A Nightmare on Elm Street (1984)

Ik ben maar eens begonnen aan de herzieningen van de Nightmare reeks. Alle delen eens opnieuw bekijken had ik gewoon eens zin in.

De originele Nightmare film van Craven blijft toch wel een topper in zijn genre. Een leuk verhaaltje, wat leuke moorder en natuurlijk een erg goede bad guy. Die hebben ze zeker gevonden in Fredy Krueger, fantastisch gespeeld door Englund. In deze Nightmare speelt hij het nog serieus, maar toch wel met die humor wat hem nog angstaanjagender maakt. Hij hangt hier echter nog niet de clown uit zoals hij dat wel een beetje doet in de latere delen.

Qua sfeer is het erg goed. De film kent een lekker tempo en de muziek draagt erg veel bij aan het creëeren van die sfeer. Hoewel het draait om Krueger, is hij nog niet het hoofdpersonage uit de film, en draait het meer om Nancy en haar vrienden, die moeten overleven door wakker te blijven. De mix tussen dromen en realiteit is erg goed gedaan. Soms weet je zelf niet of ze nu aan het dromen zijn of wakker zijn. Dit maakt Nightmare on Elmstreet zeker een van de spannendste delen uit de reeks.

Naast de spanning is de gore ook goed vertegenwoordigd. Komen toch wel een aantal moorden voorbij waarbij het bloed rijkelijk vloeit. Meest memorabele moord voor mij is toch wel de dood van Depp als hij het bed wordt ingezogen.

Nog steeds een erg goede horror.

Ook deze mocht ik gewoon niet missen en ga, naast Friday the 13th, ook maar alle delen van NMOES in huis halen. Heb het nu wel lang genoeg uitgesteld. En deel 1 van de NMOES (NightMare On Elm Street welteverstaan) was zeker wel te pruimen. Het is gewoon weer een typische jaren 80 concept, dit maal over een psycho die je tegenkomt in je droom. Het kan der maar een zijn: de beruchte Freddy Krueger. Die ook schitterend is neergezet door Robert Englund. De 4 hoofdpersonen (en dan met name die twee sexy dames) zijn ook erg goed, met name Johnny Depp in zijn allereerste rol en het verhaal weet toch ook wel spannend te blijven om het feit dat er ook nog een hele crime scene achterhangt en dat Rod Lane de schuld krijgt van de gruwelijke moord op zijn vriendin en natuurlijk de plot opzich, hoe die griezelige Krueger je in je nek heigd. En natuurlijk de waarheid en verleden van Krueger. Het einde vond ik ook erg mooi, Het was maar een droom, of toch niet...

Tja, verder.... gewoon weer een erg leuke vermakelijke jaren 80 film.

4,0*

De bluraybox gekocht, heer erg blij mee, kan ik ze allemaal een keer zien in HD

De allereerste dan. Om eerlijk te zijn vind ik het acteerwerk echt te zwak. De moorden zijn wel orgineel, de moord op Tina vind ik nog steeds heel bruut en het bloed dat uit het bed spuit is ook nog steeds heel mooi gedaan

Maar voor de rest voelt dit meer als een kennismaking dan een hele film. Toen het eindigde had ik pas: Lekker, nu beginnen we. En toen was hij dus afgelopen...

Niet te min toch wel 3,5* waard. Voldoende omdat het een bijzonder orgineel verhaal heeft (toen die tijd in ieder geval) en nog een halfje voor de brute moorden.

Afgelopen vrijdag de dvd box met alle 'nightmare on elm street' films in huis gehaald. Ik had er nog nooit één gezien en heb 's avonds dan ook direct de eerste film er maar eens in gegooid.

Erg sterke horrorfilm met een heel goed concept. Een zieke psychopaat die aan het killen slaat als je slaapt brrr..
Voor een lowbudget film zitten er hele goede en vooral angstaanjagende scènes in. Bijvoorbeeld Freddy in het behang of de dood van Johnny Depp.
Acteerprestaties waren niet slecht met als uitblinkers John Saxon en natuurlijk Robert Englund.
Wat ook erg meehelpt is de enorm sterke soundtrack, hele beklemmende sfeer.

Een klassieker!

4*

In de tussentijd vallen het lage budget en het bij vlagen erg matige acteerwerk toch behoorlijk op, maar feit blijft wel dat Wes Craven met deze film horror een compleet nieuw leven inblies. Jason Voorhees en Michael Myers zijn erg saaie figuren in vergelijking met andere iconen als Pinhead en vooral Freddy Krueger. Misschien niet het meest angstaanjagende filmmonster, maar hij is wel heerlijk sadistisch, gaaf vormgegeven en heeft capaciteiten die hem vele malen gaver maken dan die rondzwalkende reuzen uit de Halloween en Friday 13th reeksen. Als de messen aan zijn hand nu het enige waren waarmee hij mensen af zou maken, dan zou ik nog wat te zeuren hebben, maar de droom als zijn werkgebied (en de dingen die hij daar binnen kan doen) zorgen er tenminste voor dat we van alles kunnen verwachten.

Zoals ik al eerder zij acteert de cast bij vlagen erg slecht, maar Heather Langenkamp en Johnny Depp slagen er alsnog in om realistisch over te komen als normale tieners. Helemaal Langenkamp is fantastisch gecast: Craven zegt zelf in de documentaire al dat hij een echt meisje wilde hebben in plaats van een Hollywood tutje en dat is precies waar hij in geslaagd is. Niet te mooi, maar wel aandoenlijk en ze acteert al helemaal niet als een volwassene die tienerteksten moet oprakelen, maar praat gewoon als iemand van 17. Het is vooral die onschuld die langzaam overslaat naar vastberadenheid om actie te ondernemen, die haar personage zo intrigerend maken.

