Dheepan (2015)

Verrassend goed eigenlijk. Ik ben niet zo'n fan van Audiard, vooral vanwege het soort verhalen dat hij vertelt. Dheepan is juist in dat opzicht een stuk interessanter dan z'n eerdere werk. Zonder sentiment wordt het nieuwe leven in Frankrijk van een voormalig Tamil-Tijger en zijn vrouw en kind, in naam dan, overtuigend verbeeld. Geleidelijk aan ontstaat er een kentering in Dheepan, die van een dociele en op aanpassing gerichte conciërge, terug verandert in wat hij eerder was. Ik had met het laatste deel van de film dan ook helemaal geen moeite. Sterker nog, de stijl van de film, met de camera vaak dicht op de huid van de personages of juist zo ver af dat je als kijker nooit echt overzicht hebt over de situatie, is over de gehele linie consistent en wordt hier ten volle uitgebuit. Zowel de stijl als de ontwikkeling maken van Dheepan ook meer dan een film over immigratie. Alleen de slotscène is er wat over, Audiard had het mogen afbreken na de taxi.

Vluchtelingendrama meets misdaadfilm
Na lang wachten eindelijk gezien. De film wist me te raken en daarbij vond ik het kleur en geluid gebruik erg treffend. Uiteraard denk ik dan aan de vlinders, maar ook bv. de duisternis in het trappenhuis e.d.. De discussie over de geloofwaardigheid ligt op de loer. Dat kan komen omdat we de bizarre levensloop alleen in een (misdaad)film verwachten, maar wellicht ook omdat er in een film simpelweg wat stappen moeten worden gemaakt die soms op de kijker wat te vanzelfsprekend overkomen. Ik beleefde dat laatste ook in deze film in het begin gaat het immers vlot met de paspoort verhaal en verderop in het verhaal is de rollenverdeling good/ badguys op bekende wijze neergezet zoals we dat gewend zijn in de franse misdaadcinema. Hoe dan ook, het stoorde me niet. Knappe acteerprestaties en een dramatische spanning die omslaat naar een gewelddadige spanning brengen me tot 3,75*.

Niet erg goed, vaag (deels door de taalconflicten) en gebrek aan een duidelijke themakeuze. Het is ook niet duidelijk wat de film nu eigenlijk wilt overbrengen naar je. Je kan het nu ook niet echt meer een vluchtelingenfilm noemen. Emotionele binding krijg je vervolgens dan ook niet. Het doet wel wat denken aan de andere films van Audiard, al zijn die toch veel beter uitgewerkt.

Misschien scheelt het dat ik bij het kijken van Un Prophete in een bioscoopzaal zat en geen hooikoorts had, maar door Un Prophete waren mijn verwachtingen veel hoger dan uiteindelijk bij Dheepan werden ingelost. 'Weer een vluchtelingendrama met hetzelfde riedeltje' was wat ik heel lang dacht. Zouteloos, geen interessante figuren. Het viel me wel mee dat het personage van Kalieaswari Srinivasan een stuk meer pit kreeg, maar tot zover ook echt het enige interessante. Prachtige muziek, dat wel. En de vergelijking van yeyo hier met Death Wish 3 vond ik niet eens zo vergezocht

2,5*

Zeer afstandelijk vluchtelingendrama.

Lelijk geschoten ook.

Zeer boring

?

Alles klopt na een re-view van ondergetekende, maar zo boring is ie niet.

Eerste view was ik moe en viel steeds weg..

Toch wel een goede film hoor..

Een goede misdaad/drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Film blijft toch wel een beetje door m'n hoofd spoken, vond met name de vrouw die Yalini speelde erg goed. Ik vond de commando-actie ook wat too much, en dan dat laatste shot van de blije familie een beetje bizar- ik vermoed dat Dheepan toch niet zou wegkomen met zijn acties- maar toch wel een heel behoorlijk drama dat in elk geval probeert genreoverstijgend te zijn. Niet zo goed als Un Prophète maar toch zeker het bekijken waard.

Had er meer van verwacht, eigenlijk is dit niet mijn genre van film, maar wou het een kans geven.

Voor mij is het dus een tegenvaller, ondanks het acteertalent.

