Paper Towns (2015)

Gelukkig niet zo mierzoet als The Fault in our Stars. Het is nog steeds geen meesterwerk, maar het is zeker een geslaagde coming of age filmpje. Hoewel het niet echt een mysterie film is, is de film niet eens zo voorspelbaar als ik had verwacht. Al is het jammer dat de regisseur er voor heeft gekozen om iets te veel standaard scenes erin te gooien waar de film ook goed zonder mee had gekund. Heb de boeken van Green niet gelezen, maar het oogt gelukkig wel wat origineler dan Nicholas Sparks. De sfeer zat er goed in, mede door de aanstekelijke chemie tussen de cast. Het scheelt ook dat Nat Wolff een betere acteur is dan Ansel Elgort (iig in The Fault in our stars). Vooraf had ik wel mijn twijfels over Cara Delevinge. Maar ze heeft me toch weten te pakken. Juist door haar mysterieuze en unieke verschijning natuurlijk de perfecte keus voor deze rol. En ze acteert ook gewoon prima.

3.5*

"It's a shame, don't you think?"

De tweede boekverfilming van John Green na het aardige The Fault in Our Stars (2014), hoewel het melodramatische daarvan gelukkig wel ontbreekt.

Het uitgangspunt is op zich wel interessant en doet in mindere mate denken aan een onschuldige versie van Gone Girl (2014), alleen ontbeert het gewoonweg de nodige spanning. Als kijker krijg je wederom te maken met het sulletje dat uit zijn eigen schulp moet kruipen. Ditmaal is er een super coole buurmeisje die dat voor haar rekening neemt en bijkans door iedereen op handen wordt gedragen, terwijl zij eigenlijk niet bijster veel voorstelt. De opzet tot deze vriendschap verloopt vluchtig, met weinig schermtijd voor - een lichtelijk irriterende - Cara Delevingne.

Vanzelfsprekend volgt er een road trip om Margo te vinden. Echter voelen de scènes ernaartoe vrij leeg aan; de gebruikelijke Young Adult clichés die blijkbaar niet te vermijden zijn. Hierdoor schurkt het geheel enigszins tegen het gezapige aan. Men probeert de boel nog op te schudden door o.a. een cameo van één van de sterren uit de vorige boekverfilming van Green erin te gooien, maar het mag niet baten. Je zou kunnen stellen dat 'Paper Towns' zich verslikt in zijn eigen premisse.

De personages zelf komen bij vlagen geforceerd over wat betreft de komische momenten en de dialogen. Desondanks weten deze figuren naargelang de film vordert toch de nodige sympathie op te wekken, mede door de situaties waarin zij verzeilt raken. Het komt de clichématige boodschap dan ook ten goede dat de reis veelal belangrijker is dan de bestemming.

Al met al best redelijk, maar hier had zo veel meer mee gedaan kunnen worden.

Dikke 2,0 sterren.

Matig.

Het uitgangspunt vind ik wel mooi: het meisje weet niet wat ze wil en probeert dat te ontdekken; de jongen gelooft in al z'n verliefdheid dingen die niet waar zijn. Des te spijtiger vind ik het einde, dat m.i. nogal wat bochten maakt. Ook de road trip die uitdraait op een vlak uitgewerkt vriendenonderonsje is iets wat ik liever anders had gezien, maar soit.

De acteurs doen het verder niet echt denderend. Cara Delevingne teert te veel op blikken die heel goed pakken op foto, maar al snel een eenzijdig trucje worden op film. Nat Wolff is oké, zijn vriendjes niet.

Jake Schreier - nog nooit van hem gehoord - tovert héél af en toe iets moois op het scherm, vooral in het begin, waardoor ik later in de film toch wat op mijn honger ben blijven zitten. Het tempo is gezapig, maar echt boeien doet Paper Towns nooit.

2,5

Niet veel aan.

