Saul Fia (2015)

Insignificance, jij blijft toch one of a kind. In vijf zinnen de hele crux.

Ik vond de stijl héél goed en deze film zou je wel naast Idi i Smotri (1985) kunnen leggen maar ook weer helemaal niet.

Er zit een gigantische ongeloofwaardigheid in, dat je wellicht Hollywoodiaans kunt noemen, hoe de hoofdpersoon de hele film lang overal maar kan komen. Het is gewoon de grootste snordrukker ooit! Ik heb nog nooit iemand zo hard zien snordrukken. Dan gaat die daar even werken, kijkt om zich heen en naait er weer uit, dan sjouwt hij daar weer met een zak meel of iets dergelijks en naait er weer uit. Ik had het gevoel dat dit de hele film lang op deze manier doorging. Dat haalde mij constant uit die immersieve stijl met zeer sterke geluidsband inderdaad. Kan gewoon niet geloven dat je zo in Auschwitz kan rondlopen. Je wordt daar toch heel erg goed en constant in de gaten gehouden?

Dank u, heer de grunt!

De manier waarop er mee gekeken wordt met Saul irriteerde mij. Alsof je verkokert de wereld in keek.

De bedoeling daarvan lijkt me evident, maar het raakte me totaal niet. de film kwam bij mij niet binnen. Vernietigingskampen waren/zijn(?) gruwelijk, maar de emotie, wat het leed met mensen deed en de wanhoop miste ik. Volgens mij kan dit beter. De bewegingsvrijheid van Saul vond ik ongeloofwaardig en niet overeenkomstig boeken die ik hierover las.

De hoofdpersoon jaagt een , in mijn ogen, onzinnig ritueel na en verliest dan verder werkelijk alle interesse in hetgeen er om hem heen gebeurt. Emoties zijn er vrijwel niet , en daardoor voelde ik ook weinig tot niets voor zijn lot en zijn ellende. Ik vind het verhaal te mager en toch is het wel indrukwekkend allemaal omdat het over het Sonderkommando van Auschwitz gaat. Het is daarom wel een unieke film. De sfeer is donker, rommelig, kafkaiaans en soms zeer beangstigend.

Ik heb nu al veel boeken gelezen, en films gezien over de Holocaust, maar deze film is wel de slechtste van allemaal.

Vooral ongeloofwaardig is de ganse film, er klopt niets met de werkelijkheid destijds.

De eigenlijke 'taken' van het Sonderkommando wordt slechts in zeer wazige beelden getoond, je moet al veel verbeelding hebben om je er iets bij voor te stellen, en bovendien, iemand die nog nooit heeft gehoord van een Sonderkommando en dus niet weet wat ze doen, zal ook met deze film niet wijzer worden.

Ook de bewegingsvrijheid van het hoofdpersonage stoorde me enorm, het leek alsof hij overal maar mocht lopen en gaan waar hij wilde.

Als dit de Holocaustfilm is die nog moest worden gemaakt, dan had men hem beter niet gemaakt.

Als u meer wil weten over de Holocaust en het Sonderkommando dan kan u beter een van de talloze boeken die erover geschreven zijn lezen, of een betere film over de Holocaust, u zal er meer uit leren dan de flauwe kul die in deze film wordt verteld.

Dit is geen Holocaustfilm in mijn ogen, zelfs nog geen poging tot...

Het enige goede aan deze prent is dat men ieder personage zijn eigen taal laat spreken, gelukkig maar of dat werd ook nog eens een warboel.

En ook nog, waarom men anno 2015 nog een film maakt in 4:3 formaat is me ook een compleet raadsel !!

Kortom: laat deze film maar voor wat hij is, niets waard !!

Als ik me goed herinner, wordt daar in het begin van de film iets over uitgelegd. Veel meer hoef je niet te weten. Het is per slot van rekening geen geschiedenisles. In de meest letterlijke zin van het woord althans.

Inderdaad het is meer een kijkje in het leven van een mens..

Maar ik ben nu wel nieuwschierig geworden naar het Sonderkommando..

Ik ga het even uitzoeken.

The Grey Zone (2001)

Overigens legt Son of Saul aan het begin prima uit wat een Sonderkommando is. Ik had er, ondanks dat ik WO II intensief volg in mijn leven, ook nog nauwelijks van gehoord.

