Paper Towns (2015)

Vanaf 30 juli in de bioscoop (20th Century Fox, via Warner Bros)

Dit zal wel weer mierzoet worden.

Alleen voor Cara Delevingne ga ik deze film al kijken

Met Cara Delevingne heb ik niet veel, maar de trailer ziet er wel interessant uit.

Hier in Brazilië al uit. Veel hype, maar vond de film niet zo heel erg bijzonder om eerlijk te zijn. Cara is iets te overdreven het 'aparte meisje'. Kijkt makkelijk weg, maar mist diepgang en is te voorspelbaar.

Alleen al voor Nat Wolff een kijkbeurt waardig

Het ademt ultra Fault in our Stars. Iemand wordt ergens Gus genoemd, meneer Waters zelf staat achter de toonbank in een scene, het woord 'Okay?' komt ergens wel een paar keer op duiken, en zo zijn er vast nog wel meer dingen op te noemen, maar daar kom ik even niet meer op met mijn slaperige hersens..

Nat Wolff is geweldig, Cara Delevinge is net een stukje minder dan mede-collega-model Suki Waterhouse in Love Rosie, maar doet het wel op haar niveau best aardig. Er zitten tenslotte wel meer modellen in de filmwereld die ook zijn gaan spelen, (Jamie Dornan, Gemma Ward, *kuch*) en zij zijn best wel redelijk.
Het is dus wel merkbaar dat het verhaal van meneer Green afkomstig is. Ik weet niet echt hoe, maar door de al genoemde punten heen, vond ik de thema's van Fault in our Stars en deze, toch redelijk overeenkomen. Wellicht het feit dat het gaat om jezelf vinden. Hazel, Augustus, Margo en Quentin hebben dat wel zo'n beetje met elkaar gemeen. De uitwerking mag dan wel een beetje anders zijn, maar het blijft een feit dat het er wel erg naar ruikt. Dat ze zichzelf moeten vinden, met wat hen bezighoudt. Ik vond dat in elk geval in Een Weeffout in onze sterren heel erg naar voren komen, nu ik weer terug denk daaraan. Hoe Hazel het korte even draaglijk vond met Augustus, en daarna nog moest leren dat het door gaat, ook zonder Augustus. Q moet datzelfde doormaken, al leeft Margo aan het einde waarschijnlijk nog. Hij houdt tenslotte van een herinnering, maar dat doet Hazel ook. Doen we dat in feite niet allemaal?

Het is een mooi verhaal. Een mooi gegeven, een mooie uitwerking. Alleen pakte het wel net iets minder dan een Fout in Onze Sterren. Aan Nat Wolff ligt het niet, maar misschien is het feit dat Cara nog wel mag gaan uitvinden hoe ze iets net iets oprechter kan uitbeelden, daar wel weer schuldig aan.

Het is niet zo pakkend dus, maar er zitten wel aardige mensen in. En precies één scene die er met kop en staart boven uit springt. Ik denk dat ik nog maar eens moet luisteren naar die tekst, want ik kan me niet meer herinneren hoe het precies begon. Maar ik heb maar een enkele aflevering gezien, dat wel. Toch uit pure noodzaak maar eens de titelsong opzetten..

Zeer aangenaam verrast door deze sympathieke film. Ik ging de bioscoopzaal in met het idee dat dit niet helemaal mijn ding zou zijn, maar met name het acteerwerk zorgt ervoor dat deze film meer dan goed te genieten valt. Het verhaal is allemaal niets nieuws; het is vrij voorspelbaar en aan de zoete kant. Toch geeft de film de karakters genoeg bagage mee om ervoor te zorgen dat ik als kijker geboeid bleef. Mooie combinatie van drama, romantiek en humor. Delevingne viel me alleszins mee in haar eerste grote rol en zet een mooi personage neer. Prima film die me erg is bevallen.

Gelukkig niet zo mierzoet als The Fault in our Stars. Het is nog steeds geen meesterwerk, maar het is zeker een geslaagde coming of age filmpje. Hoewel het niet echt een mysterie film is, is de film niet eens zo voorspelbaar als ik had verwacht. Al is het jammer dat de regisseur er voor heeft gekozen om iets te veel standaard scenes erin te gooien waar de film ook goed zonder mee had gekund. Heb de boeken van Green niet gelezen, maar het oogt gelukkig wel wat origineler dan Nicholas Sparks. De sfeer zat er goed in, mede door de aanstekelijke chemie tussen de cast. Het scheelt ook dat Nat Wolff een betere acteur is dan Ansel Elgort (iig in The Fault in our stars). Vooraf had ik wel mijn twijfels over Cara Delevinge. Maar ze heeft me toch weten te pakken. Juist door haar mysterieuze en unieke verschijning natuurlijk de perfecte keus voor deze rol. En ze acteert ook gewoon prima.

