Dheepan (2015)

Onverwachts dus de Gouden Palm gewonnen. Audiard = Held!

Weinig onverwachts aan. Alleen had hij 'm in 2009 al moeten krijgen.

Un Prophète is een Meesterwerk. Zonder twijfel. Maar wie had verwacht dat Dheepan de GP zou winnen?

Niemand. Maar welke film dan? Audiard moest hem een keer winnen. Ik verwacht dat dit ook meer een oevrewaardering is, dan dat ze zijn laatste werk als kunst beschouwen (dat foefje halen ze vaker uit).

Er was geen echte favoriet dit jaar, nietwaar? ; Carol bevat een miniem Hollywood tintje waardoor zo'n film nooit zal winnen. The Lobster teveel het buitenbeentje. Misschien Youth, maar dit was te voordehandliggend na Sorrentino's vorige inzending.

Maar, toegegeven, ik ben slechts de speculant aan het uithangen. Geen rondvraag bij journalisten gedaan.;)

De keuze voor Dheepan lijkt inderdaad een compromis binnen de jury. Het is zonder meer een sterke film, maar als geheel wat onevenwichtig. De Rouille et d'Os en met name Un Prophete zijn beter.

In de competitie zaten twee exceptionele films: Son of Saul en The Assassin. Maar die laatste heeft een grote zwakte, namelijk dat het verhaal niet te volgen is. En de eerste? Tja, die had de Palm gewoon moeten winnen. Maar misschien vond een deel van de jury dat je een debutant niet met die last moet opzadelen? (hij schijnt zelf zoiets te hebben gezegd) Of het onderwerp toch nog taboe?

Ook Carol werd inderdaad zeer goed ontvangen, maar is niet alleen Hollywood (is dat een groot bezwaar, met meerdere juryleden die in Hollywood werken?), maar ook klassiek en weinig eigenzinnig. Verder wordt The Lobster hier genoemd, maar die leek mij geen serieuze kandidaat. De film begint briljant, maar zakt gaandeweg helaas in. De film heeft fans, maar meer mensen die er genuanceerder over denken. Sorrentino had inderdaad wel een andere compromiskeuze kunnen zijn. Maar blijkbaar zag ook deze jury (net als bij Grande Bellezza) de kwaliteit van die film niet.

Maar... Dheepan mag dan niet Audiards beste zijn, de film heeft nog altijd heel veel kwaliteit. Dik een uur lang is het een ijzersterke film over een relevant en universeel verhaal. Over een situatie die onontkombaar is voor deze personages, en wereldwijd voor velen. Daarna gaat de film langzaamaan de bocht uit en in de finale vliegt-ie er totaal uit. De film lijkt dan ineens te zijn gegaan over een exces.

Weet niet of dat wat scheelt. Een conventionele 'typical American' movie zal denk ik zelden winnen. De Amerikaanse cineasten die in Cannes faam hebben gemaakt zijn ergens ook on-Amerikaans (bijv. Altman, Schatzberg, Coen, Van Sant, Lynch ; enfin noem ze maar). Hun films hebben een soort Euro-cinema touch.

Je klinkt alsof je er een aantal hebt gezien; dan benijd ik jou iig. Ik heb even gelezen over Son of Saul en wat lijkt me die interessant zeg, dank voor deze tip. Volgens mij zijn de Cannes' debutanten die met de Palme naar huis gingen schaars, dus het thema kan een rol spelen. Polanski won in 2002 met een WOII film, maar die vond ik wat overgeromantiseerd. Heb niks gezien, maar mijn gevoel zegt dat deze film wat gruwelijker is. Hongaarse films zijn vaak rauw en laten weinig aan realisme te wensen over.

Jij hebt 'm gezien?

Gouden Palm = in de gaten houden!

Hoewel dit verhaal over (mislukte) integratie totaal niet vernieuwend klinkt. De afrikaan en magrebijn zijn gewoon vervangen door een singalees.

Ken je deze? Ook over de Sonderkommando's: The Grey Zone (2001)

Wat mij betreft een aanrader, stevige film, realistisch en rauw.

Nee, arno74. Rauw, zo heb ik ze graag. Krijgt overigens vier ballen van Roger Ebert, hoewel dat niet altijd iets zegt. Heb net al een still onder ogen gekregen van Harvey Keitel met foute snor. Mijn interesse is gewekt! Bedankt.

Precies. Vandaar dat ik schreef dat-ie vooral te klassiek en te weinig eigenzinnig is om de Palm te krijgen.

