Pijnstillers (2014)

Op zich een goede film met prima acteerpresentaties.

Toch een tegenvaller voor mij. Ik keek erg uit naar deze film, omdat dit absoluut 1 van mijn favoriete boeken is en ik het boek oneindig vaak heb gelezen als pubermeisje. Wat ik persoonlijk heel jammer vond is dat er zo veel is afgeweken van het boek. Waarom was de vader van Anouk de dirigent? Waarom werd Sofie in de film neergezet als een trut terwijl ze in het boek wordt omschreven als een leuke, spontane vriendin? Waarom overleed moeder al zo vroeg in de film? Hoewel ik de band tussen moeder en Casper mooi uitgewerkt vind, is haar overlijden behoorlijk 'afgeraffeld' waardoor ik, die altijd huil bij films en het boek geen 1 keer zonder tranen heb gelezen, vrijwel geen emotie voelde. En zo waren er nog meer dingen die afweken.

Misschien laat ik me te veel leiden door het boek, ik ga het dan ook geen laag cijfer geven want als film op zich vind ik het een nette voldoende. 3*

Op zich geen verkeerd drama, maar ik vond het allemaal iets te kleurrijk en ik was ook niet echt onder de indruk van de hoofdrolspeler. Hij leek een wat pessimistische kijk op de zaken te hebben en werkelijk niets kon er goed gaan. Als hij te laat komt bij het orkest om te oefenen spreekt de dirigent hem hierop aan, waarna hij meteen omdraait en de andere kant op loopt. Het zou kunnen dat Casper toen op emotioneel vlak wat gevoelig in elkaar zat maar aan de andere kant speelde hij thuis ook gewoon door op zijn instrument. Later is hij aan het afwassen (of beter gezegd afdrogen) en laat hij een schaaltje vallen maar ook hier had ik niet echt het idee dat hij verzonken was in gedachten of iets dergelijks. Dan draagt hij plotseling een baseball pet achterstevoren en die vond ik niet echt bij 'm passen. De rolverdeling is duidelijk en er bevind zich weinig aanstellerij maar tergelijkertijd kon het me allemaal niet zoveel schelen.

Ik heb het boek gelezen, maar heb het altijd één van de mindere Slee verhalen gevonden. Niet dat het niet boeit, maar het bleef voor mij 'te ver weg', ik werd er niet volledig door gegrepen. De film heeft hetzelfde probleem. Het acteerwerk is best goed en de film kent zeker mooie momenten, maar over de gehele lijn mist het iets naar mijn gevoel. Wat het is, ik kan er de vinger niet op leggen. Misschien walsten ze te vlug over belangrijke zaken heen, zoals het verlies van zijn moeder, en vond ik andere zijlijntjes snel vervelend worden (het marokkanen gebeuren). Had er meer van verwacht.

Zeer goede film. Birgit speelt mooi. De rest van de cast ook. Opvallend veel scenes met de NS op de achtergrond. Het verhaal is heftig. Komt echt binnen.

Pijnstillers

Een toch goeie Nederlandse drama film die mij een brok in de keel gaf en waar mijn moeder echt wel een traantje om liet vallen. Het onderwerp kanker staat hier weer groot in beeld en ja dit onderwerp blijft altijd pijn doen. Het is dus geen punt dat je perse kind moet zijn om dit een hoge beoordeling te geven. Ik zou niet snel een drama film kijken, ik ben niet zo'n iemand. Geef mij maar eerder een film waar de kogels om je oren vliegen en alles uit elkaar knalt. Toch heeft iets in mij, mij overgehaald om Pijnstillers te kijken en wow... Het was / is toch een hele heftige film. Gijs Blom speelde zijn rol erg sterk en ook Birgit Schuurman deed het prachtig. En wow wat schrok ik van haar kale koppie

Het verhaal in deze film is verdrietig en triest en sleept je erg goed mee vooral als je het onderwerp zelf al eens mee gemaakt hebt. Helaas haalt de film bij mij geen vijf sterren met dank aan het liefdesverhaal wat er tussen gedrukt worden... Het concept is dus ook verdrietig. Al om al zeker het kijken wel waard!