Niet overweldigend, ben wel gek op dit soort films normaal, maar dit viel wat tegen. Dramafilm met een maatschappelijke context zijn vaak erg goed(denk dan onmiddellijk aan het werk van de broeders Dardenne), maar Dheepan kon me maar sporadisch pakken. Vooral eerste uur is erg mat met een gebrek aan vuurwerk en twee hoofdrolspelers die te weinig sympathie opwekken. Waarschijnlijk wel levensecht wat we dan zien(want waar staat geschreven dat het leven van vluchtelingen opwindend zou zijn?), maar saai is het ook. In de tweede helft iets meer gebeurtenissen waar je de aandacht bij vast kan houden, maar echt goed word het nooit, ook al door het ongeloofwaardige einde. Niet echt slecht maar wel forgettable dus. Raar dat deze film de Gouden Palm heeft gewonnen, moet een mager filmjaar zijn geweest.

Deze eens meegepikt en wist niet echt wat te verwachten. Ik vond het zeker geen slechte film. De cast deed het niet slecht en verder zag de film er niet slecht uit. Het verhaal was niet slecht, maar ook niet echt waw. Er gebeurde gelukkig voldoende om het boeiend te houden. De moeite om eens gezien te hebben, maar geen meesterwerk.

Ik vond de stijlbreuk op het einde wel interessant. De film komt de gehele speelduur behoorlijk realistisch over. Dan opeens niet meer maar dat was ook niet het doel. Audiard wil de situatie waaruit die mensen komen en die er nog steeds 'in' zit (en dus meenemen naar een nieuw land) laten zien aan de hand van een geweldsexplosie. . Misschien wat overdreven, maar op de een of andere manier ergens het bestaansrecht van de film.

Deze is mij goed bevallen. De spanning wordt fijn opgebouwd, het verhaal boeide mij en het acteerwerk is sterk. Ik moet wel zeggen dat ik het minder interessant vond toen het haast in een actiefilm veranderde met al dat geschiet en geweld. Daar houd ik niet van, maar het geheel geef ik zeker een voldoende. 3,5*

.

Een winnaar op het prestigieuze festival van Cannes schept natuurlijk hoge verwachtingen. Verwachtingen die jammer genoeg niet ingelost werden. Omwille van het oplopende geweld in Sri Lanka besluiten vluchtelingen veiligere oorden op te zoeken. Alle middelen zijn hiervoor goed en via bedrog vindt een schijngezin onderdak in één van de Parijse banlieus.

Een mooi uitgangspunt voor een film die alvast sterk begint. Er wordt sterk gefocust op het gezin (of wat er moet voor doorgaan). Alle drie de leden zijn totale vreemden van elkaar, maar zijn noodgedwongen aan elkaar vastgeketend. De dochter diende als pasmunt om een "go" te krijgen. Het leven in de banlieus loopt niet op wieltjes en de kleine onderlinge spanningen onderling zijn boeiend om te volgen. Van de jongste dochter wordt niet anders verwacht dat ze zich haast gedraagt als een volwassene. Van het opnemen van een ouderlijke rol of zorg is amper sprake.

Naar het einde toe verandert de film vrij bruusk van schouder en komt er geweld aan te pas. Alsof de regisseur wou aantonen dat je niet zomaar kan wegvluchten van het geweld. Het steekt altijd wel elders de kop op. Al valt een nietsontziende burgeroorlog helemaal niet te rijmen met wat straatcriminaliteit van jeugdbendes. Ik snap niet goed wat de regisseur hiermee wou bereiken? Ook Dpeepan verandert van een lome conciërge naar een halve moordmachine. Deze plottwist past niet in de stijl van de rest van de film waardoor ik wat op mijn honger bleef zitten.

Viel dat even tegen.

Er verschenen de laatste jaren wel maar aangrijpende films over dit thema, maar Dheepan springt er toch wel uit.

Audiard schetst een rauw en (aanvankelijk) realistisch beeld van vluchtelingen die in een wereld terechtkomen die bij momenten akelig dicht aanleunt bij de wereld die ze ontvluchtten. De hoofdpersonage worden vernederd, uitgebuit, afgedreigd en vaak ook gewoon straal genegeerd. Tegelijk bevat de film enkele hoopvolle momenten…

En dan ontpopt de conciërge zich opeens tot een soort Sri Lankaanse Terminator. Ik weet niet wat ik van die ontknoping moet denken, maar Audiard weet ons in ieder geval wel te verrassen.