Ja maar je word ook in deze film in het diepe gegooid...

En door weinig informatie te hebben raak je als kijker ook wat in de war..

De mannen leven in de grijze zone dus letterlijk.

Ik had meer van deze film verwacht. Je moet weten hoe het precies zat in de kampen anders begrijp je er niets van. Misschien moet je eerst wel The Grey Zone kijken voor je echt snapt wat er precies gebeurt (is). De manier van filmen is een aardig idee maar daardoor mis je de achtergrond. Bovendien is het voor een film die een realistisch beeld nogal onrealistische hoe het hoofdpersonage door het kamp heen rommelt en steeds weer wegkomt. 2.5* voor de moeite maar zeker niet de beste film over dit onderwerp.

Wat een waardeloze troep is dit. Gefilmd met een, naar ik meen, 40 mm lens, waardoor alleen de protagonist scherp in beeld is te zien. En dan ook nog alleen op zijn rug in een beeldverhouding uit het jaar kruikie. En het dat vreemd vinden dat dit geen succes is geworden bij het publiek. En deze bagger heeft dan de Oscar voor beste buitenlandse film gewonnen. Het absolute bewijs dat de leden van de Academy stuk voor stuk dement beginnen te worden en nodig aan vervanging toe zijn.

Saul Fia

Een indrukwekkende maar tegelijkertijd ook wat teleurstellende film. Dat klinkt misschien als een contradictie maar bij het kijken van Saul Fia kwamen deze gevoelens wel bij mij naar boven. Het is indrukwekkend omdat er een aantal scènes zijn die mij letterlijk bij de keel grepen en vooral het begin is gruwelijk en maakt diepe indruk. Ook op het einde zijn er een aantal scènes die ijzingwekkend zijn en ook spannend. De gruwelijkheden van de gebeurtenissen in een concentratiekamp worden door de focus op Saul (zowel het verhaal als de camera) buiten beeld gehouden alhoewel je het allemaal wel meekrijgt.

Toch overheerst de teleurstelling. Door de focus op Saul hangt er wel heel veel af van de acteur en hoe het personage is geschreven en hier wringt de schoen. Rohrig is redelijk maar niet bijzonder en Saul is heel erg eendimensionaal geschreven zonder enige vorm van persoonlijkheid. Ook met het verhaal heb ik wat problemen. Na het sterke begin zakt het allemaal aardig in en het verhaal over Saul die een jongetje een Joodse begrafenis wil geven is niet al te interessant en zijn geschreeuw om een rabbijn gaat op een gegeven moment storen. Ik bedoel, er worden mensen voor je ogen doodgeschoten en verbrandt en jij blijft maar roepen om een rabbijn? Je ontsnapt uit het kamp en het eerste wat je doet is doodleuk een graf graven terwijl er soldaten en honden achter je aan komen? Nee, Saul is niet de slimste. Zijn inspanningen om voor een Joodse begrafenis te zorgen moet een groot teken van menselijkheid zijn in een onmenselijke omgeving maar dat komt niet echt over. Realistisch zal het allemaal wel zijn maar realisme levert niet per definitie een goede film op. Jammer!

Waar de meeste films als schindlers list je voor een groot deel in het gewis laten.

Schuwt Nemes je niks.

Het is beklemmend .

Een fabriek,een massa productie van de dood.waar waardigheid volkomen is verdwenen.

De waarheid , in zijn gruwelijkheid ,onmenselijkheid , en ongeloof ,juist om dat het waar is.

Ik denk dat een woord als godverdomme hier op zijn plaats is.

Film die zich net als The Grey Zone afspeelt rond de opstand in Auschwitz. Even dacht ik in een remake er van te zitten. De scene met de overlevende in de gaskamer komt wel heel erg overeen. Gelukkig gaat het verhaal een andere kant op. Acteerwerk is, mede dankzij weinig woorden, erg sterk. Uitmuntend en bijzonder camerawerk.

Indrukwekkend !!!

Deze film heeft me van begin tot eind vast gegrepen en niet meer los gelaten.

Je zit letterlijk in de film en ziet alle gruwelen en verschrikkingen in en rondom 1 van de crematoria van Auschwitz.

De beklemming die de film weergeeft (mede door de ''close-up beelden'') is ongelooflijk, en geeft dan ook het gevoel aan de kijker alsof je de Hongaarse gevangene ' Saul Auslander ' zelf bent.

