Invasion U.S.A. (1985)

De poster belooft veel! Wow! Gaan we echt zien dat Washington DC wordt aangevallen??

Nou, nee! Het wordt voornamenlijk in steegjes, kroegen en in een onduidelijk gebouw uitgevochten, want het mag natuurlijk allemaal niet veel kosten.

Dit is echt een vd slechtste films die ik me herinner van onze Chuck. Waardeloos geheel, niet boeiend, slecht geacteerd en flut actiegedeelte.

of om destijds de filmecyclopedie te citeren:

een uiterst weerzinwekkend werkje!

0,5 sterren (het is dat je geen nul kunt geven, waarom eigenlijk niet??)

Uiterst curieus stukje propaganda, met een buitengewoon slecht en lachwekkend script. Erg slecht maar behoorlijk amusant. 1,5*

Zo'n 3 jaar geleden heb ik al geprobeerd Chuck Norris' Missing In Action te verdedigen en ik zal dat bij Invasion U.S.A. dan ook zeker weer doen. Er is weinig effectievere pulp te vinden in dvd land en de liefhebber van bot geweld en slechte one-liners zal hier dan ook zijn hart bij ophalen.

Norris' personage is inhoudsloos en eendimensionaal, in staat allerlei explosies en schietpartijen zonder een schrammetje te overleven en vanzelfsprekend de man die iedere vijand met enkele klappen af kan maken. De rest van de cast, op de fenomenale Richard Lynch na, bestaat uit irritante zijpersonages die het gewoon verdienen door een kogel of laars geraakt te worden. Spijtig dat de irritante reporter hier steeds onderuit komt.

Zeggen dat Norris slecht acteert is redelijk overbodig, ik heb de beste man in heel deze film geen enkele keer op acteerwerk betrapt, waardoor de film extra hilarisch is. Het enige moment dat hij zijn personage wat karakter probeert te geven is als hij bij de gesloten kermis staat, wat op mijn foute filmavond bij iedereen alleen maar voor extra hilariteit zorgde. Moeilijk kijken en teksten opdreunen, daar is hij het beste in.

Een absolute aanrader voor de liefhebbers van briljant slechte actie.

Wat een geweldige hoop stront!

Al vanaf het eerste moment dat je Chuck Norris in beeld krijgt had ik al de slappe lach. En het word alleen maar beter en beter... Huizen gevuld met blije gezinnen die kerstmis vieren worden opgeblazen. Mensen worden random neergeschoten en alles maar dan ook echt alles schijnt te kunnen ontploffen.

In het computerspel Goldeneye word zelfs nog beter geacteerd dan in deze film. Chuck Norris is een wandelende atoombom met een gezicht erop geschilderd, die gewapend met uzi's overal op het juiste moment aankomt. Volgens mij kan hij gewoon teleporteren. Elke keer dat hij weer aankwam in zijn zwarte jeep lag ik te rollen op de grond van het lachen. Wat een held!

De scene op de kermis ook, compleet met droevige muziek. Heel misplaatst en tegelijkertijd briljant, de monotone rotschildering genaamd "Chuck Norris zijn gezicht" maakt de scene helemaal af. De film kent overigens een briljante climax, de hele stad loopt op elkaar te schieten en tussendoor loopt Chuck onoverwinnelijk rond. Serieus.. denken die boeven nou echt dat ze kunnen winnen? De film eindigt ook gewoon direct wanneer Chuck de bad guy heeft opgeblazen van twee meter afstand.

Tja er is immers niks meer waar Chuck op kan schieten...
Top-entertainment!!!

*4

Bebaarde bazooka.

Op schurk Lynch na heeft deze Cannonklassieker weinig bijzonders te bieden. Of het moet de hoge dosis geweld door kogelregens zijn. Onbedoeld grappig en over de top is deze B-film met het levende en bebaarde wapen Norris, die slechts twee acteerkunstjes kent, wel. De wereldkampioen Koreaans karate laat echter slechts één trap zien omdat zijn voornaamste wapen in de film een bazooka is.

Redelijk.

Geniale poster hier boven aan de pagina. Film is iets minder geniaal helaas.

Een film als deze beoordelen op verhaal is natuurlijk ziek, maar wat voor mij wel een vereiste is in dit genre, is dat dátgene wat tussen de actiescene's door zit, wel boeiend, cq vermakelijk is. Helaas is dat bij Invasion U.S.A. niet het geval.