Leek met Earl and the Dying Girl de weg omhoog even ingezet. Verpest deze film dat totaal. Duidelijk een boek dat matig is vertaald naar het scherm. Dit merk je vooral aan het tempo. Het begint als een soort avontuur, dan gaat het over naar een mysterie om na een uur pas over te gaan naar een roadmovie. Staan de regels niet vast. Toch krijg je geen lekker tempo op deze manier.

Daarbij is dit ook nogal rich white people film. Vond dat wat vreemd. Was in de Hughes days het nog wel eens herkenbaar, nu is het allemaal nogal vrijblijvend. O ik ben 18 en ga kennelijk chillax wonen waar ik wil. O ik ben 16 en ga gewoon even chill 2000 km rijden, enige wat op het spel staat is het schoolbal. Het is niet heel erg, maar de film is nogal serieus, waardoor het totaal ontbreken van een algemene realiteit wat vreemd aanvoelde.

Dit zijn wel typisch van die dingen die gaan opvallen als de gehele film al totaal niet boeiend is.

2 kleine sterren.

Een wat twijfelachtige speurtocht naar een meisje de hoofdpersoon verliefd op blijkt te zijn. Hij gaat samen met wat vriendjes op pad om haar te vinden en de rest van de wereld kan hem gestolen worden. Ik vond het allemaal wat vergezocht en ik ben doorgaans niet zo'n fan van dergelijke puzzels, tenzij het een horror als Saw betreft. Verder zijn de meeste situaties nogal voorspelbaar en heeft de cast zelf me ook niet echt kunnen charmeren.

Tja in het begin een leuke film, zeker als hij die aanwijzingen gaat volgen.
Je bent dan toch benieuwd waarom ze is verdwenen en welk mysterie er achter zit.
Maar dan: Bij het einde blijkt dat ze helemaal niet gevonden wilde worden, maar daar doe je dus ook de hele zoektocht weer mee teniet.
Want waarom zoveel aanwijzingen achter laten als je niet gevonden wilde worden, slaat nergens op. Waarschijnlijk dacht de schrijver van het boek : Laat ik eens een lekker Arty Farty einde verzinnen, dan zeggen ze die zagen we niet aankomen of zoiets.

"She loved mysteries so much, that she became one"

Paper Towns is een leuke “coming of age” film met een origineel verhaal en goede acteerprestaties van de jonge cast. Een film over opgroeien en het leren loslaten van bepaalde personen en dromen.

Cara Delevingne speelt de mysterieuze Margo en doet het erg goed. Een talentvolle actrice met een mooie en aparte uitstraling die wel past bij haar personage. Ze heeft samen met Quentin (Nat Wolf) een aantal scènes in het begin van de film om daarna te verdwijnen en pas aan het eind weer op te duiken. Maar Delevingne weet in deze scènes wel een onuitwisbare indruk te maken. Dat moet ook wel want het is die onvergetelijke indruk die de drijfveer is voor Quentin om naar haar op zoek te gaan. Nat Wolf speelt deze onzekere Quentin uitstekend en weet de verliefdheid voor Margo goed over te brengen. Het middendeel met het zoeken naar Margo via clous die ze heeft achtergelaten is wat langdradig en ook de acteurs in bijrollen weten daar niets aan te veranderen. Austin Abrams en Justice Smith zijn redelijk als vrienden van Quentin maar niet gedenkwaardig. Lacey is aardig als vriendin van Margo die ook op zoek gaat naar haar maar is wel heel kleurloos en heeft niet veel te doen. De road trip duurt ook een aantal scènes te lang en is een wat saaie bedoening.

Het einde maakt veel goed. Het is geen verassing dat als Cara Delevingne weer ten tonele verschijnt de film opleeft en een shot adrenaline krijgt toegediend. Dat is niet alleen de verdienste van Delevingne want ook Wolf is uitstekend in hun gezamenlijke scènes. Wanneer Quentin Margo eindelijk gevonden heeft volgt een laatste akte die mooi, origineel en ook wel onverwacht is. De thema’s opgroeien en loslaten worden door regisseur Schreier op een goede manier verwerkt en het einde is dan ook bevredigend.

