Hellraiser (1987)

Zojuist voor de zoveelste keer herzien en en hij blijft sterk. Pinhead en zijn cenobites zijn inmiddels niet meer weg te denken uit de horrorwereld , wat vooral komt door de opvallende en geniale monster designs. Indrukwekkend, net als de make-up en nastyness van de wonden, Frank en al het andere wat een rood kleurtje heeft. Who needs CGI...

Het verhaal is ook best goed en wordt in de vervolgdelen nog iets uitgediept (die overigens geen van allen het niveau van deze halen). Acteerwerk is middelmatig al is Laurence een fijn gezicht om naar te kijken. Een paar dingetjes die me nu eigenlijk pas zijn opgevallen; de schorpioen die duidelijk wordt aangedrijven door een stel wieletjes. Het moment dat Kirsty naar haar 'vader' toegaat en zich niet afvraagt waarom hij helemaal onder het bloed zit en de jongen op het laatst die al het slechtste op Aarde op hem afkrijgt maar geen emotie toont. Juist.

Verder staat deze film nog steeds als een huis. Leuk om weer eens gezien te hebben.

Hellraiser zal ik mij altijd herinneren als de film die ik niet mocht zien van mijn vader op jongere leeftijd. Ik vroeg hem wat hij een enge film vond, en deze Hellraiser was daar zijn antwoord op. Gisteren kwam ik de film opnieuw tegen, en mijn nieuwsgierigheid werd toch wel gewekt.

Ik was totaal niet bekend met het verhaal van deze film. Ik moet zeggen dat het begin dan ook allemaal erg druk oogde. De eerste vijf minuten had ik totaal geen idee wat dit voor iets moest voorstellen. Geduld is echter een schone zaak, want het duurde niet lang of het werd allemaal een stuk duidelijker. Ik ben overigens absoluut geen fan van horrorfilms. Niet omdat ik ze zozeer eng vind, maar eerder omdat ik een hekel heb aan films die makkelijk proberen te scoren met goedkope schrikmomentjes en schreeuwerige tieners. Uiteraard zijn er uitzonderingen, want van o.a. The Shining en The Ring heb ik wél kunnen genieten. Hellraiser mag zich ook bij dat rijtje aansluiten. De film kwam, misschien opna de kapsels en kleding, nergens gedateerd over. Mening film uit dit genre wat vandaag de dag uitkomt mag hier nog een voorbeeld aan nemen.

Hellraiser heeft een prachtige sfeer. Het verhaal mag zich dan wel grotendeels op één locatie afspelen, de spanning is absoluut niet weg te denken. Het moment dat Frank uit de vloer kruipt, zal ik niet snel meer vergeten. Een enorm gore scene, maar wel erg indrukwekkend. Sowieso was de make-up een opvallend pluspunt. In het bijzonder Frank natuurlijk, maar ook icoon Pinhead en de andere Cenobites zien er zeer lelijk uit (in positieve zin). Het acteerwerk kan ik niet van iedereen echt van hoogstaand niveau noemen, maar de cast deed het toch vrij redelijk. Op de een of andere manier zijn de personages van nature al interessant, dus je staat er tijdens het kijken dan ook niet zo bij stil. De effecten zijn simpel, maar dragen wel bij aan die geweldige sfeer. Is de film écht eng? Nee. Maar op de en of andere manier zou ik de spannende, misschien broeierige, sfeer wel als 'eng' beschrijven.

Hellraiser is een zeer unieke horrorfilm. De film bevat een aantal heerlijke en memorabele scenes, waaronder de eerder genoemde 'wedergeboorte' van Frank, Kirsty's ontmoeting in het ziekenhuis en de grote finale waarbij de film alles uit de kast haalt. Boeiend van begin tot eind en daarnaast zeer sfeervol.

4*

Ik ben een vrij grote horrorliefhebber, maar veel klassiekers in het genre heb ik nog niet gezien. Daarom ben ik begonnen aan een inhaalslag. Deze Hellraiser kon dus absoluut niet ontbreken en terecht!

Dit is op en top horror zoals het hoort. De slechteriken en monsters zijn zo onheilspellend en goed ontworpen. Het verhaal vond ik ook best interessant en het naargeestige sfeertje was de volledige film aanwezig. Terecht een grote horrorklassieker en een schande dat ik deze nog niet eerder heb bekeken.

Jesus webbt!

Leuke en goeie horrorfilm.

Laatst devils due gekeken, dan is dit een verademing zeg. Goed gespeelt, en ik liet me verassen. Goede film.

