Gojira no Gyakushû (1955)

Matige Godzilla.

In mijn versie noemde het beest trouwens Angelis, niet Gigantis. Of iets dergelijks. In ieder geval was het al snel duidelijk dat het beest of 4 poten diende te lopen, maar dat de acteur daar niet zo bekwaam in was. Wat wel tot enkele grappige scenes leidde uiteindelijk. Ook de wat versnellede kinderplein vechtscenes tussen beide monsters zijn om dood te gaan.

Maar verder een beetje saai inderdaad. Het zwart/wit speelt soms wel in het voordeel van de film, vooral wanneer er stof/rook/vuur in beeld is.

Probleem is een beetje de lamme tegenstand die Gojira krijgt. Het hoogtepunt van deze film ligt eigenlijk in het midden, wat de rest daarna een beetje saaie kost maakt. Daarbij is Gojira niet te verslagen door de mensheid, waardoor een nogal idioot eindplan bedacht moet worden. Allemaal niet bijster interessant.

Wel enorm hilarisch, de rol van Takashi Shimura, wiens gelaatsuitdrukking tijdens z'n eerste shot een bijnakopie lijkt van die uit de bekende schommelscene in Ikiru. Erg grappig om die man plots in een Gojira film te zien rondlopen.

Verder is het wel aardig, wat lachen met Gojira en de gekke special effects. Maar te saai om een echt leuke film te zijn. 2*

Godzilla uit de eerste film is niet meer maar het duurt niet lang voor een nieuwe zijn plaats inneemt: nog geen 7 maanden nadat de eerste film uitkwam was er al dit vervolg in de bioscoop.

Regisseur Ishirô Honda en componist Akira Ifukube keerden niet terug, acteur Takashi Shimura wel, al is zijn terugkeer als professor Yamane maar beperkt tot een korte, welkome cameo.

Jammer dat er geen enkel interessant personage in de film zit. De acteerprestaties en effects zijn er vergeleken met de eerste film niet op vooruitgegaan, integendeel. Ze moesten dan ook de klus met iets meer dan de helft van het budget van de eerste film zien te klaren.

Godzilla krijgt het hier voor het eerst aan de stok met een andere kaiju: Anguirus, een gemuteerde ankylosaurus die opvallend weinig screentime krijgt. Ik bleef toch wat op mijn honger zitten na het gevecht tussen de twee kaiju.

In de eerste film speelde het zwart-wit in het voordeel maar hier miste ik toch wat kleur, de gevechten hadden er dan wellicht wat leuker uit gezien.

De sfeer is in ieder geval luchtiger. Waar je in de eerste film de personages moeilijk op een glimlach kon betrappen hoor je hier meerdere lachsalvo's.

Jammer dat er meer tijd besteed lijkt te worden aan een erg zwak romantisch subplotje dan aan Godzilla en Anguirus.

De laatste scène voelde wat anticlimactisch aan. Uiteindelijk heb je hier meer sympathie voor Godzilla dan voor de menselijke personages.

2*

Ook in dit vervolg op Gojira die slecht één jaar voor deze film uitkwam is het titelmonster niet de focus van de film. Hij en Anguirus zijn wederom slecht een alles verwoestende natuurkracht, en de menselijke personages moeten het leeuwendeel van de film dragen. Het plot is goed genoeg om te blijven boeien

Niet dat er over Gojira-actie wat te klagen valt, want hier mag het monster het voor het eerst opnemen tegen een ander beest. Dit zijn de beste scènes in de film, en dingen die op den duur kenmerken zouden worden voor de Gojira-films (zoals de plat-gewalste pagode) maken hier hun opwachting. Anguirus is nou niet echt de meest imposante vijand waar Gojira het tegen op zou gaan nemen, maar als eerste monster is hij wel oké, en de actie is gewoon lekker vet.

Maar als Anguirus eenmaal het veld geruimd heeft wordt het allemaal een stuk minder. De methode die uiteindelijk gebruikt wordt om Gojira uit te schakelen zorgt voor een constante herhaling van beelden terwijl ons monster het maar letterlijk over zich heen laat komen. Er is dan nog wel een aardig emotioneel moment, maar de koek is net als in de eerste film 10 minuten voor het eind wel op.

Maar daarvoor is het allemaal wel leuk. Zeker niet zo goed als de eerste film, maar wel redelijk vermakelijk; vechtende monsters blijven leuk om naar te kijken.

Leukere film dan de eerste. Hier werd in ieder geval al meteen duidelijk dat een Godzilla film het toch vooral moet hebben van de monster vs monster gevechten, iets wat goed zichtbaar is in de gave scenes tussen Godzilla en Anguirus. Hilarische wetenschappelijke onzin over hoe Anguirus een ankylosaurus zou zijn, dat komt met geen mogelijkheid naar voren in de manier hoe het beest er uit ziet of beweegt. Verder hebben de oude films het qua special effects slecht overleeft en zijn ze inferieur aan de stop motion technieken die in het westen gebruikt werden, maar lollig is het allemaal wel. De knulligheid zorgt echter tegelijkertijd ook voor wat moeizame momenten waarop de film compleet stil valt en helaas is Anguirus te snel weer uit beeld. Op naar de volgende film.

Vermakelijke Godzilla. Ik heb mijn Godzilla reeks maar eens voortgezet na een tijd met deze tweede film over het grote beest. Qua spektakel is dit wel een leuker deel dan de allereerste, maar het voelt wel als een herhalingsoefening. Godzilla komt weer uit de zee, verwoest een hoop en vertrekt weer. Ik hoop niet dat die tientallen vervolgdelen exact hetzelfde patroon volgen. Gelukkig introduceren ze hier wel Anguirus, een enorme egel of hagedis of wat 'ie ook mag zijn. De gevechten tussen hem en Godzilla leveren ieder geval wat andere actie op dan de strijd met de Japanse militairen. Jammer genoeg verdwijnt hij te snel weer uit de film, waarna het weer wat saaier wordt.

Door het zwart-wit beeld en dankzij de miniaturen komt de actie nog wel verzorgd en interessant over. Voor een film uit de jaren 50 zijn de effecten best goed te pruimen, al moet je er niet te lang naar kijken.

3*