Best leuke verfilming van het gelijknamige coming-of-age boek van John Green, met Nat Wolff en topmodel Cara Delevinge in sympathieke hoofdrollen. Het heeft uiteindelijk allemaal niet zoveel om het lijf en de film bevat weinig zaken die we niet eerder en beter hebben gezien in tig vergelijkbare films, maar het script zit subtiel in elkaar en het melancholische sfeertje is goed getroffen. Eigenlijk vond ik de mooie Halston Sage (die wel wat weg heeft van een jonge Rachel McAdams) nog het leukst. Let overigens op de grappige cameo van Ansel Elgort, je weet wel, de hoofdrolspeler van die andere John Green-verfilming (waar overigens Nat Wolff ook al in zat).

Wat ik dus echt jammer vind aan deze film, is dat beide hoofdrolspelers me NIKS doen. Ik vind ze vlak, saai (Moet zij een levenslustige, mysterieuze waaghals voorstellen? Doe eerst eens iets aan dat chagrijnige hoofd, dan lijkt het BIJNA alsof je het leuk vind om te leven) en ik kon geen band met ze opbouwen. Ik vond de 'best friends' en aanhang veel leuker. De keren dat ik iets van emotie voelde tijdens het kijken van deze film was door de zijlijntjes, want het centrale verhaal stelt teleur.

Er wordt gepretendeerd dat het enigszins ergens een béétje de diepte in gaat, dat kijkers zich misschien zelfs kunnen identificeren met de personages of het verhaal, maar het is een weinigzeggende ver van mijn bed show.

'Q' en 'M' hadden wat mij betreft vervangen mogen worden. Hij speelt nog wel aardig, maar zijn uitstraling verveelde me snel. Zij had óf ontzettend last van obstipatie óf ze heeft van nature zo'n ongezellige uitstraling, want ze leek er totaal geen zin in te hebben. Was zij niet een of ander topmodel ofzo? Dan ben ik dat bij deze ook.

Nee, na 10 keer 'Van de schrijver van TFIOS' te hebben gehoord waren mijn verwachtingen blijkbaar te hoog. Ik kon hier niet echt iets mee. Leuk om een keer gezien te hebben, maar ik blijf wel achter met een 'Wat is er eigenlijk allemaal gebeurd in de film, wat heb ik nou gezien?' gevoel. Beetje te langdradig. Jammer, met name het hele road trip gebeuren had wat levendiger gemogen.

Meuk. Met veel filtertjes en bombastische muziek aangekleed, maar verder een lege huls. Cast is matig, bijpersonages zijn beter dan de twee leads. De ontwikkelingen naar het einde toe worden steeds clichématiger en dommer. Het einde zelf is ook een grote farce. Had er sowieso niet veel van verwacht.

“Marriage, children, career.

Then you will be happy.

Is that what you're saying?”

Ik hou wel eens van zo’n feelgood college-film, met zijn eigenaardige typetjes en goofy situaties. Alhoewel er nooit een film zal zijn die “The breakfast club” zal overtreffen. Als het dan ook nog eens gelijkenissen vertoont met “Serendipity”, één van mijn favoriete tienerliefde chickflicks ooit gemaakt, dan kan het gewoon niet stuk. Ok, het is een bijeenraapsel van allerhande cliché situaties en het stelt echt niet veel voor. De innige vriendschap tussen enkele jongens, die niet eens bij het clubje van de populairste medeleerlingen behoren, die op het punt staan elk in een andere uithoek van de VS naar de universiteit te gaan. En de queeste die ze samen ondernemen op zoek naar de jeugdliefde van één van hen. Een bijzonder en mysterieus jong meisje wiens leven wel één groot avontuur lijkt.

