Annabelle (2014)

Ik had hem ooit al eens gezien, maar doordat ik nu eens de trilogie wou bekijken na elkaar, toch besloten om deel 1 nog eens te zien. Ik moet zeggen dat ik me slechts flarden ervan kon herinneren, dus het was zo goed als een eerste kijkbeurt. Ik wist eerlijk gezegd niet dat Annabelle Wallis de hoofdrol hier had. Ik zie haar graag spelen dus dat was een fijne verrassing. Ik dacht eigenlijk dat Lorraine Warren en haar man hier in zouden verschijnen maar misschien was dat dan een scène over Annabelle in Insidious of misschien The Conjuring. Verder een prima film, voelt wat ondergewaardeerd aan. Ook al is het geen meesterwerk, het is zeer degelijk met hier en daar een geslaagde scare.

Santa Monica, 1970: John [Ward Horton] geeft de hoogzwangere Mia [Annabelle Wallis] een pop als cadeau voor hun aanstaande dochter. Kort daarna raakt Mia ernstig gewond bij een aanval door hun doorgedraaide buren. Zowel Mia als haar baby overleven deze bizarre aanslag, maar kort nadat ze uit het ziekenhuis zijn teruggekeerd begint het te spoken. Zou één en ander te maken hebben met die vreemde pop? Leonetti kent de conventies / clichés van het genre en serveert die stuk voor stuk op (inclusief een open einde) in deze weinig memorabele, formulematige horrorfilm. Annabelle heeft meer weg van Chucky dan van de Good Guy Doll wat de vraag oproept: waarom zou je zo’n afschrikwekkende pop voor je kind kopen?

Wat een drol van een film. Alles kwam heel goedkoop over. Van het acteren tot de voorspelbare jumpscares.

Eigenlijk niks aan deze film is echt leuk of origineel. Ik doe mijn best, maar ik kom niet verder dan misschien dat shot waar Annabelle begint te zweven en je die zwarte demoon er achter staat. Weinig plezier aan gehad.

Halfje erbij na herziening. De regie van John R. Leonetti kan wat mij betreft niet tippen aan de delen die later volgden, maar wanneer het op horror aankomt doet Annabelle nog altijd wat het moet doen. Toch mis je als kijker, zeker als je verwend bent met de regie van James Wan, de kundige en dreigende cinematografie. De omgeving in deze film is wat statischer en dat kan niet opgeleukt worden met de ietwat middelmatige chemie tussen Annabelle Wallis en Ward Horton. Eerstgenoemde acteert overigens wel beter dan ik me kan herinneren, maar echt indrukwekkend zijn de personages nergens. Een film als deze moet het dan ook vooral hebben van de horrormomenten tussendoor, waarbij met name het eerste schrikmoment en de afdaling naar de kelder positief opvallen. Dat zijn toch de momenten waarin je ziet dat Leonetti best een horrorfilm kan regisseren, zolang hij maar niet teveel aan de computereffecten gaat zitten. Uiteindelijk ben ik als liefhebber genoeg aan mijn trekken gekomen, maar dat neemt niet weg dat Annabelle best een visuele stoot had kunnen gebruiken.

Goeie horror die geen moment verveeld, creepy zeker, eng ja soms en zeker goeie schrikeffecten. De cast speelt prima en met 90min verveeld hij geen moment, geen hoogvlieger maar zeker de moeite waard om te zien.

Deze film bekeken op hbomax. De samenvatting ginder en de samenvatting hier was wat moeilijk te begrijpen. De trailer bekeken enja, toen dacht ik ergens dat de film me wel zou aanspreken. En ja, het was wel een mooie film. En een echte horror. Ben veel bang geweest en zelfs een paar keer geschrokken.

In dit genre is dit een creepy en griezelige film.

Met een duistere onderlaag.

Daarin zijn de makers geslaagd.

De cast speelt ook goed.

Een goede en enge film in dit genre.

Niet geschikt voor mensen die zwak in hun schoenen staan.

Valt tegen. Ik had van tevoren geen hoge verwachtingen van deze prequel, maar na de eerste 20 minuten hoopte ik toch nog op een bovengemiddelde film.

Alleen weet de film maar niet op gang te komen. Het heeft qua schrikmomenten weinig te bieden (lees: één jumpscare) en er is nergens een lekkere onderhuidse spanning. Gewoon heel tam allemaal. Het laatste half uur is de film helemaal op zijn zwakst, met een rommelige, onevenwichtige en bovendien slecht gefilmde climax (of moet ik zeggen: anticlimax).

Beetje duffe film. Men probeert een spannend en creepy sfeertje te creëren maar echt lukken doet dat niet. Ik vond eerder de sixitiessfeer die wordt gebracht erg fijn en leuk om naar te kijken. Al met al een figuurlijk bloedeloos ding, ook door het wat kleurloze spel, ondanks schrikeffecten en een forse portie horror. 2,0*.

John koopt een antieke pop voor zijn zwangere vrouw Mia, waarna hun huis langzaam verandert in een bron van angst en onverklaarbare gebeurtenissen. Na een gewelddadige inbraak door leden van een satanische sekte lijkt de pop een duistere entiteit aan te trekken die het gezin blijft achtervolgen.

"Annabelle" is een functionele maar weinig opvallende horrorfilm die vooral leunt op sfeer en schrikeffecten. John R. Leonetti houdt het tempo strak en bouwt enkele effectieve momenten van spanning op, maar het script blijft voorspelbaar en de personages zijn eerder schaakstukken dan mensen. Verwacht ook geen SE met de pop. De film heeft een nette visuele afwerking en hier en daar een geslaagde angstscène, maar mist de echte inventiviteit en emotionele gelaagdheid die het genre sterker maken. Als afgeleide spin-off doet hij zijn werk net voldoende, al blijft er weinig nazinderen. 2,5/5