ze prachtige edities..

Wat de 4k scan vooral duidelijk maakt us de beperktheid van de fotografie. Maar toch is het leuk dit uber pulp product uit de jaren 80 in volle glorie te zien. Heerlijke onzin.

“Nikko was easy. Now it's your turn. One night you're gonna close your eyes and when they open, I'll be there. It'll be time to die.”

Het is 40 jaar geleden dat deze actiefilm uitkwam in de videotheek en het is ook 40 jaar geleden dat ik hem huurde en voor het laatst gezien heb en vandaar dat ik hem gisteravond nog eens herzien heb tijdens mijn vakantie en mede omdat ik de film gistermiddag op plaats 631 gezet heb in "1001 films en series die je moet gezien hebben als je sterft"

RTL 7 zendt meestal ieder jaar in de zomer een week lang Bud Spencer en Terence Hill films uit en misschien moeten ze dat ook eens gaan doen voor Chuck Norris films uit de jaren 70 (eindjaren), 80 en 90 (beginjaren). Dan zou je makkelijk twee films op één avond per dag kunnen uitzenden.

"Invasion U.S.A" (geproduceerd door "Cannon Films") is misschien wel één van de meest over-the-top actiefilms uit de jaren tachtig, met Chuck Norris in de hoofdrol als de stoïcijnse held Matt Hunter. De film kreeg ook een cultstatus en dat is vooral te danken aan het absurde plot, de cartooneske actie en de schaamteloze patriottische inslag. Hierdoor is de film ook eerder lachwekkend dan indrukwekkend. Maar slecht is de film zeker niet, want het is best allemaal vermakelijk door de over-the-top actie en de vele oneliners van Chuck Norris.

Het plot is kinderlijk eenvoudig en nauwelijks geloofwaardig, namelijk een groep communistische terroristen onder leiding van de kwaadaardige Rostov (Richard Lynch) infiltreert de Verenigde Staten om een grootschalige guerrillaoorlog te ontketenen. Hun doel is niet zozeer om te winnen, maar om paniek, chaos en instorting van het Amerikaanse systeem te veroorzaken (Rostov zegt daarvoor ook "America has not been invaded by a foreign enemy in nearly 200 years."). Huizen, kerken en winkelcentra worden opgeblazen (kerken overigens net niet) en gewone burgers (inclusief kinderen) worden zonder genade neergemaaid.

Alle hoop rust natuurlijk op één man, namelijk Matt Hunter (Chuck Norris) welke een ex-CIA-agent is die zich teruggetrokken heeft in de moerassen van Florida. Hunter wil aanvankelijk niet betrokken raken, maar nadat hij persoonlijk door Rostov wordt uitgedaagd, grijpt hij zijn vertrouwde dubbele Uzi-pistoolmitrailleurs en neemt hij het in zijn eentje op tegen een heel leger van terroristen en Rostov .

Het hart van deze film is natuurlijk de behaarde (gezicht en borst), en inmiddels bejaarde (85 jaar), Chuck Norris (pas als hij overlijdt, geloof ik dat het leven eindig is ), als de ultieme “one-man army” en hij speelt eigenlijk vooral… Chuck Norris. Zijn personage heeft geen echte diepgang, hij toont nauwelijks emotie (alleen na de dood, door terroristen, van John Eagle gespeeld door Dehl Berti) en hij spreekt in de hele film amper meer dan een paar zinnen en het zijn vooral ook nog eens oneliners, zoals mijn openingszin waarin hij in een camera kijkt en Rostov toespreekt, die het in een ruimte op een televisie ziet en daarna kwaad de televisie op de grond gooit en zegt:

"Now we can destroy the Americans, Crush their struggling leadership... and finish Hunter, as well."

Ook zegt Chuck Norris nog vele andere leuke oneliners zoals:

"If you come back in, I'll hit you with so many rights you'll be begging for a left."

Dat zegt hij tegen een man (Mario Ernesto Sánchez), die verstoord en geïrriteerd is geworden tijdens het wassen van zijn auto, die hem stoort tijdens het ondervragen van een terrorist (Alex Colon).

"You're beginning to irritate me."

