Paper Towns (2015)

nice, weer eens wat anders em weer wat geleerd... paper towns, lol

op een of andere manier bleef toch ik nieuwsgierig naar het einde.

en daarom dan ook afgekeken.

begon wel aardig maar zakte toch naar het einde toe in.

het einde kon me ook niet echt verassen.

ach aardig om toch gezien te hebben.

niet meer dan dat....

Aardige tienerfilm in Orlando. Onderhoudend maar niet spectaculair.

Lijkt een speciaal filmpje, maar uiteindelijk stelt het allemaal weinig voor. Zeker op het einde zullen menig kijkers zich afvragen wat ze nu eigenlijk gezien hebben. Toch blijft het voldoende onderhoudend door de mysterieuze zoektocht en de betrokkenheid van ieder personage erbij. Vrij luchtig van opzet. De hoofdrolspeelster wist mij althans niet te overtuigen. 6/10

Dit mag eigenlijk de naam van the fault in our stars (aanrader trouwens) niet dragen. Ik krijg hier een beetje een deja vu gevoel als bij de aanloop naar Samba, die kwam na Intouchables. De magie en vernieuwing van de eerste films, waait niet over naar een volgende poging.

Nu wil ik de film niet helemaal geen afkraken, maar er is gewoon te weinig omhanden. Het meisje is eigenlijk gewoon irritant en de jongen, naar mijn mening, onbegrijpelijk verliefd. Ongeloofwaardigheden volgen elkaar in een rap tempo op en de "zoektocht" boeit eigenlijk geen moment.

Misschien waren mijn verwachtingen hier ietwat aan de hoge kant, wat de film uiteindelijk een grotere domper heeft gemaakt.

Een goed drama/mysterie/romantiek film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital...

Dat heeft elke film zo'n beetje tegenwoordig...heeft verder niet zo veel te maken met of een film wel of niet goed is... Ligt meer aan je afspeelapparatuur en op wat voor soort media je de film hebt...

Ach ja.

Filmtechnisch is dit natuurlijk helemaal geen goeie film. De camera doet weinig meer dan registreren, het script voelt (zoals vaker bij boekverfilmingen) nogal gehaast en onsamenhangend aan en het acteerwerk is vaak wisselvallig op z'n best. En toch vond ik dit wel een charmant filmpje. Cara Delevigne brengt haar personage echt tot leven, tussen de flauwe grapjes door viel er af en toe wel wat te grinniken (dat Heritage not Hate-shirt!) en zitter er ook gewoon wat leuke scènes in om de boel vlot te houden (Pokémon!). Niet goed, maar heb me ook niet verveeld. 2,5*.

Mijn dochter leest heel veel en had Paper Towns ook gelezen. Ze zag de DVD bij de biep liggen en wilde de verfilming graag kijken. Ze vond het een mooie film en een goeie verfilming. Ik ben na een uurtje afgehaakt, ik heb heel weinig met de Amerikaanse High School tiener/drama puber, bovendien vond ik het wel erg donker in de film. Heel veel vrijwel zwart beeld omdat het in het donker speelde. Maar ook overdag was het vaak vrij donker.

Ligt dat nou aan mij dvd speler of was het gewoon een vrij slecht belichte film?

John Green is een toffe gast hoor, echt waar, maar zijn boekjes stellen niks voor óf zijn slecht verfilmd, dat kan natuurlijk ook nog. Een hoop vergezochte personages en verwikkelingen, hele saaie middenstukken, slap coming of age geouwehoer en een anticlimactisch einde verder vraagt de nietsvermoedende kijker zich af 1. waarom Green zich met dit soort nietszeggendheid bezig houdt en 2. waarom het blijkbaar toch nog enorm aanslaat bij middelbare scholieren (?). Slappe hap.

(ergerniswekkend ook die versie van On A Good Day aan het eind, ik wilde Joanna Newsom horen!)