Pijn en plezier in een cult klassieker. Best een merkwaardige. Het heeft alles in huis om het eens flink te laten donderen, maar veel verder dan een gepassioneerde freakshow komt Barker eigenlijk niet. Het zal wel iets te maken hebben met de toon die de film middels z'n cast aanslaat. Dat melodramatische ligt mij toch niet zo lekker. Met name Higgins heeft daar last van.

De keren dat dat werkt, is wanneer Pinhead flink aanzet en allerlei freaky onzin staat uit te kramen. Het geeft Barker wel wat ruimte om z'n verhaaltje uit te spelen. Daar is als geheel wel wat op aan te merken, maar de afzonderlijke elementen zijn smakelijk genoeg om daar niet moeilijk over te doen. Alhoewel, hij had nog wel wat verder mogen gaan met Julia en Frank.

Uiteindelijk moet Hellraiser het hoofdzakelijk hebben van zijn mutatie en wat het doosje zoal opent. Met effecten van toen als slijm, rubber, rode vloeistof en felle vonken. Daar gaat wel eens wat mis, maar dat geeft niet. Idem voor de Cenobites, meer maf (die tanden!) dan eng, maar het volstaat allemaal voor wat extravagante horrorpret. En dat is uiteraard ook wat waard.

Eerlijk gezegd was ik niet echt onder de indruk van deze film. De opening was erg spannend en bloederig, maar daarna ging de film bergafwaards. Het verhaal over de familie in het huis had veel potentie, maar vond ik niet heel goed uitgevoerd. Het verliep iets te traag, waardoor de film soms een beetje vervelend werd.

De effecten zijn uiteraard niet meer van deze tijd, maar in de jaren '80 zag dit er waarschijnlijk erg spectaculair uit. Het zou niet eerlijk zijn om de film te benadelen vanwege zijn effecten, alleen omdat deze gedateerd is.

Nu ik dat heb gezegd, sommige stukjes waren nog best eng, zoals de scénes met de haken (brrr!) en die met de Cenobites. Helaas was dat vooral alleen op het einde.

"Explorers... in the further regions of experience. Demons to some, angels to others."

En dan toch maar eens deze Britse horror-klassieker eens bekeken. Net als bij zoveel horror-films zijn de invloeden van het werk van H.P. Lovecraft ook hier zichtbaar. Wat dan wel uniek is is dat deze film niet alleen een beetje Lovecraftiaans is maar ook een beetje Gotisch (het meisje en de jongen overleven het namelijk wel en Frank word gestraft door de Cenobites).

Het acteerwerk was voor een horror-film ruim voldoende, al moet de film het natuurlijk niet bepaald van zijn drama hebben. Andrew Robinson en Clare Higgins waren wel redelijk en Ashley Laurence deed het goed in de hoofdrol. Doug Bradley, Nicholas Vince, Simon Bamford en Grace Kirby waren geweldig als de Cenobits, al had ik gehoopt dat er meer scènes met Pinhead in zouden zitten.

Het unieke aan Hellraiser is dat de film is geregisseerd door de auteur van het boek waar het op gebaseerd is. Clive Barker is namelijk niet alleen een goede horrorfilmmaker maar hij schijnt ook een erg goede schrijver van horror/fantasy te zijn. Ik heb het boek The Hellbound Heart nog nooit gelezen en kan het dus niet vergelijken maar volgens de recensies van het verhaal van het boek beter. Het verhaal van de film vond ik in ieder geval erg gaaf. Een mysterieuze kubus die de poorten opent naar de hel. Vooral de doorgangen naar een andere wereld waren erg Lovecraftiaans, de scène waar Kirtsy vlucht voor een monster met een vissen gezicht in een hal moest ik erg denken aan In the mouth of Madness, en natuurlijk lijkt de film een beetje op From Beyond (oud huis, vent opzoek naar vreemde bevredigringen).

De sfeer in deze film zit er in ieder geval goed in. Met name door de muziek van Christopher Young word de sfeer erg versterkt. Het grootschalige orkest geeft de film een erg mysterieus en spannend karakter. Ook de opnames stralen atmosfeer uit, de donkere plekken met rook. Aan de cinematografie mankeert niets.

De make-up en gore was ook erg sterk. De cenobites, het vissenmonster en Frank zagen er allemaal super uit. Het duurde wel 6 uur om Doug Bradley te veranderen in Pinhead. Die foute 80s rotoscoping effecten waren ook geniaal. Het bloed zag er ook goed uit op camera. Zeker voor het lage budget is het allemaal erg mooi gedaan, slechts $1,000,000.

