JacoBaco

Ik en Joseph Gordon-Levitt zijn bijna precies even oud. Het scheelt maar 6 dagen. Zo, dat pikken jullie toch weer even mee.

Deze acteur doet al een tijdje zijn best om door te breken volgens mij. 10 jaar geleden was hij al goed op zijn plaats in een film als 10 Things I Hate About You, maar helaas op het moment verschrikkelijk als de Cobra Commander in G.I. Joe. In The Lookout heeft hij wel een goede rol en in 500 Days of Summer natuurlijk ook. Serieus kan ik hem alleen nog niet echt nemen. Hij straalt nog lang geen mannelijkheid uit. Dat probleem had Leo DiCaprio ook. Voorlopig vind ik hem alleen nog te pruimen in films zoals 10 Things en deze. Maar misschien wordt hij wel de nieuwe Heath Ledger, want hij heeft toch wel iets van hem weg vind ik. Ben erg benieuwd naar Inception!

500 Days of Summer is een aangename film die probeert anders te zijn. Dat is tot op zekere hoogte ook zeker wel gelukt ja. Normaal zijn we gewend dat een stel elkaar tegenkomt, verliefd op elkaar worden, vervolgens ruzie krijgt, maar uiteindelijk komt het weer helemaal goed. Momentje, ik ben zo terug....
......................................................................................................................................
In 500 Days gaat het gelukkig niet zo. Ik kon me ook zeker wel goed in Tom vinden. Ik heb namelijk ooit ook is een soortgelijke situatie meegemaakt. Alleen hij vat het in deze film wel iets zwaarder op dan ik toentertijd.

Mooi om te zie hoe de hele wereld je lijkt toe te lachen wanneer je verliefd op elkaar bent. Je krijgt zelfs een knipoog van Han Solo. Nou, dat is toch fantastisch! Toevallig ook mijn grote held! Dat alles wordt prima weergegeven in deze film. En de goede muziek geeft het allemaal nog een extra-tje. Maar wanneer 1 van de 2 niet meer verliefd blijkt te zijn of het zelfs stiekem eigenlijk nooit echt is geweest, dan stort je hele wereld in elkaar. Je bekijkt alles vanuit een negatief oogpunt. Ik moet zeggen dat Tom er wel erg zwaar aan tilt. Maar ja, je zal maar verliefd zijn op degene waarvan je denkt dat het de ware is. Iedereen gaat daar weer anders mee om.

Het grootste nadeel van de film is eigenlijk de chemie tussen Zooey Deschanel en Joseph Gordon-Levitt, want die komt niet goed uit de verf. Ik vind die Zooey sowieso wel een beetje een rare. Ze is afschuwelijk in The Happening, maar in Yes Man vind ik haar weer wel leuk. Hier is ze een beetje een mix van The Happening en Yes Man. Toch jammer. Verder komt het constante geswitch tussen de dagen af en toe wat rommelig over, maar dat had opzich ook wel zijn charmes. Hier en daar betrapte ik de film af en toe op iets te kleffe Amerikaanse momenten, maar die zijn uiteindelijk echt schaars.

Ik heb met plezier naar deze film zitten kijken.
3,5*

Ik voel mij nu best hardcore, want ik heb gister [Rec] 2 gekeken en die film is Spaans gesproken. Nu is dat niet echt een probleem als je er Nederlandse of Engelse ondertiteling bijhebt, maar in mijn geval had ik er Zweedse ondertiteling bij ofzo. Dat maakte het toch wel een beetje lastig te volgen vond ik.

[Rec] 2 voelt wat minder aan als een overbodig vervolg. Daar heeft het recente The Descent 2 wel last van. Opnieuw gaan er mensen bewapend met een camera het gebouw binnen om uit te zoeken wat er aan de hand is. Dit keer betreft het een soort priester en een aantal leden van een SWAT team.
In deel 1 kregen we al stevige hints dat het te maken heeft met het occulte en in dit deel is het ook overduidelijk dat we te maken hebben met bezeten mensen. Her lijkt erop dat ze het zombievirus scenario een beetje mixen met demonische bezetenheid.

