Dheepan (2015)

De Gouden Palm had intussen al een tijdje een interessant rijtje films opgeleverd. Even ongeacht wat ik zelf van de films vond waren het wel allemaal veel klinkende en veel besproken titels. Voor de laatste film die niet echt veel losmaakte moet je terug naar Entre les Murs of misschien zelfs The Wind That Shakes the Barley. Dheepan verbreekt toch wel deze reeks, even ongeacht van wat je van de film zelf vindt. Erg veel lijkt hij niet los te maken en de prijs heeft zelfs op MovieMeter niet echt er voor gezorgd dat veel mensen hem gingen gezien.

Wat mij betreft is de gelaten reactie terecht. Ik vind het eigenlijk een totaal onopmerkelijke film. De kritiek ligt al snel bij het begin, maar ik vond het over de gehele speelduur niet bijzonder indrukwekkend. Zeer goed gespeeld door de hoofdcast, dat wel, maar het verhaal is wat voorspelbaar en de film heeft weinig eigen identiteit. Er zijn gewoon betere films over vluchtelingen gemaakt. Er zit nog een zekere spanning in die bij dit type verhaal komt kijken de relatie tussen de man en de vrouw is wel de moeite waard, maar juist die criminele randpraktijken nauwelijks.

Daardoor is de climax ook wel zwak, eigenlijk gewoon slecht. Vreselijke keuze van Audiard om de camera zo dichtbij Dheepan te houden. Misschien wilde hij het daardoor intiemer maken, of gemakkelijk geweld buiten beeld houden, dat kan en mag. Maar het werkt ook ongeloofwaardigheid in de hand. Dheepan moet heel lang opzichtig lopen over een veld naar zijn vijanden. Dat ze hem allang gespot zouden hebben wordt door de stijl buiten beeld gehouden. Door geen gevoel voor ruimte te creëren lijkt Audiard de makkelijke overwinning van Dheepan op zijn tegenstanders te kunnen verkopen, maar ik vond het ongeloofwaardig en bijna te veel Rambo. Nog slechter was dat zoetsappige slot waarin Dheepan en z'n nieuwe gezin een eigen stekkie gevonden hebben en gelukkig zijn. Vreemde keuze om iedere hint van duisternis uit zo'n slot te filteren.

Zelfs als compromiskeuze voor de Palm is dit wat teleurstellend. Het is gewoon een onopvallende film wat mij betreft.
2,5*

Stevige misstap van Audiard. Z'n films hebben wel vaker nét niet genoeg smoelwerk, maar zó identiteitsloos als hier zijn ze dan ook weer niet. Een eenheidsworst pur sang dit. Acteerwerk was gelukkig wel sterk en sommige scenes intrigeren enigszins, maar verder een aardig snorefest.

Opmerkelijk is het zoete einde. Dissoneert qua toon nogal met wat eraan voorafging en is daarnaast ook gewoon bar slecht. Verder sluit ik me bij mijn bovenbuurman aan. Erg matige palmwinnaar. Kleine 2,0*.

Intens en rauw drama over drie vluchtelingen, die in Frankrijk terechtkomen en van de regen in de drup belanden. Van de burgeroorlog op Sri Lanka in de drugsoorlog in de wetteloze banlieue. Naast de stressvolle omgeving zorgen ook de moeizame onderlinge relaties voor de nodige spanningen. Ondanks de verschillen qua karakter ontstaat er van lieverlee te midden van al het geweld een zekere vorm van camaraderie, een vooraankondiging van de slotscène. In tegenstelling tot een aantal commentaren hiervoor stoorde het einde mij helemaal niet. Als je ergens op de wereld in een grote stad een taxi pakt, heb je gerede kans dat de chauffeur een ex-vluchteling is. En het zou best eens kunnen dat hij (of zij) inmiddels gelukkig getrouwd is.

Mijn derde Audiard na Un Prophète en De Rouille et d’Os. Ik vind dit z’n beste tot nu toe, omdat Jacques Audiard het accent legt op de karaktertekeningen en het menselijk drama en niet zo zeer op het schier onvermijdelijke geweld. En ik vind dat de protagonisten, gegeven hun gebrek aan ervaring, knap werk leveren. Ik kan er heel goed inkomen dat deze film vorig jaar de Palme d’Or in de wacht sleepte.

Redelijke film over drie vluchtelingen die zich voordoen als gezin om zo in Frankrijk terecht kunnen komen. Realistisch en rauw in beeld gebracht waarin de drie de ene onveilige situatie omruilen voor een andere. Weinig nieuws onder de zon en soms wat langdradig. Echt aangrijpend wordt het nergens.