Aardige film over een jongen die al jarenlang tegenover een leuk meisje woont, maar ze zijn uit elkaar gegroeid. De mix van verschillende genres maakt het geheel wel fris (ondanks dat de personages wat clichématig uit de kast komen en het verloop voorspelbaar is). Verder kijkt het wel gemakkelijk weg vanwege de leuke cast en fijne soundtrack.

Na het overweldigende succes van The Fault in Our Stars wordt er wederom een boek van auteur John Green verfilmd. Ditmaal staat de film onder leiding van regisseur Jake Schreier, die na de langspeelfilm Robot & Frank voor zijn tweede regieklus staat. De hoofdrol van Quentin wordt vertolkt door Nat Wolff, die de rol van onzekere tiener perfect neer te zetten. De rol van Margo wordt gespeeld door Cara Delevinge, die onlangs nog te zien was in het verschrikkelijk slechte The Face of an Angel. In het dagelijks leven is zij naast actrice ook model, daar is niets van te merken in want ze speelt de rol erg goed. Wat ook erg goed is gedaan op het gebied van casting, zijn de kindacteurs die de jonge Quentin en Margo spelen. Zij lijken eng veel op Wolff en Delevinge en dat kijkt toch een stuk lekkerder weg dan willekeurig gecaste acteurtjes.

Het begint dus eigenlijk allemaal met dat Margo wraak wil nemen op haar ex-vriendje en acht andere mensen die daar volgens haar mee te maken hadden. Het moet allemaal komisch overkomen, maar het resulteert in weinig meer dan een grijns op het gelaat of flauwigheden. Het biedt dan ook helemaal niets nieuws onder de zon. Van een auto die in folie wordt gewikkeld, tot de wenkbrauw van iemand die met ontharingscrème wordt verwijderd. We hebben het allemaal al eens eerder gezien. Als de avond ten einde is verdwijnt Margo van de aardbodem, maar ondertussen is Quentin tot over zijn oren verliefd geworden op Margo. Het resulteert in niet meer of minder dan een zoektocht tot hij erbij neervalt, maar helaas ook in vaak langdradige scènes waarbij de kijker zich al snel gaat vervelen.

Het camerawerk en de muziek in de film zijn erg goed, maar hebben toch echt iets teveel leentjebuur gespeeld bij The Fault in Our Stars. Dat is sowieso een beetje het verhaal van deze film, continu bekruipt je het gevoel dat je naar een soort vervolg (lees: kopie) van die succesfilm zit te kijken. Het zal wellicht ook juist de reden zijn dat de film zijn publiek wel weet te vinden. Want zagen we dit niet eerder bij de verfilmingen van de boeken van Nicholas Sparks (The Notebook). Maar waar The Fault in Our Stars verraste met de emotionele kant van het verhaal, biedt deze film niet meer dan een zoektocht naar een weggelopen tiener. We kunnen dan ook rustig concluderen dat het verhaal het zwaktepunt is van de film, simpelweg omdat het nergens weet te boeien.

Paper Towns draait zichzelf de nek om door een vrij zwak verhaal en heeft sowieso moeite uit de schaduw te stappen van The Fault in Our Stars. Daarnaast komt het verhaal ook nog eens traag op gang, wat over het geheel genomen nergens erg hoog komt te liggen trouwens. Aan de cast ligt het falen van de film in elk geval niet, want zij krijgen een dikke voldoende. Door de bijna gemakzuchtige herhaling van zetten is het teveel van het goede om de film een voldoende te geven, al is de film zeker niet slecht als je de veelvuldig genoemde andere verfilming van John Green voor het gemak even vergeet. Als je van mierzoete films houdt zal deze feel good-film je dan ook zeker weten te bekoren.