Deze film is wat drukker dan deel 1 en dat Spaanse temperament is af en toe iets om je aan te ergeren. Gelukkig weet de film wel haast precies het sfeertje van deel 1 vast te houden. Je voelt je meteen thuis zodra je weer in dat gebouw bent. Er viel mij in [Rec] 2 iets op. Wat in hier vaak zag gebeuren, is dat de bezeten mensen iedere keer de camera aanvallen waardoor je dus een mooie angstaanjagende close-up krijgt, maar na 4x vind ik dat ook wel genoeg. Toch heeft het wel wat, dus ik weet niet of ik dit nu als nadeel of voordeel moet zien.

We krijgen wat meer uitleg in deze film. Dat is tenminste wat ik uit de Zweedse ondertitels kon opmaken. Het magere gedrocht uit deel 1 keert ook weer terug en is weer net zo creepy. Alleen waar komen ze nu weer mee aanzetten? Een wormachtige parasiet die uit de keel van het magere meisje komt en vervolgens in de keel van de hoofdrolspeelster uit deel 1 beland die dus nog leefde. Ook zij is nu bezeten, maar op een hele andere manier. Hmmm!!

[Rec] 2 gaat een stapje verder dan deel 1. Niet echt qua gore, wel qua gebeurtenissen, want deze film heeft geen opbouw van een half uur. En de nadruk ligt vooral op het occulte dit keer. Goede film en net iets minder dan de 1e [Rec].

3,5*

Niet zo goed als ik hoopte, maar wel best een goede film. Het verhaal over de bergklimmer wie in 2003 zijn eigen arm amputeerde om aan de dood te ontsnappen, had ik al is gehoord, maar je staat er eigenlijk niet echt bij stil hoe vervelend zoiets eigenlijk moet zijn. Ruim 5 dagen lang zit je met je arm muurvast en dan doe je zoiets. Ik vind het koen!

James Franco en Danny Boyle mochtten de video-opnames van de echte Aron Ralston bekijken en hebben dit gebruikt voor de film, dus een aantal dingen die gebeuren zijn letterlijk zo gegaan. Maar ik vind de film te hip, te gelikt en te flitsend. Ja, het nogal saai om een film te maken over een vent die 127 uur vastzit in de bergen, want er gebeurde 5 dagen lang geen ene flikker. Waarschijnlijk is minstens 70% van de film precies zoals het ging. Alleen ik had dus graag een hopeloze, angstvallige en beklemmende sfeer willen ervaren i.p.v. een luchtig sfeertje tegen het vrolijke aan soms. En wat mij ook weer is opviel. James Franco komt voor het incident 2 dames tegen en natuurlijk zijn dat dames met een fotomodellen uiterlijk. Verder is Danny Boyle een echte muziekman, maar het had best wat minder gemogen qua muziek. Al zit zomaar mijn favoriete nummer 'Ça plane pour moi' in deze film.

Helaas heeft deze film niet echt indruk op mij weten te maken. James Franco zet niet echt een legendarische rol neer. Ik begrijp die nominatie dus ook niet. Gelukkig heeft ie hem niet gekregen. De film was niet saai en er valt prima naar te kijken, maar het komt allemaal niet zo intens over als ik hoopte. Hoewel het hallucineren ook echt gebeurd is, kreeg ik de hele film lang niet het gevoel van pure isolatie.

Net aan een 3

Zo'n 6 jaar geleden opgenomen van TV en toen bleek dat de film er niet helemaal opstond omdat er nog een film op de band stond en 2001 paste daar dus net niet achter. Ik miste denk de laatste 40 min. Ik was zo erg pissig dat ik pas gisteravond weer in staat was om de film opnieuw te zien.