Norris, uiteraard weer met de uitstraling van een onbenul, knalt in de ene na de andere scene (overigens van-de-hak-op-de-tak aan elkaar geplakt) een bataljon aan slechterikken neer. Best vermakelijk, maar deze haalt bij lange na het niveau niet van bijvoorbeeld Delta Force.

Openingsscene is wel leuk trouwens!

2*

Na het zien van Invasion USA ben ik ervan overtuigd dat slechts een man Islamitische Staat zou kunnen stoppen : Chuck Norris, dat is zeker. Deze idiote actiefilm is totale kul: alsof een 150-tal terroristen zomaar Amerika in vuur en vlam zouden kunnen zetten. En dan duikt Norris natuurlijk overal op, net wanneer er iets gebeurt. Soms wordt het echt grappig, zoals met die bom op die schoolbus . Het einde is pijnlijk slecht maar past helemaal bij de rest van de film. Toch redelijk vermakelijk tot op een zeker niveau maar Norris blijft een levenloos acteur.

Ja ik ben 24 nu

maar ik heb deze film pas geleden

gekeken en ik blijf dit gewoon de

beste Chuck Norris film vinden

samen met Missing in action 3.

De aanslagen die de bende

van Rostov pleegt

doet me een beetje denken

aan IS vreselijk,

en dan even later

die aanslag in dat winkelcentrum

met een bom,

en dan opeens Chuck Norris

saves the day als hij binnenrijdt

en de terroristen uitschakelt,

en natuurlijk

een bom op een schoolbus

die haalt hij eraf en monteert

het rijdend op de auto van de aanslag plegers

nee echt geweldig gewoon

Matige film waarin één man het opneemt tegen een leger terroristen die verschillende aanslagen in Amerika plegen. De montage maakt de film nogal fragmentarisch en vooral tijdens het eerste gedeelte onsamenhangend. Het helpt ook niet echt mee dat de personages nagenoeg niet uitgewerkt zijn. Nog net 2.5 sterren vanwege volop over de top actie en een aardig portie geweld.

Een van de beste aktie films van Chuck Norris met Lone Wolf Mcquade en An Eye for an eye.

Rostov...........it's time to die.

In het genre aktie, een master piece.

En Chuck op zijn aller beste.

Een classic in het genre van hoog niveau.

Een werkelijk bespottelijke lage raiting.

"If you come back in, I'll hit you with so many rights you'll be begging for a left.”

Ik ben zelf nog niet echt een kenner op het gebied van de films van ‘Chuck Norris'. Ik weet überhaupt niet of je dat kan zijn of niet, ik doel meer op het feit dat ik eigenlijk nog maar weinig films van hem heb gezien, en ik denk dat dit zelfs een debuut is voor mij wat betreft een stem op een ‘Norris’ film hier op deze site, ik dacht dat ik dat sowieso nog nooit heb gedaan. Toch staat hij akelig vaak in mijn kijk-lijst en ben ik van plan zeker in het nieuwe jaar wat meer van zijn films te gaan kijken. Toch wel omdat hij behoort tot één van de actie-cult helden uit de jaren tachtig/negentig. Dit is een leuke start in ieder geval, al is het wel een doorsnee vermakelijke actiefilm waar je vooral echt niks van hoeft te verwachten.

De film brengt ons eigenlijk in verschillende gebieden maar, één ding is zeker; de honderzeven minuten die je te zien krijgt, is één en al actie en dat is opzich het beste van de film. En, de film brengt je in verschillende settingen rond Amerika. Het gevoel had ik overigens wel dat ik ergens een eerste deel had moeten zien voordat ik deze film ging kijken. Dat kwam namelijk om het feit dat je eigenlijk niks leert omtrent de persoon ‘Matt Hunter’. Wie is het? Wat doet hij? En wat is zijn verleden met ‘Mikhail Rostov’. Want één ding was zeker, die twee kende elkaar al wel. Maar hoe of wat, dat is me volledig ontgaan. En ik merk dat de film daar wel meer dingen van kent, van die streken. Om eigenlijk dingen er in te gooien zonder enige context, waarvan we zelf moeten uitzoeken wat we er mee gaan doen en wat het nou precies inhoudt, hoe ze er aan kwamen of wat ze er mee deden.