Verder is er niet bijzonder veel gore, maar wel een hoop sfeervolle scenes die ondersteund door de mooie soundtrack altijd op mijn netvlies zullen blijven staan. De achtervolgingen in de boilerroom, de mistige shots van Elm Street en vooral de weergave van het betraliede huis zijn prachtig. Tegelijkertijd absoluut kitscherig, maar zolang dit voor mij ook gepaard gaat met een flinke dosis jeugdsentiment, maakt het me allemaal niet bijster veel uit.

A Nightmare On Elm Street is verre van de perfecte horrorfilm, maar het intrigeert allemaal nog steeds behoorlijk en laat duidelijk zien dat sfeer en een goed script belangrijker zijn dan een gorefestijn. Jammer alleen van het einde wat ze in de film hebben gebruikt, Wes Craven geeft zelf ook toe dat hij er niet blij mee is. Zonder dit was de film toch net een stukje beter geweest.

Erg leuk.

Horror is een genre dat altijd erg leuk is om naar te kijken. Nightmare on elm street is een klassieker die ik nog nooit gezien had en gisteravond maar eens de kans heb gegeven. Ondanks dat het hier en daar wat gedateerd aandoet is hij me zeker niet tegen gevallen.

Sfeer, dat is waar oudere horrorfilms het van moeten hebben. Visueel is het zonder ook maar één uitzondering allemaal erg verouderd. Die sfeer was erg goed aanwezig. De openingsscène is al meteen erg sterk. Ondersteund door een goede onheilspellende soundtrack loop je mee door de droom van het hoofdpersonage. De soundtrack geeft de film echt een mooi zetje mee. Alhoewel het nergens echt spannend wordt is er wel de hele tijd een onheilspellend spannend sfeertje. Erg knap voor een film die al zeker 25 jaar verouderd is.

Nachtmerries zijn mooi om een horrorfilm over te maken. In de echte wereld zit je altijd aan bepaalde realiteitsgrenzen vast alleen in dromen vallen die allemaal weg omdat het slechts de gedachtes van de hoofdpersoon zijn. Je komt dan tot bijvoorbeeld een ''kauwgomtrap'' of een Krueger die zichzelf snijdt met een grote lach op zijn gezicht.

Acteerwerk was zwak. Ondanks dat ik nog steeds geen echt fan ben van Depp blijkt hier wel dat hij van ver heeft moeten komen.

Goede horrorfilm alleen niet eng te noemen.

3.5*

Buiten dat het hele idee briljant bedacht is met het gegeven dat er een gruwelijke uitziende man met messen als vingers je in nachtmerries gruwlijk afslacht. Kan ik helaas niet ontkennen dat vadertje tijd deze film juist weer heeft afgeslacht,want de film ziet er nu anno 2012 behoorlijk cheesy uit (hoe jammer ik het ook vind).

Opzich zitten de ''dromen'' er behoorlijk creepy en op de een of andere manier ook behoorlijk claustrofobisch inelkaar, wat jouw als kijker een naargeestige sfeer meegeeft,maar zodra Freddy in beeld komt krijgt dit allemaal een komische noot en zeker als de special effects hun opwachting gaan maken komt het behoorlijk guilty over. Dan kan je eigenlijk niet meer over een spannende/horror film spreken alles ten spijt. Want de dromen zitten echt tof en creatief inelkaar (Eat that Inception). Ondanks dat de kills ook behoorlijk zijn toegetakelt door vadertje tijd.

Ondanks deze valse start van Freddy ga ik toch aan de vervolg delen beginnen,want met het gegeven van moorden in dromen kan je zoveel meer mee dan een gemiddelde hack en slacht film. Ik hoop ook dat de vervolg films meer gebruik gaan maken van een surrealistische sfeertje,want in dit deel hebben ze iets te opzichtig gebruik gemaakt van slapende mensen (close-up op slapende man/vrouw volgende scene is droom) is een weinig subtiel gegeven.

Van Krug tot Krueger dus. Met al die jolige vervolgen in m'n herinnering had ik op iets meer Freddy en iets meer afvalrace gerekend, maar dat valt deze geboorte niet aan te rekenen. Verder staat het nog als een huis in Elm Street. Dankzij een formule die droom aan werkelijkheid koppelt en van slaap een onafwendbaar gevaar maakt, maar natuurlijk ook vanwege de ongenaakbare belichaming daarvan.

Iconisch uiteraard, sterk geïntroduceerd, geweldig uitgedost, voorzien van sadistische geintjes met prikkelende plaagstoten en inventieve moorden. De daverende soundtrack (die verrassend genoeg nog eens extra goed wordt als Nancy en Glen op pad gaan) en het creepy kinderliedje is een feest der herkenning. Uit nostalgisch oogpunt een warm bad. Al is die uitdrukking hier enigszins misleidend..

Slecht.

Veel had ik niet verwacht, een generatiegenoot als Halloween vind ik ook geen meesterwerk. Maar die film is nog goed te pruimen. A Nightmare On Elm Street is vooral tenenkrommend, in zowat elk opzicht.

De film duurt ochottekes anderhalf uur, maar zelfs dat blijkt te lang. Het enige wat ik een dag of vier na het kijken nog een beetje de moeite vind is Freddy Krueger, omdat die grappig is.

Een groot deel van het probleem ligt aan de cast. Ik ben iemand die veel verlangt van acteurs, maar dat gaat voor dit genre absoluut niet op. Maar zelfs dan nog is dit te slecht om waar te zijn, vooral hoofdrolspeelster Heather Langenkamp is beschamend slecht.

Robert Englund zet nog wel een degelijke psycho neer en ook Johnny Depp in een klein rolletje is leuk.

