Kleur, wat is dat nou eigenlijk? Dat is een behoorlijk open vraag, maar veel diehard filmliefhebbers zullen kunnen beamen: een overbodige luxe. Althans, in sommige klassieke en moderne titels zou de toevoeging van enige chromatische nuance een doodzonde zijn. Voor de Horrorfilm Challenge 2024 kijken we even naar een bijzondere subcategorie: griezelfilms in zwart-wit.
Net als vorige week zal dit overzicht bestaan uit titels die worden aangedragen door de redactie, in volgorde van waardering. Maar jullie mogen als gebruiker gerust aanvullingen indienen. Zijn er films die zeker weten in dit rijtje thuishoren en die volgens jou niet genoeg aandacht krijgen? Vermeld ze dan in de commentaren onder dit artikel, dan knallen wij ze ertussen!
Bediende Marion Crane werkt hard, maar verdient te weinig. Ze zou dolgraag gaan samenwonen met haar vriend Sam, maar ook hij moet rondkomen met een schamel loon. Op een dag krijgt ze van haar baas de opdracht een grote som geld naar de bank te brengen. In een vlaag van wanhoop besluit Marion zich het geld toe te eigenen en vervolgens slaat ze op de vlucht. Onderweg komt ze in een hevige storm terecht en moet ze noodgedwongen overnachten in het Bates Motel. Daar ontmoet ze Norman Bates, de mysterieuze, jonge eigenaar die een obsessie heeft voor zijn moeder.
Bediende Marion Crane werkt hard, maar verdient te weinig. Ze zou dolgraag gaan samenwonen met haar vriend Sam, maar ook hij moet rondkomen met een schamel loon. Op een dag krijgt ze van haar baas de opdracht een grote som geld naar de bank te brengen. In een vlaag van wanhoop besluit Marion zich het geld toe te eigenen en vervolgens slaat ze op de vlucht. Onderweg komt ze in een hevige storm terecht en moet ze noodgedwongen overnachten in het Bates Motel. Daar ontmoet ze Norman Bates, de mysterieuze, jonge eigenaar die een obsessie heeft voor zijn moeder.
Ook na de tig-ste keer (waaronder drie keer in de bios) blijft dit een van mijn favoriete films aller tijden. De sfeer en de regie zijn nog steeds volledig uniek, en de acteerprestatie van Anthony Perkins lijkt wel uit een andere dimensie te komen. Zoveel charisma!
Vooral de scène voor het motel tussen Bates en Arbogast behoort wat mij betreft tot een van de hoogtepunten van de film. Alles aan die scène is perfect en de dialogen zijn zo ongelofelijk scherp, daar krijg ik nog steeds kippenvel van. - bioscoopzaal
Reacties (2)