Een film die nogal een ontwikkeling doormaakt. Het begint als een wat droge highschoolkomedie. Na wat onschuldige pubergrapjes belandt het even op het mysteryterrein wanneer een van de twee hoofdrolspelers verdwijnt. Dat wordt vervolgens voortgezet met een wat flauwe speurtocht die uitmondt in een hele aardige roadmovie. Pas dan vond ik de film echt interessant worden, waardoor ik uiteindelijk op 3* uitkom. De aanloop had makkelijk korter, en beter, gekund.

sOmmiGE meNSen zulLEN HIer niEUWSGierig naAr zijn weGEns dE aANWeZIgheiD van carA DelevinGNE. zij zULlen eCHTer bedroGEN uITKOmen. het gROOtste dEEL van de tIJD is ze vERMist en zIT je nAAR oNBekende tiENERs te kijkEn dIE wat rONDHangen. cARA hEeft slecHTs eEN bEPErkt aaNTal scènES, waARIn ze EeN meISJe speELT mET eEn eIGEnzinnige opvatTinG OveR het gebRUik van HoOfDletTerS.

Deed mij ergens dan wel weer aan Brick denken, al is dit laatste een pak origineler in uitwerking. Maar beide hebben wel gemeen dat er werkelijk geen tempo in zit. Deze Paper Towns duurt nog geen twee uur, maar voor m'n gevoel was het een stuk langer. Daarbij komt dat het verhaal me nergens echt kon interesseren en nergens weet de film ook maar te verrassen. Het eerste halfuur is nog wel aardig, maar eens Margo is verdwenen verzandt de film in nikserigheid. De acteurs hebben ook weinig uitstraling en de hoofdpersoon irriteert gewoon.

Wel mooi gefilmd met veel sfeervolle en sprekende locaties en een heel behoorlijke soundtrack. 1,5*.

Deze eens bekeken en vond hem wel leuk. Een beetje mysterieus die dan ook nog een roadmovie wordt. De cast bestond grotendeels uit onbekenden, maar desondanks deden ze het zeker niet slecht. Ik had geen verwachtingen bij deze film, maar heb me er zeker niet mee verveeld en vond hem wel het bekijken waard.

Had de film al 3.5 jaar op mijn computer staan, nooit echt een moment gevonden om 'm te kijken, tot vandaag.

De film is okay. Een leuke film om met je loved one te kijken. Een typische 'highschool movie' begin, veranderd vervolgens in een roadmovie. De 3 jongens deden het goed, Delevingne een stuk minder. Ondanks dat ze op de cover staat, heeft ze een best kleine rol.

Slapjes.

Niet dat Paper Towns volledig brak te noemen is echter. In tegendeel, het weet op een best intrigerend concept te steunen dat de kracht van de film vormt. Uiteraard is het verder een tienerfilm met het nodige moraal, maar toch iets meer onderscheidend dan vergelijkbare films. Dat helpt ook vaak wel bij boekverfilmingen.

Het jammere van de film is dat het verder nogal matigjes wordt ingevuld. Je hebt twee personages die de basis van de film vormen en zoals verwacht komen daar gaandeweg een aantal bij. Wat nog begint als een mysterieuze roadfilm, eindigt daardoor uiteindelijk meer in een dramafilm waarin elk groepje en persoontje wat dieper wordt uitgewerkt. Probleem is dat het de film zelf eerder in de weg zit dan versterkt.

Uiteindelijk is de zoektocht namelijk het interessants. Briljant verzonnen ook, iemand die hints achterlaat waar ze ook naartoe trekt. Zorgt gelijk voor wat interesse naar de film. Daarnaast vind ik Wolff goed passen in de film. Ik weet het niet of hij dit bewust doet, maar zijn onzekere en introverte houding past perfect. Delevingne komt dan heel wat minder sterk over. Sowieso een dubieuze keuze om topmodellen in dit soort films te casten, zeker in dit soort rollen.

Verder wordt de film uiteindelijk een geheel dat zichzelf graag een beetje wil onderscheiden door steeds meer van het primaire gegeven af te stappen, maar daardoor wordt het een iets te zoet filmpje dat de intrigerende stukken uit het oog verliest. Verrassingen mogen er dan misschien wel zijn, maar toch weet het niet erg te boeien. Denk ook dat het niet geheel bevredigend overkomt, op boek gebaseerd of niet.