Wes Craven - nochtans verantwoordelijk voor Scream, één van de betere films uit het genre - zorgt voor een handvol shots vol foute eightiessfeer, maar had als regisseur veel meer uit z'n acteurs moeten halen. Voorts doet hij weinig mis (maar ook weinig goed): bloedfontuinen zijn niet bepaald aan mij besteed, maar Freddy Krueger heeft zijn momenten en dat is toch ook niet onbelangrijk.

1,5

In een erg grijs verleden heb ik deze horror-klassieker ooit eens gezien, maar dan gaan we misschien wel twintig jaar terug in de tijd. Het werd kortom de hoogste tijd om deze nog eens een keer te bekijken, want ik kon mij er eerlijk gezegd maar zeer weinig van herinneren.

Het is wel een leuk filmpje moet ik zeggen. Niet bijzonder goed, hier en daar wel wat gedateerd, maar zeker vermakelijk. De grote kracht van A Nightmare on Elmstreet is natuurlijk de casting van Robert Englund als Freddy Krueger. Die stem van hem is erg creepy en past perfect bij het personage dat hij hier neerzet. Ook niet zo heel verwonderlijk dat Freddy daardoor zo’n icoon is geworden. Vooral zijn lach is onheilspellend. Maar los daarvan is de film zelf niet zo heel spannend. Dat komt ook doordat Freddy’s manier van bewegen en rennen er vaak nogal clownesk uitziet. Ook het acteerwerk is niet al te best, maar dat neem ik in dit soort films vaak nog wel voor lief.

De soundtrack is wel grappig, beetje fout en typisch jaren tachtig ook. Verder zitten er nog een paar leuke moorden in en voordat ik er erg in had, waren de anderhalf uur alweer om. Misschien dat ik er mij nog wel toe aan zet om aan de vervolgen te beginnen. Dit viel op zich niet tegen, ondanks dat het niet super hoogstaand was. Een beetje fout kan namelijk ook best leuk zijn.

3,0*

Superieure 'eighties' horror die nog steeds verrassend spannend is en me nu eigenlijk nog beter bevalt dan destijds.Het concept is natuurlijk erg goed uitgedacht en wordt ijzingwekkend gestalte gegeven door Robert Englund in de vorm van Fred Krueger.Al moet ik er wel bij zeggen dat ik Ronee Blakley als de moeder tegenwoordig nog enger vind.Langenkamp acteert niet geweldig maar past wel goed in de film die met de aankomende ster Depp en ook nog Saxon een prima cast bevat voor een horrorfilm.Van een nog hoger niveau zijn de regie en scenario (beide van Wes Craven) en de muziek van Charles Bernstein,het zijn dan ook de laatste drie elementen die A Nightmare on Elmstreet maken tot wat hij vandaag de dag is; een onvervalste Horror/Slasher klassieker....................Wel een erg lelijke poster hierboven die blauwe was veel mooier.

Vreemd dat horrorklassiekers mij altijd ietwat teleurstellen.

Het grootste minpunt vond ik de belachelijke acteerprestaties. Precies of ik was naar een schoolvoorstelling gaan kijken. De film wordt nergens echt griezelig omdat Freddy te snel, duidelijk in beeld komt. Hierdoor mist de film wat mysterie. Ook is Freddy te 'grappig' om echt eng te zijn, wat natuurlijk nooit goed is voor een horror.

Wat ik wel goed vond, was het uitgangspunt. Ik vind het een goed concept dat prima wordt uitgewerkt. Onmiskenbaar een klassieker in het horrorgenre, maar helaas niet wat ik ervan verwacht had.

"One, two, Freddy's coming for you. / Three, four, better lock your door. / Five, six, grab your crucifix. / Seven, eight, gonna stay up late. / Nine, ten, never sleep again."

Dan eindelijk eens de klassieker die New Line Cinema van de ondergang gered heeft eens gekeken.

Het acteerwerk is te doen. Heather Langenkamp is een aardige hoofdpersoon. Robert Englund is erg gaaf als Freddy Krueger. Het duurde 3 uur om Englund helemaal in Freddy te veranderen, de make-up ziet er dan ook geweldig uit en die handschoen blijft gaaf (in het begin van de film zien we ook mooi hoe hij die maakt).

Het verhaal is goed. Het concept is heel erg veelbelovend en het had voor het zelfde geld een Stephen King kunnen zijn. Het script is alleen hier en daar een beetje rommelig. Het tempo van de film had wat langzamer gemogen, dan waren veel aspecten beter aan het licht gekomen.

De muziek van Charles Bernstein is op zichzelf zo slecht nog niet. Bij de openingstitels werkt de muziek ook best goed en ik vind een 80s muziek met synthesizers meestal helemaal niet slecht maar bij een overgroot deel van de film verpest de muziek de spanning. Vooral in de scènes waar Freddy zijn slachtoffers achterna zit is de muziek eerlijk lachwekkend dan beangstigend. Het vervelendste zijn de elektronische "geluidseffecten" die in de soundtrack zitten, verpesten bijna alle schrikmomenten.

Wat de film uiteindelijk weet te redden zijn de super gave effecten. Heerlijk die tijd dat we nog geen slechte CGI hadden en zelfs de low-budget producties erg gave realistische effecten konden hebben. Hoe Freddy met zijn gezicht door de muur komt, zijn vingers afhakt, de slachtingen et cetera et cetera, het ziet er allemaal super gaaf uit. De $1,800,000 (De film bracht ruim $26,000,000 op alleen al in de VS) van het budget zaten waarschijnlijk grotendeels in de effecten. Ook de make up en het bloed (voor de film is meer dan 500 gallons nep-bloed gebruikt) zagen er erg gaaf uit.