3.5*

wAchTeN op cArA

Cara Delevingne gaf pas nog aan een Oscar te willen. En Cara krijgt die Oscar. Wellicht niet nu al, maar de Oscar komt er vroeg of laat.

Want Cara is een revelatie. Ze gaf een heel klein voorproefje in Anna Karenina, maar in Paper Towns spat het er aan alle kanten van af: acteertalent + lessen uit de modelwereld = klassieke actrice.

Cara acteert namelijk - het lijkt wel alsof we enkele decennia terug gaan in de tijd - met élke spier in haar lichaam. Het benutten van haar ogen, de nét dat tikkeltje typerende loopjes, het trekje van de mond en nog 1001 andere details: hier zie je een Actrice aan het werk. Ongrijpbaar en gretig.

Jammer dat zo zo weinig speeltijd heeft in Paper Towns, want voor de rest is het een flauwe teen flick. Irritante talentloze tieners, tegeltjeswijsheden - noem het maar op. Constant wacht je tot de wenkbrauwen eindelijk weer in beeld komen.

Ik wacht nu al op de volgende Cara.

Grappig. Ik vond Cara prima acteren, maar ik genoot juist van de momenten waarop zij niet in beeld was. Een enorm vervelend personage.

Ben ik nu de enige die de stukken van Austin Abrams facking grappig vond? Wat een dude, supergoed gespeeld zeg. Voor de rest is t een leuk filmpje

Ik ergerde me werkelijk kapot aan dat menneke...

"It's a shame, don't you think?"

De tweede boekverfilming van John Green na het aardige The Fault in Our Stars (2014), hoewel het melodramatische daarvan gelukkig wel ontbreekt.

Het uitgangspunt is op zich wel interessant en doet in mindere mate denken aan een onschuldige versie van Gone Girl (2014), alleen ontbeert het gewoonweg de nodige spanning. Als kijker krijg je wederom te maken met het sulletje dat uit zijn eigen schulp moet kruipen. Ditmaal is er een super coole buurmeisje die dat voor haar rekening neemt en bijkans door iedereen op handen wordt gedragen, terwijl zij eigenlijk niet bijster veel voorstelt. De opzet tot deze vriendschap verloopt vluchtig, met weinig schermtijd voor - een lichtelijk irriterende - Cara Delevingne.

Vanzelfsprekend volgt er een road trip om Margo te vinden. Echter voelen de scènes ernaartoe vrij leeg aan; de gebruikelijke Young Adult clichés die blijkbaar niet te vermijden zijn. Hierdoor schurkt het geheel enigszins tegen het gezapige aan. Men probeert de boel nog op te schudden door o.a. een cameo van één van de sterren uit de vorige boekverfilming van Green erin te gooien, maar het mag niet baten. Je zou kunnen stellen dat 'Paper Towns' zich verslikt in zijn eigen premisse.

De personages zelf komen bij vlagen geforceerd over wat betreft de komische momenten en de dialogen. Desondanks weten deze figuren naargelang de film vordert toch de nodige sympathie op te wekken, mede door de situaties waarin zij verzeilt raken. Het komt de clichématige boodschap dan ook ten goede dat de reis veelal belangrijker is dan de bestemming.

Al met al best redelijk, maar hier had zo veel meer mee gedaan kunnen worden.

Dikke 2,0 sterren.

Matig.

Het uitgangspunt vind ik wel mooi: het meisje weet niet wat ze wil en probeert dat te ontdekken; de jongen gelooft in al z'n verliefdheid dingen die niet waar zijn. Des te spijtiger vind ik het einde, dat m.i. nogal wat bochten maakt. Ook de road trip die uitdraait op een vlak uitgewerkt vriendenonderonsje is iets wat ik liever anders had gezien, maar soit.

De acteurs doen het verder niet echt denderend. Cara Delevingne teert te veel op blikken die heel goed pakken op foto, maar al snel een eenzijdig trucje worden op film. Nat Wolff is oké, zijn vriendjes niet.

Jake Schreier - nog nooit van hem gehoord - tovert héél af en toe iets moois op het scherm, vooral in het begin, waardoor ik later in de film toch wat op mijn honger ben blijven zitten. Het tempo is gezapig, maar echt boeien doet Paper Towns nooit.

2,5

Grappig,ontroerend met een leuk verhaal die je meesleept

ik had veel meer verwacht fan deze film. The Town met Ben affleck is veel spannender!!!

En wat heeft die film met deze te maken?

De woord " town" zit in beide films..... Tja ik vind bassie ook veel grappiger dan pennywise.

"De "moet natuurlijk "het" zijn.

Vond het een leuke film. Acteurs doen het prima. Leuke Road movie

Niet veel aan.

Leek met Earl and the Dying Girl de weg omhoog even ingezet. Verpest deze film dat totaal. Duidelijk een boek dat matig is vertaald naar het scherm. Dit merk je vooral aan het tempo. Het begint als een soort avontuur, dan gaat het over naar een mysterie om na een uur pas over te gaan naar een roadmovie. Staan de regels niet vast. Toch krijg je geen lekker tempo op deze manier.