Al met een ijzersterke en spannende horrorfilm met een erg prettige sfeer. Goede muziek en goede effecten. Het schijnt dat overal wel wat is geknipt uit deze film, alleen in Oostenrijk is een uncut versie in omloop. Ik had al het idee dat mijn versie was bewerkt, zo jammer. Een aanrader.

Mjammjammjam, dit is één van de ranzigere horrors Erg smakelijk allemaal hoor en het zag er ook wel redelijk uit en dan zeker die leipe Cenobites . Het verhaal zelf is niet bijster sterk en Kirsty, de heldin van het verhaal, maakt wel hele rare keuzes, maar soit. Dit is wel vermakelijke cult.

Goeie film waarin een man in het bezit komt van een doosje dat de poorten opent naar pijn en plezier. Een origineel verhaal waarbij de spanning goed wordt opgebouwd. Donker van toon (grenzend aan naargeestig). De make-up effecten zien er nog goed uit en er is dan ook genoeg gore hier.

Leuk filmpje, vond het best wel origineel. Er zit redelijk wat gore in. De acteerprestaties zijn matig tot goed. De effecten mochten er wel zijn, sommigen waren wat minder maar voor een bijna 30 jaar oude film ziet het er waarschijnlijk goed uit vooral de transformatie van Frank vond ik wel vrij netjes. De andere monsters hadden ook wel iets, niet dat ik ze echt creepy vond maar kan me voorstellen dat je serieus in je broek plast als je er eentje tegen het lijf loopt.. Ik heb me uitstekend vermaakt met deze film en zeker een must-see voor menig horror liefhebber.

Na A Nightmare on Elm Street nog maar eens een horrorklassieker geprobeerd.

Dat deze is stukken beter is, blijkt meteen al uit de muziek tijdens de opening. Erg sfeervol, maar vooral (harmonisch) erg sterk. Een voorbode voor de rest, want de soundtrack is één van de sterkere die ik ooit heb gehoord en zeker het grootste pluspunt van de film.

Het plot mag er ook wezen, wat er achter de box zit is erg intrigerend. Minpunt is het lange middenstuk met alle moorden. Dat had flink ingekort kunnen worden. Een ander minpunt zijn de effecten die echt hopeloos verouderd zijn. De gore en sommige creaturen zien eruit zoals in menig J-splatter film. Daar is het meestal niet al te serieus bedoeld en dan boeit het niet zo erg; hier daarentegen stoort het. Ook de licht en bliksem effecten zien er maar matig uit. Laatste minpunt is het acteerwerk, vooral de acteur die Frank speelt vond ik maar matig, maar ook over het algemeen is het acteerwerk niet al te sterk.

De film zweeft een beetje tussen 2,5* en 3*. Zodra Pinhead (die wel erg goed is vormgegeven) en de andere cenobites op driekwart van de film om de hoek komen kijken stijgt het pijl flink waardoor ik uiteindelijk toch op 3* uitkom.

Classic

Als kind heeft dit destijds behoorlijk veel indruk op me gemaakt.

De vleeshaken, Pinhead, skinless Frank, de broeierige sex setting op zolder en dat prachtige doosje.

Een hele donkere sfeer met verontrustende scènes maar waar je toch naar blijft kijken.

Ook bij herziening na tig jaar blijft het een sterke film die absoluut in mijn horror hall of fame hoort.

Schitterende poster ook.

Och, wat heb ik deze film toch al erg lang in mijn achterhoofd zitten en zeker na alle positieve verhalen is mijn interesse naar deze horror toch erg omhoog geschoten. Toen ik dan ook nog een Funko! poppetje kreeg in een maandelijkse horror doos wist ik het zeker: deze film moet ik zien en dat kwam natuurlijk het mooiste uit op een horror challenge hier binnen MovieMeter. Gisteren heb ik mijn kans gegrepen en deze, toch knap uitziende horror op de tv geflikkerd en lekker gekeken.

Wat mij opviel bij deze horror, en wat ik vaak wel bij horrors uit de jaren ’80 heb is dat ze een slechte sfeer overbrengen die me na loop van tijd uit mijn concentratie haalt en dat ik de films vaak oninteressant begint te vinden. Gelukkig is dit al niet bij andere horror klassiekers gebeurt (als een ‘Halloween’ of ‘A Nightmare on Elm Street’) en ook bij Hellraiser is dit niet het geval maar, wat ik wel bij me dacht en dat miste ik oprecht veel in deze film: waar bleef Pinhead met zijn aanhang? Dat duurde voor mij toch wel even net iets te lang en ook wist Clive Barker mij niet te overtuigen met een andere blik of scéne want de film raast maar door, geen Pinhead te bekennen.