Yep, op twee na de hele competitie. Maar een gesprek daarover kan denk ik beter bij de film zelf of in het Cannes-topic dan hier

Voor de Belgen hier : avant-Première in Gent op 25 augustus in de Studio Scoop

Smaken verschillen natuurlijk...zag deze in de sneak preview en we zijn na 20 minuten maar stiekem een andere zaal binnengeglipt (Irrational Man, erg goed ).

Ik had totaal niet het gevoel dat de film uit de bocht vloog. Natuurlijk eindigt de film in een climax, maar ik vond het zeker niet over de top. Dheepan komt uit een oorlogssituatie, getraumatiseerd. Hij ziet de criminelen als "boefjes", natuurlijk vergeleken met de mensen waarmee te maken heeft gehad in zijn thuisland. Hij heeft wel ernstigere situaties meegemaakt. Uiteindelijk is het de druppel die de emmer doet overlopen wanneer zijn vrouw direct bedreigd wordt met de dood. Dat het hem dan zwart voor de ogen wordt en hij de strijd aanbindt met de criminelen om zijn vrouw te redden, kwam niet onrealistisch op me over gezien de persoon die hij is geworden door zijn verleden.

Mooi eindshot trouwens ook, die hand door het haar van Dheepan. Vertederend. Mooie weergave van de liefde die tussen hen is ontstaan.

Het verbaast me dat de scores hier en op imdb zo mager zijn. Ik vond 'm top. 4 - 4,5*

Ik vond 'm niet echt top. Triest verhaal natuurlijk , maar tamelijk ver van de werkelijkheid .

Stoïcijnse man met indrukwekkende gezichtsbeharing en een oorlogsverleden neemt het op tegen enkele boefjes die zijn nieuwe buurt onveilig maken. Heuh, Death Wish 3? Ah nee, het is de laatste Palm d'Or winnaar! Onderhoudende film die echter geen grote indruk op me naliet, alleen de indringende blik van de jonge Illayaal zal ik niet snel vergeten.

Mij ook niet, behalve dan het gemak waarmee een Tamil-tijger (officieel dus lid van een terroristische organisatie) de status politiek vluchteling krijgt en met een vrouw en kind die niet van hem zijn moeiteloos een verblijfsvergunning krijgt.
Mag ik dat vinden... ja dat mag ik vinden.

Matige langgerekte Taxi Driver rip of. Snap niet dat hier een Palm aan toegekend is. Het is vooral een lange zit. Film maakt wel subtiel duidelijk dat je met de instroom van asielzoekers ook hun oorlog binnenhaalt.

Het eind is ronduit bespottelijk.

Krappe 3

De Gouden Palm had intussen al een tijdje een interessant rijtje films opgeleverd. Even ongeacht wat ik zelf van de films vond waren het wel allemaal veel klinkende en veel besproken titels. Voor de laatste film die niet echt veel losmaakte moet je terug naar Entre les Murs of misschien zelfs The Wind That Shakes the Barley. Dheepan verbreekt toch wel deze reeks, even ongeacht van wat je van de film zelf vindt. Erg veel lijkt hij niet los te maken en de prijs heeft zelfs op MovieMeter niet echt er voor gezorgd dat veel mensen hem gingen gezien.

Wat mij betreft is de gelaten reactie terecht. Ik vind het eigenlijk een totaal onopmerkelijke film. De kritiek ligt al snel bij het begin, maar ik vond het over de gehele speelduur niet bijzonder indrukwekkend. Zeer goed gespeeld door de hoofdcast, dat wel, maar het verhaal is wat voorspelbaar en de film heeft weinig eigen identiteit. Er zijn gewoon betere films over vluchtelingen gemaakt. Er zit nog een zekere spanning in die bij dit type verhaal komt kijken de relatie tussen de man en de vrouw is wel de moeite waard, maar juist die criminele randpraktijken nauwelijks.

Daardoor is de climax ook wel zwak, eigenlijk gewoon slecht. Vreselijke keuze van Audiard om de camera zo dichtbij Dheepan te houden. Misschien wilde hij het daardoor intiemer maken, of gemakkelijk geweld buiten beeld houden, dat kan en mag. Maar het werkt ook ongeloofwaardigheid in de hand. Dheepan moet heel lang opzichtig lopen over een veld naar zijn vijanden. Dat ze hem allang gespot zouden hebben wordt door de stijl buiten beeld gehouden. Door geen gevoel voor ruimte te creëren lijkt Audiard de makkelijke overwinning van Dheepan op zijn tegenstanders te kunnen verkopen, maar ik vond het ongeloofwaardig en bijna te veel Rambo. Nog slechter was dat zoetsappige slot waarin Dheepan en z'n nieuwe gezin een eigen stekkie gevonden hebben en gelukkig zijn. Vreemde keuze om iedere hint van duisternis uit zo'n slot te filteren.