Goede sfeer en een goed plot met erg gave effecten geven een erg gave horrorfilm. Met een andere, wat subtielere soundtrack, was hij waarschijnlijk veel enger en veel beter geweest. Maar zo is het ook nog een erg vermakelijke film. De A Nightmare on Elm Street-films hebben allemaal erg gave horrorposters, beetje cheesy maar dat heeft wel wat, alles beter dan dat slechte gephotoshop van tegenwoordig. Zal de (nogal uitgemolken) vervolgen ook eens bekijken.

One, two, Freddy's coming for you.
Three, four, Better lock your door
Five, six, grab a crucifix.

Deze week is de bedenker van oa Scream en deze legendarische A Nightmare On Elm Street overleden. Wes Craven was een horrorgrootheid en zijn werk zal gelukkig voort blijven leven onder de talloze horrorfans. Het heeft mij er ieder geval toe aan gezet om zijn bekendste titel nog eens opnieuw te kijken.

En zo tijdens het kijken vroeg ik me af waarom ik eigenlijk slechts 3,5* als score de vorige keer had gegeven, want ANOES is eigenlijk een bijna perfecte horrorfilm, uit een tijdperk waar gelukkig veel meer toe werd gelaten. De film is bij vlagen hard en bloederig, in een heerlijk weird sfeertje. We maken hier kennis met horroricoon Freddy Krueger, de kindermoordenaar die tieners in hun dromen stalkt en vermoord. Fantastisch personage, gespeeld door een prima Robert Englund. Freddy is niet te vervangen door een andere acteur, iets wat we enkele jaren terug zagen in de matige remake A Nightmare on Elm Street (2010).

Deze eerste Nightmare film doet ieder geval alles goed. Je zit als kijker al snel in het verhaal, Krueger is al vlot aanwezig en er zitten heel wat memorabele scenes in. De bloedfontein in de slaapkamer is misschien wel de bekendste, maar er zijn er veel. De effecten zien er ook goed uit, net als het verbrandde gezicht van Krueger. Wel jammer dat het acteerwerk lang niet van iedereen even goed is en het slot met Krueger in de echte wereld had ook wel beter gekund, want ik kreeg een beetje een Home Alone gevoel bij het feit dat hij door al die huis tuin en keukenapparaten werd verslagen. Al was een brandende Krueger op de trap wel weer cool.

Ik ben blij dat ik deze film weer eens heb opgezet. Vermoedelijk het beste wat Craven heeft gemaakt en sowieso 1 van de leukste films. Een horrorwereld zonder Freddy Krueger was toch heel wat saaier geweest.

4,5* (was 3,5*)

Seven, eight, Gonna stay up late.
Nine, ten, Never sleep again....

Herzien op blu-ray. Een onverwoestbare klassieker binnen het horrorgenre, zo kunnen we inmiddels rustig stellen. Bij release vond ik dit destijds he-le-maal geweldig, maar ook nu nog is de film zeer genietbaar en doeltreffend. De vele vervolgen en de lauwe remake hebben enigszins afbreuk gedaan aan de impact, maar met terugwerkende kracht valt op hoe geniaal regisseur Wes Craven hier te werk is gegaan. Het spaarzame maar effectieve script, het sfeervolle camerawerk, de creepy score en natuurlijk de geniale casting van Robert Englund als Freddy Krueger; eigenlijk is alles eersteklas.

Het begon allemaal met Halloween (1978). Vervolgens kregen we Friday the 13th (1980), en Wes Craven kwam in 1984 met deze klassieker. Al deze drie films hebben de volgende dingen gemeen: Boogeyman, uitgemolken sequels en remakes.

Craven baseerde zijn film op het zogenaamde "Sudden unexpected death syndrome." Tevens was de film losjes gebaseerd op een waargebeurd verhaal over soldaten uit Cambodia, die in hun slaap onder mysterieuze omstandigheden overleden. Craven schreef het script in 1981, maar geen enkele studio toonde interesse. Pas na 3 jaar tijd besloot New Line Cinema om dit op te pakken. Na het matig ontvangen Alone in the Dark (1982), stond de studio op de rand van de afgrond. Het succes van " A Nightmare on Elm Street " heeft een belangrijk aandeel gehad in het voortbestaan. De film werd binnen 30 dagen tijd opgenomen, en de productiekosten lagen rond de 1,8 miljoen dollar. De beroemde handschoen met messen werden zowel een uniek als goedkoop wapen.

Het personage Freddy Krueger moest er angstaanjagend uitzien. Craven liet zijn fantasie de vrije loop, maar werd gedwongen zijn ideeën te beperken. Hij overwoog om een stuntman de rol van Freddy Krueger te laten vertolken, maar realiseerde zich achteraf dat het beter was om een acteur te nemen. Deze ging oorspronkelijk naar David Warner. Wegens andere verplichtingen moest hij noodgedwongen afhaken, en Robert Englund nam zijn plek in. Englund zat ruim 3 uur lang in de visagie stoel, en sneed zich aan de vlijmscherpe messen van zijn handschoen. De rol van Nancy Thompson ging naar actrice Heather Langenkamp. Zij liet tijdens de audities actrices zoals Jennifer Grey, Demi Moore, Courteney Cox en Tracey Gold achter zich liggen. Persoonlijk ervaart ze deze film als haar grote favoriet waarin ze heeft geacteerd. Acteurs John Cusack, Brad Pitt, Kiefer Sutherland, Nicolas Cage en C. Thomas Howell kwamen in aanmerking voor de rol van Glen Lantz. Ook Charlie Sheen toonde interesse, maar vroeg hiervoor veel te veel geld. Nieuwkomer Johnny Depp was de gelukkige. Hij maakte met deze film zijn debuut, en zou een grote filmcarrière tegemoet zien. Vooral de dochter van Craven was onder de indruk om zijn uitstraling.

