Saul Fia (2015)

Het ware gezicht van de holocaust weer vertroebelt. Bij benadering geniaal door de suggestie en de geluiden maar deze manier van filmen werkt toch een beetje op mijn zenuwen.

Jammer 2.5*

Het 4:3 beeld en de vele closeups werken beklemmend, de film zelf minder. Ik moest af en toe moeite doen om niet in slaap te vallen.

Ik heb deze film inmiddels ook op de plank liggen, maar ik wil hem eigenlijk in de bioscoop (zal wel raar uitzien als het beeld maar 4:3 is, wat ik wel kan beamen met de versie welke ik op de plank heb liggen) gaan bekijken, omdat hij volgens het bioscoopprogramma draait vanaf 6 mei (misschien wel maar een eenmalige voorstelling i.v.m. 4 en 5 mei).

Het klinkt misschien raar met dit moeilijke onderwerp als film maar ik had meer van deze film verwacht. Het te rommelige camerawerk in ook nog veel donkere ruimte maakte het niet echt kijkbaar. Natuurlijk snap ik dat de regisseur een zo realistisch beeld wil neer zetten. Het spijt mij maar ik was niet echt betrokken bij deze man, zeker niet met zijn weinig woorden tekst, Rabbi,Rabbi.

Close camera gefilmd. Heel beklemmende aangrijpende film, waar ik meer van verwacht had. 3.0

Ik heb de film niet eens helemaal uitgekeken, zo oersaai en langdradig deze film is. Voor 95 procent kijk je in het gezicht of op de rug van de hoofdrolspeler en gebeuren er op de vage achtergrond nog wat zaken die nauwelijks in beeld komen. Dit soort films met een dergelijk onderwerp is niet 'mooi' te noemen. Het is een aparte categorie. Maar ik heb toch heel wat films gezien die meer indruk maakten als deze film. Je valt er echt bij in slaap of wacht niet het einde, want er is geen doorkomen aan.

Hier had men veel meer mee kunnen/moeten doen. Triest. Van mij geen advies om deze film te gaan zien. Ook het afwijkende beeldformaat 4:3 slaat helemaal nergens op. Ook bepaald geen pluspunt.

Sterk drama. De kracht zit 'm niet zo zeer in het verhaal maar in de manier van filmen. De hoofdrolspeler is zo gefocust op zijn doel, dat alle waanzin om hem heen, volledig aan hem voorbij gaat. De camera is continue gericht op de hoofdrolspeler, zodat ook voor de kijker de gruwelijkheden nauwelijks zichtbaar zijn. Deze manier van filmen, verplaatst je bijna letterlijk in de huid van de hoofdrolspeler. De chaos, het geschreeuw, het gesleur van de ene plek naar de andere, alles beleef je sterk mee. Dat de film niet echt spannend is of ondanks het dramatische verhaal, hij je ook niet vol weet te raken, is daarmee bijzaak. Een buitenbeentje, maar wel een fraaie. 4.0/4.5

Had (veel) meer verwacht van deze film , heb vol verwachtingen deze film bekeken maar was achteraf teleurgesteld . Het verhaal en setting in Son of Saul vind je ook terug in de film The Grey Zone uit 2001 met oa Harvey Keitel .

Die film kon mijn aandacht echter wel vasthouden tot het einde , maar Son of Saul , op de eerste 15 minuten na , niet .

Het kleine beeldformaat went , het irritante camerawerk niet .

De hele tijd denk je , nu gaat de camera eindelijk uitzoomen en kunnen we eens op een normale manier de film bekijken , maar dat gebeurt bijna nooit .

Veel verhaal is er niet en er wordt ook weinig gesproken in de film .

Dus het beeld is hier net van groot belang .

Gemiste kans .