Dat zegt hij tegen dezelfde man als hij weer terugkomt

"If you live through this, tell Rostov… it’s time to die."

Dat zegt hij tegen de terrorist die hij aan het ondervragen is, waarna hij een handgranaat in zijn hand stopt.

"Did you lose this?"

Dat zegt hij tegen terroristen in auto als hij een bom op hun auto plaatst die de terroristen eerder hebben geplaatst op een schoolbus vol met kinderen, die in de bus aan het zingen zijn "Row, row, row your boat Gently Down the stream. Merrily, merrily, merrily, merrily, Life is but a dream."

"Didn't work, huh? Now it will."

Dat zegt hij tegen terroristen die een kerk willen opblazen met een bom in een koffer en wat hij verhindert heeft en waarna hij de bom bij de terroristen laat ontploffen.

"It's time..."

Dat zegt hij op het einde tegen Rostov, vlak voordat hij met een raketwerper / bazooka op hem schiet.

Toch is dat precies wat zijn fans verwachten van hem, namelijk een zwijgzame held die met een ijskoude blik kogels ontwijkt en zijn tegenstanders met één kogelregen uitschakelt. Zijn charisma is echter beperkt, en de film leunt volledig op zijn fysieke aanwezigheid en de aura van “onverslaanbare vechtmachine” die "Cannon Films" zorgvuldig rond hem had opgebouwd in de jaren 80. Vergeleken met tijdgenoten als Sylvester Stallone (in de "Rambo" films) of Arnold Schwarzenegger (in "Commando" en "Predator"), oogt Norris hier eerder houterig en vlak.

Het is eigenlijk vooral Richard Lynch die de show steel als de sadistische Rostov. Zijn intensiteit, zijn gezicht (hij had best een aparte mond), zijn dreigende blik en zijn hysterische uitbarstingen zorgen ervoor dat hij de film een zekere energie geeft, die Chuck Norris mist. De scène waarin Rostov een nachtmerrie heeft over Hunter en letterlijk gillend wakker wordt, is tegelijkertijd belachelijk en memorabel. Het zegt veel dat de slechterik meer angst heeft voor de held, dan dat de kijker dat ooit voelt.

Veder is er nog een verdienstelijk bijrol voor Alexander Zale als Nikko, die Rostovs rechterhand is. Hij is loyaal en net zo genadeloos als Rostov en hij voert veel vuile klusjes uit. Ook is er nog een kleine maar opvallende rol weggelegd voor de bekende acteur Billy Drago in het begin van de film. Hij speelt een louche informant / dealer en zijn sinistere uitstraling maakt hem een typische "Cannon Film" acteur. Zo was hij ook te zien in een andere actiefilm van Chuck Norris, namelijk het matige "Delta Force 2: The Colombian Connection (1990)" waarin hij een drugsbaas speelt.

En verder is Melissa Prophet als Dahlia McGuire misschien nog het noemen waard. Zij speelt namelijk een journalist, die niet op haar mondje is gevallen, die midden in de chaos terechtkomt. Ze fungeert deels als een soort van ooggetuige voor de kijker en belichaamt de onschuldige burger die tussen de fronten verzeild raakt. Melissa Prophet is overigens niet naakt te zien, maar dat zit wel in de film, namelijk als Chuck Norris na circa 46 minuten een bar / stripclub binnengaat en je daar een aantal topless vrouwen ziet. Van te voren komt hij in de bar ook nog de uitsmijter (Gerard Murphy) tegen en wordt er o.a. gezegd:

Uitsmijter: Hold it! Where are you going? I don't think I know you, pal..
Chuck Norris: Makes us even. I don't know you either.
Uitsmijter: You don't have to know me, asshole?
Chuck Norris: Just looking.
Uitsmijter: No, no, you don't look here. This ain't no peepshow. You got business, do it. You got that, hunk?
Chuck Norris: I'm not sure. You want to run that by me again?

Chuck Norris pakt dan stevig de hand vast van de uitsmijter waarin hij een fles bier vasthoudt, waarna de fles breekt En daarna wordt er nog gezegd:

Uitsmijter: Ah! Ahh!
Chuck Norris: That's okay. I think I get it.
Uitsmijter: Son of a bitch.

