Gojira-Minira-Gabara: Oru Kaijû Daishingeki (1969)

Go, Go, Go-ji-ra!

Normaal gezien is het altijd de vaste routine om een Jackie Chan film te zien en daarna nog wat op Lego Star Wars te spelen. Nu hebben we (ik en mijn maat met wie ik de films zie) gisteravond nog een een Jackie Chan film gezien maar vermits de andere helft van het gezelschap met de vroege shift staat, kwam er van Lego Star Wars niet meer veel van in huis. Thuisgekomen had ik nog wel zin in iets luchtigs en ik besloot nog eens een deel van mijn Godzilla reeks op te zetten. De keuze viel op deze Godzilla's Revenge.

En ik heb me eerlijk gezegd toch wel weer vermaakt. Het begint al fantastisch met de heerlijke titeltrack, Japanse poprock op zijn best, en het leek dat dit wel eens een erg leuk filmpje ging worden. Uiteindelijk is dat niet zo uitgedraaid doordat de film te weinig nieuws introduceert. Dan heb ik het niet over plotelementen of dergelijke maar de film haalt het merendeel van zijn scènes gewoon uit de voorganger, Son of Godzilla. Toch wel jammer want anders had hier misschien iets meer kunnen inzitten. Ik vond het verhaal van de kleine Ichirô trouwens nog wel vrij goed te doen. De film richt zich hierdoor wel iets te hard op kinderen waardoor deze monsterfilm verandert in een sprookje voor de kleinsten onder ons. Voor de rest worden er nog een aantal gevechten geïntroduceerd waaronder een hilarisch slecht partijtje catch ball tussen Godzilla en iets wat moet doorgaan voor een gigantische krab maar vermits de film, naast Son of Godzilla dus, ook wel wat leende van Godzilla vs. the Sea Monster (die ik nog niet heb gezien) is het mij maar een raadsel hoeveel er van de film echt origineel is.

Voor mij blijven dit soort kostuums toch een zekere charme behouden. Het ziet er enorm nep uit maar het doet mij altijd denken aan de Power Rangers (de originele reeks natuurlijk) en dat is ook een serieus stukje nostalgie. De film concentreert zich hier meer op Godzilla's zoon, Minilla, dus het coole is er wat van af, vader Godzilla ziet er toch een pak indrukwekkender uit, maar het verveelt me in ieder geval nooit. Volgens de openingscredits zouden ze trouwens een dwerg in het pak van Minilla hebben gehesen. Hierdoor wordt dit dus een film van kleine mensen want de hoofdrol wordt vertolkt door Tomonori Yazaki. Die doet het op zich niet slecht en het verbaast me dan ook dat er hier verder niets meer van is gekomen, ik heb in iedere geval een grotere hekel aan kinderen in films gehad. De film lijkt ook af en toe een pre-Home Alone film te zijn vanwege de gangsters en Sachio Sakai en Kazuo Suzuki doen dan ook wat ze moeten doen. Hideyo Amamoto doet het als speelgoedmaker ook nog wel leuk trouwens. Op mijn DVD hoes stond dat het zo'n merkwaardige rol was maar daar heb ik niet veel van gezien.

Waarom de film Godzilla's Revenge noemt is mij eerlijk gezegd een raadsel doordat de film zich voornamelijk op de kleine Minilla maar ze hadden de titel Son of Godzilla natuurlijk al eerder gebruikt. In ieder geval is dit een vermakelijke film maar wel één die waarschijnlijk lager zal uitkomen wanneer ik meer van de Godzilla reeks heb gezien.

3*

De reeks kent een hoop nutteloze delen, maar dit moet wel de meest overbodige zijn. We volgen alles uit het perspectief van een gepest Japans kind die droomt op Monster Island te zijn en daar de monsters met elkaar ziet vechten. Hoe suf wil je het hebben zeg. Buiten dat zijn de gevechten tergend saai en behoorlijk herkauwd uit eerdere films. En ik vind het knap storend dat de reeks richting deze flauwe humor op blijft gaan. Maak gewoon weer eens een stoere, spannende Godzilla film. Dit belooft weer weinig goeds voor de komende delen.

1*

Goh.

Dat Gojira een nogal vreemde reeks is wist ik al wel, ik had al een paar psychedelic delen achter de rug en de komischere kant kende ik ook al. Deze kindvriendelijke versie die niet meer is dan twee compleet losse verhaallijnen aan elkaar geplakt is echter toch wel een dieptepuntje.

Godzilla is ditmaal geen bedreiging, hij zit vooral in de dromen van een klein jongetje dat gepest wordt. En hij vecht tegen een hoop andere monsters, maar netjes op Monster Island, zodat er nooit echte dreiging is. Laat staan enige coherentie. Dan is er ook nog een plotje met een paar dieven, maar dat slaat al helemaal nergens op.

De film is gelukkig wel erg kort en er zitten aardig wat gevechten/monsters in, wat het nog een beetje kijkbaar maakt. Maar echt kwalitatief is dit verder niet. Pure reeksvulling, allicht dat een gebrek aan tijd en een beperkt budget de aard van de film sterk bepaald hebben. Voor de liefhebbers valt er nog wel iets te rapen, maar ik zou deze toch vooral sparen tot het eind.

1.5*