Mijn meest favoriete personage was Austin Abrams als de geschifte Ben, die Q’s moeder een ongelofelijk aantrekkelijke vrouw vind en niets liever zou willen om er eens mee in bad te zitten. Een spermazaadje op 2 benen wiens hormonen telkens weer tilt slaan zogauw er een C-cup in de buurt te bewonderen valt. Radar (Justice Smith) is het nuchtere, gereserveerde lid van de bende die alles volgens de regeltjes doet. Zelfs de daad wil hij uitstellen tot promnight, omdat het iets speciaals zou moeten zijn. Zijn persiflage van een Italiaan is het enige moment waarbij hij eventjes uit de band springt. En Quentin (Nat Wolff) is het hoofdpersonage die na een nachtelijk avontuur met Margo (Cara Delevingne) tot de conclusie komt dat hij zijn uiterste best moet doen om deze laatste voor zich te winnen. Zelfs het afreizen naar een spookstad op papier hoort hierbij.

Je zou zeggen dat alle elementen aanwezig zijn voor een doorsnee tienerfilm waarbij romantiek centraal staat. Initieel is dit ook de kern van het hele verhaal, dat echter een heel andere draai krijgt naarmate het verhaal zich ontrolt. Het mysterie Margo vormt de uiteindelijk aanzet tot een avontuurlijke zoektocht. Een zoektocht die Quentin samen met zijn twee boezemvrienden onderneemt en waarbij aanwijzingen achtergelaten door Margo de voornaamste leidraad vormen. Wat we dan krijgen is een onderhoudende roadmovie waarbij de hechte band tussen de drie schoolkameraden de volledige aandacht krijgt. Een mengeling van goeie oude kameraadschap en melancholische mijmeringen. Dit doorspekt met soms wel grappige dialogen. En het eindresultaat van deze film is zowel verrassend als origineel als je andere tienerfilms in ogenschouw neemt. Om eerlijk te zijn is het realistischer dan gelijkaardige films en tracht men het sprookjesachtige van tienerliefdes te doorbreken.

De drie hoofdrolspelers die samen op pad gaan vormden een hecht gezelschap. Een goed op elkaar ingewerkt trio waarbij hun omgang met elkaar als natuurlijk overkomt. Drie boezemvrienden die elkaar door en door kennen. Solide acteerwerk waarbij Austin Abrams sowieso voor mij de hoofdvogel afschoot. Wolff vond ik een beetje te sullig en droogjes maar overtuigde toch als sleutelfiguur die bijna continue in beeld was. Delevingne straalt die geheimzinnigheid uit die noodzakelijk is voor haar rol. Over het algemeen was dit zeker geen saaie film maar kon ik me zeker niet van indruk ontdoen dat het allemaal toch nogal braafjes voortkabbelde. Wat blijft is een onvoorspelbare zoektocht naar het meisje van Q’s dromen. Ik ben er echter zeker van dat er ontiegelijk veel jongeren zijn die ook deze zoektocht hebben ondernomen op hun manier.

3*

Wat een VRESELIJKE slechte film. En die meid Cara? Wat een zeer irritant persoon. Ze speelt een afschuwelijk kind. Het einde is ook erg duf. Echt totaal geen leuke film.

Een matig verhaal over high schoolers die zich bezig houden met zaken als verliefdheid, toekomst, de promnight en uiteraard elkaar.

In de film ervaren en doen ze dezelfde dingen als soortgenoten doen in soortgelijke films. Ze spijbelen. Ze zijn onzeker. Ze zijn verliefd. Ze gaan naar een party. Ze kotsten alles en iedereen onder. Weinig verrassend of verheffend. Behoorlijk standaard.

De film onderscheidt zich echter door het inbrengen van mysterie in de vorm van een zoektocht naar een meisje. Het ontrafelen van clues en de zoektocht zelf zijn redelijk spannend en leuk om te volgen. Ze tillen de film iets boven de standaard uit.