Met de actie en special effects zit het meer dan goed in "Invasion U.S.A.". Explosies zijn massaal, gebouwen vliegen constant de lucht in, kogels vliegen je om de oren en machinegeweren ratelen alsof kogels gratis zijn. Subtiliteit ontbreekt echter volledig, want de film is een aaneenschakeling van momenten waarin Chuck Norris hele groepen terroristen neermaait, zonder een schrammetje op te lopen.

Toch zijn deze scènes zeer vermakelijk in hun onbeschaamde overdrijving. Het hoogtepunt is misschien wel de finale in een kantoorgebouw, waarin Hunter en Rostov elkaar te lijf gaan in een allesvernietigende confrontatie en waarin Hunter Rostov doodschiet (of beter gezegd laat ontploffen) met een raketwerper / bazooka, waarna de film ook gelijk is afgelopen na circa 105 minuten. De cameravoering en montage zijn simplistisch, maar effectief genoeg om de chaos tastbaar te maken.

En zoals veel "Cannon" producties is "Invasion U.S.A." doordrenkt van plat patriottisme, waarbij het beeld zwart-wit is, namelijk Amerika is goed en de vijand (in dit geval een mix van Russen, Cubanen en andere karikaturale “rode” types) is slecht. Er is geen enkele poging tot nuance of politieke diepgang. De film komt ook uit het Ronald Reagan-tijdperk en het tijdperk dat de Russen nog de vijand waren (nu overigens weer) en toen had je veel propagandistische films waarin de sterke Amerikaanse held de wereld redt.

Al met al is "Invasion U.S.A." is geen goede film. Het acteerwerk is pover, het script lachwekkend en de boodschap simplistisch. Maar juist daardoor is het een fascinerend stukje pulp dat zijn eigen charme heeft. Voor wie houdt van fout jaren 80 vermaak, eindeloze explosies en Chuck Norris op zijn meest onverwoestbaarheid, is dit een "guilty pleasure". Voor iedereen die iets meer subtiliteit of intelligentie verwacht, is het echter een film die beter in de archieven van de videotheek had kunnen blijven liggen. En omdat ik me na het herzien geen seconde verveeld heb, verhoog ik ook mijn stem van 2,5* naar 3,5*.

P.S. weet iemand hoe het is afgelopen met het gordeldier in Miami

I’m gonna give you so many rights, you’re gonna beg for a left.

Deze dag had ik nooit zien aankomen. Ik was een overtuigd gelover in Chuck Norris facts. Het kwam dan ook als een enorme schok dat hij gisteren is overleden.

Hij heeft er vast zelf voor gekozen om over te gaan naar de andere kant. Waarschijnlijk is daar meer te doen dan hier, of heeft hij het hier gewoon opgegeven.

Daarom heb ik Invasion USA gekeken, zijn ultieme film. Een film die begint met een overval op een boot vol coca-smokkelaars en vluchtelingen, die door de kustwacht overhoop worden geschoten. In de jaren tachtig was dat nog een manier om de bad guy als extra slecht neer te zetten, maar tegenwoordig lijkt het soms eerder de standaard modus operandi van een minister van oorlog. En oorlog is wat we krijgen. In dit geval: Chuck Norris tegen de honderden terroristen die Amerika binnenvallen.

De film zit vol pief paf poef en explosies. Hoogtepunt blijft de scène waarin de terroristen tijdens kerst de ene eengezinswoning na de andere met bazooka’s bestoken.

Wat de politieke ideeën zijn of wat de endgame van de invasie is, blijft onduidelijk, maar het is wel een hoogtepunt van de jaren 80 B-actiefilms.

Chuck mag ons dan verlaten hebben, zijn films zullen ons altijd blijven inspireren.

Chuck Norris sterft niet — hij verandert gewoon van level.

Mooi gezegd Basto evenals de recensie.

Chuck sterft niet hij verandert gewoon van level zo is het

Blijft een gouden oude classic aktie film.

Net als Lone Wolf Mcquad ook zo topper.