Toch tegen het einde aan kwam er eindelijk eens een blik van Pinhead, hij begon zich eindelijk met de film te bemoeien en de film leefde weer, je wist gewoon dat hij gemist werd of beter gezegd: de film mistte iets. Wanneer Pinhead eindelijk een beetje actief begon te werden werd de film ook langzamerhand wat spannender en interessanter maar, niet weggenomen dat we dan nog maar twintig minuten te gaan hadden, we waren al bijna klaar met de film als voor mij het echte pit in de film kwam en er een schot in de zaak werd gestoken.

Clive Barker, een niet al te bekende regisseur weet hier met een ontzettend krap budget ($1.000.000) weet hier toch een erg fijne horror cult klassiek personage maar ook film neer te zetten die nog aardig levendig was en wat mij vooral opviel en ik ook erg aangenaam vond is dat de special effecten in deze film ontzettend fris eruit zagen. Waar Carpenter met (ook een knallende film) ‘ The Thing (1982) ‘ liet zien dat niet altijd de jaren ’80 special effecten er geweldig uit kunnen zien liet Barker hier het tegenovergestelde zien. Ja, toen Frank net uit de grond kwam zetten zag het er een beetje nep uit maar eenmaal gegroeid en in dat donkere hoekje zag de bloederige Frank er ontzettend goed uit en je kon merken dat daar ook wel erg veel tijd in gezeten heeft.

Het verhaal was erg leuk. We volgen in het begin Frank, die op een nogal spirituele wijze een doos weet te verkrijgen en deze later met een ritueel opent. Pinhead met zijn achterban kwam tevoorschijn en wouden Frank mee nemen naar de hell maar Frank wist te ontsnappen en bleef in het huis leven. Wanneer Julia met Larry besluiten om terug te gaan naar het ouderlijk huis voelt Julie zich niet fijn worden, ze krijgt flashbacks met Frank en je moet er maar langzaam achter komen dat Kirsty misschien hun dochter is of niet, want dat weet ik nu ook nog steeds niet zeker. Larry komt bebloed op zolder aan en Frank komt weer tot leven, hij moet bloed krijgen om zichzelf weer helemaal te genezen en een echte mens te worden. Hij laat Julia wat slachtoffers maken zodat hij hun leeg kan zuigen. Wanneer ze dan ook Larry vermoorden en Kristy komt er achter laat ze Pinhead, Frank weer afmaken (want Kristy heeft Pinhead opgeroepen dankzij de doos). Ze leid Frank terug naar Pinhead die hem ditmaal wel meeneemt naar de hel.

Allemaal best simpel maar stiekem erg leuk, toch niet mijn favoriete horror klassieker al blijft het gewoon een kick-ass film die veel leuke en nieuwe dingen weet te brengen wat mij ook echt wel aanstond. Ik ben klaar voor de volgende delen want, ik heb me niet verveeld met Hellraiser!

3.5*

1987 was een goed jaar voor horror. Jason en Leatherface hadden het jaar ervoor net nieuw leven ingeblazen gekregen en Freddy en Ash zaten op hun hoogtepunt. En toen was er ineens Hellraiser, het regiedebuut van schrijver Clive Barker, wiens carrière als een speer ging nadat Stephen King iets positiefs over hem zei. Ditmaal geen Amerikaanse boemannen met bijlen en messen, maar Britse horror met rondvliegende kettingen met weerhaken en - natuurlijk - de Cenobites.

Groot op de poster werd het personage van Doug Bradley (in de film heet hij simpelweg Lead Cenobite) afgebeeld, omdat de mensen van de marketing dachten dat hij het meest zou aanspreken. In de film zelf spelen de Cenobites maar een kleine bijrol, destijds tot groot ongenoegen van een jonge Chainsaw. In die tijd wilde ik gewoon 90 minuten lang Pinhead en zijn vrienden aan het werk zien. Hellraiser gaat echter om de driehoeksverhouding van Julia en de broers Frank en Larry. Larry is een saaie, burgerlijke oetlul en Frank is sexy, spannend en zoekt voortdurend de grenzen op. Zelfs zo ver dat hij in de hel belandt dankzij het mysterieuze puzzeldoosje - het échte gezicht van de Hellraiser franchise. Als Frank terugkeert moet blijken hoeveel Julia voor hun liefde over heeft.

