The Grey Zone (2001)

vage en nogal saaie film.
Je krijgt wel een idee hoe het was maar slecht uitgewerkt.
Te oppervlakkig.

Ik heb deze film nog nooit echt goed gezien, ik hem eens volledig op Youtube gezien zonder ondertitels dan wel. Ik hem ook eens van een Nederlandse collega geleend maar die DVD liep vast. Blijkbaar is deze film in België niet uit.

Maar over wat ik gezien heb ben ik wel tevreden, het was toch zeker geen slechte film. Hij had zeker niet de impact en de kracht van Schindler's List en was bij vele momenten wat aan de saaie kant. Verder was er ook bijna geen muziek en de acteerprestaties konden wel iets beter.

De omgeving in de film is wel zeer goed nagemaakt en laat duidelijk zien hoe moordend efficiënt de Nazi's waren. Het crematorium, de ontkleedruimte en gaskamer zijn weer tot leven gebracht, ik heb nog nooit een andere film gezien die beter weergeeft hoe men tewerk ging in de vernietigingskampen als The Grey Zone.
Het verhaal straalt ook geen hoop of positivisme uit wat wel past in deze film.

Deze mensen hadden 5 jaar oorlog achter zich... ze wisten vast wel dat het gevaarlijk was om te gaan gillen.

erg mooie film waarbij ik het op het einde niet droog kon houden, gebeurt me niet zo vaak, en een visie op de oorlog die ik nooit eerder had gezien.
top4*

Heftig !! en erg realistisch !
goede film tusen aanhalings teken goede , want het is natuurlijk heel erg wat er gebeurde !!

Eng plaatje zeg...

Deze films is het bewijs dat niet alle concentratiekampfilms goed zijn. Het verhaal nam nogal vreemde proporties aan en was niet altijd even interessant. De film maakte ook geen impact op mij, iedereen die ooit al Schindler's List of The Pianist gezien heeft zal gewoon niets aan deze film vinden. Typisch zo'n Hollywoodproductie die met concentratiekampgruwelen geld probeert te verdienen.

[quote]MNV2 schreef:
iedereen die ooit al Schindler's List of The Pianist gezien heeft zal gewoon niets aan deze film vinden. quote]

Je kan beter voor jezelf praten want ben hier totaal niet mee eens. Vond het juist erg indrukwekkend en 1 van de beste oorlogs films die ik heb gezien. Die 2 films die jij noemt waren ook top maar deze hoort wat mijn betreft ook in dat rijtje. 4.0*

De film was mij te oppervlakkig. In die zin absoluut niet vergelijkbaar met films als Schindler's List of The Pianist. Positief: Steve Buscemi heeft weer de rol als het drukke pratertje en het egoistische type (zelfs een beetje zwarte humor). Prima film, maar zeker geen topper...

Ik vond dit meer een aaneenschakeling van afschuwelijkheden dan een doorlopende oorlogsfilm. Ik vond het nog eerder een thriller dan een oorlogsfilm, zelfs.

Veel dingen worden vaag gehouden, en misschien ligt het aan mij maar vooral in het begin kon ik niet het verschil tussen de 'goeden en de slechten' ontdekken.
Het acteerwerk was bij de hoofdpersonen sterk, al vond ik de characters van de hoofdpersonages heel bitter en wanhopig. Natuurlijk begrijpelijk in een film als deze, maar ik mis het verdriet, de angst en echte gevoelens van de gevangenen.
De martelscene vond ik echt een ramp om aan te zien. Hier slaagde de film enigszins en dat houdt aan in het stuk waar een van de vrouwen zo tot wanhoop wordt gedreven dat ze zichzelf tegen een elektrisch hek gooit.
Ook een mooie toevoeging was de scene waarin een van de sonderkommandos uit wanhoop een man doodschiet en later een meisje red dat de gaskamers heeft overleefd maar dit gaat snel vervelen, en als het meisje uiteindelijk sterft is het mooie en symbolische er voor mij vanaf.
Zoals je ziet heb ik gemengde gevoelens over deze film. Het was heel aangrijpend, maar soms iets te, en ik miste een goedlopend plot.


Toch een *3

Goede film die duidelijk de realiteit van de concentratiekampen, en meer bepaald de vernietiging van de Joden toont.
De film vertelt het verhaal van de Sonderkommando's, de gevangenen die instonden voor de vernietiging van hun eigen volk en de verbranding en opruiming van de lijken.
Het gaat hier meer bepaald op één van die kommando's die ook in opstand is gekomen, wat ze allemaal met hun leven hebben moeten bekopen.
De film is op bepaalde momenten wel heel schokkend, men gaat de ruwe werkelijkheid zeker niet uit de weg.
Eén spijtige zaak, de grote fout die bij dit soort filmen maar al te vaak wordt gemaakt, is het taalgebruik, iedereen spreek Engels, wat de geloofwaardigheid van dit verhaal toch een beetje ondermijnd.