Ik heb persoonlijk al heel wat films gezien over de concentratiekampen die veel indruk maakten, deze film hoort daar vanaf vandaag zeer zeker bij.

Films over de holocaust zijn er veel gemaakt, maar geen viel denk ik zo rauw op mijn dak als Saul Fia. Als er in films iets akeligs net buiten of onduidelijk binnen beeld gebeurt komt het door de kracht van suggestie en je eigen verbeeldingskracht vaak een stuk harder aan dan als alles expliciet getoond was. Heel de film is eigenlijk op dit trucje gebaseerd. En deze film gaat verder dan eigenlijk iedere andere holocaustfilm in wat het je als kijker in ongefocuste beelden en vooral ook in geluid meegeeft. Bergen op elkaar gestapelde lijken, een kind dat wordt gedood (door een arts nog wel), de geluiden van tientallen stervende mensen in de gaskamer, de systematische en routineuze manier waarop hun persoonlijke bezittingen worden doorzocht en de kostbaarheden worden verzameld, lichamen die worden verbrand, bewakers die gevangenen mishandelen. De efficiëntie van een moordfabriek. Veel van dit nog voor de openingscredits voorbij zijn. En het is vooral de klinische en gehaaste en grootschalige aanpak die zo'n indruk maakt. De gevangenen zijn soms nog maar seconden overleden of een of andere dokter of kampleider beveelt al om de "stukken", zoals de lichamen worden genoemd, snel weg te werken of open te snijden voor een autopsie.

Het gebrek aan letterlijke focus op wat anders dan Saul maakt goed duidelijk hoe Saul zich voor alle gruwelijkheden afsluit om simpelweg zijn verstand te behouden, en is tegelijk ook een manier om zoveel akeligheid te laten zien zonder dat de film een luchtje van effectbejag zou kunnen krijgen. Sauls missie om zijn zoon (waarschijnlijk niet, al bevestigt de film niets direct volgens mij) te begraven is wellicht wat onzinnig maar biedt je als kijker de gelegenheid een soort macabere rondleiding door het kamp te krijgen in een film die nog verrassend veel tempo en zelfs (onnodig) spanning en actie heeft. Doordat we de hele film zo dicht op de huid van Saul volgen waan je je er zelf gewoon bij. Uiteindelijk kan iedereen niet anders dan voor zijn eigen belang kiezen (misschien nog een reden voor het trucje met de focus) en de corruptie is groot. Als we dat ergens goed zien dan is dat wel bij de Sonderkommando's. Men heeft er denk ik wel verstandig aan gedaan het bij slechts anderhalf uur te houden. Het trucje en het verhaal werken niet eeuwig. 4.0*.

Helaas kon ik hier niet zoveel mee. Het lugubere onderwerp is en blijft natuurlijk fascinerend, maar de uitwerking van het bijzonder karige verhaaltje is erg afstandelijk en omslachtig, waardoor het knap lastig is de aandacht bij de gebeurtenissen te houden. Het begin is aangrijpend door de kille visuele aanpak, maar al snel neemt de impact van het geheel af. Voornaamste pluspunt is het verstikkende camerawerk, dat zo dicht op de hoofdpersoon zit dat er een soort tunnelvisie ontstaat, wat reeds na een paar minuten claustrofobische vormen aanneemt.

Heftige film over de Holocaust die duidelijk door veel mensen niet gewaardeerd wordt. Omdat de camera zo dicht op de huid zit een intieme film, maar tegelijkertijd voel je een afstand tot Saul, die niet bepaald een likeable character is. Maar dat maakt deze film ook juist veel realistischer dan wat ik , oneerbeedig gezegd, toch een beetje zie als een "feelgood-Holocaust" film als La Vita e Bella. Ik noem die film expres omdat dat ook een film was over een vader in een kamp, die zijn zoon wil redden. In Son of Saul gebeurt min of meer hetzelfde, met het verschil dat Saul's "zoon" dood is. Maar de films zijn verder verschillend als dag en nacht.

Saul is een man die murw gebeukt is- hij sluit zich af voor de ellende om hem heen, en daarmee ook ons, de kijkers- het blijft vaag en rommelig wat er op de achtergrond gebeurt. Maar wat je ziet en hoort is genoeg, ik vind het eerder een pluspunt dat de film niet heel expliciet is. Een van de heftigste scenes is die in de gaskamer- deed me denken aan de brand-scene in Come and See, al vond ik die nog gruwelijker.