Ondanks de weinig Cenobites; op het gebied van gore en smerigheid stelt Hellraiser niet teleur. Naast de gore, met haken die in vlees snijden, is de film ook op andere vlakken onsmakelijk; overal zien we maden, ongedierte en Britse mannen van middelbare leeftijd in hun tidy whities. De film is voor een laag budget gemaakt, maar sommige effecten zijn uitstekend gedaan. De wederopstanding van Frank is bijvoorbeeld een sterke sequentie en de make-up effecten - en het design - van de vier Cenobites is even tof als iconisch. Vooral Chatterer is een prachtige creatie, als je het mij vraagt. Maar daar tegenover staat de Engineer, een knullig monster, waarvan je letterlijk het karretje ziet waar hij mee naar voren wordt gereden. Sowieso is de Engineer een beetje een overbodig en suffe aanwezigheid, maar nog niet zo overbodig als Steve, het vriendje van Kirsty. Zelfs Kirsty is niet eens echt nodig voor het verhaal, laat staan haar droomsequenties en bijbaantje in een dierenwinkel.

Ondanks dat veel zaken de tand des tijds niet helemaal hebben doorstaan en zaken als het acteerwerk hier en daar vrij ondermaats zijn, Hellraiser heeft gelukkig een enorme charme. De sequenties met de vier Cenobites en alle one-liners die de twee sprekende Cenobites uitkramen zijn memorabel. Het script is daarnaast nog relatief simpel en rechtlijnig, zeker vergeleken met de overige films in de franchise. Geen van de vervolgen wist tot dusver de eerste Hellraiser te evenaren. Maar tegelijkertijd is zou de juiste persoon hier een prima remake van kunnen maken. Er valt immers ook genoeg te verbeteren.

Vooruit, 4 sterren.

“The box, you opened it, we came.”

De grootste kracht van Hellraiser is de fantastische sfeer die regisseur Clive Barker vanaf het begin weet te creëren. Onheilspellend, spannend en soms ook lekker bloederig, de make-up afdeling verdient alle prijzen voor hun fantastische werk. En de acteurs weten het ook allemaal goed te spelen, met Robinson, Laurence, Higgins, Chapman en Oliver Smith die allemaal meegaan in de gekte. Hellraiser straalt vakmanschap, originaliteit en liefde voor het horrorgenre uit, en zo zie ik het graag.

Wat is dit een heerlijke film!

Totaal niet verwacht, tot nu toe verreweg de beste nominatie van de horrordraft van nominaties die ik nog niet heb gezien. U96 heeft me hier toch een echt toppertje laten zien, er valt weinig op aan te merken aan deze film.

Deze behoorlijk grove en vieze film blinkt uit met zijn lekker vieze ontwerpen, zowel de "Cenobites" als de gore in het algemeen zien er behoorlijk lekker uit. Aan het begin had ik mijn twijfels aangezien ik er een hekel aan heb als karakters (in dit geval de moeder) zich als een stelletje malloten gedragen zonder dat er op magische wijze iets gemerkt wordt door de mensen eromheen.

Dit alles wordt meer dan goed gemaakt door de heerlijke horror die eigenlijk volop in beeld komt. Misschien zijn de bliksemschichten die van het doosje afkomen er wat knullig uit, de rest van de gore komt sterk en erg goed in beeld.

De aandacht in het tweede deel bleef er volop bij, Laurence is een schattige verschijning en Barker steelt de show als de enige echte "Pinhead". Elke scene met de Cenobites is een genot, de horror is top en je verveelt je nergens. Heerlijk filmpje dit, ben er erg enthousiast over.

Normaal zijn dit soort horrorfilmpjes niet direct mijn ding maar deze film vond ik toch veel beter dan ik had verwacht. Lekker sfeertje, de gore bleef gelukkig binnen de perken. Het verhaal blonk ook uit in originaliteit. En dan hebben we nog de zeer aantrekkelijke Kirsty. Ja, mooie dames doen het bij mij altijd goed in films.

Heb mij dus prima vermaakt met dit filmpje wat niet gezegd kan worden van het vervolg dat ik gelijk hierna heb bekeken. Dat vond ik net zoals zo vele sequels een enorme teleurstelling, het aanzien eigenlijk niet waard.

3,5*

Een film die nog lang bleef naspoken in mijn hoofd. En ik weet niet precies waarom. Er hangt gewoon een erg nare sfeer in dit gezinsdrama, verpakt als neogotische horror. Die demomen zijn natuurlijk vrij creepy, maar ook de link die gelegd wordt tussen de hang naar genot en verdoemenis is vrij onheilspellend.