Daarbij is dit ook nogal rich white people film. Vond dat wat vreemd. Was in de Hughes days het nog wel eens herkenbaar, nu is het allemaal nogal vrijblijvend. O ik ben 18 en ga kennelijk chillax wonen waar ik wil. O ik ben 16 en ga gewoon even chill 2000 km rijden, enige wat op het spel staat is het schoolbal. Het is niet heel erg, maar de film is nogal serieus, waardoor het totaal ontbreken van een algemene realiteit wat vreemd aanvoelde.

Dit zijn wel typisch van die dingen die gaan opvallen als de gehele film al totaal niet boeiend is.

2 kleine sterren.

Verstoppertje spelen met een aantal pubers die een onrealistisch avontuur aangaan. Bah

Mooi vergelijkings materiaal

Een wat twijfelachtige speurtocht naar een meisje de hoofdpersoon verliefd op blijkt te zijn. Hij gaat samen met wat vriendjes op pad om haar te vinden en de rest van de wereld kan hem gestolen worden. Ik vond het allemaal wat vergezocht en ik ben doorgaans niet zo'n fan van dergelijke puzzels, tenzij het een horror als Saw betreft. Verder zijn de meeste situaties nogal voorspelbaar en heeft de cast zelf me ook niet echt kunnen charmeren.

Geen topper al was ik wel heel de tijd benieuwd naar de afloop ervan.

Viel nog mee maar een 2de keer zien hoeft zeker niet voor mij.

Tja in het begin een leuke film, zeker als hij die aanwijzingen gaat volgen.
Je bent dan toch benieuwd waarom ze is verdwenen en welk mysterie er achter zit.
Maar dan: Bij het einde blijkt dat ze helemaal niet gevonden wilde worden, maar daar doe je dus ook de hele zoektocht weer mee teniet.
Want waarom zoveel aanwijzingen achter laten als je niet gevonden wilde worden, slaat nergens op. Waarschijnlijk dacht de schrijver van het boek : Laat ik eens een lekker Arty Farty einde verzinnen, dan zeggen ze die zagen we niet aankomen of zoiets.

"She loved mysteries so much, that she became one"

Paper Towns is een leuke “coming of age” film met een origineel verhaal en goede acteerprestaties van de jonge cast. Een film over opgroeien en het leren loslaten van bepaalde personen en dromen.

Cara Delevingne speelt de mysterieuze Margo en doet het erg goed. Een talentvolle actrice met een mooie en aparte uitstraling die wel past bij haar personage. Ze heeft samen met Quentin (Nat Wolf) een aantal scènes in het begin van de film om daarna te verdwijnen en pas aan het eind weer op te duiken. Maar Delevingne weet in deze scènes wel een onuitwisbare indruk te maken. Dat moet ook wel want het is die onvergetelijke indruk die de drijfveer is voor Quentin om naar haar op zoek te gaan. Nat Wolf speelt deze onzekere Quentin uitstekend en weet de verliefdheid voor Margo goed over te brengen. Het middendeel met het zoeken naar Margo via clous die ze heeft achtergelaten is wat langdradig en ook de acteurs in bijrollen weten daar niets aan te veranderen. Austin Abrams en Justice Smith zijn redelijk als vrienden van Quentin maar niet gedenkwaardig. Lacey is aardig als vriendin van Margo die ook op zoek gaat naar haar maar is wel heel kleurloos en heeft niet veel te doen. De road trip duurt ook een aantal scènes te lang en is een wat saaie bedoening.

Het einde maakt veel goed. Het is geen verassing dat als Cara Delevingne weer ten tonele verschijnt de film opleeft en een shot adrenaline krijgt toegediend. Dat is niet alleen de verdienste van Delevingne want ook Wolf is uitstekend in hun gezamenlijke scènes. Wanneer Quentin Margo eindelijk gevonden heeft volgt een laatste akte die mooi, origineel en ook wel onverwacht is. De thema’s opgroeien en loslaten worden door regisseur Schreier op een goede manier verwerkt en het einde is dan ook bevredigend.

Deze tienerroadfilm had zelfontdekking als centraal thema en ging verder over wensen, dromen, misverstanden en problemen. De productie moest klaarblijkelijk ontroeren, had ook best een aantal leuke ideeën, maar kwam te clichématig en routinematig over en had uiteindelijk te weinig echte verrassingen in petto. Ook de complex bedoelde personages bleven teleurstellend vlak.

Absolute bagger, totaal niet meeslepend. Ik keek voor haar omdat ze lekker is maar ze kan het beter bij modelwerk houden. Ook weer altijd hetzelfde cliche waar de nerd het lekkerste wijf van de school krijgt. Iedereen ouder dan 18 weet dat dat nooit gebeurd lol.

Dan is perks of being a wallflower toch vele malen beter.