Deze film oogt verder zeer stijlvol. De makers vinden een prima evenwicht tussen style en substance. Daar kunnen andere cineasten die zich toespitsen op sociale drama’s - de broertjes Dardenne bijvoorbeeld - nog wat van leren.

Kudos ook voor de cast. Antonythasan, Srinivasan en Vinasithamby hebben een geweldige chemie. Knappe rol ook van Vincent Rottiers, die als hardleerse kruimeldief Brahim af en toe voor een comic relief zorgt, zij het met een bittere nasmaak.

Een film die blijft nazinderen, ook al vond ik het persoonlijk net iets te depri allemaal. 3,5*

Prachtige film

Grimmig, rauw drama over een gevluchte onafhankelijkheidsstrijder uit Sri Lanka (Antonythasan Jesuthasan) die samen met zijn zogenaamde vrouw en dochter in een parijse buitenwijk terechtkomt. Daar probeert het samengestelde gezin een nieuw leven op te bouwen, maar geweld blijft hen achtervolgen. Het uitstekende akteerwerk van de hoofdrolspelers en de zeer overtuigende sfeertekening zorgen voor een fascinerende kijkervaring, al blijft emotionele betrokkenheid een beetje uit en komt de gewelddadige climax een beetje uit de lucht vallen. Niettemin een sterke, meeslepende film.

Meeslepende film over Dheepan en zijn twee reisgezellen, sterk in beeld gebracht dicht op de huid waardoor het zo nu en dan beklemmend wordt. Als conciërge lijkt Dheepan zijn draai te vinden in de banlieue, hij verhelpt allerlei mankementen en wordt door een deel van de bewoners getolereerd.
Ik gunde de drie door hun sterke acteerwerk en pittige achtergrond ook het beste maar zo'n film is het niet, hoewel... . Mooi om gezien te hebben en ook wel een film die ik kan aanraden.

Sterke Gouden Palm, wat mij betreft. Audiard heeft nog geen slechte film gemaakt, althans niet een die ik zag. Les Olympiades moet ik overigens nog zien, maar voor de nu lopende Movie world challenge ga ik De battre mon cœur s'est arrêté (2005) van deze regisseur nog zien, aangezien die in aanmerking komt voor de Bafta categorie.

Dheepan begint langzaam, maar rauw en zuigt je langzaam mee in het lot van deze drie voor de burgeroorlog gevluchte individuen, die doen alsof ze een gezin zijn. De Parijse banlieues zijn ook nog eens een vreemde wereld. Jammer dat ik deze gemist heb op het grote doek destijds.

4,1*

Goed gemaakte film, zowel qua ingetogen acteren als met de mooie fotografie, maar verhaal en personages wisten me niet echt te boeien en uiteindelijk ging de film veel te traag voor mij en duurde voor mijn gevoel veel langer dan de krappe twee uur. Het einde was wat onverwacht en vond ik ook niet helemaal passen maar zorgde wel dat ik met wat meer interesse keek dus daarmee naar boven afgerond 2,5*.

Een man [Jesuthasan Antonythasan], vrouw [Kalieaswari Srinivasan] en een meisje [Claudine Vinasithamby] doen zich voor als Deephan Natarajan, zijn echtgenote Yalini en dochter Illayaal om Sri Lanka te ontvluchten asiel te krijgen in Frankrijk. Deephan vindt werk als conciërge van een appartementencomplex waar Yalini werkt als persoonlijke verzorger van mr. Habib [Faouzi Bensaidi]. Wanneer blijkt dat Habibs zoon Brahim [Vincent Rottiers] een conflict heeft met criminelen raken Deephan en Yalini betrokken bij een gewelddadig conflict waarin de regels anders zijn dan in Sri Lanka. Goed geacteerd misdaaddrama heeft wat tijd nodig om op gang te komen, maar dankzij goed uitgewerkte personages blijft dit desondanks boeien.