Het verhaal en het script zijn wat dat betreft geen hogere wiskunde, en daar kon ik wel wat mee merkte ik. Want de verwachting was er niet, het blijkt dat ‘Zito’ onwijs leuk kon spelen met een doelloze film en een leuke nietszeggend script wat toch vermakelijke (en ook nietszeggende) actie opleverde. Inderdaad, je verzint het. Waar net een honderdtal aan soldaten een “invasie” beginnen op Amerika wat natuurlijk nog het hele leger heeft. Je weet voorafgaand wat de uitkomst daar van is, en dat het grootsheidswaanzin wel erg is hier maar, het levert erg leuke cinema op. Want we volgen zo de mercenaries die toch met een boel geweld Amerika op stelten willen brengen, en de burger laten keren tegen de hoge macht, al was dat makkelijker op papier dan in het echt. Het brengt aardig wat actie met zich mee, o.a. een schietpartij in een groep mensen die feest vierden, of dat ze allemaal huizen opbliezen tijdens kerst, het is een fijne gedachten, en dat tijdens kerst.

De cast daar hoef ik denk ik niks over te zeggen, dat kun je zelf ook erg goed invullen lijkt me. Al wil ik toch wel ‘Richard Lynch’ even snel benoemen en zijn rol als ‘Rostov'. Niet dat het waanzinnig was maar, het was wel de perfecte ‘bad guy’ of tegenstander die je kon wensen in een film als dit.

Dus ja, wil je een vermakelijke actieavond hebben waarvan je niet te veel hoeft op te letten of waar het allemaal niet heel ingewikkeld word dan is dit de juiste film. Volgens mij is dit niet de beste ‘Norris’ film en ik denk dat er nog wat heerlijk beeldmateriaal op mij ligt te wachten, het was gewoon een prachtige en typische actieprent uit de jaren tachtig, zoals je het wilt.

Chuck Norris is ondertussen vooral bekend van de Norris-grappen. In tegenstelling tot andere 'expendables' kon ik me bij hem veel minder een goeie film opnoemen. Invasion U.S.A. is ook een typische B-actiefilm waar liefhebbers van houden, maar die nooit het niveau haalt van betere films van bvb Schwarzenegger, Chan, Li, Stallone en co.

Norris is vooral een goeie martial arts vechter en veel minder een leuke acteur. Je ziet hier ook minder die cheesy oneliners die we veel in het genre tegenkomen. Minder knockpartijen dus, Norris doet het hier met (heel veel) kogels. In een film die ook iets te hard gemonteerd werd zodat wat er nog aanwezig was aan verhaal of drama, bijna helemaal verdwenen is en we vooral actiescènes te zien krijgen. En doordat er veel geschoten wordt, is dat iets minder spectaculair dan bij man tegen man gevechten, grote stunts of indrukwekkende knokpartijen. Maar door de vele actie valt het ook niet stil. Al is het resultaat niet meer dan een B-film.

“Nikko was easy. Now it's your turn. One night you're gonna close your eyes and when they open, I'll be there. It'll be time to die.”

Het is 40 jaar geleden dat deze actiefilm uitkwam in de videotheek en het is ook 40 jaar geleden dat ik hem huurde en voor het laatst gezien heb en vandaar dat ik hem gisteravond nog eens herzien heb tijdens mijn vakantie en mede omdat ik de film gistermiddag op plaats 631 gezet heb in "1001 films en series die je moet gezien hebben als je sterft"

RTL 7 zendt meestal ieder jaar in de zomer een week lang Bud Spencer en Terence Hill films uit en misschien moeten ze dat ook eens gaan doen voor Chuck Norris films uit de jaren 70 (eindjaren), 80 en 90 (beginjaren). Dan zou je makkelijk twee films op één avond per dag kunnen uitzenden.

"Invasion U.S.A" (geproduceerd door "Cannon Films") is misschien wel één van de meest over-the-top actiefilms uit de jaren tachtig, met Chuck Norris in de hoofdrol als de stoïcijnse held Matt Hunter. De film kreeg ook een cultstatus en dat is vooral te danken aan het absurde plot, de cartooneske actie en de schaamteloze patriottische inslag. Hierdoor is de film ook eerder lachwekkend dan indrukwekkend. Maar slecht is de film zeker niet, want het is best allemaal vermakelijk door de over-the-top actie en de vele oneliners van Chuck Norris.