Het was nooit de doelstelling van Craven geweest om er een open einde van te maken.Er werden maar liefst 4 versies geschreven m.b.t. het einde van de film. Craven's versie zou een gesloten versie worden, waarbij het hoofdpersonage Nancy alle gebeurtenissen had gedroomd. Robert Shaye wilde een open einde. Hoewel Craven zich hierin niet kon vinden, werd de uiteindelijke versie een open einde. Hier heeft men vervolgens flink op doorgeborduurd. In 2010 verscheen de matig ontvangen remake A Nightmare on Elm Street (2010). In tegenstelling tot de originele versie, wordt Freddy in de remake verbrand wegens het seksueel misbruiken van kinderen. In 2003 werden de twee rivalen Jason Voorhees en Freddy Krueger tegenover elkaar gezet in Freddy vs. Jason (2003).

Dit 1e deel blijft uiteraard de beste. Ruim 500 liter nepbloed en een verbrande boogeyman, is ongetwijfeld het grootste succes geweest in Craven's carrière. In 1985 won hij de Critics Award tijdens het Avoriaz Fantastic Film Festival. Ook Heather Langenkamp won een prijs. Daarnaast was de film nog goed genoeg voor 3 nominaties. Jammer dat ook deze horrorfilm nooit heeft kunnen ontsnappen aan uitgemolken sequels en een schaamteloze remake.

3,5 *

Aardige horrorklassieker moet het vooral hebben van creativiteit en Robert Englund, al moet ik zeggen dat ik de soundtrack ook tof vond, die 80s electronica werkt toch wel sfeerverhogend.

De film is niet echt eng meer (vroeger was dat wel anders), en de schrikeffecten ogen wat cheap (Freddy staat opeens achter het bange meisje, dat werk) - maar er zitten toch wel een paar mooie scenes in. Niet zozeer de achtervolgingsscenes, als Freddy rent ziet hij er een beetje uit als een manke Ork, maar de eerste kill en het einde van Johnny Depp waren memorabel.

Ik ben geen enorme fan van slasher-films maar in zijn genre is dit wel een van de betere.

Tja, horror is over het algemeen niet echt aan mij besteed. Vroeger alleen de Evil Dead trilogie, The Texas Chain Saw Massacre, I Know What You Did Last Summer, Saw, Braindead en Scream 1,2 & 3 gezien. De formule bij de meeste films is duidelijk: de slachtoffers zijn tieners, veel suspense, waarbij je steeds wacht op het schrikmoment en ook elke keer schrikt puur vanwege de montage en de geluidseffecten. Het voelt als makkelijk scoren aan. Uitzonderingen zijn Saw waarbij het vooral om het sadisme draait, en Braindead en Evil Dead 3, waarbij het meer om de humor gaat.

Dit geldt als een horrorklassieker, dus ook maar eens opgezet. Blijkbaar speelde Johnny Depp zelfs een rol, al moet ik bekennen dat ik hem niet had herkend. De film is van dezelfde regisseur als de Scream films, en dus in hetzelfde straatje. Met een extra nadeel dat het behoorlijk verouderd is ten opzichte van die Scream films: de soundtrack klinkt oubollig jaren 80, sommige effecten zoals de lange armen van dhr. Krueger zien er niet uit. Het acteerwerk is over het algemeen ook vrij zwak. Het enige wat ik wel wat vond hebben was de openingsscène met het meisje in het witte nachtgewaad, wat wel wat surreëels had. 1*.

Nancy [Heather Langenkamp] heeft regelmatig nachtmerries waarin een gruwelijk verbrande man [Robert Englund] met een zelfgemaakte handschoen met messen haar de stuipen op het lijf jaagt. Haar beste vriendin Tina [Amanda Wyss] blijkt soortgelijke nachtmerries te hebben die haar zo bang maken dat ze Nancy en haar vriendje Glen [Johnny Depp in zijn acteerdebuut] vraagt of ze bij haar blijven overnachten. Wanneer Tina en haar vriendje Rod [Nick Corri] kort na een vrijpartij die nacht opeens beginnen te krijsen, breken Nancy en Glen de deur open en treffen Tina’s zwaar verminkte lichaam aan. De politie verdenkt uiteraard Rod, die uit paniek is gevlucht, maar Nancy kan dit niet geloven en is ervan overtuigd dat Tina in haar droom is vermoord door de man die ook Nancy’s nachtrust verstoort. Aangezien haar alcoholische moeder [Ronee Blakley] en haar vader [John Saxon], de inspecteur die het onderzoek naar Tina’s dood leidt, nemen haar serieus. Nancy besluit met de hulp van Glen zelf de confrontatie aan te gaan met Freddy Krueger.

“A Nightmare on Elm Street” was in vele opzichten anders dan de meeste horrorfilms van die tijd. Ten eerste valt op dat drie van de vier jongeren opgegroeid zijn met ouders die gescheiden zijn. Nancy blijkt totaal niet te kunnen rekenen op de steun van haar ouders en staat er dus alleen voor. Het is in dit verband interessant om te vermelden dat Heather Langenkamp erg veel fanmail kreeg van meisjes die in Nancy een rolmodel hadden gevonden, omdat ze zich niet klein laat krijgen door haar angsten en ondanks het gebrek aan steun de confrontatie durft aan te gaan. Nancy is een intelligente, eigenzinnige jonge vrouw zoals je die destijds zelden tegen kwam in films, laat staat in horrorfilms! Het gebrek aan budget en tijd betekende dat de innovatieve special effects werkelijk voor een appel en een ei zijn gemaakt. Een schoolvoorbeeld van hoe je met weinig middelen uitstekende effecten kunt maken.