Indringende openingsscène van hoe de vlucht wordt samengesteld in een film die het in het eerste uur heeft over de moeilijkheden van integratie van de drie hoofdpersonages, elk met zijn eigen problematiek, ook van onderlinge verstandhouding, en nadien omslaat naar overheersende toestanden die nu éénmaal in de Parijse bidonvilles aanwezig zijn.

Goede film van Audiard, niet te vergelijken met de zes andere films die ik van hem zag, wat de veelzijdigheid van de man bewijst.

De vertolkingen van de mij onbekende acteurs (op Rottiers na natuurlijk, die trouwens weer overtuigt) kwamen gelovenswaardig en echt over.

Niet zo bijzonder ondanks de Gouden Palm. Audiards integratiedrama over een Sri Lankaans schijngezin dat in een Franse woontoren met delinquenten terechtkomt mag als een verwittiging gezien worden voor het geweld die oorlogsvluchtelingen meenenemen naar onze landen wanneer ze hier opgevangen worden. Het is degelijk geacteerd maar de hele film bewoog me weinig en ligt wat in de schaduw van betere films over dit onderwerp (bvb L'Envahisseur en het uitstekende La Promesse van de gebroeders Dardenne). Dheepan brengt gewoon niks extra aan dit soort films en kwam bij momenten slaapverwekkend over. Het einde vond ik zwaar overdreven.

Als de oorlog met de mens mee vlucht

Dheepan (2015) heeft iets ongrijpbaars. Het is een empathische film over drie mensen die in den vreemde moeten aarden in een vijandig gezinde maatschappij. De drie Sri Lankanen hebben maar één gemeenschappelijk houvast: een door smokkelaars samengestelde gezinsconstructie, met als voornaamste doel om de aandacht af te leiden dat de pater familias ooit een onderdeel was van de beruchte Tamil Tijgers. Het is óók is een snoeiharde gangsterfilm over een banlieue waar geweld en bandeloosheid tussen concurrerende appartementencomplexen de norm is. De geportretteerde gezinsleden aanschouwen het geweld, totdat óók zij opgenomen worden in de vernietigende geweldcyclus.

Dheepan mengt hyperrealistisch sociaal drama met de genreconventies van een misdaadthriller. Het is doorleefde 'kitchen sink' narigheid waar Ken Loach nog een puntje aan kan zuigen, maar naar het einde toe slaat het opeens door naar een gruwelijk wraakepos in de geest van Death Wish of Falling Down. Is het slechte cinema dat de twee genrestijlen met verschillende smaken (ontroering en mededogen; bevredigende wraaklust) niet naadloos in elkaar overlopen? Of heeft het misschien een eigen kwaliteit omdat het die twee extremen bij elkaar brengt? Eerlijk gezegd heb ik het antwoord zelf niet, want dit is mijn eerste kennismaking met het werk van Jacques Audiard. Ik heb hoger gewaardeerde films als 'Un Prophète' (2009) en 'De Rouille et d'Os' (2012) simpelweg nog niet gezien. Die fout ga ik overigens rap herstellen!

Toch wil ik een lans breken voor een film die op geheel eigen wijze voorbij de sentimentele platitudes gaat van vluchtelingencinema. Dheepan valt niet in een politiek correcte mal te gieten van hoe vluchtende mensen doorgaans geportretteerd worden: als hardwerkende, goed bedoelende individuen die terecht komen in een hardvochtige schaduwmaatschappij van onze extreem gereguleerde westerse maatschappijen. Audiard vermenselijkt de harde strijd die deze vluchtelingen voeren om geaccepteerd te worden in hun nieuwe habitat, maar hij schuwt ook niet de ongemakkelijke en pijnlijke vragen rond hun specifieke migratiesituatie. Dheepan (de man) had bloed aan zijn handen in een conflict waar hij onderdeel was van 'de slechte kant'. Maar maakt hem dat iemand die daarom de toegang tot een nieuw land ontzegd zou moeten worden? Handelde hij uit noodzaak met onethische overlevingsstrategieën om zijn leven vorm te geven, of is het iets in hem waardoor hij zijn toevlucht neemt tot excessief tegengeweld?