3,5 voor de eerste 15 min , 1,5 voor de rest van de film

'Saul Fia' is bij vlagen zeer heftig. Toch had ik veel meer verwacht van deze Hongaarse prijzenmagneet. Natuurlijk is het verschrikkelijk wat we zien. De ergste uitstel van executie die je maar kan bedenken - die van het Sonderkommando. De 1e scene is direct raak en het einde is ook goed, met dat jochie. Qua symboliek zit één en ander goed. Echter had het tussendoor wel wat boeiender mogen zijn; het verhaal(tje) vond ik niet denderend verder en de visuele stijl hielp ook niet echt. Tuurlijk brengt dit indrukwekkende momenten met zich mee qua beleving, maar het totaalplaatje is niet zo imponerend als gehoopt.

Ik wilde deze Drama / Oorlog film eigenlijk binnenkort in de bioscoop gaan kijken (ik verwachtte er namelijk veel van, net als destijds van de Uwe Boll film "Auschwitz (2011)", en mede ook omdat deze film de "Beste niet-Engelstalige film" Oscar won), maar waarschijnlijk draait hij dan alleen eenmalig op 4 mei (dodenherdenking) en dus heb ik hem gisterenavond toch maar gewoon thuis bekeken (film lag namelijk al op de plank), voorzien van een hapje en drankje. Het was ook wel een feestelijk moment voor mij, want deze film heeft de eer gekregen om mijn 4000e stem te krijgen, sinds ik lid ben geworden van MovieMeter op 29 december 2007.

Dit verhaal toont twee dagen uit het leven van de Hongaarse jood en gevangene Saul Auslander in het concentratiekamp Auschwitz in 1944. Saul maakt daarbij deel uit van een "Sonderkommando" en werkt gedwongen mee aan de massamoord op mensen (voornamelijk Joden) in één van de gaskamers, zoals het misleiden, het naar binnen drijven, het wegslepen en cremeren van de lijken en het schoonmaken van de gaskamer. Hij stelt dan opeens alles in het werk om het dode lichaam van een jongen (die in eerste instantie zelfs de gaskamer overleefde), die hij als zijn zoon heeft aangenomen, te redden en een rabbijn te vinden om het te begraven. Omdat het "Sonderkommando" elk ogenblik geliquideerd kan worden, plannen de leden ervan een opstand, maar Saul is echter alleen bezig met het lichaam van zijn aangenomen zoon.

Hoewel ik het verhaal vond tegenvallen en het me niet altijd kon boeien (werd ook vrijwel continue gefilmd vanuit het oogpunt van Saul Auslander, die zich goed afsluit van alle gruwel die hem ook niet weet te raken, waarbij je dan zijn hoofd prominent in beeld ziet, terwijl de achtergrondbeelden waar dan juist veel bij gebeurt, maar vaag te zien zijn) en het soms ook langdradig was, geeft deze film wel goed en toch soms ook wel indrukwekkend weer wat voor een schokkende mensonterende dingen er allemaal gebeurde in het beruchte concentratiekamp Auschwitz.

Dat is gelijk al te zien bij de sterke opening van het verhaal waarbij mensen die net met de trein aankomen, gelijk worden afgevoerd naar de douches (oftewel de gaskamers), waar ze dan vergast worden (van te voren wordt nog tegen ze gezegd dat ze snel moeten gaan douchen, want anders wordt de soep koud ). Ook krijg je te zien dat de vergaste lichamen worden afgevoerd naar de crematoriums, waarna de as die dan achterblijft wordt gedumpt in een rivier. Persoonlijk vond ik de indrukwekkendste scene in het verhaal, de scene bij de "kuilen" (beter gezegd massagraf) waarbij mensen worden doodschoten (die dan automatisch in de "kuilen" vallen) en dan verbrand worden door een vlammenwerper. Dat werd overigens gedaan omdat de crematoriums het aantal dode lichamen uit de gaskamers niet meer kon verwerken (oftewel input was groter dan output). Wat ook fraai in beeld werd gebracht, was dat de slachtoffers vrij rustig en kalm bleven (er ontstond geen paniek) en dat had natuurlijk te maken met de snelheid waarbij alles werd uitgevoerd en natuurlijk ook omdat de slachtoffers in shock waren.

