Hannibal

De Russische remake van de klassieker met Henry Fonda is geen overtreffende trap, noch een stap terug. Deze is een uur langer, en de acteerprestaties zijn vele malen beter.
Het is een bekend verhaal, en de verrassing is er natuurlijk af.

De verdachte is een heel andere persoon, met een totaal andere achtergrond als in de originele film, maar toch is de toedracht, die wordt nagespeeld door de kibbelende jury, exact dezelfde. Dat maakt het allemaal nóg minder origineel.

Wat ik wel goed vond is dat ze nu uit nood in de sportzaal van een school moesten vergaderen. Door af en toe de schoolbel te laten horen word je er steeds aan herinnerd hoe lang het allemaal duurt.

De oorlogsbeelden hadden van mij niet gehoeven.
Het gaat er niet om of de jongen schuldig is of niet, dat hoeven wij als kijker helemaal niet te zien.

Goede film, zeer goed acteren. De film had van mij een stuk korter mogen zijn door de oorlogsbeelden en enkele persoonlijke verhalen van de juryleden te schrappen.

Wat een vergezocht en voorspelbaar geneuzel zeg, en wat een zwakkeling is die ouwe huilebalk die aan het einde alsnog overstag ging! Die jongen is gewoon schuldig, jemig! Dat ze zich zo hebben laten ompraten...

Ik denk dat ik het genre maar moet aanpassen in komedie, want ik vond hem best grappig.
Het Amerikaanse jurysysteem wordt op de korrel genomen, een systeem dat nu nog steeds in gebruik is.

Het is net Idols, waar de juryleden zich even terugtrekken wie er doorgaat naar de tweede ronde. Dat het om een zaak van leven en dood gaat is voor de juryleden blijkbaar niet indrukwekkend, want een sportwedstrijd die staat te beginnen is voor één van hen een reden om zo snel mogelijk tot een unaniem besluit te komen.

Een dwarsligger komt met de term ¨reasonable doubt¨ en de poppen zijn aan het dansen. Er volgt een reeks aan ¨bewijzen¨ / gebeurtenissen waardoor de juryleden één voor één beginnen te twijfelen aan de schuld van de vermeende moordenaar.

Het grappigste vond ik wel de rode vlekjes op de neus van een getuige, die na enig nadenken door alle juryleden toch wel waren opgevallen. Dat was voor sommige leden de omslag om te geloven dat die getuige wel een bril moest dragen, en de dader zonder die bril niet goed had kunnen zien.

De manier van steken met het mes moest eerst voorgedaan worden door iemand uit de achterbuurt, want al die andere fatsoenlijke juryleden hadden zoiets vanzelfsprekend nog nooit gezien.

Ik vond dat allemaal nogal zwakke tegenbewijzen, maar wel erg onderhoudend. En toegegeven: Je zou kunnen twijfelen aan de schuld van de jongen. Het einde was helemaal hilarisch. Ik heb er van genoten, maar zag niet het meesterwerk zoals velen dit zien.

Wat kos zegt, het duurt allemaal te lang.

Bij de eerste ronde van het spel is het allemaal nog wel erg spannend, maar het duurde maar en duurde maar, en uiteindelijk 'de finale' tussen de de twee personen die je meteen al in de finale verwacht, waar natuurlijk bij de eerste finaleronde, zoals ik ook al verwachte, geen schot werd gelost. Bij de tweede is het uiteindelijk raak, met een winnaar die ook erg voorspelbaar is. Ik vraag me af wat er gebeurd zou zijn als beide spelers een kogel voor de spanner hadden zitten, en er dus GEEN winnaar was uitgekomen. Zou het geld dan verdeeld worden en is de finale voor niets geweest en zijn er twee mensen voor niets gestorven? De kans dat dat zou gebeuren is volgens mij best groot, ik weet niet hoeveel kamers zo'n pistool heeft, maar met 3 kogels zit je volgens mij al aardig in de buurt van 50%. Nummer 6 had al 3 toernooien gewonnen. Die kans is uiterst klein en erg ongeloofwaardig.
Spannend, vrij luguber, maar toch een tegenvallertje.
Kleine 3*, het is geen vervelende film.