2001: A Space Odyssey is waarschijnlijk de beste Science Fiction film die er bestaat, maar niet de leukste. Er zijn daarom zat andere SF films die ik liever kijk dan deze. Het is de beste SF film omdat hij ten eerste uit 1968 komt en Stanley Kubrick een heel goed en overtuigend toekomstbeeld schept. Alles wordt bijvoorbeeld gestuurd door een super computer en de mens is daar afhankelijk van en eigenlijk is dat dus erg gevaarlijk. Verder las ik dus inderdaad na de film al iets over de mens die op de piek van zijn evolutie zit, maar in de ruimte stellen we nog geen drol voor. We moeten onszelf weer van alles aanleren.
Er zitten veel scènes in de film waarin dit sterk naar voren komt. Dat zijn zaken die mij wel meteen opvielen toen ik de film keek alleen ik kon veel dingen niet helemaal goed plaatsen. En de hele monolieten verhaal blijf ik mysterieus vinden. Het zorgt er in de eerste instantie voor dat er een groep primaten 4 miljoen jaar geleden een grote sprong in de evolutie maken. Dat kwam meteen duidelijk over, maar is er een buitenaardse intelligentie verantwoordelijk voor ons bestaan of is er toch een God en is het buitenaardse bestaan onderdeel van een God. Wat er op het einde gebeurd, is dat hoe de mens zal eindigen? Terwijl dat einde weer een begin is voor iets anders, want ik heb ook iets vernomen over de geboorte van een Starchild. In ieder geval, erg interessant!

141 minuten en ik heb ondanks de vele gerekte scènes toch geboeid gekeken. Sowieso ging SF en klassieke muziek perfect samen tijdens sommige van deze scènes. De hele film bestaat uit lange scènes zonder dialoog en dan de scènes met dialoog. Het wisselt zich steeds af. Nu ik de film eindelijk gezien heb en ik ook meteen al wat meer te weten ben gekomen, wil ik de film nog wel is kijken met die kennis die ik nu heb opgedaan over de film. Maar omdat ik niet zoiets heb, zo dat moet zo snel mogelijk gebeuren, geef ik de film een 4,0.

Ik stelde mij gisteravond al in op een tegenvallende film. Een psychologisch iets wat soms nog wel eens wil helpen. Maar helaas het mocht niet baten. Zijn films weten mij nooit te overtuigen, met als dieptepunt Godzilla. Mede ook dankzij die kwal van een Matthew Broderick. Die gast is echt het schuim der aarde. Zijn karakters in films zijn altijd net even te karig waardoor ik al geen band meer kan krijgen met ze. Vervolgens heeft hij niet de ideale humor in zijn films. Beste Emmerich, Duitsers hebben geen humor. Accepteer dat nou is een keer en probeer vooral niet grappig zijn.

Goed, de film wil dat je onder de indruk bent wat hetgeen wat je ziet en wil haast continu dat je op het puntje van je stoel zit. Ja, de CGI is om op te vreten en er zitten enigszins spannende momenten in. Alleen hij valt tot 3x toe in herhaling met een Vliegtuig en dat mensen wel eens geluk kunnen hebben, dat weet ik, maar het gebeurt wel echt opvallend vaak. En dan weer de bekende elementen in het verhaal. John Cusack speelt een gescheiden man net als Tom Cruise in War of the Worlds enz.. enz..

De grootste nadelen van deze film zijn de acteurs, vooral Woody Harrelson is verschrikkelijk en te gemaakt grappig. Beste Emmerich, Duitsers hebben geen humor. Probeer in je films dus gewoon niet grappig te zijn! De score is aanwezig in de film, maar heeft mij totaal niet weten te raken. Het verhaal wordt teveel uitgesmeerd om zo aan die 150 min te komen, Ook dat vind ik nergens voor nodig. Dan maar 1 Vliegtuig scène minder toch? Scheelt allemaal weer tijd. Net als de scènes met huisdieren mogen ze ook ernstig achterwege laten. Wat zorgt dat kleffe hondje toch weer voor een hoop spanning. Indepence Day heeft ook zo'n scène.