Maar ja, de personages zijn jammer genoeg niet erg interessant. Het zijn de gebruikelijke highschool nerds en beauties. De personages worden neergezet met een zweem van gelaagdheid, maar dat is schijn. In de uitwerking zijn ze vrij oppervlakkig en doorzichtig.

Het is ook de reden dat het me in feite niets kon schelen wat er met wie dan ook ging gebeuren.

De zoektocht is interessant. De personages allesbehalve.

Toch wel wat merkwaardige coming-of-age film over eindexamenscholieren, die samen op zoek gaan naar een mysterieus verdwenen klasgenoot. Op sommige momenten best grappig, maar het verhaal mist het nodige venijn en door het ontbreken van een echte ontknoping eindigt de film een beetje in het luchtledige. Goed genoeg om de verveling te verdrijven op een koude, druilerige zondagmiddag.

Dit mag eigenlijk de naam van the fault in our stars (aanrader trouwens) niet dragen. Ik krijg hier een beetje een deja vu gevoel als bij de aanloop naar Samba, die kwam na Intouchables. De magie en vernieuwing van de eerste films, waait niet over naar een volgende poging.

Nu wil ik de film niet helemaal geen afkraken, maar er is gewoon te weinig omhanden. Het meisje is eigenlijk gewoon irritant en de jongen, naar mijn mening, onbegrijpelijk verliefd. Ongeloofwaardigheden volgen elkaar in een rap tempo op en de "zoektocht" boeit eigenlijk geen moment.

Misschien waren mijn verwachtingen hier ietwat aan de hoge kant, wat de film uiteindelijk een grotere domper heeft gemaakt.

Een goed drama/mysterie/romantiek film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital...

Ach ja.

Filmtechnisch is dit natuurlijk helemaal geen goeie film. De camera doet weinig meer dan registreren, het script voelt (zoals vaker bij boekverfilmingen) nogal gehaast en onsamenhangend aan en het acteerwerk is vaak wisselvallig op z'n best. En toch vond ik dit wel een charmant filmpje. Cara Delevigne brengt haar personage echt tot leven, tussen de flauwe grapjes door viel er af en toe wel wat te grinniken (dat Heritage not Hate-shirt!) en zitter er ook gewoon wat leuke scènes in om de boel vlot te houden (Pokémon!). Niet goed, maar heb me ook niet verveeld. 2,5*.

John Green is een toffe gast hoor, echt waar, maar zijn boekjes stellen niks voor óf zijn slecht verfilmd, dat kan natuurlijk ook nog. Een hoop vergezochte personages en verwikkelingen, hele saaie middenstukken, slap coming of age geouwehoer en een anticlimactisch einde verder vraagt de nietsvermoedende kijker zich af 1. waarom Green zich met dit soort nietszeggendheid bezig houdt en 2. waarom het blijkbaar toch nog enorm aanslaat bij middelbare scholieren (?). Slappe hap.

(ergerniswekkend ook die versie van On A Good Day aan het eind, ik wilde Joanna Newsom horen!)

Aardige film over een jongen die al jarenlang tegenover een leuk meisje woont, maar ze zijn uit elkaar gegroeid. De mix van verschillende genres maakt het geheel wel fris (ondanks dat de personages wat clichématig uit de kast komen en het verloop voorspelbaar is). Verder kijkt het wel gemakkelijk weg vanwege de leuke cast en fijne soundtrack.

Een film die nogal een ontwikkeling doormaakt. Het begint als een wat droge highschoolkomedie. Na wat onschuldige pubergrapjes belandt het even op het mysteryterrein wanneer een van de twee hoofdrolspelers verdwijnt. Dat wordt vervolgens voortgezet met een wat flauwe speurtocht die uitmondt in een hele aardige roadmovie. Pas dan vond ik de film echt interessant worden, waardoor ik uiteindelijk op 3* uitkom. De aanloop had makkelijk korter, en beter, gekund.

sOmmiGE meNSen zulLEN HIer niEUWSGierig naAr zijn weGEns dE aANWeZIgheiD van carA DelevinGNE. zij zULlen eCHTer bedroGEN uITKOmen. het gROOtste dEEL van de tIJD is ze vERMist en zIT je nAAR oNBekende tiENERs te kijkEn dIE wat rONDHangen. cARA hEeft slecHTs eEN bEPErkt aaNTal scènES, waARIn ze EeN meISJe speELT mET eEn eIGEnzinnige opvatTinG OveR het gebRUik van HoOfDletTerS.