Het plot is kinderlijk eenvoudig en nauwelijks geloofwaardig, namelijk een groep communistische terroristen onder leiding van de kwaadaardige Rostov (Richard Lynch) infiltreert de Verenigde Staten om een grootschalige guerrillaoorlog te ontketenen. Hun doel is niet zozeer om te winnen, maar om paniek, chaos en instorting van het Amerikaanse systeem te veroorzaken (Rostov zegt daarvoor ook "America has not been invaded by a foreign enemy in nearly 200 years."). Huizen, kerken en winkelcentra worden opgeblazen (kerken overigens net niet) en gewone burgers (inclusief kinderen) worden zonder genade neergemaaid.

Alle hoop rust natuurlijk op één man, namelijk Matt Hunter (Chuck Norris) welke een ex-CIA-agent is die zich teruggetrokken heeft in de moerassen van Florida. Hunter wil aanvankelijk niet betrokken raken, maar nadat hij persoonlijk door Rostov wordt uitgedaagd, grijpt hij zijn vertrouwde dubbele Uzi-pistoolmitrailleurs en neemt hij het in zijn eentje op tegen een heel leger van terroristen en Rostov .

Het hart van deze film is natuurlijk de behaarde (gezicht en borst), en inmiddels bejaarde (85 jaar), Chuck Norris (pas als hij overlijdt, geloof ik dat het leven eindig is ), als de ultieme “one-man army” en hij speelt eigenlijk vooral… Chuck Norris. Zijn personage heeft geen echte diepgang, hij toont nauwelijks emotie (alleen na de dood, door terroristen, van John Eagle gespeeld door Dehl Berti) en hij spreekt in de hele film amper meer dan een paar zinnen en het zijn vooral ook nog eens oneliners, zoals mijn openingszin waarin hij in een camera kijkt en Rostov toespreekt, die het in een ruimte op een televisie ziet en daarna kwaad de televisie op de grond gooit en zegt:

"Now we can destroy the Americans, Crush their struggling leadership... and finish Hunter, as well."

Ook zegt Chuck Norris nog vele andere leuke oneliners zoals:

"If you come back in, I'll hit you with so many rights you'll be begging for a left."

Dat zegt hij tegen een man (Mario Ernesto Sánchez), die verstoord en geïrriteerd is geworden tijdens het wassen van zijn auto, die hem stoort tijdens het ondervragen van een terrorist (Alex Colon).

"You're beginning to irritate me."

Dat zegt hij tegen dezelfde man als hij weer terugkomt

"If you live through this, tell Rostov… it’s time to die."

Dat zegt hij tegen de terrorist die hij aan het ondervragen is, waarna hij een handgranaat in zijn hand stopt.

"Did you lose this?"

Dat zegt hij tegen terroristen in auto als hij een bom op hun auto plaatst die de terroristen eerder hebben geplaatst op een schoolbus vol met kinderen, die in de bus aan het zingen zijn "Row, row, row your boat Gently Down the stream. Merrily, merrily, merrily, merrily, Life is but a dream."

"Didn't work, huh? Now it will."

Dat zegt hij tegen terroristen die een kerk willen opblazen met een bom in een koffer en wat hij verhindert heeft en waarna hij de bom bij de terroristen laat ontploffen.

"It's time..."

Dat zegt hij op het einde tegen Rostov, vlak voordat hij met een raketwerper / bazooka op hem schiet.

Toch is dat precies wat zijn fans verwachten van hem, namelijk een zwijgzame held die met een ijskoude blik kogels ontwijkt en zijn tegenstanders met één kogelregen uitschakelt. Zijn charisma is echter beperkt, en de film leunt volledig op zijn fysieke aanwezigheid en de aura van “onverslaanbare vechtmachine” die "Cannon Films" zorgvuldig rond hem had opgebouwd in de jaren 80. Vergeleken met tijdgenoten als Sylvester Stallone (in de "Rambo" films) of Arnold Schwarzenegger (in "Commando" en "Predator"), oogt Norris hier eerder houterig en vlak.

Het is eigenlijk vooral Richard Lynch die de show steel als de sadistische Rostov. Zijn intensiteit, zijn gezicht (hij had best een aparte mond), zijn dreigende blik en zijn hysterische uitbarstingen zorgen ervoor dat hij de film een zekere energie geeft, die Chuck Norris mist. De scène waarin Rostov een nachtmerrie heeft over Hunter en letterlijk gillend wakker wordt, is tegelijkertijd belachelijk en memorabel. Het zegt veel dat de slechterik meer angst heeft voor de held, dan dat de kijker dat ooit voelt.