De rol van Frank vind ik bijzonder bizar, vooral als de relatie ontstaat tussen hen. Dit gaat alle verbeelding te boven, dat een vrouw haar gezin in de steek laat voor een zombieachtig wezen. Het gemak waarmee zij dit lijkt te doen rijmt mooi met het de genotswensen van Frank, en de bijbehorende doem. Omdat de algehele setting zo alledaags is, komt de bijbehorende horror extra bizar over.

Ik krijg nog altijd een naar gevoel bij deze film als ik eraan denk. Daarnaast biedt de film genoeg verhaal en spanning om het musant te houden. Precies wat een goede horror moet doen.

4*

Hellraiser is toch zo'n film die je wel aan het hart gaat. Natuurlijk is de film volgens de 2019 standaard behoorlijk cheesy en gedateerd. Maar de algehele vibe, die sicke gedachtengang van de gekke stiefmoeder Julia en de Cenobites zijn gewoon heerlijk. Zij zorgen ervoor dat Hellraiser ook in 2019 nog steeds een gewaardeerde horrorklassieker is.

4,0*

Beter dan verwacht. Hellraiser heeft een wat vreemd, maar daardoor boeiend plot. Geen killer on the loose of gillende meiden hier. In plaats daarvan de langzame wederopstanding van Frank, die zo'n vuig leven leidde dat hij naar de hel is gegaan. Hoewel de film stelt dat het openen van de kubus dit deed, bevat de film wat hints dat er iets aardsers aan de hand was.

De film is niet persé spannend, meer fascinerend vies en smerig. De effecten en setdesign zijn gewoon cool om naar te kijken en de grootste rollen uit de film zijn simpelweg niet likeable. Een vreemde combinatie, maar het werkt.

Blijft ook voor mij een horrorklassieker. Als auteur was Barker toch meer hardcore dan Stephen King. Een man lost een kubuspuzzel op en opent de poort naar een dimensie van pijn en genot, maar vooral van pijn. Het is zijn minnares en schoonzuster die hem de kans biedt om te herrijzen uit de hel. Een verhaal over lust en het overschrijden van verboden grenzen. De cenobieten met de legendarische Pinhead voorop, zijn uiteraard de attractie van de film (al komen ze pas laat in de film aan bod), en de plastische special effects ogen nog steeds goed. Het is niet bepaald spannend te noemen, maar de visuele uitwerking is nog steeds overweldigend.

Wat een domme film zeg. Veel, veel onzin op een hoopje. Slecht acteerwerk en belabberde effecten. Die crew van Pinhead was niet om aan te gluren vooral dat dikke figuur met die zwarte zonnebril Toch nog 1,5 ster voor dat kostuum waar Frank in zat, moest me denken aan die clip van Robbie Williams - Rock DJ No way voor mij om andere delen er achteraan te gooien, deze was al pijnlijk genoeg...

Hellraiser

Deze klassieker heb ik nooit eerder gezien, maar toch maar eens aan begonnen en hij viel niet tegen. Natuurlijk rekening gehouden met het feit dat deze film gemaakt is in 1987 dus de special effects waren toen nog niet heel bijzonder. Toch zagen sommige scenes er best goed en creepy uit. Blij dat ik hem uiteindelijk toch heb meegepakt.

3 sterren.

Hellraiser is me een jaar of 14 geleden zeer tegengevallen, maar met de reboot die er nu is en die ik wil zien toch maar een kans op eerherstel gegeven. Mijn smaak is behoorlijk veranderd in die periode, dat weet ik wel. Gelukkig komt Hellraiser er nu veel beter vanaf, maar nog altijd zal dit geen franchise zijn waar ik warm van word. Het is een tof concept, maar zo low budget uitgewerkt dat het gewoon moeilijk echt goed te vinden valt. De praktische effecten zijn wel goed gedaan met bloed en vlees, maar de andere special effects zijn gewoon dramatisch. Het acteerniveau is al niet heel veel beter. Toch kijkt alles wel aardig weg.

Erger dan het net genoemde is dat ik het gewoon nooit boeiend of spannend vind worden en de film gaat ook redelijk als een nachtkaars uit. Pinhead is een horroricoon, maar had voor mij wel betere films verdiend. Toch heb ik er nu wel een voldoende voor over, vooral omdat men in die jaren nog echt originele horrortitels afleverde in de bioscopen. De horrorfilmwereld teert nu nog op de titels uit de jaren 70 en 80.