De uitvoering van het verhaal viel me helaas ook tegen en dat kwam vooral door de manier waarop je alles te zien krijgt, of beter gezegd juist niet te zien krijgt. Sowieso wordt alles weer gegeven in het ouderwetse 4:3 beeldformaat en ook wordt alles belicht vanuit het oogpunt (wat inderdaad vaak irritante en onrustige camerabeelden opleverde) van Saul Auslander, waardoor je dus zoals eerder gezegd vooral zijn hoofd prominent in beeld krijgt te zien (daar wordt dan op gefocust), terwijl wat om hem heen gebeurt wazig (letterlijk en figuurlijk) in beeld wordt gebracht, terwijl ik dat juist graag had willen zien i.v.m. de heftigheid ervan. Met de beklemmende en kille sfeer van het verhaal, zit het overigens wel goed. Ondanks dat het verhaal zich afspeelt in Auschwitz, krijg je van het kamp zelf niet de typische kenmerken (zoals de toegangspoort met de tekst "Arbeit macht frei") te zien en dat werd in een recente soortgelijke film, te weten "Nackt unter Wölfen (2015)", juist veel beter gedaan.

Ook de onbekende Hongaarse en Duitse cast kon me bepaald niet overtuigen en vooral hoofdrolspeler Géza Röhrig (in de rol van Saul Ausländer), die weinig praat en als hij praat is het door de zachtheid van zijn stem (hij praat altijd op een fluisterende manier) amper te verstaan. Dat zijn hoofd ook bijna iedere seconde van de film prominent in beeld werd gebracht, vond ik best irritant, vervellend en storend. Door zijn kille manier van spelen, wel natuurlijk van toepassing op iemand die lid is van een "Sonderkommando", en hoe hij in beeld werd gebracht, leefde je eigenlijk ook niet echt met hem mee en dat geldt eigenlijk voor iedereen in deze film. De Duitsers (beter gezegd SS'ers) hadden wat mij betreft ook harder mogen worden neergezet en ze zorgen zelfs voor een komisch moment als een SS'er de spot (op een vernederende manier) gaat drijven met Saul Ausländer. Het kille einde was misschien wel goed en passend voor het verhaal, maar het deed me verder weinig en ik was ook blij dat daarmee het verhaal letterlijk en figuurlijk was afgelopen.

Achteraf gezien ben ik eigenlijk wel blij dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien, want anders zou ik waarschijnlijk enigszins teleurgesteld de zaal hebben verlaten. Hoewel deze film soms best indrukwekkend is, is hij me toch tegengevallen (zowel het verhaal als de uitvoering ervan) en is er in mijn ogen tot heden nog steeds geen film over een concentratiekamp gemaakt (waarin je alles te zien krijgt, zonder je verbeelding hoeven te gebruiken), die echt indruk op mij weet te maken en mij zelfs nog weet te choqueren. Wat dat betreft is de Drama / Oorlog film "Schindler's List (1993)", die inmiddels al meer dan 20 jaar oud is, daarin nog steeds de beste in zijn soort.

P.S. de muziek was natuurlijk wel passend bij het verhaal en natuurlijk ook op het concentratiekamp Auschwitz

Merkwaardig toch dat datgene wat deze film het meest onderscheid en waarin hij volstrekt uniek is, namelijk de camera die consequent vanop de schouder met Saul meekijkt, voor velen het grootste struikelblok lijkt te vormen.

De film gaat niet over gruwel maar over het je afsluiten voor gruwel terwijl je er middenin zit.

Mja, over dat 'volstrekt uniek' valt nog te twisten. In het kader van holocaustfilms waarschijnlijk wel, maar er zijn legio voorbeelden van films die een soortgelijke stijl hanteren, en het bovendien beter doen.