Zelfs als compromiskeuze voor de Palm is dit wat teleurstellend. Het is gewoon een onopvallende film wat mij betreft.
2,5*

Stevige misstap van Audiard. Z'n films hebben wel vaker nét niet genoeg smoelwerk, maar zó identiteitsloos als hier zijn ze dan ook weer niet. Een eenheidsworst pur sang dit. Acteerwerk was gelukkig wel sterk en sommige scenes intrigeren enigszins, maar verder een aardig snorefest.

Opmerkelijk is het zoete einde. Dissoneert qua toon nogal met wat eraan voorafging en is daarnaast ook gewoon bar slecht. Verder sluit ik me bij mijn bovenbuurman aan. Erg matige palmwinnaar. Kleine 2,0*.

Ik vond het een beetje een Dardenne film. Audiard kan zich beter met andere onderwerpen bezighouden.

Intens en rauw drama over drie vluchtelingen, die in Frankrijk terechtkomen en van de regen in de drup belanden. Van de burgeroorlog op Sri Lanka in de drugsoorlog in de wetteloze banlieue. Naast de stressvolle omgeving zorgen ook de moeizame onderlinge relaties voor de nodige spanningen. Ondanks de verschillen qua karakter ontstaat er van lieverlee te midden van al het geweld een zekere vorm van camaraderie, een vooraankondiging van de slotscène. In tegenstelling tot een aantal commentaren hiervoor stoorde het einde mij helemaal niet. Als je ergens op de wereld in een grote stad een taxi pakt, heb je gerede kans dat de chauffeur een ex-vluchteling is. En het zou best eens kunnen dat hij (of zij) inmiddels gelukkig getrouwd is.

Mijn derde Audiard na Un Prophète en De Rouille et d’Os. Ik vind dit z’n beste tot nu toe, omdat Jacques Audiard het accent legt op de karaktertekeningen en het menselijk drama en niet zo zeer op het schier onvermijdelijke geweld. En ik vind dat de protagonisten, gegeven hun gebrek aan ervaring, knap werk leveren. Ik kan er heel goed inkomen dat deze film vorig jaar de Palme d’Or in de wacht sleepte.

Redelijke film over drie vluchtelingen die zich voordoen als gezin om zo in Frankrijk terecht kunnen komen. Realistisch en rauw in beeld gebracht waarin de drie de ene onveilige situatie omruilen voor een andere. Weinig nieuws onder de zon en soms wat langdradig. Echt aangrijpend wordt het nergens.

Indringende openingsscène van hoe de vlucht wordt samengesteld in een film die het in het eerste uur heeft over de moeilijkheden van integratie van de drie hoofdpersonages, elk met zijn eigen problematiek, ook van onderlinge verstandhouding, en nadien omslaat naar overheersende toestanden die nu éénmaal in de Parijse bidonvilles aanwezig zijn.

Goede film van Audiard, niet te vergelijken met de zes andere films die ik van hem zag, wat de veelzijdigheid van de man bewijst.

De vertolkingen van de mij onbekende acteurs (op Rottiers na natuurlijk, die trouwens weer overtuigt) kwamen gelovenswaardig en echt over.

Niet zo bijzonder ondanks de Gouden Palm. Audiards integratiedrama over een Sri Lankaans schijngezin dat in een Franse woontoren met delinquenten terechtkomt mag als een verwittiging gezien worden voor het geweld die oorlogsvluchtelingen meenenemen naar onze landen wanneer ze hier opgevangen worden. Het is degelijk geacteerd maar de hele film bewoog me weinig en ligt wat in de schaduw van betere films over dit onderwerp (bvb L'Envahisseur en het uitstekende La Promesse van de gebroeders Dardenne). Dheepan brengt gewoon niks extra aan dit soort films en kwam bij momenten slaapverwekkend over. Het einde vond ik zwaar overdreven.