Alle betrokken erkennen echter dat Robert Englund de absolute ster van deze film is. Wes Craven was aanvankelijk niet van plan om Freddy te laten spreken, maar de klassiek getrainde Englund was laaiend enthousiast over de rol en wanneer hij zichzelf voor het eerst in make-up zag ging hij los. Hij schudde de one-liners zo gemakkelijk uit zijn mouw, dat Craven ze er allemaal in liet. Hoe anders zou de film zijn geweest zonder quotes als “I’m your boyfriend now, Nancy!” en “No running in the hallway!” Englund liet zich verder inspireren door Klaus Kinski’s vertolking als Dracula in “Nosferatu: Phantom der Nacht” en James Cagney, de acteur die vooral beroemd is in schurkenrollen in “Scarface” en “White Heat”.

Blijkbaar heb ik ooit deze Wes Craven horror al wel eens gezien, aangezien ik er al op gestemd heb. Ik kan me echt niks van deze hele film herinneren, waarschijnlijk een valse stem. Maar dan toch, nu ik gisteravond deze film heb gezien heb ik puur genoten van deze horror klassieker, wat een toffe film vond ik dit. Je hebt natuurlijk drie klassiekers in mijn ogen, horrorfiguren die in mijn jeugd vooral ‘eng’ waren en dat zijn Michael Meyers, Freddie Krueger en Jason Voorhees. Mijn engste nachtmerrie, horrofiguur is altijd al Freddie Krueger geweest, waarom? Dat weet ik totaal niet meer maar voor mij was hij wel het angstaanjagends van de drie. Ik weet nog wel donders goed dat een maatje van mij destijds een echte handschoen had gemaakt met ook van zulke messen er op zoals Freddie Krueger hem ook had, och wat waren wij verliefd op dit personage.

Ik moet zeggen dat ik Heather Langenkamp een beetje irritant vond, vooral een irritante personage. De rest deed het prima en ook Johnny Depp deed het prima in deze film als 21 jarige. De absolute topper in deze film is natuurlijk Robert Englund als Freddie Krueger want wat heeft hij een te gekke rol neer gezet. Ik moet zeggen dat het gewoon heerlijk oldskool jaren ’80 op horrorgebied geacteerd is met overdreven geschreeuw, angstgezichten die er niet uit zien en noem zo maar op maar, dat maakt ook een film als ‘A Nightmare on Elm Street’ erg sterk.

Wes Craven heeft ons hier een meesterwerk laten zien en ik vind het erg jammer dat de man in 2015 ons heeft verlaten. Toch laat Craven ons wel iets achter, een archief aan horrorklassiekers en het feit hoe je een horror leuk maakt want het hoeft niet altijd overdreven spannend te zijn, zo overdreven dat er zo vies overheen gekwijld word dat er gewoon geen drol meer aan is. Nee, Craven laat hier zien hoe je met een angstaanjagend personage (in dit geval een verbrande Krueger), lekker wat bloed en een mooi verhaal toch een super gave (en in geen enkel geval enge) horror film neer te zetten. Iets wat ze de laatste jaren nog maar weer eens moeten leren want tegenwoordig komt er meer bagger naar buiten dan dat een horrorfilm daadwerkelijk leuk is.

Zoals ik al meerdere malen laat weten bevat ‘A Nightmare on Elm Street’ een te gek verhaal. Het is zeker geen verhaal waarvan je moet denken dat het een topper is, want soms is het verhaal best simpel maar het word nergens echt slaapverwekkend of saai dat je met je concentratie niet meer uit komt. Het verhaal begint bij Tina die klaagt om nachtmerries. Wanneer ze Nancy en Glen uitnodigt om een slaappartijtje te houden worden ze gestoord door Rod, het vriendje van Tina. Wanneer ze de nacht in gaan word Tina hardhandig vermoord en Rod komt als nummer één op de lijst te staan als verdachten. Wanneer Rod opgepakt word, word ook hij door een nachtmerrie vermoord (hij word opgehangen) en dan komt Krueger snel uit bij Nancy. Nancy word ook geteisterd door de nachtmerries en vraagt Glen om op haar te passen. Wanneer Nancy bijna doordraait en hij moeder ook gaat Krueger eerst naar Glen om hem uitschakelen om vervolgens ‘rustig’ met Nancy aan de gang te gaan. Nancy probeert Krueger uit te schakelen en te twee gaan al vechtend door het huis waarna ze denken krueger uitgeschakeld te hebben maar een mooi open eind de film verraad en Krueger nog gewoon leeft.

Nancy’s moeder had eerder bevestigd dat ze Krueger wel kende, want ze had met een paar andere buurtbewoners krueger vermoord omdat hij een kindermoordenaar was en hebben hem levend verbrand. Als wraak gaat hij terug naar de kinderen van de mensen die hem vermoord hebben.

Qua camerawerk was de film prima, een regie van Craven die niet kapot te krijgen is en zelfs na al ruim dertig jaar nog steeds spiksplinternieuw overkomt en gewoon niet saai te krijgen is door zijn nostalgie. Al om al, heerlijke film en verheug mij op de volgende delen alleen ben ik wel bang dat ook deze serie uitgemolken is.

4.0*

Ondanks dat ik niet actief denk mee te doen aan de horrorfilm challenge ben ik wel van plan om nu aardig wat van mijn vrije tijd die ik aan film besteed aan horror te besteden. Er zijn nog een heel aantal "klassiekers" die ik niet gezien heb. Veel van deze Wes Craven oa.

Ik moet zeggen dat ik deze film wel kon smaken. Leuk verhaal, goede gore en practical effects die er zelfs nu nog best spectaculair uitzien. Het geschreeuw gaat er soms wat over maar het hoort hoe dan ook wel wat thuis in een horrorfilm natuurlijk. De muziek is zeker een pluspunt en het maakt me best benieuwd naar de volgende delen die hoogstwaarschijnlijk dit niveau niet kunnen evenaren.