Nee, Paper Towns is wat mij betreft een zwakkere toevoeging binnen z'n soort. De eerste helft is goed te doen, het acteerwerk is niet per definitie slecht en er heerst een aardig tempo, maar eenmaal het moraal en diepgang erbij komt kijken verliest het zijn uniekheid. Vervolgens blijft er niet veel meer over dan een iets te gewone tienerfilm. Had zeker meer ingezeten.

A paper town for a paper girl.

Ietwat gelokt door de naam van Delevigne op de poster. Maar de film maakt de belofte niet echt waar, ze is maar vrij weinig in beeld en ik was ook niet zo kapot van hoe ze speelt eerlijk gezegd - en voor haar smoeltje kan je beter de foto's van David Yarrow opzoeken. Of als het een film moet zijn, Valerian and the City of a Thousand Planets (2017).

De titel klopt dan wel ergens weer, en al helemaal als je 'm matcht aan het citaat waar ik mee begon. Maar om net als onze hoofdpersoon Nat Wolff zo'n honderd minuten te nemen om tot die conclusie te komen is wellicht gewoon teveel gevraagd.

Aardig tussendoortje.

Waarom ik het boek niet las

Ik had het boek niet gelezen en wilde de film al heel graag zien toen bekend gemaakt werd dat Paper Towns verfilmd zou worden. Waarom? Omdat ik The Fault in Our Stars zowel als boek als film fantastisch vond en daardoor hoge verwachten had. Ik wilde het boek van te voren lezen, maar dat is er niet helemaal van gekomen doordat ik teveel werd getrokken door andere boeken. Ik had 36 bladzijden gelezen toen ik kaartjes voor de film won en het niet kon laten de film te kijken voordat ik het boek uit had. Een vergelijking zal ik dus niet maken, maar ik ga je wel mijn eerlijke mening geven over de film.

Ongrijpbare verwachtingen

Bij mijn collega bloggers had ik uitermate enthousiaste recensies gelezen, en dat, samen met de hoge verwachtingen die ik al had, schepten denk ik ongrijpbare hoge verwachtingen. Vooral in de eerste helft twijfelde ik heel erg hoeveel hartjes ik aan Paper Towns zou geven. Inmiddels wist ik namelijk ongeveer waar de film over zou gaan doordat ik de synopsis had gelezen en ik had een roadtrip movie verwacht, maar die was er tot de pauze halverwege de film begon nog niet geweest.

De tweede helft maakt alles goed

Gelukkig maakte de tweede helft van de film veel goed. De roadtrip begon en leverde fantastische scènes op. De tweede helft is dan ook echt het deel van de film waar ik het meest van heb genoten. Misschien dat het deels ook wel kwam omdat ik geen fan ben van Cara Delevingne als actrice en zij een minder grote rol heeft in dat tweede deel. Haar personage zei soms van die zinnen die ik totaal niet bij haar vond passen. Ik wil haar niet meteen als dom bestempelen, maar ik weet niet precies hoe ik het moet verwoorden. Zeg maar het soort zinnen waarvan je je afvraagt of ze die zelf wel begrijpt. Ik had liever een andere actrice gezien op haar plek.

Austin Abrams steelt de show

Hoewel Nat Wolff in de rol van Q consistent speelt steelt hij voor mij niet de show. Nee, dat is toch echt Austin Abrams in de rol van Ben. Je valt gewoon voor hem, hij is zo lief en schattig. Hij is echt de smaakmaker want ik heb meer dan eens keihard om hem gelachen. Hij was degene die zowel in de eerste als de tweede helft van de film fantastisch speelde.

Conclusie

Paper Towns was een film waar ik enorm naar uitkeek en door de positieve recensies die ik gelezen had waren mijn verwachtingen veel te hoog. De eerste helft leefde niet op naar mijn verwachtingen. De tweede helft echter wel. De tweede helft van de film was waar ik de hele eerste helft op heb zitten wachten. Cara Delevingne had ik liever niet in deze film gezien en Nat Wolff was redelijk consistent, maar Austin Abrams stal voor mij de show. Al met al weet de film toch vier hartjes te verdienen.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).