Als de oorlog met de mens mee vlucht

Dheepan (2015) heeft iets ongrijpbaars. Het is een empathische film over drie mensen die in den vreemde moeten aarden in een vijandig gezinde maatschappij. De drie Sri Lankanen hebben maar één gemeenschappelijk houvast: een door smokkelaars samengestelde gezinsconstructie, met als voornaamste doel om de aandacht af te leiden dat de pater familias ooit een onderdeel was van de beruchte Tamil Tijgers. Het is óók is een snoeiharde gangsterfilm over een banlieue waar geweld en bandeloosheid tussen concurrerende appartementencomplexen de norm is. De geportretteerde gezinsleden aanschouwen het geweld, totdat óók zij opgenomen worden in de vernietigende geweldcyclus.

Dheepan mengt hyperrealistisch sociaal drama met de genreconventies van een misdaadthriller. Het is doorleefde 'kitchen sink' narigheid waar Ken Loach nog een puntje aan kan zuigen, maar naar het einde toe slaat het opeens door naar een gruwelijk wraakepos in de geest van Death Wish of Falling Down. Is het slechte cinema dat de twee genrestijlen met verschillende smaken (ontroering en mededogen; bevredigende wraaklust) niet naadloos in elkaar overlopen? Of heeft het misschien een eigen kwaliteit omdat het die twee extremen bij elkaar brengt? Eerlijk gezegd heb ik het antwoord zelf niet, want dit is mijn eerste kennismaking met het werk van Jacques Audiard. Ik heb hoger gewaardeerde films als 'Un Prophète' (2009) en 'De Rouille et d'Os' (2012) simpelweg nog niet gezien. Die fout ga ik overigens rap herstellen!

Toch wil ik een lans breken voor een film die op geheel eigen wijze voorbij de sentimentele platitudes gaat van vluchtelingencinema. Dheepan valt niet in een politiek correcte mal te gieten van hoe vluchtende mensen doorgaans geportretteerd worden: als hardwerkende, goed bedoelende individuen die terecht komen in een hardvochtige schaduwmaatschappij van onze extreem gereguleerde westerse maatschappijen. Audiard vermenselijkt de harde strijd die deze vluchtelingen voeren om geaccepteerd te worden in hun nieuwe habitat, maar hij schuwt ook niet de ongemakkelijke en pijnlijke vragen rond hun specifieke migratiesituatie. Dheepan (de man) had bloed aan zijn handen in een conflict waar hij onderdeel was van 'de slechte kant'. Maar maakt hem dat iemand die daarom de toegang tot een nieuw land ontzegd zou moeten worden? Handelde hij uit noodzaak met onethische overlevingsstrategieën om zijn leven vorm te geven, of is het iets in hem waardoor hij zijn toevlucht neemt tot excessief tegengeweld?

Deze productie heeft niet geheel ten onrechte een Gouden Palm binnengesleept, omdat het een unheimisch beeld schetst van onze angsten en doembeelden over de gevolgen van de globalisering. De gekozen vorm, waarin realisme en genreconventies samenvloeien, maakt het tot een dystopische parabel die voorbij linkse en rechtse sentimenten gaat. Het toont de schrijnende misère van integreren als een op zichzelf gewelddadig proces van aanpassen, concessies doen, dingen loslaten en andere dingen aanleren om niet afgewezen te worden. Het toont óók een niets en niemand ontziend beeld van oorlogservaringen en trauma's als de menselijke drijfveren die niet van het ene op het andere moment afgesloten zijn als iemand een nieuw leven begint op een andere plek op aarde. De harde werkelijkheid is dat de emotionele, de psychische, de morele en de ethische gevolgen van van de oorlog vluchten onoverkomelijk met individuen mee komen naar hun nieuwe levens.

Waar het Audiard in mijn ogen om te doen is, is om een 'dystopische parabel' te schetsen waarin de kijker gedwongen wordt om zich te identificeren met twee aspecten van migratieproblematiek. Eerst de pijn en de moeite die nieuwe migranten moeten doorstaan om hun oude levens achter zich te laten en de nieuwe levens te accepteren. Daarna de frustratie als het doordringt dat westerse maatschappijen zo georganiseerd zijn dat nieuwkomers hun nieuwe bestaan beginnen op plekken die doelbewust buiten de samenleving zijn geplaatst. Waar inkomensongelijkheid en lagere levensstandaarden nu eenmaal de norm zijn, omdat de nieuwe burgers zich eerst moeten 'bewijzen' alvorens zij mogen proeven aan de gemeenschappelijke rijkdom.