Deze productie heeft niet geheel ten onrechte een Gouden Palm binnengesleept, omdat het een unheimisch beeld schetst van onze angsten en doembeelden over de gevolgen van de globalisering. De gekozen vorm, waarin realisme en genreconventies samenvloeien, maakt het tot een dystopische parabel die voorbij linkse en rechtse sentimenten gaat. Het toont de schrijnende misère van integreren als een op zichzelf gewelddadig proces van aanpassen, concessies doen, dingen loslaten en andere dingen aanleren om niet afgewezen te worden. Het toont óók een niets en niemand ontziend beeld van oorlogservaringen en trauma's als de menselijke drijfveren die niet van het ene op het andere moment afgesloten zijn als iemand een nieuw leven begint op een andere plek op aarde. De harde werkelijkheid is dat de emotionele, de psychische, de morele en de ethische gevolgen van van de oorlog vluchten onoverkomelijk met individuen mee komen naar hun nieuwe levens.

Waar het Audiard in mijn ogen om te doen is, is om een 'dystopische parabel' te schetsen waarin de kijker gedwongen wordt om zich te identificeren met twee aspecten van migratieproblematiek. Eerst de pijn en de moeite die nieuwe migranten moeten doorstaan om hun oude levens achter zich te laten en de nieuwe levens te accepteren. Daarna de frustratie als het doordringt dat westerse maatschappijen zo georganiseerd zijn dat nieuwkomers hun nieuwe bestaan beginnen op plekken die doelbewust buiten de samenleving zijn geplaatst. Waar inkomensongelijkheid en lagere levensstandaarden nu eenmaal de norm zijn, omdat de nieuwe burgers zich eerst moeten 'bewijzen' alvorens zij mogen proeven aan de gemeenschappelijke rijkdom.

Dheepan is beschadigd door zijn verleden en gemangeld door het gebrekkige perspectief in zijn heden. Het interne geweld wat hij meeneemt uit Sri Lanka wordt versterkt door de externe omgevingsfactoren van een troosteloze plek waar de hoop op beterschap al is opgegeven. Onze westerse maatschappijen zijn zo georganiseerd dat nieuwe inwoners bij voorbaat gedesillusioneerd raken door de gebrekkige omstandigheden waarin nieuwe mensenlevens van start gaan. Audiard raakt met deze dystopische parabel aan de kern van de migratieproblematiek: zijn wij in het westen voldoende geïntegreerd om mensen op te vangen die nieuwe levens willen beginnen? Of plaatst Europa migranten bewust buiten de eigen samenlevingen?

Heftig, geen idee waarom ik deze Gouden Palm-winnaar zo lang heb laten liggen. De combinatie sociaal (emigratie)drama-misdaad is zo te zien niet bij iedereen in goede aarde gevallen, voor mij zijn films die genregrenzen met handen en voeten overschrijden juist de toppers, mede omdat ze van de platgewalste paden afstappen. Grotendeels (90%) is dit een geslaagd en indrukwekkend emigratiedrama over oorlogsvluchtelingen die in een, zacht uitgedrukt, mindere buurt in Frankrijk komen wonen. Maar ook als vluchtelingendrama ontwijkt het de geijkte paden, het moeizaam integreren is maar bijzaak, deze film focust heel subtiel op de opgelopen oorlogstrauma's.

Met Un Prophète (3*) wist deze regisseur mij niet te overtuigen, die film was veel te ongeloofwaardig, en dat kan ik van deze niet zeggen. Het wordt wel hier en daar dik aangezet, maar welke film doet dat niet. Het gaat over mensen die de oorlog ontvluchten, en alles moeten doen om daar weg te komen, ook met valse papieren reizen als dat moet. De mens is tot veel in staat als zijn leven wordt bedreigd.

De personages worden ook realistisch neergezet, geen topmodellen als acteurs en ook een geen voorbeeldige emigranten die je zielig kunt vinden. Nee, de regie kiest hier voor gewone mensen, met al hun gebreken. Het gezinnetje Dheepan wordt zo goed neergezet, gewone mensen van buiten, maar hun innerlijke trauma's komen heel langzaam naar boven.

Wat het einde betreft, zo gek is dat nog niet, een door het leven geharde Tamiltijger die tussen de drugsdealende snotjong terechtkomt en dan een telefoontje van zijn vrouw krijgt dat haar leven in gevaar is. Wat hij in zijn thuisland niet kon doen (zijn gezin redden) kan hij hier wel, hij grijpt met open armen die tweede kans aan en dan slaan de stoppen door. Op een andere website las ik een treffend stukje uit een recensie: Dheepan is een voorbeeld van hoe oorlog met sommigen speelt (met de familie Dheepan), terwijl anderen oorlogje spelen (de drugsdealers).

Wat me opvalt is dat velen bij Amerikaanse films over zulke heldendaden niet vallen, maar hier wel moeite hebben met Dheepan die zo'n rol aanneemt. Ook dat het weinig losmaakt snap ik niet, kwestie van een beetje inleven lijkt me.

