Meningen

Visueel prachtig maar ergerde me mateloos aan enkele van de hoofdpersonages, en in het bijzonder aan de can't-shut-up-Saïd. Ook altijd dat geruzie terwijl er eigenlijk niets gebeurd.. Het einde vond ik dan weer onverwachts uit de hoek komen en was misschien het soort van gebeurtenis waar ik de hele film op zat te wachten, de grote doorbraak die heel de film in gang zou hebben gezet zeg maar. Dat de acties van Hubert die niet altijd even rechtlijnig zijn vond ik eerder een pluspunt aan de film, omdat (zoals hierboven al werd gezegd) we zelf in de werkelijkheid ook wel dingen doen die niet stroken met wat we zeggen.

Ondanks de hierboven beschreven minpuntjes moet ik wel zeggen dat er enkele heel mooie scènes inzitten en dat ik de zwart-wit cinematografie best kon waarderen. Alleen stel ik me de vraag of kleur de film geen extra kracht had bijgezet, het zwart-wit concept zet hier een kleine spreekwoordelijke barrière tussen de kijker en de werkelijkheid, terwijl de film juist realistisch wil overkomen.

Dus, omdat ik al snel val voor het soort van mooie shots die in deze film zitten: 3.5

Gisteren deze in avant-premiere gezien en was er erg van onder de indruk! Vooral de Belgische Lubna Azabal zet een sterke prestatie neer als Nawal Marwan. Daarnaast vond ik de film erg stijlvol gefilmd, het geweld is mooi gedoseerd en de laatste plotwendingen grijpen je aardig bij de keel. Het enige verwarrende vond ik dat in de flashback structuur waaruit de film is opgebouwd de moeder erg veell lijkt op de dochter, waardoor je in het begin best verward kan raken. Dat een dochter op haar moeder lijkt is natuurlijk vanzelfsprekend, maar zeker in de eerste flashbacks had ik liever gehad dat er een duidelijkere breuk was gemaakt tussen flashback/het heden.

Klein minpuntje echter dat zeker niet opweegt tegen de andere kwaliteiten van de film. Dikke aanrader!

Prachtige film! Lang geleden dat ik nog zo'n krop in de keel had. Fantasie en realiteit gaan hier op een prachtige manier hand in hand en de beelden zijn stuk voor stuk niet minder dan magisch te noemen. Misschien schrijf ik hier nog wel een uitgebreid bericht over, maar voorlopig laat ik hem nog even bezinken!

4.5 met kans op 5 na herziening.

Wauw! Das het enige wat ik kon zeggen na afloop van dit pareltje. Bijna niet te geloven dat dit een debuutfilm is!

Eerst en vooral een pluim voor Ulrich Muhe, die door heel subtiel spel een prachtige Stasi-kapitein Wiesler neerzet. Vanaf de eerste scéne wordt de claustrofobische en harteloze sfeer in de DDR prachtig neergezet. De kritische student die vindt dat 40 uur aan een stuk ondervragen wel een béétje onmenselijk is wordt direct aangekruist, want je mag niet vergeten dat deze ondervraagden 'vijanden zijn van het socialisme!'. Heerlijk.

Maar blijkbaar bestaan er in deze DDR meer motieven voor het in de gaten houden van mogelijke kritische geesten. Cultuurminister Hempf heeft een oogje op de vrouw van toneelschrijver Dreyman en wil via valse verdenkingen zijn concurrent uit de weg ruimen.

Stasi-kapitein en opper-communist Wiesler krijgt daarbij de taak Dreyman 24/24 te surveilleren om hem met een beetje geluk te betrappen op enkele onkuise gedachten.

De eenzame Wiesler verliest zich echter al snel in de charmante wereld van Dreyman

en diens vrouw (Christa-Maria, die bovendien actrice is, wat de hele zaak niet bepaald gemakkelijker maakt) en komt zo tot besef dat zijn eigen leventje best betekenisloos is. Het web van complotten, kromme machtsverhoudingen, gebroken artiesten, klikspanen onder druk en een dappere DDR'er dat hierop volgt laat je als kijken achter als een ware puinhoop.

Het camerawerk is inderdaad sober, maar stoort dit? Deze film is voor mij 100 procent plot-driven en daarbij verwacht ik precies hetgeen wat ik heb gezien. Mooie, strakke shots die met doordachte camerastandpunten het verhaal vertellen, zonder deze te herleiden tot overambitieuze kunstzinnige portretjes. Niet dat ik persé tegenstandig ben van dit soort camerawerk, maar bij deze film vond ik het simpelweg niet nodig.

Ik las ergens dat dit een soort antwoord is op het vrolijk-ironische 'Goodbye Lenin' uit 2003. Die laatste is zeker geen slechte film maar ik weet toch al dat deze oneindig duistere "Das Leben der Anderen" me langer op de hielen zal zitten.

Eerste film sinds November die 5 sterren krijgt, en verdiend!