4.0*

Niet best, zoals eigenlijk de meeste Slee-verfilmingen. De blauwdruk is bekend: jongen wil iets in de muziek, heeft problemen thuis en probeert ondertussen een meisje te score - in wezen is elke film van Slee (ik ken niet alle boeken dus kan daar niet over oordelen) hetzelfde. Ditmaal zit de nuance erin dat de jongen in een meer klassiek georiënteerd orkest wil in plaats van een gitaarbandje, en de problemen thuis zijn van iets andere aard dan normaal (de titel hint nog wel naar andere Slee-vehikels met drugs of pillen, maar verder is dit wel iets anders). Uiteraard is een zieke moeder niet genoeg, dus is er een vader die hij nooit heeft gekend en wel twee chicks die hem nu eens laten zitten en dan weer poeslief om hulp vragen. Je moet je als gemiddelde tiener immers wel herkennen, dus de makers (Slee voorop, dunkt me?) proberen zoveel mogelijk leed te pakken dat er altijd wel iets is dat iemand zou kunnen herkennen uit zijn omgeving. Je zou ook een meer genuanceerd verhaal kunnen vertellen, zodat iedereen zich er zelf in kan herkennen, maar dat is waarschijnlijk niet spannend genoeg. Eén centraal probleem, en je hebt gewoon een betere film.

Nu moet gezegd worden dat het script niet zulke tenenkrommende dialogen bevat als eerdere Slee-films, maar de acteurs missen eigenlijk elke vorm van talent er iets mee te doen. Blom kijkt vooral mistroostig voor zich uit en weet helemaal niets aan emotie op te wekken en is doodsaai, de rol van Sofie begreep ik niet helemaal (waarom is ze niet gewoon een leuke vriendin), die vader van Sofie sloeg ook nergens op die vooral zijn teksten lijkt voor te lezen en wie dacht dat J.K. Simmons een typetje speelde in Whiplash heeft Tijd Docter als dirigent nog niet gezien. Simmons heeft in ieder geval nog talent, Docter werkt vooral op de lachspieren. En met dat gedoe met die Marokkaan was de film me helemaal kwijt. Ten eerste grenst het aan wansmaak, maar bovenal is het overbodige ballast in de film, zoals dik 75% dat is. Verder is het geheel doodsaai gefilmd en klinkt de muziek volstrekt ongeïnspireerd.

Enkel nog een positieve noot (en een half puntje extra) voor Birgit Schuurman, die weliswaar iets te jong leek maar wel een bepaalde emotie wist op te wekken, nog iets echts en authentieks had en ook een zekere chemie met zoon Blom had. 1,0*.

Deze verfilming naar een boek van Carry Slee heeft ondanks een verhaal met interessante thema's toch net iets te weinig diepgang. Het wordt in mijn ogen allemaal wat afgeraffeld en kent toch ook behoorlijk wat clichés. Het acteerwerk was zeker goed en de cast weet het verhaal toch enigszins overeind te houden.

De verfilmingen van de jeugdboeken van Carry Slee door de leden van de familie Schram zijn in mijn beleving nogal wisselend van kwaliteit. Deze is weliswaar goed te doen, maar niet een van de beste. Voornaamste manco is dat het verhaal te veel subthema’s kent. Op zich stuk voor stuk boeiend, maar overdaad schaadt ook hier omdat het de evenwichtigheid van de film niet ten goede komt. Niettemin een alleszins aanvaardbaar regiedebuut van Dave Schram's dochter Tessa.

Film is soms slordig met belangrijke details in het verhaal en maakt ook soms onverwachte, niet best geslaagde, sprongetjes van de ene scène naar de andere.

Mist zeker diepgang, al zitten er wel goede momenten in, maar het leek onbegonnen werk om te veel thema's bijeen afdoend te behandelen.

Deze lag in de bib en eens geprobeerd. 'k had geen verwachtingen bij deze film, maar vond hem zeker niet slecht. Het verhaal was boeiend en de onbekende cast deed het ook prima.

'k stoorde me wel dat telkens als er iemand met een brommer reed, ze geen helm droegen. Als het een film voor jongeren is, zouden ze dit toch beter promoten.

'k vond het een prima film, 'k heb me er wel mee vermaakt.

Ik houd altijd wel van Carry Slee films, maar ik ben toch niet zo enthousiast dit keer. De rol van Birgit Schuurman vond ik top, die had beter uitgewerkt mogen worden wat mij betreft. De hoofdrolspeler OK, maar niet super. Er zitten veel te veel verhalen in 1 film. Ziekte, dood, discriminatie, gebruikt worden door een goede vriendin, droom om muzikant te worden, meisje veroveren, zoektocht naar biologische vader, en ga zo maar door. Te veel dus, waardoor niets echt goed uit de verf komt en je nooit de emotie echt voelt. Had de rol van Birgit wel verdiend, en was mooie kans om te laten zien wat het met een tiener doet. Ik vind Kees Boot ook altijd wel aardig moet ik zeggen, maar wat hij en Sophie nou precies toevoegden aan de film is me niet duidelijk. Daarnaast snap ik het einde niet. Hoezo kan heel het orkest opeens de Indian Summer spelen, zonder daarvoor te hebben geoefend? En hoe belachelijk is het dat ie zelf naar Praag reist en toch opeens die andere jongen mag vervangen. Nee, het is een film die prima wegkijkt, maar behalve de mooie moeder-zoon-relatie zit er weinig in.