Als Saul een jongen vindt die op mirakuleuze wijze de gaskamer overleeft (om alsnog te worden gedood), stelt hij vast dat dat zijn zoon is, en de rest van de film gaat hij op zoek naar een rabbi om hem te begraven. Dat doet hij met niets ontziende verbetenheid, ten koste van een aantal mensenlevens, die al ten dode waren opgeschreven, terwijl hij tegelijk nauwelijks interesse toont in de op handen zijnde opstand. Alsof hij zijn laatste restje menselijkheid en energie bewaart voor het ritueel.

Het ontbreken van sentimentaliteit, het tonen van het kamp vanuit het gezichtspunt van een man die geen hoop meer koestert, en de bijzondere cameravoering, maken dit een uiterst sobere en grimmige film over de Holocaust. Maar dat past mijns inziens meer bij het thema dan een film vol heroïek en sentiment.

Als ik een minpuntje mag noemen: ik vond de Sonderkommandos wel erg doorvoed er uit zien - aangezien de opstand in 1944 plaats vond lijkt het me niet waarschijnlijk dat er toen nog Europese joden waren die er zo uitzagen. Niet dat alle acteurs nu een Christian Bale-dieet hadden moeten volgen maar het viel me op- en haalde me daardoor even uit de film.

pfoe! phiewie! wat een film!!! vele boeken heb ik gelezen over de holocaust. en vele films gezien. deze film is echt heel heftig! hoewel veel suggestief blijft. en als je een beetje over de holocaust hebt gelezen weet je wat er gebeurt in deze film. voor mij was het stuk waar ze letterlijk levend de vuurkuil ingejaagd worden erg heftig. ! ik vond het erg mooi hoe ze Saul steeds op de voorgrond hebben gezet hij staat centraal in deze film. de film doet akelig aan. en sfeer hoe het geweest moet zijn om in het sonde commando te zitten word goed weer gegeven. deze gevangen mochten idd hun eigen kleding aanhouden en kregen redelijk goed te eten. na een aantal maanden werden ze zelf vergast om het geheim van Auswitch zo goed mogelijk te bewaren. na een half uur begon ik me echt vreselijk ongemakkelijk te voelen door het geschreeuw van de kamp bewakers... sneller!!! sneller! etc...het geeft goed weer hoe ze dag in dag uit zijn aangesproken beledigt! bespot! en behandelt zijn als minder dan stront! wat mij betreft is dit zonder meer 1 van de betere films over een nogal ingewikkeld en zwaar onderwerp. geen romantiek geen mooie film muziekjes.. slechts een geslaagde poging om de te laten zien wat het sonde commando nu eigenlijk moest doen. een aanrader... maar wel eentje waar je goed voor moet gaan zitten en geduld moet hebben.. 3 sterren van mij!

Start was indruk en ijzingwekkend, maar al gauw begon Saul's zoektocht naar een rabbi

me te irriteren. Oké, hij was murw (zelf ook meer dood dan levend), probeerde al het leed

om hem heen te negeren, maar wekte daarin totaal geen sympathie... Het lijkt me ook volstrekt onmogelijk dat je zo eenvoudig en vaak je ponum kunt drukken... en hoeveel nieuwe slachtoffers

mag je maken om je zin (traditionele begrafenis) door te drijven?

Deed inderdaad denken aan Ome Harvey in The Grey Zone, maar dan minder.

Kortom de holocaust film die nog gemaakt moest worden...

is nog steeds niet gemaakt en dat is maar goed ook!

Het ziet er allemaal prima uit en er wordt ook nog goed gespeeld maar het verhaal is niet bijster interessant, sterker nog, het is zelf behoorlijk saai. Ik zat me dan ook behoorlijk te vervelen, toch knap voor een film over een concentratiekamp. Daarom ook geen voldoende.

Een goed drama/thriller/oorlog film..

Goed verhaal (geen sterke verhaal/beetje stil/raar verhaal over zijn zoon of niet)...

Goed acteerwerk...

Geen breedbeeld, alleen 4:3...

Goed beeld (HD) en goed achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Schokkende camerabeweging..