Bijzonder indrukwekkende film over Auschwitz in 1944 waarin we vanaf de allereerste seconde worden geconfronteerd met de vernietiging van de Joden, het machtsmisbruik, de minachting en de corruptie van de nazi’s en vooral de aangrijpende manier waarop een groep Joden probeert te overleven als speciale eenheid die de nazi’s moet assisteren bij allerlei taken zoals het sorteren van eigendommen van de vergaste Joden en het opruimen van de lijken. Hierop slaat ook de titel want het is het ‘grijze gebied in de hersenen’ waar de strijd wordt geleverd tussen geweten en overlevingsdrang. En dat komt hier in The Grey Zone op indringende en ontluisterende manier naar voren met veel emotionele discussies en dramatische beslissingen. We worden regelmatig overspoeld door heftige beelden: koelbloedige executies, martelingen, het geluid van stervende mensen in de gaskamer, razzia’s met honden in de barakken en natuurlijk het dagelijkse vergassen en verbranden van de Joden. Halverwege deze film wordt er een meisje gered dat de gaskamer heeft overleefd, zij ontpopt zich zowel als een metafoor voor hoop als het voor dilemma binnen The Grey Zone: is ze een last en gevaar of moet men alles in het werk stellen haar te laten overleven? Er is 1 scène die diepe indruk op mij heeft gemaakt en die de essentie van de Holocaust verbeeldt: een Joods orkest speelt terwijl we een rij Joden de tunnel zien ingaan naar de gaskamers, langzaam wordt er uitgezoomd en zien we een steeds grotere rij, het lange shot eindigt met een blik van boven op die enorme rij Joden en een rokende schoorsteen, kippenvel! Het laatste deel van The Grey Zone bevat een sensationele apotheose met een zeer donkere epiloog, hierna moest ik even bijkomen, terwijl ik deze film in het verleden als tweemaal heb gezien … Dit is zonder meer een aanrader als je een indruk wilt krijgen van de Holocaust en getuige wilt zijn van Joden die zich niet zomaar naar de slachtbank lieten leiden. Misschien zijn niet alle acteer prestaties even imponerend en misschien is het gebruik van de Engelse taal wat storend, mij boeit dit voor geen meter want ik vind The Grey Zone een geweldige film, momenteel denk ik eraan om die in mijn Top 10 te zetten!

Van deze film had ik destijds best hoge verwachtingen vanwege de cast en het verhaal wat me aansprak. Helaas vond ik de uiteindelijke uitvoering wat minder en dat was vooral te danken aan David Arquette die uiteindelijke totaal miscast was voor deze film. Slecht is deze film natuurlijk niet en er zitten best redelijk wat aangrijpende momenten in. Maar het was helaas niet zo boeiend of spannend zoals ik gehoopt had.

De hierboven genoemde films als Schindler's List en The Pianist zijn inderdaad stukken beter.

Als ik het goed heb komt binnenkort ook een film (weet helaas die naam niet van de film) uit van een Duitse regisseur die de gruwelijkheden welke de Nazi's uitvoerden op de Joden laat zien.

Hele heftige film, met behoorlijk gruwelijke waarheden erin.
Dat wordt heel goed duidelijk gemaakt, en je denkt hoe konden deze mensen het toch doen zonder aarzeling moorden.
Redelijk goed geacteerd.

3,5 ster

Indrukwekkende film, waarbij zelfs het laatste sprankje hoop de grond wordt ingeboord. Ik vind deze film rauw, grimmig.sober en daardoor effectiever dan de veel melodramatischer Schindler's List en The Pianist, waarmee deze film steeds wordt vergeleken. De epiloog, hoe zacht ook gesproken, zal als een kerkklok blijven nagalmen.

Johnny Hoogerland in een concentratiekamp..... ik kon de gelijkenissen met één van de acteurs en Hoogerland maar niet naast mij neer leggen. Daarnaast kon het sobere en donkere sfeertje mij niet echt boeien terwijl het gezien het onderwerp van de film mij juist wel erg aan zou moeten spreken.

2,5*

Soms doet MovieMeter mij bijna huilen. Dan lees je het ene onzinnige bericht naar het andere. Filmervaringen zijn subjectief, maar soms kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat sommige kijkers wat te snel een film opgeven. Bij The Grey Zone lijkt het erop dat mensen zich er zo aan gestoord te hebben dat er Amerikaans in gesproken wordt dat ze vervolgens de complete film niet meer serieus namen. Om daarna gek genoeg Schindler's List en The Pianist aan te halen als voorbeelden van hoe het wel moet. Britse acteurs zijn makkelijker te accepteren als Duitsers, Polen of Hongaren dan Amerikanen? Maar goed, ik ben dan ook niet iemand die zich doorgaans aan deze talenkwestie stoort, die trouwens bijna alleen maar in oorlogsfilms de kop opsteekt.

