Ik ben er (zoals ik vaker doe met nieuwe films) volledig blind ingegaan; ik wist alleen een paar bekende namen uit de cast en dat Tom Cruise een oude oliemagnaat zou spelen.
En ja, het was vooral...een absurdistische film met een on-the-nose klimaatboodschap. Ik zou het omschrijven als een kruising tussen Dr. Strangelove, Don't Look Up en Birdman, zelfs een vleugje Synecdoche, New York, met een Wes Anderson-dipsaus. Dat klinkt misschien sommige mensen als hemels in de oren, maar in dit geval was het een helse, saaie zit.
Want het is gewoon niet leuk om naar te kijken.
De humor werkte niet, het theatrale overacteren dat nu eenmaal zo is omdat het een toneelstuk is werkte me op de zenuwen, het absurdisme is eerder over-the-top dan verfijnd. De personages zijn stuk voor stuk druk en irritant. Geforceerde drukdoenerij en absurditeiten uit het brein van Iñárritu.
Hoewel de tweede helft een en ander op zijn plek valt qua "logica", blijft het nog steeds lange zit. De twists zijn niet wereldschokkend, de satirische glans is er dan vanaf en dan moet je nog een half uur uitzitten.
De bioscoopzaal (oke het was een dinsdagmiddag, maar dan nog) was nagenoeg leeg.