Toch zit er iets briljants in deze film. Op een gegeven moment zie je op TV een man die een toespraak houd. Als je goed kijkt, zie je dat het om de staat Californië gaat en dat de gouverneur aan het woord is. Ik zat me al af te vragen waarom lult die vent hetzelfde als Arnold Schwarzenegger. Maar het kwartje viel en ik dacht, huh.. dit is grappig. Beste Emmerich, bezit jij dan toch een greintje humor? Nee, onmogelijk, want Emmerich bedoelde het vast heel serieus allemaal.

Nou, 2012, wat zal ik zeggen. Prima CGI en...... Het Arnold Schwarzenegger moment was flink komisch. Het grootste nadeel van de film is Emmerich. En zijn grootste fout is natuurlijk weer dat hij nog steeds films maakt. Ik werd tijdens het kijken nog geassisteerd door bier, maar zoals ik al zei: Het mocht allemaal niet baten.

3,0*

Korte, maar sfeervolle animatiefilm en het is voor de verandering vrij serieus met daarom nauwelijks humor. (dat is geen nadeel)
Vanaf het moment dat de film begint, krijg je schitterende muziek voorgeschoteld. Nou, dat belooft wat dacht ik.

Er gebeurt eigenlijk meteen van alles. Lappenpop 9 ontwaakt en ontmoet een soortgenoot en dan worden ze vrijwel direct aangevallen door een machine. De film laat je vanaf dat moment bijna niet meer op adem komen en het tempo blijft er stevig in. Het is prima te volgen, maar toch kreeg ik zo nu en dan het gevoel alsof er minstens 20 min uit de film zijn geknipt. En dat is dan ook meteen het grootste nadeel van de film.

Positief ben ik over de muziek, sfeer, animatie en op zich leuke karakers. Het verhaal is interessant, maar er wordt net even te weinig mee gedaan. De film heeft zich waar kunnen maken, alleen niet met volle overtuiging wat mij betreft.

3,5*

Vrouwen en Baby's. Het blijft iets bijzonders. De kolkende hormonen staan op scherp en het is baby voor, baby na. Maar geef ze is ongelijk. Alhoewel ze soms wel wat te ver lijken te gaan. Wil je weten hoe ver, kijk dan À l'Intérieur.

Een intense film over een hoogzwangere vrouw die het slachtoffer is geworden van een andere vrouw die haar baby wil stelen. Waar zij op haar beurt ook zo haar redenen voor heeft natuurlijk. Het is lastig om wat over deze film te zeggen zonder al teveel weg te geven. Wat ik kan zeggen is: De sfeer is naar en er zitten een handjevol expliciete slachtpartijen in verwerkt. De film wordt verder bijgedragen door een grimmige soundtrack. Het is een film die toch indruk achterlaat. Ik vind het een hele goede horror/thriller. En dat kun je echt wel aan die gekke Fransen overlaten.

Er zit trouwens een redelijk freaky extra'tje in de film. Wanneer de politie arriveert of juist wanneer ze weer weggaan, zie je als je goed kijkt dat de zwangere vrouw woont op huisnummer 666. Tja, wat kunnen we daar nu over zeggen. Ergens verwachtte ik nog een soort van happy end, maar dat had de film geen goed gedaan. De scène waarin de buik van de zwangere vrouw wordt opgeknipt blijft een beetje in mn hoofd rondspoken. Buitengewoon heftig. Om zoiets te doen, moet je ook echt wel verknipt zijn. Maar zoals ik al zei: Vrouwen en baby's, het blijft iets bijzonders.

Veel beter dan Martyrs en À l'Intérieur zullen we het voorlopig niet meer krijgen denk ik.

4,0* voor À l'Intérieur