Dikke aanrader. 4,5*

Verrassend goed eigenlijk. Ik ben niet zo'n fan van Audiard, vooral vanwege het soort verhalen dat hij vertelt. Dheepan is juist in dat opzicht een stuk interessanter dan z'n eerdere werk. Zonder sentiment wordt het nieuwe leven in Frankrijk van een voormalig Tamil-Tijger en zijn vrouw en kind, in naam dan, overtuigend verbeeld. Geleidelijk aan ontstaat er een kentering in Dheepan, die van een dociele en op aanpassing gerichte conciërge, terug verandert in wat hij eerder was. Ik had met het laatste deel van de film dan ook helemaal geen moeite. Sterker nog, de stijl van de film, met de camera vaak dicht op de huid van de personages of juist zo ver af dat je als kijker nooit echt overzicht hebt over de situatie, is over de gehele linie consistent en wordt hier ten volle uitgebuit. Zowel de stijl als de ontwikkeling maken van Dheepan ook meer dan een film over immigratie. Alleen de slotscène is er wat over, Audiard had het mogen afbreken na de taxi.

Vluchtelingendrama meets misdaadfilm
Na lang wachten eindelijk gezien. De film wist me te raken en daarbij vond ik het kleur en geluid gebruik erg treffend. Uiteraard denk ik dan aan de vlinders, maar ook bv. de duisternis in het trappenhuis e.d.. De discussie over de geloofwaardigheid ligt op de loer. Dat kan komen omdat we de bizarre levensloop alleen in een (misdaad)film verwachten, maar wellicht ook omdat er in een film simpelweg wat stappen moeten worden gemaakt die soms op de kijker wat te vanzelfsprekend overkomen. Ik beleefde dat laatste ook in deze film in het begin gaat het immers vlot met de paspoort verhaal en verderop in het verhaal is de rollenverdeling good/ badguys op bekende wijze neergezet zoals we dat gewend zijn in de franse misdaadcinema. Hoe dan ook, het stoorde me niet. Knappe acteerprestaties en een dramatische spanning die omslaat naar een gewelddadige spanning brengen me tot 3,75*.

Een goede misdaad/drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Film blijft toch wel een beetje door m'n hoofd spoken, vond met name de vrouw die Yalini speelde erg goed. Ik vond de commando-actie ook wat too much, en dan dat laatste shot van de blije familie een beetje bizar- ik vermoed dat Dheepan toch niet zou wegkomen met zijn acties- maar toch wel een heel behoorlijk drama dat in elk geval probeert genreoverstijgend te zijn. Niet zo goed als Un Prophète maar toch zeker het bekijken waard.

Niet overweldigend, ben wel gek op dit soort films normaal, maar dit viel wat tegen. Dramafilm met een maatschappelijke context zijn vaak erg goed(denk dan onmiddellijk aan het werk van de broeders Dardenne), maar Dheepan kon me maar sporadisch pakken. Vooral eerste uur is erg mat met een gebrek aan vuurwerk en twee hoofdrolspelers die te weinig sympathie opwekken. Waarschijnlijk wel levensecht wat we dan zien(want waar staat geschreven dat het leven van vluchtelingen opwindend zou zijn?), maar saai is het ook. In de tweede helft iets meer gebeurtenissen waar je de aandacht bij vast kan houden, maar echt goed word het nooit, ook al door het ongeloofwaardige einde. Niet echt slecht maar wel forgettable dus. Raar dat deze film de Gouden Palm heeft gewonnen, moet een mager filmjaar zijn geweest.

Deze eens meegepikt en wist niet echt wat te verwachten. Ik vond het zeker geen slechte film. De cast deed het niet slecht en verder zag de film er niet slecht uit. Het verhaal was niet slecht, maar ook niet echt waw. Er gebeurde gelukkig voldoende om het boeiend te houden. De moeite om eens gezien te hebben, maar geen meesterwerk.

Deze is mij goed bevallen. De spanning wordt fijn opgebouwd, het verhaal boeide mij en het acteerwerk is sterk. Ik moet wel zeggen dat ik het minder interessant vond toen het haast in een actiefilm veranderde met al dat geschiet en geweld. Daar houd ik niet van, maar het geheel geef ik zeker een voldoende. 3,5*

Een winnaar op het prestigieuze festival van Cannes schept natuurlijk hoge verwachtingen. Verwachtingen die jammer genoeg niet ingelost werden. Omwille van het oplopende geweld in Sri Lanka besluiten vluchtelingen veiligere oorden op te zoeken. Alle middelen zijn hiervoor goed en via bedrog vindt een schijngezin onderdak in één van de Parijse banlieus.

