The Texas Chain Saw Massacre (1974)

Als het geschreeuw ergens effectief is, is het wel in deze film.. bij de meeste horrors leidt het eerder af en is het irritant, hier draagt het juist bij aan de ziekheid aan het einde.

Ik zal je eens wat nieuws vertellen : aan een vleeshaak hangen doet verschrikkelijk veel pijn zodat je gaat schreeuwen. Moet je dringend eens proberen

Inderdaad! Het slachtoffer had hier best eens wat beter over kunnen nadenken terwijl zij daar hing met de haak door haar lichaam en mocht toekijken hoe haar vriendje werd onthoofd! Grote fout in het script !!

Wat betreft het einde, ik kan mij voorstellen dat sommigen het geschreeuw van Sally hier iets te overdreven vinden. Persoonlijk vind ik het zoals gezegd ook erg bijdragen aan de ziekheid van het geheel, ik vond het heerlijk gestoord en ongemakkelijk allemaal. Maar dat sommige het storend vinden, tjsa.. snap ik wel. In mijn ogen HOORT die hele scene juist storend te zijn en daarom vind ik het zo geweldig.

Jij refereert nu toevallig of intentioneel naar de enige scene waarin schreeuwen is toegestaan en of benodigd is. Ik heb het over de scene in het huis. Sally die vastgebonden zit aan de stoel en vervolgens voortdurend blijft schreeuwen, dat vind ik overbodig en goedkoop. Ik had mijn geluid al moeten dempen anders dachten ze, dat ik iemand aan het folteren was.

Dat is toch precies wat er gebeurd. Snap niet hoe je dan kritiek op het geschreeuw kunt hebben....

I think we just picked up Dracula

Het was gisteren Halloween, zoals iedereen wel zal geweten hebben, en ik kwam op het lumineuze idee om een horror film op te zetten. Tot mijn grote verbazing kwam dat idee maar tot mij een paar minuten voor ik een film wou opzetten dus ging ik nog snel even op zoek naar een klassieker in het genre in de DVD kast. Ik kwam uit bij deze The Texas Chain Saw Massacre. Vroeger eens gezien, was er niet wild van, maar het leek me in ieder geval de perfecte gelegenheid om me eens aan een herziening te wagen.

En die is erg geslaagd te noemen. Gaandeweg kwamen er een paar ergernissen terug boven (wat is Franklin toch een enorm vervelend personage) maar dit zit qua sfeer zo ontzettend goed dat dat maar als een klein minpunt wordt beschouwd. In het begin dacht ik dat dit een te verouderde film ging worden vanwege het wel erg amateuristisch oplezen van de intro maar eenmaal de lifter op de proppen komt, is het griezelen geblazen. De film geeft je een ambetant gevoel (in de goede zin van het woord) en tot aan de geweldige climax lijkt werkelijk alles perfect in elkaar te passen. Het is dan alleen een beetje jammer dat dat schreeuwen op het einde maar blijft doorgaan, op den duur wou ik echt dat ze haar kop eens ging houden. Soit, wat mij vooral aantrok aan de film is dat Hooper geen tijd verspilt aan onnodige uitdieping van personages of überhaupt het in leven laten van personages want het merendeel van de groep vrienden legt het loodje op nog geen 20 minuten. In ieder geval tijdens het kijken een heel naar gevoel aan over gehouden (ben ook zelfs één à twee keer verschoten) en dat lijkt me toch de uiteindelijke bedoeling van de film. Erg sterke soundtrack trouwens, geeft net dat beetje extra aan de sfeer.

Qua acteurs komt dit wel vrij amateuristisch over. Zo is Paul A. Partain als Franklin echt verschrikkelijk vervelend maar weten ook de rest van de tieners niet echt bijzonder veel indruk na te laten. Het beste van de film is dan ook weggelegd voor de heerlijk gestoorde familie van Leatherface met Gunnar Hansen als onze geliefde kettingzaag liefhebber op kop. Maar ook Edwin Neal als de lifter weet een heerlijke indruk na te laten maar zou zo'n grote degout krijgen aan de opnames (hij vond dit zelfs erger dan zijn tijd in Vietnam) dat hij regisseur Hooper liever een kopje kleiner zou maken als hij hem nog eens tegen kwam. Er is ook nog een iconische rol weggelegd voor John Dugan als de opa (Hit her, grandpa!) maar ook die hield niet echt leuke herinneringen over aan zijn rol vanwege de enorme lagen make-up. Het duurde 5 uur eer hij klaar was voor de rol en hij stond er dan ook op dat al zijn scènes in één keer werden opgenomen. Het resultaat? Een opnameperiode van 36 uur tijdens een hittegolf en omringd door rottende karkassen. Je zou voor minder slecht gezind worden.