Deed mij ergens dan wel weer aan Brick denken, al is dit laatste een pak origineler in uitwerking. Maar beide hebben wel gemeen dat er werkelijk geen tempo in zit. Deze Paper Towns duurt nog geen twee uur, maar voor m'n gevoel was het een stuk langer. Daarbij komt dat het verhaal me nergens echt kon interesseren en nergens weet de film ook maar te verrassen. Het eerste halfuur is nog wel aardig, maar eens Margo is verdwenen verzandt de film in nikserigheid. De acteurs hebben ook weinig uitstraling en de hoofdpersoon irriteert gewoon.

Wel mooi gefilmd met veel sfeervolle en sprekende locaties en een heel behoorlijke soundtrack. 1,5*.

Deze eens bekeken en vond hem wel leuk. Een beetje mysterieus die dan ook nog een roadmovie wordt. De cast bestond grotendeels uit onbekenden, maar desondanks deden ze het zeker niet slecht. Ik had geen verwachtingen bij deze film, maar heb me er zeker niet mee verveeld en vond hem wel het bekijken waard.

Had de film al 3.5 jaar op mijn computer staan, nooit echt een moment gevonden om 'm te kijken, tot vandaag.

De film is okay. Een leuke film om met je loved one te kijken. Een typische 'highschool movie' begin, veranderd vervolgens in een roadmovie. De 3 jongens deden het goed, Delevingne een stuk minder. Ondanks dat ze op de cover staat, heeft ze een best kleine rol.

Slapjes.

Niet dat Paper Towns volledig brak te noemen is echter. In tegendeel, het weet op een best intrigerend concept te steunen dat de kracht van de film vormt. Uiteraard is het verder een tienerfilm met het nodige moraal, maar toch iets meer onderscheidend dan vergelijkbare films. Dat helpt ook vaak wel bij boekverfilmingen.

Het jammere van de film is dat het verder nogal matigjes wordt ingevuld. Je hebt twee personages die de basis van de film vormen en zoals verwacht komen daar gaandeweg een aantal bij. Wat nog begint als een mysterieuze roadfilm, eindigt daardoor uiteindelijk meer in een dramafilm waarin elk groepje en persoontje wat dieper wordt uitgewerkt. Probleem is dat het de film zelf eerder in de weg zit dan versterkt.

Uiteindelijk is de zoektocht namelijk het interessants. Briljant verzonnen ook, iemand die hints achterlaat waar ze ook naartoe trekt. Zorgt gelijk voor wat interesse naar de film. Daarnaast vind ik Wolff goed passen in de film. Ik weet het niet of hij dit bewust doet, maar zijn onzekere en introverte houding past perfect. Delevingne komt dan heel wat minder sterk over. Sowieso een dubieuze keuze om topmodellen in dit soort films te casten, zeker in dit soort rollen.

Verder wordt de film uiteindelijk een geheel dat zichzelf graag een beetje wil onderscheiden door steeds meer van het primaire gegeven af te stappen, maar daardoor wordt het een iets te zoet filmpje dat de intrigerende stukken uit het oog verliest. Verrassingen mogen er dan misschien wel zijn, maar toch weet het niet erg te boeien. Denk ook dat het niet geheel bevredigend overkomt, op boek gebaseerd of niet.