Het grootste struikelblok voor mij is dat het juist nét niet onderscheidend genoeg is. De visuele aanpak juich ik zwaar toe, maar heeft eigenlijk alleen een écht duidelijke meerwaarde als de film zich puur op de sfeer richt (de beginscene bijv.). De nadrukkelijke aanwezigheid van het (oninteressante) verhaal zit de boel nogal in de weg. mjk87's review slaat wat mij betreft dan ook de nagel op zijn kop.

Vind het er juist precies naast zitten. Het verhaal is inderdaad niet zo sterk, maar het kritiekpunt dat de film niet dezelfde gruwel laat zien als IS-filmpjes mist de essentie van Son of Saul. Die essentie is juist een cameravoering waarbij het meeste buiten beeld blijft, of onscherp is. Het unieke zit hem dus niet alleen in de wijze van cameravoering an sich maar ook in de bedoeling daarvan (en derhalve hoe het uitwerkt op de kijker).

Al zal je het niet zo bedoelen, maar ik vind je smiley wel wat misplaatst gezien de context van de scene

Verder wel een goede review hoor. De manier van filmen is ook mijn grootste struikelblok, ook al snel de achterliggende gedachte wel.

Mijn humor is misschien apart (ik kan vaak hard lachen om de meest vreselijke dingen in films), maar in deze film vond ik het juist grappig omdat ik het nog nooit in deze context (vanwege het koude worden van soep) had gehoord en het werd ook op een speciaal toontje gezegd. Wat er uiteindelijk met de mensen gebeurt is natuurlijk niet lachwekkend.

Eerste teleurstelling was het beeldformaat 4:3...

Over de film zelf, zo realistisch mogelijk proberen te filmen en dit was het enige positieve voor mij.

Weinig dialoog, weinig diepgang, verloor al vlug mijn concentratie.

Kan er lang over schrijven..ga ik niet doen..in 1 woord: overweldigend,goede wijn behoefd geen krans..

Film is indrukwekkend realistisch toch vind ik de keuze om bewust de achtergrond vaag te houden niet echt geslaagd of beter gezegd te ver doorgevoerd .

Den spreekwoordelijke spijker op den kop.

Net nog een keer gekeken maar dit keer op mijn tv i.p.v. mijn pc en ik verhoog hem naar 5*****.

Pffffffffff, wat een gruwel, met deze film ben ik nog lang niet klaar vrees ik. ''Ídi I Smotri'' en ''Démanty Noci'' en dit meesterwerk staan totdat ik ga dementeren in mijn geheugen gegrift.

Er is nauwelijks naar die film te kijken! De camera ligt constant bij de hoofdpersoon in zijn nek... Wat een slecht camerawerk.

Vol verwachting deze film opgezet, om vervolgens al vrij snel de spanning om te zien slaan in frustratie en verveling. Hoe graag ik deze film ook goed wilde vinden, het lukt me gewoon niet.

Aan de positieve zijde hebben we een erg aparte manier van filmen en is het leven in het kamp (voor zover ik dat kan nagaan) erg realistisch in beeld gebracht.

Helaas leveren die twee zaken nog geen goede film op. De cameravoering werkt erg desoriënterend en houdt alles nogal vaag, waardoor de toch wel behoorlijk dramatische gebeurtenissen bij mij niet zo'n indruk maakten als in de wat meer conventionele films over het onderwerp. Het zijn ongetwijfeld bewuste keuzes om de film zo te presenteren, en het is vrij origineel, maar mijns inziens niet zo geslaagd.

En het realisme waarmee de setting wordt neergezet, werkt niet door in het verhaal, want de zoektocht van de verdwaasde hoofdpersoon komt eigenlijk geen moment erg overtuigend over, daarvoor is het allemaal veel te bedacht en ook niet goed genoeg uitgewerkt: welbeschouwd is er nauwelijks verhaal en nauwelijks karakterontwikkeling: twee uur lang kijken naar verdwaasde figuren die slechts korte zinnen slecht Duits met elkaar uitwisselen is nou niet echt heel enerverend.