Een mooi uitgangspunt voor een film die alvast sterk begint. Er wordt sterk gefocust op het gezin (of wat er moet voor doorgaan). Alle drie de leden zijn totale vreemden van elkaar, maar zijn noodgedwongen aan elkaar vastgeketend. De dochter diende als pasmunt om een "go" te krijgen. Het leven in de banlieus loopt niet op wieltjes en de kleine onderlinge spanningen onderling zijn boeiend om te volgen. Van de jongste dochter wordt niet anders verwacht dat ze zich haast gedraagt als een volwassene. Van het opnemen van een ouderlijke rol of zorg is amper sprake.

Naar het einde toe verandert de film vrij bruusk van schouder en komt er geweld aan te pas. Alsof de regisseur wou aantonen dat je niet zomaar kan wegvluchten van het geweld. Het steekt altijd wel elders de kop op. Al valt een nietsontziende burgeroorlog helemaal niet te rijmen met wat straatcriminaliteit van jeugdbendes. Ik snap niet goed wat de regisseur hiermee wou bereiken? Ook Dpeepan verandert van een lome conciërge naar een halve moordmachine. Deze plottwist past niet in de stijl van de rest van de film waardoor ik wat op mijn honger bleef zitten.

Prachtige film

Grimmig, rauw drama over een gevluchte onafhankelijkheidsstrijder uit Sri Lanka (Antonythasan Jesuthasan) die samen met zijn zogenaamde vrouw en dochter in een parijse buitenwijk terechtkomt. Daar probeert het samengestelde gezin een nieuw leven op te bouwen, maar geweld blijft hen achtervolgen. Het uitstekende akteerwerk van de hoofdrolspelers en de zeer overtuigende sfeertekening zorgen voor een fascinerende kijkervaring, al blijft emotionele betrokkenheid een beetje uit en komt de gewelddadige climax een beetje uit de lucht vallen. Niettemin een sterke, meeslepende film.

Meeslepende film over Dheepan en zijn twee reisgezellen, sterk in beeld gebracht dicht op de huid waardoor het zo nu en dan beklemmend wordt. Als conciërge lijkt Dheepan zijn draai te vinden in de banlieue, hij verhelpt allerlei mankementen en wordt door een deel van de bewoners getolereerd.
Ik gunde de drie door hun sterke acteerwerk en pittige achtergrond ook het beste maar zo'n film is het niet, hoewel... . Mooi om gezien te hebben en ook wel een film die ik kan aanraden.

Sterke Gouden Palm, wat mij betreft. Audiard heeft nog geen slechte film gemaakt, althans niet een die ik zag. Les Olympiades moet ik overigens nog zien, maar voor de nu lopende Movie world challenge ga ik De battre mon cœur s'est arrêté (2005) van deze regisseur nog zien, aangezien die in aanmerking komt voor de Bafta categorie.

Dheepan begint langzaam, maar rauw en zuigt je langzaam mee in het lot van deze drie voor de burgeroorlog gevluchte individuen, die doen alsof ze een gezin zijn. De Parijse banlieues zijn ook nog eens een vreemde wereld. Jammer dat ik deze gemist heb op het grote doek destijds.

4,1*

Goed gemaakte film, zowel qua ingetogen acteren als met de mooie fotografie, maar verhaal en personages wisten me niet echt te boeien en uiteindelijk ging de film veel te traag voor mij en duurde voor mijn gevoel veel langer dan de krappe twee uur. Het einde was wat onverwacht en vond ik ook niet helemaal passen maar zorgde wel dat ik met wat meer interesse keek dus daarmee naar boven afgerond 2,5*.

Een man [Jesuthasan Antonythasan], vrouw [Kalieaswari Srinivasan] en een meisje [Claudine Vinasithamby] doen zich voor als Deephan Natarajan, zijn echtgenote Yalini en dochter Illayaal om Sri Lanka te ontvluchten asiel te krijgen in Frankrijk. Deephan vindt werk als conciërge van een appartementencomplex waar Yalini werkt als persoonlijke verzorger van mr. Habib [Faouzi Bensaidi]. Wanneer blijkt dat Habibs zoon Brahim [Vincent Rottiers] een conflict heeft met criminelen raken Deephan en Yalini betrokken bij een gewelddadig conflict waarin de regels anders zijn dan in Sri Lanka. Goed geacteerd misdaaddrama heeft wat tijd nodig om op gang te komen, maar dankzij goed uitgewerkte personages blijft dit desondanks boeien.