Veder is er nog een verdienstelijk bijrol voor Alexander Zale als Nikko, die Rostovs rechterhand is. Hij is loyaal en net zo genadeloos als Rostov en hij voert veel vuile klusjes uit. Ook is er nog een kleine maar opvallende rol weggelegd voor de bekende acteur Billy Drago in het begin van de film. Hij speelt een louche informant / dealer en zijn sinistere uitstraling maakt hem een typische "Cannon Film" acteur. Zo was hij ook te zien in een andere actiefilm van Chuck Norris, namelijk het matige "Delta Force 2: The Colombian Connection (1990)" waarin hij een drugsbaas speelt.

En verder is Melissa Prophet als Dahlia McGuire misschien nog het noemen waard. Zij speelt namelijk een journalist, die niet op haar mondje is gevallen, die midden in de chaos terechtkomt. Ze fungeert deels als een soort van ooggetuige voor de kijker en belichaamt de onschuldige burger die tussen de fronten verzeild raakt. Melissa Prophet is overigens niet naakt te zien, maar dat zit wel in de film, namelijk als Chuck Norris na circa 46 minuten een bar / stripclub binnengaat en je daar een aantal topless vrouwen ziet. Van te voren komt hij in de bar ook nog de uitsmijter (Gerard Murphy) tegen en wordt er o.a. gezegd:

Uitsmijter: Hold it! Where are you going? I don't think I know you, pal..
Chuck Norris: Makes us even. I don't know you either.
Uitsmijter: You don't have to know me, asshole?
Chuck Norris: Just looking.
Uitsmijter: No, no, you don't look here. This ain't no peepshow. You got business, do it. You got that, hunk?
Chuck Norris: I'm not sure. You want to run that by me again?

Chuck Norris pakt dan stevig de hand vast van de uitsmijter waarin hij een fles bier vasthoudt, waarna de fles breekt En daarna wordt er nog gezegd:

Uitsmijter: Ah! Ahh!
Chuck Norris: That's okay. I think I get it.
Uitsmijter: Son of a bitch.

Met de actie en special effects zit het meer dan goed in "Invasion U.S.A.". Explosies zijn massaal, gebouwen vliegen constant de lucht in, kogels vliegen je om de oren en machinegeweren ratelen alsof kogels gratis zijn. Subtiliteit ontbreekt echter volledig, want de film is een aaneenschakeling van momenten waarin Chuck Norris hele groepen terroristen neermaait, zonder een schrammetje op te lopen.

Toch zijn deze scènes zeer vermakelijk in hun onbeschaamde overdrijving. Het hoogtepunt is misschien wel de finale in een kantoorgebouw, waarin Hunter en Rostov elkaar te lijf gaan in een allesvernietigende confrontatie en waarin Hunter Rostov doodschiet (of beter gezegd laat ontploffen) met een raketwerper / bazooka, waarna de film ook gelijk is afgelopen na circa 105 minuten. De cameravoering en montage zijn simplistisch, maar effectief genoeg om de chaos tastbaar te maken.

En zoals veel "Cannon" producties is "Invasion U.S.A." doordrenkt van plat patriottisme, waarbij het beeld zwart-wit is, namelijk Amerika is goed en de vijand (in dit geval een mix van Russen, Cubanen en andere karikaturale “rode” types) is slecht. Er is geen enkele poging tot nuance of politieke diepgang. De film komt ook uit het Ronald Reagan-tijdperk en het tijdperk dat de Russen nog de vijand waren (nu overigens weer) en toen had je veel propagandistische films waarin de sterke Amerikaanse held de wereld redt.

Al met al is "Invasion U.S.A." is geen goede film. Het acteerwerk is pover, het script lachwekkend en de boodschap simplistisch. Maar juist daardoor is het een fascinerend stukje pulp dat zijn eigen charme heeft. Voor wie houdt van fout jaren 80 vermaak, eindeloze explosies en Chuck Norris op zijn meest onverwoestbaarheid, is dit een "guilty pleasure". Voor iedereen die iets meer subtiliteit of intelligentie verwacht, is het echter een film die beter in de archieven van de videotheek had kunnen blijven liggen. En omdat ik me na het herzien geen seconde verveeld heb, verhoog ik ook mijn stem van 2,5* naar 3,5*.

P.S. weet iemand hoe het is afgelopen met het gordeldier in Miami