3* (was 1,5*)

horror wat voor een je word gewoon uit elkaar getrokken. dat is ooit een man overkomen deze zit nu in de hell hij werd aan een pal vast gemaakt waarna er van overal hakken naar hem toe vliegen die zich vastzetten in zijn lichaam en hem stuk voor stuk uit elkander trekken. puzzel o wat leuk maar deze puzzel box is niet gewoon want al de gene die het geheim willen ontdekken of het raadsel van de box die krijgen de schik van hun leven als er opeens 3 demonen verschijnen. you open the box

Een horrorklassieker uit de eighties. Het is erg lang geleden dat ik deze nog zag. Pinhead blijft een iconisch personage en is bekend van ver buiten de film hoewel zijn rol in de film nou niet zo spectaculair was. Visueel echter een geweldig karakter. Een film die pakweg The thing zeker niet overtreft, integendeel zelfs, maar zeker zijn plaats heeft binnen het specifieke horrorgenre uit de jaren 80.

Sommige scènes zagen er vrij goed uit, zeker de gecomposteerde Frank. En ook de creaturen uit de hel hebben wel iets. Maar niet alles heeft de tand des tijd goed doorstaan. Bij momenten toch wel wat gedateerd. En zeker het erg belabberde acteerwerk valt hier wel op. De dochter springt eruit, maar eigenlijk acteerde iedereen bloedirritant. Frank zat dan nog het beste in zijn, nouja, vel.

Ik had me wel iets meer voorgesteld van de hellewereld. Daar kwam eigenlijk weinig van in huis. Dat kubusje was de perfecte opening om meer te ontdekken en ook de openingsscène zou recht uit een scène van Jigsaw of Hostel kunnen komen. Eigenlijk ging het niet verder dan een hitsige milf die haar oude vriendje wou doen herleven. Al bij al toch maar een mager plot zo.

...there's nothing to be afraid of...

Wie mij 25 jaar geleden had gezegd dat ik ooit Hellraiser zou gaan kijken had ik drie weg voor gek verklaard. Nee, zoiets hoefde ik echt niet te zien. Maar tijden veranderen en samen met een verbredende filmsmaak kwam deze film met het al te iconische karakter Pinhead en dito filmposter op mijn pad terug via de kringloop. En dat werd kopen en kijken.

Het plot had bij aanvang geen verrassing voor me omdat ik lang geleden uit pure nieuwsgierigheid al eens had gelezen wat het gehele plot nu eigenlijk inhield. Toch is de horror in eerste instantie ver te zoeken en komt het geheel verrassend uit de hoek als gezinsdrama met de nodige lijken in de kast die omwille van het plot eerst onder de aandacht moeten komen. De terugkeer van Frank bevestigd dat het toch dat werkelijk om een horrorfilm gaat en doet dat met deze scène op even walgelijke als prima wijze. Knap gemaakt wat dat betreft. Het is de opmaat voor...ja wat eigenlijk...? Andermaal het gezin, Pinhead en zijn gevolg blijven nog steeds uit beeld. Iets wat ik op een gegeven toch wel anders verwacht had want zo goed wist ik het plot van Wikipedia ook niet meer.

Mager is tot op zekere hoogte het verhaal dat niet heel veel meer inhoud dan de samenwerking tussen Frank en Julia, op de achtergrond speelt Kristy die de zaak niet vertrouwt. Maar het verhaal is niet waar het om draait met Hellraiser, sfeer, mysterie en vooral de ijzersterke soundtrack zijn key in die zin en zijn goed verzorgd. Ook fraai het pak en de verandering van Frank iedere keer. Het horror gedeelte gaat richting het einde in een soort overdrive wanneer meer mensen blootgesteld worden aan de krachten van de puzzeldoos met verschillende verschijningen en het opdagen van Pinhead en zijn crew.

Met een aardige finale komt Hellraiser tot een einde waarna de film me zeker niet is tegengevallen, sfeertechnisch en qua muziek, maar de hardcore gruwel horror, sowieso met de slagzin dat pleasure and pain niet zoveel verschillen, die ik verwacht had bleef enigzins uit. Maar een slechte film is Hellraiser geen moment die op zijn manier boeit en interesseert.