One, two, Freddy's coming for you. / Three, four, better lock your door. / Five, six, grab your crucifix. / Seven, eight, gonna stay up late. / Nine, ten, never sleep again.

Kijk, dit is nog eens een horrorfilm. Vanaf de eerste horrorachtige droomsequentie weet je eigenlijk al dat het goed zit. Freddy Krueger, Englund als Freddy Krueger, de superspannende en bloederige droomsequenties, de jonge Johnny Depp, Heather Langenkamp als Nancy etc. Heel veel dingen kloppen.

Langenkamp is zelfs zo goed dat ik verrast ben dat ze niet vaker wordt genoemd in het rijtje iconische scream queens. Want zo goed is ze gewoon. De Amerikaanse suburbs zijn weer de ideale plaats voor een horrorfilm en de regie, het camerawerk en de muziek zijn ook allemaal voortreffelijk. Maar Freddy Krueger is uiteraard de grootste trekpleister, en Englund is een held.

Deze was de 3de in de reeks voor mijn halloweenavond van dit jaar. En het moet gezegd (blijven): Topsfeer met goede spanningsbogen en scary nightmares. Wes Craven is hier duidelijk op zijn best, en het uitgangspunt van de film laat natuurlijk toe om beyond fantasy te gaan. In dromen/nachtmerries zijn er immers geen grenzen. Geweldig bedacht dus, al komen bepaalde sènes wel heel goedkoop over waardoor het soms een beetje lachwekkend is (vb: tong van Freddy door telefoon). Plak hier een setje topacteurs op en de film krijgt van mij 4*. Maar laat net dat het probleem zijn van de film. Aan Wes Craven ligt het niet, maar de film wordt wat mij betreft een beetje overschaduwd door het bij momenten zeer povere acteerwerk. Zelfs een jonge Depp kan hier niet helemaal overtuigen. Daarom blijf ik bij mijn oorspronkelijke 3,5* (maar laat me duidelijk zijn: dit blijft een must-see voor horrorliefhebbers!)

Opnieuw weer gekeken, maar het blijft toch een zeer originele horror film. Zeker voor die tijd. De jaren 80 stralen ervan af. Maar dat is juist prachtig. Hoe snel kan de tijd gaan en zien auto's, huizen, kleding, etc. er anders uit dan nu. Bijna onbegrijpelijk. Heerlijk genoten van een paar zeer originele special effects, zoals in bad. En Tina die naar het plafond van haar slaapkamer wordt bewogen. Nu zijn de horror films vaak erg slap. Steeds maar weer van die vage snelle beelden van vrouwen met zwarte ogen en zwart haar. Zo niet eng.

Samen met Child’s play was deze A nightmare on Elm Street pure horror in mijn jeugd. Beiden bezorgden me angstzweet als pakweg 10-jarige. Ik durfde er amper van te slapen. Nu zoveel jaren later is dit wel gebeterd, maar blijkt evenzeer hoe sterk het merk Freddie Krueger nog steeds is. Dit origineel is een instant klassieker in het genre dat je moét gezien hebben als horrorfanaat.

Alleen de openingsscène alleen al is erg sterk en erg creepy. De sfeer die de film uitstraalt in dat fabrieksgebouw sleept je haast letterlijk in de film. Ook al de andere nachtelijke momenten, of die in de kelders van het schoolcomplex zijn erg sterk. Hier en daar wat over the top met groen (?) bloed van Krueger of de vreemde paranormale illusies, maar goed. De vlijmscherpe handschoen van Freddy is legendarisch, net als zijn hoed en gestreepte trui. Zelfs in The Simpsons een geweldige Krueger-aflevering met groundkeeper Willy.

Het blijft qua plot wel erg vreemd dat Nancy nauwelijks geloofd wordt zelfs amper tot het bittere eind. Bij momenten ook letterlijk schreeuwlelijk, maar voor de rest amper minpunten op te merken. Perfecte locatie in de Amerikaanse middle class suburbs, een geweldige bad guy door Englund, prachtige sfeer dito spanning en camerawerk.

Een jaar of tien geleden kwam mijn neefje, die toen een jaar of tien oud was, bij me langs om een film te lenen. Hij kwam in die tijd wel vaker bij me om films te lenen, en deze keer wilde hij wel een keer een ‘enge’ film kijken. Ik vond ook dat hij er wel aan toe was, want hij was niet echt bang aangelegd. Ik gaf hem ‘A Nightmare on Elm Street’ mee, een komische horror uit 1984, geregisseerd door horrorspecialist Wes Craven. Ik zag de film ooit als tiener en ik kon me herinneren dat ik hem indertijd erg vermakelijk vond. Ik stelde wel als voorwaarde dat zijn ouders mee zouden kijken, zodat ze hem eventueel uit konden zetten als het allemaal te spannend werd.

De volgende dag hoorde ik van zijn moeder dat ze de film inmiddels gekeken hadden, samen met een aantal vriendjes. En hoewel mijn neefje hem zelf best aankon, hadden zijn vriendjes ’s nachts allemaal in hun bed geplast. Tsja, als ik dat geweten had, had ik misschien beter The Gremlins mee kunnen geven of zo.

Gisteren bekeek ik de film voor de tweede keer, en eigenlijk vind ik de film nog steeds eerder komisch dan eng. De film gaat over een aantal tieners (waaronder een piepjonge Johnny Depp), die in hun dromen achtervolgd worden door de griezelige Freddy Krueger (gespeeld door een fantastisch geschminkte Robert Englund). Indien ze niet op tijd wakker worden, worden ze op gruwelijke wijze afgeslacht. En uiteraard gebeurt dat een paar keer. Voor volwassenen erg vermakelijk, maar ik kan me voorstellen dat dit voor jonge kinderen behoorlijk spannend kan zijn.