Nee, Paper Towns is wat mij betreft een zwakkere toevoeging binnen z'n soort. De eerste helft is goed te doen, het acteerwerk is niet per definitie slecht en er heerst een aardig tempo, maar eenmaal het moraal en diepgang erbij komt kijken verliest het zijn uniekheid. Vervolgens blijft er niet veel meer over dan een iets te gewone tienerfilm. Had zeker meer ingezeten.

A paper town for a paper girl.

Ietwat gelokt door de naam van Delevigne op de poster. Maar de film maakt de belofte niet echt waar, ze is maar vrij weinig in beeld en ik was ook niet zo kapot van hoe ze speelt eerlijk gezegd - en voor haar smoeltje kan je beter de foto's van David Yarrow opzoeken. Of als het een film moet zijn, Valerian and the City of a Thousand Planets (2017).

De titel klopt dan wel ergens weer, en al helemaal als je 'm matcht aan het citaat waar ik mee begon. Maar om net als onze hoofdpersoon Nat Wolff zo'n honderd minuten te nemen om tot die conclusie te komen is wellicht gewoon teveel gevraagd.

Waarom ik het boek niet las

Ik had het boek niet gelezen en wilde de film al heel graag zien toen bekend gemaakt werd dat Paper Towns verfilmd zou worden. Waarom? Omdat ik The Fault in Our Stars zowel als boek als film fantastisch vond en daardoor hoge verwachten had. Ik wilde het boek van te voren lezen, maar dat is er niet helemaal van gekomen doordat ik teveel werd getrokken door andere boeken. Ik had 36 bladzijden gelezen toen ik kaartjes voor de film won en het niet kon laten de film te kijken voordat ik het boek uit had. Een vergelijking zal ik dus niet maken, maar ik ga je wel mijn eerlijke mening geven over de film.

Ongrijpbare verwachtingen

Bij mijn collega bloggers had ik uitermate enthousiaste recensies gelezen, en dat, samen met de hoge verwachtingen die ik al had, schepten denk ik ongrijpbare hoge verwachtingen. Vooral in de eerste helft twijfelde ik heel erg hoeveel hartjes ik aan Paper Towns zou geven. Inmiddels wist ik namelijk ongeveer waar de film over zou gaan doordat ik de synopsis had gelezen en ik had een roadtrip movie verwacht, maar die was er tot de pauze halverwege de film begon nog niet geweest.

De tweede helft maakt alles goed

Gelukkig maakte de tweede helft van de film veel goed. De roadtrip begon en leverde fantastische scènes op. De tweede helft is dan ook echt het deel van de film waar ik het meest van heb genoten. Misschien dat het deels ook wel kwam omdat ik geen fan ben van Cara Delevingne als actrice en zij een minder grote rol heeft in dat tweede deel. Haar personage zei soms van die zinnen die ik totaal niet bij haar vond passen. Ik wil haar niet meteen als dom bestempelen, maar ik weet niet precies hoe ik het moet verwoorden. Zeg maar het soort zinnen waarvan je je afvraagt of ze die zelf wel begrijpt. Ik had liever een andere actrice gezien op haar plek.

Austin Abrams steelt de show

Hoewel Nat Wolff in de rol van Q consistent speelt steelt hij voor mij niet de show. Nee, dat is toch echt Austin Abrams in de rol van Ben. Je valt gewoon voor hem, hij is zo lief en schattig. Hij is echt de smaakmaker want ik heb meer dan eens keihard om hem gelachen. Hij was degene die zowel in de eerste als de tweede helft van de film fantastisch speelde.

Conclusie

Paper Towns was een film waar ik enorm naar uitkeek en door de positieve recensies die ik gelezen had waren mijn verwachtingen veel te hoog. De eerste helft leefde niet op naar mijn verwachtingen. De tweede helft echter wel. De tweede helft van de film was waar ik de hele eerste helft op heb zitten wachten. Cara Delevingne had ik liever niet in deze film gezien en Nat Wolff was redelijk consistent, maar Austin Abrams stal voor mij de show. Al met al weet de film toch vier hartjes te verdienen.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).