Dat is allemaal nog tot daar aan toe, maar wat hier staat kan echt niet:



Dit is gewoon niet waar. Nou heb ik geen idee hoe dit gefinancierd is of welke motivatie Tim Blake Nelson zelf noemde om The Grey Zone te maken, maar vergeleken met deze film zijn Schindler's List en The Pianist simplistische blockbusters. Mijn punt hier is namelijk dat The Grey Zone vooral een dappere film is, die een blik durft te werpen op de Holocaust die ik nog niet eerder in een film tegen gekomen ben: een compleet hopeloze blik. Schindler's List, The Pianist of het wat slechtere La Vita È Bella pakken vooral verhalen met wat meer hoop om over de jodenvervolging te vertellen. Hier heb ik geen problemen mee, we hebben dat soort verhalen nodig en het is altijd goed om te zien dat menselijkheid ook tijdens de meest zwarte bladzijdes van de geschiedenis zich liet zien. Toch, de Holocaust is niet bepaald het verhaal over overlevende joden. Dat beweerd ook niemand, maar feit is dat het een verhaal is over een enorme massamoord die bijna geheel systematisch is uitgevoerd, bijna letterlijk als lopende bandwerk. En dit haalde niet alleen het slechtste in nazi's naar voren, maar in iedereen die er ook maar iets mee te maken had, inclusief de joden.

Wat ik nog nooit in een film was tegengekomen en wat je ook niet op de middelbare school bij geschiedenis leert (althans ik niet) is dat onder de joden in de kampen er ook een overlevingsstrijd ontstond. Zo konden sommigen van hen in het kamp privileges krijgen, waaronder gewoon goed eten en betere slaapplaatsen, maar vooral werden ze langer in leven gehouden. Daar stond tegenover dat ze duistere taken voor de nazi's moesten verrichten, zoals in deze film, waarin we een groep van die joden zien die de andere joden naar de gaskamers moeten leiden, terwijl ze hen gerust moeten stellen en zelfs de indruk moeten wekken dat alles goed komt. Een andere jood, een dokter op wiens memoires een groot deel van deze film gebaseerd is, werd de persoonlijke assistent van Mengele en kreeg zelfs een eigen kantoor, op voorwaarde dat hij de gestoorde Mengele hielp en de andere joden bespioneerde, mochten ze van plan zijn een opstand te starten. Het zou kunnen dat ik twee jaar geleden een stuk van de memoires van deze dokter gelezen heb, maar ik weet niet zeker. In ieder geval heb ik via de universiteit zo'n ooggetuigenverslag gelezen waarin de hiërarchie onder joden in concentratiekampen toegelicht werd en ook het hele systeem van privileges werd uitgelegd. Ik vond het bijzonder verontrustend om te lezen, eens te meer omdat het zo gemakkelijk voor te stellen is dat mensen inderdaad zulke daden verrichten voor beter eten, betere kleding en vooral een aantal weken extra leven. Extra akelig is dat het allemaal onderdeel is van één systeem. De joden die hun medeslachtoffers naar de ovens begeleiden kun je niet echt iets verwijten, omdat ze helpen iets te doen wat ook zonder hun wel gedaan zou worden. Zij houden zich vast aan wat ze hebben, wat misschien niet heldhaftig is, maar ook niet oneerlijk.

Nadat ik hierover gelezen had vroeg ik me af waarom ik dit nooit in een film had gezien, maar het antwoord daarop werd me al snel duidelijk: wie wil er een film kijken waarin mensen alleen slecht kunnen handelen en die ook nog waar gebeurt is voor miljoenen mensen? The Pianist en Schinlder's List hebben succes omdat ze de wrede Holocaust kunnen brengen, zonder dat we compleet gedeprimeerd de bioscoop uitkomen. Maar Stanley Kubrick had ergens gelijk toen hij stelde dat een film die werkelijk over de Holocaust zou gaan onkijkbaar zou zijn. Onkijkbaar is The Grey Zone nog net niet, maar het sterke is dat hij de hierboven genoemde dilemma's in gaat. Deze film oppervlakkig noemen is gewoon je reinste onzin. De personages stellen zich constant de vaag of wat ze doen goed is, terwijl ze constant beslissingen moeten nemen waarbij keuze 1 kwaadaardig is en keuze 2 ook kwaadaardig is. En beide keuzes leiden naar de dood, met hoogstens een maandje uitstel. Zelfs de heldendaden die de joden hier proberen te verrichten - de redding van het meisje en het opblazen van een crematorium (beide waargebeurd!) - zijn acties van pure wanhoop en radeloosheid. Ze weten dat ze weinig uithalen, maar ze moeten iets proberen. Het meisje is een extra interessant element. De werking van de concentratiekampen was zo effectief omdat het een geoliede machine was, waarin ieder zich als een schroefje kon zien dat gewoon automatisch aan het draaien blijft. Met zo'n visie hoef je jezelf geen morele vragen te stellen. Het meisje wordt een schroef die uit plaats is. Haar doden zou buiten het systeem om moeten gebeuren, vandaar dat ook de nazi's er moeite mee lijken te hebben om haar om te brengen: het lijkt, hoe ironisch, wel moord.