Geen idee waarom ik dit vroeger niet kon waarderen maar waarschijnlijk eens op een slecht moment gekeken. The Texas Chain Saw Massacre is in ieder geval een klassieker van formaat. De beklemmende sfeer, de iconische personages en een geweldige soundtrack zorgen voor een erg leuke beleving. Moet me maar eens gaan bezig houden met de rest van de reeks.

4*

Waarschijnlijk hoopte je als tiener op meer expliciet geweld en gore. In deze film zit dat voornamelijk 'in je hoofd' - want echt veel op het scherm is niet te zien. Razend knap gemaakt, maar als jonkie had je daar wellicht (nog) geen boodschap aan...

Toen ik de eerste keer “The Texas Chain Saw Massacre” zag was ik wat ontgoocheld. Maar bij een tweede visie wist ik heel goed waarom. Zelfs de beste horrorfilm staat of valt met het publiek waarmee je de film bekijkt. Als je pech hebt dat in de zaal enkele mensen zitten te lachen om hun huiver af te reageren is het om zeep. Als je die film kunt bekijken in optimale omstandigheden, d.w.z alleen of met een verstandig publiek, dan ervaar je dit als een monument in de geschiedenis van de horrorfilm. Tobe Hooper’s prent focust zich op de angst; volgens H.P. Lovecraft is de oudste en sterkste angst die de mens kent deze voor het onbekende. En dat is wat een groep jongeren ervaart wanneer ze een uitstapje maken naar een huis in de streek van hun nostalgische kindertijd. Totaal onverwacht komen ze in contact met een stel cannibalistische gekken. In plaats van zich te focussen op het bloed en de gore zet de kineast het vergrootglas op het gevoel dat de protagonisten ervaren. Tobe Hooper besteedt veel aandacht aan hun zintuiglijke waarnemingen tijdens heel hun gruwelijke belevenis. Hij neemt eerst de tijd om zijn karakters te typeren zodat je met hen gaat meeleven en confronteert ze dan met de ruwe en irrationele wreedheden. De cast en crew werkten onvermoeibaar om met relatief beperkte middelen een ware angstsfeer te scheppen. Hierbij zijn de beelden rauw en krachtig maar tegen alle verwachtingen in mooi geschoten. De cinematografie is uitzonderlijk. De beeldkwaliteit van de Blu-Ray uit het Verenigd Koninkrijk is uitstekend, de kleuren zijn rijk en levendig, het zwart is dreigend. De briljante azuurblauwe hemel, het jadegroen van het gras, de helderrode generator, het verzengende zonlicht en de verstikkende schaduw. Alles is even mooi in beeld gebracht. De vertolkingen zijn opzienbarend, vooral van de hysterisch schreeuwende Marilyn Burns die haar angst perfect uitstraalt. De soundtrack is heel effectief en onderschat: ze is zonder meer hallucinant.

“The Texas Chainsaw Massacre” is een meesterwerk dat bij geen enkele griezelfan in zijn of haar collectie mag ontbreken. Zonder meer één van de beste griezelfilms die ooit gemaakt zijn en de inspiratiebron voor talloze andere prenten, waarvan er slechts weinig dit niveau bereiken.

Een klassieker, die ik ondertussen al meerdere keren herbekeken heb.

Fijn die herwaarderingen. En idd. je moet er wel voor in de juiste stemming zijn. Maar dat geldt voor alle sfeercinema.

De juiste stemming kun je alleen bekomen als de omgeving waarin je kijkt optimaal is.

zo goed hoe ze met zo weinig gore toch en rare, ongemakkelijke en (in je hoofd) vieze film kan maken. als er een in die kamer met botten rent. dan denk je echt: "wat voor een zieke geest doet zoiets". heel goed hoe ze een psychologisch spelletje spelen. het is niet te zien. maar toch zie je het voor je.

The Texas Chain Saw Massacre.

"Once you've stopped screaming, you start talking about it".

Poef. Ik kan deze film zoveel prezen. Ik denk dat The Texas Chain Saw Massacre makkelijk een van de mooiste horrorfilms is in de wereld van cinema. Hoewel het die plek toch flink zal moeten concurreren met Stanley Kubrick's The Shining.

Het is in alle woorden gewoon het meesterwerk van Tobe Hooper; hij is wat dat betreft een one-trick-pony. Ik heb eigenlijk zelden nog net zo'n goeie film van hem gezien als The Texas Chain Saw Massacre. Ja oke, je hebt natuurlijk Poltergeist nog maar bij die film moet de meeste lof toch uitgaan naar de producent Steven Spielberg.