Interessante film dit! Een film die je uitnodigt om zelf op reis te gaan, zelf de wereld die (niet te onthouden/uit te spreken) Apichatpong Weerasethakul hier creëert te ontdekken. Een film die je moet voelen. Sterk poëtische beelden die je onderdompelen in een unieke sfeer.

Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik soms moeite had om de aandacht er altij bij te houden. Mijn gedachten dwaalde soms af omdat ik door de beelden in een bepaalde gedachtenstroom van associaties terechtkwam die uiteindelijk niet meer veel met de film te maken hadden. Maar misschien is dit wel precies één van de intenties van de film? Dat je een beetje je eigen film er bij gaat dromen.

Een gewaagde keuze om deze film de Palm D'Or te geven ook, want voor het grote publiek is hij zeker niet. Je gaat er in mee of niet. Bij mij werkte het alleszins wel. Nooit ervaarde ik de film als saai of langdradig en achteraf liet hij me ook met een speciaal gevoel achter.

Ik ben fan

Wat me als eerste opviel bij deze film was de unieke authenticiteit van zowel de beelden als de manier van acteren. Dit hoog-realistisch gehalte had ik nog maar zelden gezien in Hollywoodiaanse studio-productie en ligt dan ook aan de basis van de kracht van deze film. Sommige scenes zijn door middel van de bijna overdramatische score wel erg aangedikt maar dit kon me op een of andere manier niet storen. Marlon Brando draagt de film en bewijst vooral in de beroemde 'I could have been a contender' scene dat hij een geweldig acteur is.

De morele bottom-line van de film wordt helaas overschaduwd door Kazan's motieven om zijn eigen 'verraad' goed te praten. En al ben ik niet volledig op de hoogte van het hele verhaal lijkt dit op het eerste zicht appelen en peren vergelijken..

Desondanks t een film die me zeer kon raken en een mooi beeld schetst van de positie van de arbeidersklasse in de haven.

Sjah weet eigenlijk nooit zo goed wat ik van films als deze moet vinden.. De plot is op bepaalde momenten zo ongeloofwaardig maar dan denk je natuurlijk "Nu ja, het hoort bij de stijl, daar moet je een beetje doorheen kijken". En gek genoeg werkt het ook wel, op het einde zat ik echt mee te voelen met de personages hoe karikaturaal ze ook zijn. Misschien bewijst dit wel gewoon dat Christopher Nolan een ontzettend talentrijk filmmaker is.. ik weet het niet. In ieder geval is dit net als Memento een montagefilm, de manier waarop het verhaal uit te doeken wordt gedaan is fantastisch en daarom wel verdiende 3.5!

Mijn eerste kennismaking met Elia Kazan die enkele memorabele scenes bevat maar me helaas geen 2 uur kon boeien. Brando speelt Leigh van het scherm en haalt daarmee de aandacht weg van het hoofdpersonage, die overigens te weinig uitgediept wordt om echt interessant te blijven. Binnenkort On The Waterfront maar eens kijken, hopelijk bevalt die beter

Voor mij is dit één van de weinige noirs die het niveau van films al 'The Third Man' en 'Double Indemnity' kan evenaren. Het verhaal ten eerste vond ik subliem uitgewerkt, dat op een mooie ironische manier een wereld van corrupte agenten en té ambitieuze journalisten ten toon stelt. Het einde van de film is compromisloos en sluit perfect aan bij de sfeer die doorheen de hele film te voelen is. Waar sommige regisseurs het ondanks alles nodig vinden om een happy end of een moraliserende toon achter hun film te plakken, maakt Mackendrick hier een goede keuze door dit niet te doen.

Qua acteurs vond ik vooral Tony Curtis geweldig als harteloze persagent Sidney Falcon, waar je tijdens de film minuut na minuut meer afgunst voor krijgt.

Visueel is deze film een pareltje waar de beste van de noir-truukjes worden bovengehaald. Vooral het shot waarbij JJ over de stad uitkijkt is me bijgebleven als krachtig beeld dat prachtig zijn grootheidswaanzin benadrukt.

Kortom: iedereen die houdt van een goede film-noir moet niet twijfelen om deze te kijken!

Voor mij geen instant-classic zoals iemand hierboven wist te melden, maar zeker goed filmpje. Het verhaal begon sterk en aangrijpend maar voelde naar gelang de film vorderde wel een beetje langdradig aan. Naast het geslenter door de woestijn gebeurd er niets écht interessants dat je weet te pakken. De dood van het meisje is veruit de meest aangrijpende gebeurtenis, mede door de sobere manier waarop het in beeld is gebracht. Het einde vond ik écht niet nodig en niets toevoegen aan de film..
Voorts een echte pluim voor de prachtige cinematografie, heel mooi geschoten allemaal en sommige landschappen worden verbluffend mooi in beeld gebracht!

Heel sterk filmpje! Ben hem gaan kijken met twee vrienden van de filmschool en de nabespreking duurde volgens mij langer als de film zelf! Ik werd wel door beiden afgeschoten door een vergelijking te maken met Deliverance. 'Het is niet omdat er hillybilly's inzitten dat het op Deliverance lijkt!".

4*