Wellicht ten overvloede maar ik waardeer het dan men eens iets heeft geproduceerd dat breekt met de conventies (zeker voor dit type films) maar echt geslaagd kan ik het experiment niet noemen en het is misschien heel saai/conventioneel van me, maar films als Schindler's List of The Grey Zone raakten we echt veel meer dan Son of Saul.

Zag enige overeenkomst met "The trouble with Harry" Alfred Hitchcock 1955! Die film heeft niets met de oorlog te maken maar wel alles met een fatsoenlijke begrafenis.

De manier van filmen en de boodschap ervan kan ik zeker waarderen , maar dat maakt niet dat deze film voor mij de hoge verwachtingen in lost. Het begin en het slot is uitstekend waar ik ook de symboliek van kan appreciëren, maar het verhaal en de personages zelf zijn toch wat magertjes uitgewerkt. Het blijft allemaal wat vaag omtrent de zoektocht en de onmogelijke taak van het hoofdpersonage. Pluspunt is natuurlijk wel het realistisch effect door de manier van filmen. Een top 10 film van het jaar zit er niet in. Helaas. 7/10

Een film die er niet in slaagt om indringend en ontroerend te zijn. Althans niet voor mij.

Ik had eerlijk gezegd soms enige moeite om de aandacht er bij te houden. Ik kon gewoon niet goed in het verhaal komen. Dat is niet oneerbiedig bedoeld, want de thematiek is heftig en van een afschuwwekkende grootsheid. Het had meer met de filmtechniek en met de missie van het hoofdpersonage te maken.

Het cameraperspectief is het perspectief van de hoofdpersoon. En doordat de camera dicht op de hoofdpersoon blijft is het perspectief beperkt en nauw. De beelden zijn behoorlijk onrustig door de focus van de camera. De camera hangt steeds om de hoofdpersoon heen en is in beweging. Heen en weer. Op en neer. Ook is de camera voortdurend out of focus. De hoofspersoon kijkt namelijk overal langs. De hoofdpersoon kijkt op een achteloze, ontwijkende en defensieve manier steeds niet naar de verschrikkingen. Begrijpelijk. Het gaat immers om overleven. En enige andere aandacht dan egoïstische aandacht kan dan fataal zijn.

Maar juist door die beperktheid in zijn (en dus ook mijn) zicht werd ik erg nieuwsgierig naar de omgeving. Ik snakte meer en meer naar breedte en wijdsheid. Naar de andere gevangenen. Naar de bewakers. Naar de artsen. Naar de echte verschrikkingen. Ja, de echte verschrikkingen, want de missie van de hoofdpersoon wilde maar niet ontroerend worden. Zijn persoonlijke en gevaarlijke missie werd nooit de mijne. Ik bleef de hele film de neiging houden om voorbij de hoofdpersoon te kijken naar iets dat interessanter en roerender was. Ik wilde steeds maar kijken naar het echte leed. En de missie van de hoofdpersoon viel voor mij niet in die categorie.

De film derhalve gezien met een frusterende niet-registrerende insteek. Zoals bedoeld door de maker.

Gekeken zonder veel gevoel. En ja, dat vind ik toch een gemis.

Nachtmerrie drama, erg goed gedaan. Vraag me alleen af waarom ik naar zo'n film kijk. Ik ben op de hoogte van al die ellende.

Indringende stijl. Met de handheld achter Saul aan, claustrofobisch door het smalle beeld, veel geklooi met focus, ellenlange takes en dat terwijl ondertussen bijna achteloos de gruwelijkheden van het kamp de revue passeren. De geluidsband doet er nog een flinke schep bovenop met allerlei geblaf, gefluister en al wat dies meer zij. Op een gegeven moment is het alsof je er bij bent, met Saul meeloopt, zoekende naar een rabbijn, een laatste restje menselijkheid. Pittige film als je mee bent. Ik had die dansende nazi graag gewurgd.