Ten eerste is het gewoon cinematografisch een plaatje. De opening scene met al die foto-klikjes waarna we shots zien van menselijke resten wat daarna wordt gevolgd door een shot van een ontbindend lijk. Zo eng is het natuurlijk niet, maar het is overduidelijk een waarschuwing voor de gruwel die we nog gaan zien. En ja daarna komt natuurlijk het groepje vrienden (wat we nu zouden beschouwen als een cliche) die een mysterieuze lifter meeneemt die zich maar al te graag gedraagt. Ook nu is het nog niet eng, maar de spanning is zich nu toch wel aan het vorderen. Daarna komt het huis: het shot van wanneer dat meisje het ziet brengt al een zeer mysterieuze sfeer met zich mee, maar het intrede van het legendarische horror-icoon Leatherface is ongelimiteerd briljant.

Verder heeft het horror-icoon Leatherface ook wel een speciaal plekje in mijn hart. Er zijn legendarische horror iconen zoals Freddy Krueger of Michael Myers, maar Leatherface is de enige die mij echt in mijn dromen blijft volgen. Zijn gezicht waar een masker (van huid gemaakt) voor staat en dan die flinke buik en die slager-achtige kleding in combinatie met zijn geschreeuw doen het volledig voor me: dit personage blijft eng, zelfs als je er over nadenkt. Want als ik een nachtmerrie heb waarin Leatherface mij achtervolgt met een kettingzaag in zijn handen kan ik wel zeggen: jongens, ik heb een slechte nachtrust gehad.

Het eind-shot is overigens een klassieker.

The Texas Chain Saw Massacre.

Een echte horror klassieker.

5,0 sterren

Favoriete film van Nicolas Winding Refn.

Wat?

Dalman bedoeld dat dit de lievelingsfilm van Refn zelf is.

Zeker een must see voor elke horror liefhebber.

Op Ed Gein gebaseerd verhaal dat het vooral moet hebben van een ijzersterke sfeeropbouw.

Het enige wat ik wat minder vond was de nogal trage opbouw en het humoristisch effect dat Leatherface me gaf in die vrouwenkleding.

3*

Word per herziening minder. Sfeer blijft overigens wel aardig maar heb met de jaren echt een schurfthekel aan die rednecks in horrorfilms gekregen. Leatherface heeft nou niet de appeal om appealing te blijven. Zijn invloedrijke impact valt niet te ontkennen maar vind 't toch wel allemaal net wat te amateuristisch. Ook de twist is eigenlijk helemaal geen twist. Ook helaas in mijn TCM herzieningen (deze, zijn opvolger, de remake uit 2003 en diens prequel uit 2006) moeten concluderen dat dit eigenlijk de minste is.

Inderdaad

Ja, duidelijk dat jullie een andere mening zijn toegedaan maar wat heb ik daar aan? Bovendien heb ik de memo ook niet gekregen dat jullie mening dé autoriteit zijn in deze.

MEMO

Jij maakt wel twee denkfouten.

A) Dat jij, nu bijna 40 jaar later, het gehad hebt met rednecks kun je deze film niet aanrekenen. Haal die punten er maar bij de remakes af.

b) De film draait niet om de appeal van Leatherface. Het is nooit bedoeld als slasher met een iconische killer. Dus, he?

De denkfout die jij maakt is dat ik het enige wat telt wat de film voor mij is, good or bad, wat een maker er mee bedoelt is voor mij totaal irrelevant. Hoe ik het ervaar is het enige wat telt voor mij als filmliefhebber.

In die optiek zou je elke film wel moeten gaan waarderen, want zo heeft de maker het uitsluitend bedoeld. En heb rednecks nooit zo sterk gevonden in het horrorgenre, en ook al zou dat niet het geval zijn bepaal ik zelf of ik dat legitiem vind voor puntenaftrek. Als het mijn kijkplezier in de weg staat heeft dat consequeties. Makkelijk zat.

Dat Leatherface zo niet bedoeld is zal best maar dan moet je 'm ook niet zo karakteristieke presence geven. Dan moet 't blijven hangen. Hij is een hick en een mute, twee dingen waar ik echt een hekel aan heb in mijn horrorlandschap .

Tuurlijk jij mag ervan vinden wat je wil. En dat zegt dan ook meer over jou dan over de film. Je hebt geen smaak, zoveel is duidelijk.

En wat je over leatherface slaat nergens op. Zijn presence is er immers geen die op appeal mikt. Hij is gewoon een van de familieleden. Toevallig de slachter, maar niet eens de leider, gewoon een ondergeschikte.

Dat lijkt me een onvermijdelijke conclusie, dat gevoel is wederzijds namelijk .

Ik zal nog een memo moeten schrijven, vrees ik....

Beetje flauw. Een dergelijke mening van een horrorliefhebber als jij, die het genre en de pioniers erin volgens mij hoog heeft staan, TCM zo teniet doet vind ik verrassend, dat is alles. Maar ik kan het ook fout hebben.