Literaire horrormeester Clive Barkers regiedebuut is een verfilming van zijn boek ‘The Hellbound Heart’, dat hij schreef met de intentie om er een film van te maken en pas in boekvorm verscheen na de film. Larry [Andrew Robinson] betrekt met zijn vrouw Julia [Clare Higgins] het huis van zijn overleden broer Frank [Sean Chapman], niet weten dat Julia en Frank een affaire hadden. Maar na een huishoudelijk ongelukje ontdekt Julia dat Frank niet dood is en een manier heeft ontdekt waarmee hij kan ontsnappen aan de hel. Frank weet Julia te verleiden om hem te voorzien van voldoende mensenbloed om zijn lichaam volledig te herstellen. Naast Larry zijn er nog twee adders in het gras: Larry’s dochter Kirsty [Ashley Laurence], die haar stiefmoeder toch al niet uit kan staan, en de Cenobites aan wie Frank is ontsnapt. Een originele, macabere horrorfilm die niet bang is om logica te laten varen en de kijker te bestoken met een stortvloed aan gruwelijkheden. Het lage budget is af te zien aan enkele twijfelachtige effecten, maar de Cenobites zijn een onvergetelijke verschijning dankzij superieur werk van het makeup team van Sally Sutton en de elegante kostuums van Joanna Johnston. Sterk acteerwerk over de gehele linie, vooral van Robinson (in een dubbelrol) die enkele van de bekendste oneliners improviseerde. Doug Bradley werd een cultuuricoon als de leider van Cenobites, die later de naam ‘Pinhead’ kreeg. De naam zegt het al. Kreeg 9 (!) vervolgen, te beginnen met Hellbound: Hellraiser II.

Met Halloween in het vooruitzicht had ik nog eens zin om mij aan een horrorklassieker te wagen die ik nog niet gezien had en kwam bij deze Hellraiser terecht. Hoewel ik deze film nog niet gezien had, is het personage Pinhead een erg bekend figuur en des te jammer dat zijn screentime en die van de andere cenobites redelijk beperkt is.

Het grootste deel van de film concentreert zich op de heropstanding van Frank (de scène waarin hij uit de vloer komt gekropen is geniaal), waarbij Julia hem moet voorzien van mannelijke slachtoffers. Dit gedeelte van de film had van mij ingekort mogen worden, want het boet wat in aan de spanningsboog. Het is pas vanaf het moment dat Kirsty in aanraking komt met de box en de cenobites op het voorplan komen, dat de film echt op gang komt. Verder is het acteerwerk redelijk pover, zeker de vader doet het erg slecht, maar in horrorfilms stoort me dit nauwelijks.

Ben hier toch wat op mijn honger blijven zitten bij deze horrorklassieker.

2.5*

Sinds lange tijd gisteravond gekeken. Viel me niet tegen, zoals ze al een beetje in de making of zeggen: het is meer dan horror alleen. Het is niet alleen maar bloed of alleen maar zombies. Het verhaal is onderhouden en origineel. Jammer dat er zoveel delen daarna zijn gekomen die steeds slechter werden.

Jesus wept

Aangezien ik onlangs de nieuwe Turbine 4K Steelbook van Hellraiser 2022 heb ontvangen was het een mooie gelegenheid om de films weer opnieuw te zien. Herzien op 4K van Arrow met Dolby Vision uit de Chatterer Boxset.

Regiedebuut van horrorauteur Clive Barker, die zijn eigen verhaal ‘’The Hellbound Heart’’ op gruwelijke wijze visueel leven inblaast. Het hele concept met de puzzelbox die een poort naar de hel opent heeft mij altijd gefascineerd. Lugubere horrorfilm waar de spanningsopbouw zorgvoldig wordt opgebouwd en het verhaal op de juiste tempo wordt verteld. Daarbij bevat de film de juiste dosering van expliciete en ranzige scenes en is zowel thematisch als visueel angstaanjagend. Het duurt even voordat de Cenobites hun entrée maken, maar eenmaal daar aanbelandt krijgen we een legendarisch stukje cinema voorgeschoteld. De muren die uit elkaar schuiven, de belichting in combinatie met de rook waar de vleesgeworden belichaming van Pinhead (Doug Bradley) de jonge Ashley Laurence in haar filmdebuut de stuipen op het lijf jaagd. Explorers, in the further regions of experience. Demons to some, angels to others.

Goed acteerwerk van de hele cast, waar vooral Clare Higgins opviel in de brute scenes waar ze mannen mee naar huis lokt. De vakkundige special make-up effects werden verzorgd door Bob Keen en de van top tot teen gevilde Frank (Sean Chapman) blijven een prachtig stukje practical effects. Enige minpuntje wat ik kan bedenken is het ietswat knullige einde met het ‘’gevecht’’ tegen de Cenobites.

Een visuele nachtmerrie ondersteunt door de sterke soundtrack van Christopher Young.