Behoorlijk goed, maar niet zo goed als ik op basis van de gewonnen prijzen en de lovende recensies had verwacht. De dicht op de huid camera methodiek die hier weer eens van stal is gehaald is cruciaal hoe je deze film ervaart. In den beginne met de scènes in de gaskamer en bij het cremeren werkt het in al zijn afschuwelijkheid zeer effectief. Later begint het trucje te veel een trucje te worden wat niets meer toevoegt. Het leid af van het afgrijselijke verhaal welk op zichzelf al genoeg potentie heeft om ons blijvend kippenvel te bezorgen. Moedig en gewaagd maar niet helemaal geslaagd dus, deze keuze.

Wat resteert is een film met fragmenten die je niet snel zult vergeten: het ijzingwekkende begin, een nazi die op wel erg pijnlijke wijze zijn medemens kleineert, de wezenloosheid van Saul zelf die alle gevoel voor realiteit kwijt lijkt en de briljante gefilmde eindscène niet te vergeten.....Allemaal momenten die niet makkelijk te verteren zijn, en het eindresultaat ver boven het gemiddelde uittillen.

Lastig te beoordelen. De film is qua stijl (camerawerk) behoorlijk origineel, maar deze stijl werkt in ieder geval bij mij niet zo goed. Het zo dicht op de huid, of beter gezegd op de rug filmen gaf me juist een gevoel van afstand. Wel logisch eigenlijk want als je naar iemands rug zit te kijken dan wordt je er niet bepaald bij betrokken, bovendien schuil je je erachter voor alles wat er vóór diegene gebeurt, en je ziet er ook niets van aangezien je tegen iemands rug zit aan te staren. Dat alles zorgt voor een behoorlijke afstand waardoor meeleven een lastige opgave wordt.

Wat ook niet helpt is dat het verhaal (dat van de sonderkommando's) mij niet onbekend was, en in alle eerlijkheid is de rode draad waarvoor in deze film is gekozen (de zoektocht naar een Rabbijn) niet zo boeiend, het voelt erg onwerkelijk aan. Je zou toch denken dat Saul wel andere dingen aan zijn hoofd heeft. Ook als je een film als Shoah (1985) hebt gezien weet je dat er genoeg echte verhalen zijn die veel beangstigender en indrukwekkender zijn dan dit.

De film The Grey Zone (2001) behandelt hetzelfde thema maar met een interessanter verhaal en bovendien met een heel ander soort camerawerk. De cameraman wordt in die film regelmatig bij de groep betrokken wat je juist het gevoel geeft dat je als kijker wel daar bent belandt en daar deel van uitmaakt, en dat geeft een erg naar gevoel. Bij Saul Fia wordt het tegenovergestelde bereikt en voelde ik helaas weinig. Bij The Grey Zone verplaats je jezelf in de situatie van een sonderkommando en wordt je als kijker bijna gedwongen om te bedenken wat je zelf in zo'n situatie zou doen, iets wat ik bij Saul Fia totaal niet had. 2,5*

En wederom (je zou er bijna wat van denken Arno), The Grey Zone vond ik dan weer een zesje

Maar dat is wel erg lang geleden, dus niet helemaal eerlijk.

Ha ja, het lijkt wel opzet, maar toch niet hoor . Misschien speelt ook mee dat ik The Grey Zone het eerst zag (off topic, geldt ook voor Dredd) en ik beide verhalen nog tamelijk vers in mijn geheugen had zitten, als je daarna een film gaat zien met vrijwel hetzelfde verhaal dan is de nieuwigheid er wel vanaf.

Maar ik denk niet dat de manier van filmen van Saul Fia een trend gaat zetten, als het dicht op de huid moet dan prefereer ik toch echt de stijl van de Dardennes boven dit.

Ik vond het een geslaagd experiment, maar ik zie het niet graag vaker terug. Overigens zag ik begin dit jaar nog een film van diezelfde DOP (de film James White) en die was een stuk losser.

Vond dat persoonlijk ook een groot minpunt van deze film. Op den duur werd het zeer storend, want ik wou zien op wat voor uitgebreide schaal deze onmenselijke praktijken plaatsvonden, en dat kan niet als je constant tegen een rug op kijkt....

Meeleven met de hoofdpersoon werd sowieso niet heel makkelijk gemaakt door de onbegrijpelijke keuzes die hij maakt.