Niet heel bijzonder.

Absoluut niet de beste Slee verfilming, maar ook weer niet de minste. Dit debuut van Tessa Schram, die op haar vader wil lijken, is niet helemaal uit de verf gekomen. Daar geef ik de acteurs niet de schuld van, wel van het oerzwakke script.

Want zeg is eerlijk, hier kunnen de acteurs toch niets mee? Blom probeert er nog het beste van te maken, en richting het einde kan ik hem pas wat beter noemen. Alles daarvoor is nogal standaard en zelfs onmenselijk. Het zo-praat-niemand gehalte is behoorlijk aanwezig. Waarom kunnen ze niet gewoon acteren alsof je een normaal gesprek hebt?

Schram wil er soms wat cultuur in stoppen, o.a. van India en Polen, maar doet dit te slordig. Of het komt onvoldoende in beeld, of te kort. Je zit er dan toch, waarom maak je er niet nog wat meer gebruik van? Schuurman kan ik ook niet altijd te serieus nemen, maar doet het eigenlijk wel prima.

Diegene die het beste speelt, is natuurlijk Kees Boot. Altijd leuk om hem te zien, al zie je gelijk dat zijn ervaring een stuk hoger is dan de debuutacteurs. Mede door het zwakke script krijgen ze niet veel om zichzelf mee te bewijzen, en daar ontstaat behoorlijk wat houterigheid mee.

Voor de rest is het wel redelijk vlot gebracht, en de laatste scene is wel behoorlijk sterk, toegegeven. De scene bij het concert weet ook echt wat emotie los te brengen, en ziet er visueel zelfs nog een beetje ok uit. Voor de rest is dit materiaal wat je kan verwachten bij een Slee verfilming. Films die ze op de basis en middelbare school tonen aan kinderen als leermateriaal.

Pijnstillers

Prima Nederlandse film. Jongen wordt door zijn moeder opgevoed en wil zijn vader leren kennen. Maar dan wordt zijn moeder ziek en moet hij de zoektocht, twee vriendinnetjes, voorbereidingen voor een musical en de ziekte van zijn moeder allemaal proberen te combineren. Een moeilijke balanceeract, zowel voor Casper als voor regisseur Tessa Schram. Het drama rond de moeder (het interessantste element) sneeuwt een beetje onder, maar de verrassend sterke acteerprestatie van Birgit Schuurman maakt veel goed. Net zoals dat van Gijs Blom.

Casper van Riel [Gijs Blom] is een jonge pianist die graag componist wil worden. Maar zijn auditie voor een jeugdorkest verloopt niet volgens plan, jeugdvriendin Sofie [Lara Leijs], op wie hij heimelijk verliefd is, gebruikt hem als stroman om stiekem met Saïd [Anour Annali] uit te kunnen gaan en zijn moeder [Birgit Schuurman] blijkt kanker te hebben. Gelukkig weet Casper in een vloek en een zucht in contact te komen met zijn vader [Raymon Thiry], die hij nooit heeft gekend, en legt hij het aan met Anouk [Susan Radder], het nachtegaaltje van het orkest. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Carry Slee en duidelijk gericht op tieners die nog nooit een boek hebben gelezen – of een film hebben gezien – want het is verschrikkelijk afgezaagd, inclusief een werkelijk tenenkrommende finale. Blom is volstrekt kleurloos, alleen Schuurman en Thiry proberen er nog iets van te maken. Tevergeefs, uiteraard.

Een film over een jongen en zijn moeder die kanker heeft en daar ook aan overlijdt. Het is eigenlijk best een mooie film, zeker aan het begin. Er wordt geen sentimentele film van dit gegeven gemaakt. Een valkuil die erg voor de hand ligt. Het is een mooie film over de relatie tussen moeder en zoon die veel van elkaar houden. Waarbij de nadruk van de film bij de zoon ligt. En daarnaast spelen er ook nog diverse andere mooie verhaallijntjes, met een zoektocht naar zijn vader, vriendinnetjes en verliefdheid en zijn rol in een jeugdorkest. Verhaallijntjes die allemaal kloppen en wel afgemaakt worden. En er zitten ook grappige momenten tussen. Alleen tegen het einde lijkt het alsof de film ineens wat afgeraffeld wordt en komt hij ook een stuk ongeloofwaardiger over. En dat is toch eigenlijk erg jammer en ook best een afknapper.