De film kreeg een stuk of tig vervolgen, allen met Robert Englund in de rol van Freddy Krueger, maar ik ga ze niet kijken. Ik heb het idee dat ze allemaal voortborduren op hetzelfde idee, en wat dat betreft gaat er toch niets boven het uitstekende eerste deel. 4*

Voor de tweede keer de eerste 'A Nightmare on Elm Street' herzien. Heb mijn score met een halfje verlaagd. Toch door het matige acteerwerk en doordat ik Freddy Krueger toch niet zo eng vind. Af en toe zelfs grappig (misschien was dat ook de intentie in sommige scenes). Had je een boomlange vent neergezet, die weinig zegt, een Michael Meyers bijvoorbeeld, dan was het allemaal een stuk serieuzer geweest en kwam het allemaal naar mijn mening meer tot zijn recht. Krueger is in tegendeel tot zijn collega's Jason Voorhees, eerder genoemde Michael Meyers en Leatherface een stuk kleiner. Soms zelfs nog kleiner dan zijn slachtoffers.. hoeft natuurlijk niet alles te betekenen, maar in mijn belevenis wel. Daarnaast dacht ik waarom kiest Craven nou hier of daarvoor. Waarom staat Nancy als een gek te schreeuwen voor het raam en een agent (collega van haar vader) die doodleuk blijft kijken naar het raam? En dus geen actie onderneemt. Dat soort aspecten zijn jammer en doen de film niet ten goede, maar genoeg negatief geweest nu gaan we over op de pluspunten.

En natuurlijk is en blijft Freddy Krueger een coole horror-personage. Alleen niet mijn favoriete! En zeker heb ik ook wel genoten van de film. De film is bij vlagen bloederig, vooral die bedscène. Geweldig gefilmd, met zo'n laag budget. En dan hebben we Krueger die met zijn vlijmscherpe messen zwaait die een hoop redden.

Ben benieuwd naar de volgende delen die ik snel zal zien. Ik heb namelijk een blu-ray box met al de 7 delen!

Leatherface zorgde voor een vernieuwde blauwdruk van de slasher-film en met Michael Myers kwam dat ook kwalitatief op een hoogtepunt. Daarna volgde nog een heel reeks, de ene al wat minder dan de andere. Maar voor liefhebbers van de guilty pleasure toch ook een plezier met Jason Voorhees, Chucky, Ghost Face, Jeeper Creeper, Candyman, Hellraiser en uiteraard Freddy Krueger. Niet meteen mijn favoriete slasher in het rijtje. Te druk, te clownesk en het spiegelbeeld van Michael Myers.

Van het rijtje dat ik noemde (als je ze allemaal onder 'slasher' wil zetten), is Jason Voorhees (naast het ultieme icoon Michael Myers) mijn favoriet, al kan je niet echt zeggen dat de films van Friday the 13th zo goed zijn. Maar hij staat bekend om de meeste kills en zijn personages groeit elke film figuurlijk en letterlijk mee. Deze Nightmare on Elm Street heeft dan wel geen Myers of Voorhees, maar staat als gulty pleasure culthorrorfilm wel beter overeind. Enkele leuke quotes, geweldig over top en zo heerlijk fout dat het weer goed wordt. De film duurt ook niet lang en het is misschien wel een troef dat hij zichzelf niet zo serieus neemt. Alles valt of staat ook met een scream queen. Marilyn Burns in Texas Chainsaw Massacre, Jamie Lee Curtis in Halloween en Neve Campbell in Scream geven de slasher een waardige tegenstrever die meer is dan nr zoveel uit het doosje slachtoffers dat voor de film opengemaakt werd. Hier zien we Heather Langenkamp die buiten deze film niets bijzonders gedaan heeft, maar als het hoofdpersonage in de film meer opvalt dan je zou verwachten.

In dit genre gaat de kwaliteit en het budget van sommige sequels de hoogte in, maar mis je toch zo'n sleutelfiguur die meer is dan een veredelde figurant die hoopt om zo door te breken in Hollywood. Heather Langenkamp wint uiteraard nooit een Oscar, buiten dit zal ze ook niet veel gedaan hebben. Maar wat ze doet, doet ze goed.

Oef.

Ik was voorbereid op een tegenvallende herziening, maar het is nog erger dan ik vermoedde. Freddy vooral, met zijn kiekeboe-persona, belachelijke stem en totaal gebrek aan dreiging. Wat een flapdrol.

De special effects willen soms ook niet meewerken, maar het is meer dan dat. Telkens als het eng moet worden, verandert Freddy in soort Jan Klaassen en schakelt de soundtrack naar synth-hectiek met een slapstickrandje, waardoor het eigenlijk nooit eng wordt.

De film is eigenlijk op zijn best buiten de moorden om, als de soundtrack zich een beetje gedeisd houdt en er best een creepy sfeertje opgebouwd wordt. Zeg maar tot het moment dat Freddy weer verschijnt om de spanning met kolder om zeep te helpen. En met klunzigheid, zeker in het laatste half uur, dat meer gelijkenissen met Home Alone oproept dan je wilt van een horror.

Flinke deceptie. Met een paljas als boeman, een oversture soundtrack en verouderde effecten, is er weinig wat de iconische status overeind houdt. Oi, en dat einde ?. 2*

Eén vd minste Nightmare on Elmstreet films, enige tijd terug nog eens gezien en vond hem echt saai, dacht echt dat deze vet was, niet dus, teleurstellende herkijk was het. Blijkbaar is Wes Craven niet m'n favoriete regisseur, buiten Scream, is er mr weinig echt men ding van hem.