The Grey Zone is een van de sterkste, misschien wel dé sterkste Holocaustfilm die ik tot nu toe zag (ik moet Schindler's List eens herzien). Hij is compromisloos en biedt geen enkele hoop waaraan de kijker zich kan vastklampen. De beelden zijn grauw, de personages hebben dubbelzinnige persoonlijkheden en zijn zich daar van bewust. Dat het allemaal wat afstandelijk gebracht wordt is bijna een redding: daardoor wordt het hier juist niet onkijkbaar. Bovenal is het wellicht de meest realistische film over dit onderwerp, in ieder geval inhoudelijk. Dan val ik niet over minuscule dingetjes als Amerikaanse accenten of gras dat buiten de kampen groeide. Zelfs het feit dat de acteurs er niet ondervoed uitzagen is niet onrealistisch, aangezien we hier joden volgen met privileges en die kregen gewoon goed te eten.

Oké, de film is niet perfect. Soms voelde het me iets teveel aan als een uiteenzetting. De dialogen bestaan vooral uit morele discussies tussen personages dan uit realistische gesprekken, al komen de dialogen wel echt voort uit de personages. Een iets beschouwendere aanpak had misschien mijn voorkeur, maar dan was het wellicht nog lastiger te bekijken geweest (in de VS heeft deze film opvallend vaak de absurde kritiek gekregen inhoudelijk te duister te zijn). Misschien had een wat meer bezeten regisseur (Polanski?) er dan ook meer uit kunnen halen. Wellicht omdat Tim Blake Nelson hier een eigen theaterstuk bewerkte dat hij vooral geïnteresseerd was in dialogen en iets minder op een filmische vertelling.

Niettemin is dit een vergeten film die meer aandacht verdient. Veel beter dan de meeste films over dit onderwerp.
4*

P.S.: Ik bedenk me nu dat ik praktisch geen Europese films ken die zich in concentratiekampen afspelen. Je zou zeggen dat de realistische aanpak van deze film meer iets zou zijn voor Europa, maar kennelijk niet. Of weet ik er gewoon niet van af? Ik weet dat er een aantal bekende documentaires zijn (Night and Fog, Shoah), maar speelfilms? Ik kom niet verder dan La Vita È Bella, wat eigenlijk gewoon een sprookje is, en The Boy In the Striped Pyjama's, wellicht de slechtste film over de Holocaust. Helaas lijkt het erop dat dat nu de twee films zijn die op middelbare scholen vaak vertoond worden om de jodenvervolging bij te brengen. The Grey Zone is wellicht een stap te pessimistisch, maar pak dan gewoon Schindler's List of The Pianist zou ik zeggen.

P.P.S.: Dit is wellicht de meest neerslachtige recensie die ik tot nu toe geschreven heb. Ik kwam er niet omheen.

Die zijn er wel, hoor! Mij schieten zo snel deze te binnen:


Sorstalanság (2005)
Boxer a Smrt' (1962) en
Escape from Sobibor (1987)

De laatste is wel ietwat sensatiebelust gemaakt.

Prima recensie overigens, ben ik het verder helemaal mee eens. Zelden zo'n kille film gezien als deze.

Deze is er ook nog: Kapò. Zelfs nu met Nederlandse DVD-release.

Goede recensie TOR, toch blijft Engels wel jammer, zeker de "Don't speak Hungarian" opmerking, dan zit je toch even verbaasd naar het scherm te kijken. Dat hadden ze er wel uit mogen halen.

p.s. De taalkwestie steekt alleen op in Tweede Wereldoorlogfilms. ik heb immers het gebrek aan Latijn bij een film als Gladiator nog nooit als een minpunt in een resencie gelezen.

Mijn interesse is gewekt, TOR! Thanks

Het is wat vreemd, maar ik snapte de bedoeling wel en heb me er niet aan gestoord.

Bedankt voor de filmtips in ieder geval. Veel van de titels bleek ik toch al opgevangen te hebben, maar wat uit het oog verloren te zijn. Vind het altijd wel een boeiend onderwerp, de Holocaust, maar ook een die moeilijk echt overtuigend te brengen valt.