Originaliteit is er niet. Alleen leuk voor tienermeisjes die Highschoolfilms leuk vinden en al die andere films gemist hebben waar mensen plotseling een andere leeftijd hebben, of ineens van geslacht veranderd zijn...in de spiegel kijken en het uitschreeuwen van schrik omdat ze er anders uitzien dan ze gewend zijn...
Voordeel van al die andere films is dat die wel zo nu en dan een goede grap bevatten, en dat er heel soms ook nog redelijk geacteerd wordt. Bij 17 again is dat niet het geval. Voor mensen ouder dan 14 jaar raad ik deze film ten strengste af.

Van alle rampenfilms die ik heb gezien is dit wel één van de meest trieste vertoningen, met het trillende handje van Cusack vanuit de afgrond als dieptepunt. Ook weer een overkill aan Amerikaans vlagvertoon, zoals verwacht.

Het is erg bijzonder om te zien hoe iemand door The City Of London wandelt en gewoon helemaal niemand tegenkomt. Londen is gewoon totaal verlaten en uitgestorven. Ik was bang dat dit net zo iets zou worden als Resident Evil, wat ik een waardeloze film vind, maar deze film is vele malen beter en het is eigenlijk een belediging voor deze film om hem daarmee te vergelijken. Wat zullen ze gelachen hebben op de set, bij de opnames van deze film, het lijkt me erg lachwekkend om te zien hoe iemand "razernij" speelt. Eigenlijk verdienen alle besmette mensen in de film een oscar voor hun acteerprestatie.

4*

Wat kan film toch mooi zijn. Ik zat hier een paar keer met kippenvel te kijken en de woorden: ¨Wat is dit toch goed...¨ schoten een paar keer door mijn hoofd.
In de top tien geëindigd bij het publiek van het IFFR, en volkomen terecht.
Voornamelijk de uitdrukkingen, de bewegingen, de houdingen van de acteurs waren voortreffelijk. Als kijker weet je precies wat er gezegd wordt, hoe de onderlinge verhoudingen liggen etc.

Ik zag emoties één keer eerder op zo´n mooie, echte, manier, in La Graine et le Mulet, maar daar werd het met veel meer woorden gedaan.
Van één scéne in 35 Rhums was is zo onder de indruk, dat als er naast me een bom was ontploft, had ik het waarschijnlijk niet eens gemerkt. Een scéne die zich afspeelde in een restaurant, waar wat gegeten en gedronken werd, er werd gedanst, en er werd geen woord gesproken, maar wat waren de intense spanningen onderling voelbaar!

Op deze still zie je een voorbeeld van wat ik bedoel met de sfeer die je gewoon proeft uit de beelden. In de film natuurlijk nog veel sterker als op de foto.

De muziek heeft mijn betovering compleet gemaakt.

Aardige film, goede acteerprestaties, maar wel erg sentimenteel en vaak nogal over de top.
De pleegmoeder veranderde op wonderwaarlijke wijze van een uitermate gemeen wijf in de beste moeder die je je maar kunt wensen. Even snel verdween de liefde van Eero voor zijn echte moeder. Het ging allemaal wat te snel, ik had nauwelijks tijd om alles te verwerken. Toen de vader naar het front vertrok, was hij de deur nog maar net uit en de berichtgever van het slechte nieuws kwam er al aan lopen.
Toch is het geen slechte film, übersentimenteel, maar de mooie beelden en de strijkorkesten op de achtergrond zorgden er voor dat ik meegesleept werd in het drama.
Een blijvende, verpletterende indruk heb ik er niet aan overgehouden en hou het dan ook op 3*.