Dheepan is beschadigd door zijn verleden en gemangeld door het gebrekkige perspectief in zijn heden. Het interne geweld wat hij meeneemt uit Sri Lanka wordt versterkt door de externe omgevingsfactoren van een troosteloze plek waar de hoop op beterschap al is opgegeven. Onze westerse maatschappijen zijn zo georganiseerd dat nieuwe inwoners bij voorbaat gedesillusioneerd raken door de gebrekkige omstandigheden waarin nieuwe mensenlevens van start gaan. Audiard raakt met deze dystopische parabel aan de kern van de migratieproblematiek: zijn wij in het westen voldoende geïntegreerd om mensen op te vangen die nieuwe levens willen beginnen? Of plaatst Europa migranten bewust buiten de eigen samenlevingen?

Best aparte film. Aan de ene kant ingetogen, suggestief en realistisch, aan de andere kant soms juist weer helemaal niet zo subtiel of uit de werkelijkheid gegrepen. Als film werkt het nog wel, maar ik had iets anders verwacht. Het interessantste aan de film is de samengestelde familie en de isolatie van de personages. Die scène met de honkbalknuppel is wel een beetje knullig. De boel escaleert ook wel snel met de gangsters, en het slotstuk is best bizar met die uitbarsting van geweld Ik zie de gedachte erachter wel, maar het voelt toch een beetje raar en haast sensatiegericht.

Die epiloog vond ik maar raar eigenlijk. Misschien was het een droom, maar het lijkt een merkwaardig vrolijke nooit om de film mee te eindigen. Een dikke 3.0* dan maar.

Heftig, geen idee waarom ik deze Gouden Palm-winnaar zo lang heb laten liggen. De combinatie sociaal (emigratie)drama-misdaad is zo te zien niet bij iedereen in goede aarde gevallen, voor mij zijn films die genregrenzen met handen en voeten overschrijden juist de toppers, mede omdat ze van de platgewalste paden afstappen. Grotendeels (90%) is dit een geslaagd en indrukwekkend emigratiedrama over oorlogsvluchtelingen die in een, zacht uitgedrukt, mindere buurt in Frankrijk komen wonen. Maar ook als vluchtelingendrama ontwijkt het de geijkte paden, het moeizaam integreren is maar bijzaak, deze film focust heel subtiel op de opgelopen oorlogstrauma's.

Met Un Prophète (3*) wist deze regisseur mij niet te overtuigen, die film was veel te ongeloofwaardig, en dat kan ik van deze niet zeggen. Het wordt wel hier en daar dik aangezet, maar welke film doet dat niet. Het gaat over mensen die de oorlog ontvluchten, en alles moeten doen om daar weg te komen, ook met valse papieren reizen als dat moet. De mens is tot veel in staat als zijn leven wordt bedreigd.

De personages worden ook realistisch neergezet, geen topmodellen als acteurs en ook een geen voorbeeldige emigranten die je zielig kunt vinden. Nee, de regie kiest hier voor gewone mensen, met al hun gebreken. Het gezinnetje Dheepan wordt zo goed neergezet, gewone mensen van buiten, maar hun innerlijke trauma's komen heel langzaam naar boven.

Wat het einde betreft, zo gek is dat nog niet, een door het leven geharde Tamiltijger die tussen de drugsdealende snotjong terechtkomt en dan een telefoontje van zijn vrouw krijgt dat haar leven in gevaar is. Wat hij in zijn thuisland niet kon doen (zijn gezin redden) kan hij hier wel, hij grijpt met open armen die tweede kans aan en dan slaan de stoppen door. Op een andere website las ik een treffend stukje uit een recensie: Dheepan is een voorbeeld van hoe oorlog met sommigen speelt (met de familie Dheepan), terwijl anderen oorlogje spelen (de drugsdealers).

Wat me opvalt is dat velen bij Amerikaanse films over zulke heldendaden niet vallen, maar hier wel moeite hebben met Dheepan die zo'n rol aanneemt. Ook dat het weinig losmaakt snap ik niet, kwestie van een beetje inleven lijkt me.

Dikke aanrader. 4,5*

Slechtste film die held Audiard heeft gemaakt. Film begint krachtig en sterft af in cliche's en ongeloofwaardigheid.

Dikke afrader!

Even ter kennisgeving: ongeacht wat je vind van het verhaal, niets aan deze film is ongeloofwaardig. Dit is pas te beoordelen als je van dezelfde roots bent. De film kwam voor mij erg dichtbij.

Zo dichtbij had ik niet verwacht: Echte naam: Deepak